Kijk op www.robotoorlog.nl
voor alle delen van de serie

Dit e-boek is gemaakt op basis van de eerste druk 2017

© 2017 Rian Visser, www.rianvisser.nl
© 2017 Uitgeverij Books2download, www.books2download.nl

Omslagontwerp en vormgeving: Rian Visser Grafisch Ontwerp
Omslagillustratie: Guillem H. Pongiluppi, www.guillemhp.com
Redactie: Anna Alberts, www.taaloptimaal.nl
Binnenwerkillustraties: Denny, Arion en Panthera

Dit boek is gezet in het dyslexielettertype Heinemann Special

ISBN 978 94 91647 10 9
Nur 280

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Rian Visser

Geheime kracht

BOEK 1

Wil je meer weten over Robotoorlog?

Ga dan naar www.robotoorlog.nl
en lees in de schriften van Denny, Arion en Panthera.
Op de website vind je ook een lijst met de betekenis van de namen en een lijst met de Japanse woorden.

Panthera

De robots worden steeds gevaarlijker. Niemand voelt zich meer veilig. Zelfs als de zon schijnt, blijven de straten leeg. De mensen zijn bang. Dat is logisch, maar als niemand iets doet zullen de robots winnen.

Panthera legde zijn pen neer en staarde voor zich uit. Na een tijdje bladerde hij naar het begin van zijn schrift.

Alleen een jonge dolfijn
zal in staat zijn om de verwoestende macht
van de robots te breken.
De wereld wacht
op zijn geheime kracht.

Dit was de voorspelling van de oude krijger Sjamal. Toen Panthera de woorden voor het eerst hoorde, begreep hij er niet veel van. Langzaamaan was het duidelijker geworden.

De jonge dolfijn was hun enige hoop.

Panthera wist wie ermee bedoeld werd. De jongen was slim en dapper, maar ook jong. Te jong om tegen de robots
te vechten.

Met een zucht borg de oude man het schrift op in zijn bureau. Nooit zou hij het zichzelf vergeven als deze jongen
iets overkwam.

Hoofdstuk 1

Denny hurkte naast zijn broertje om hem een knuffel te geven.

‘Mag ik mee?’ vroeg Flint. ‘Gaan we de eendjes voeren?’

‘Dat kan niet. Je weet dat het buiten het weeshuis te gevaarlijk is door de robots.’

De kleuter krulde zijn onderlip omhoog. ‘Ik wil mee!’

‘Sorry, Flint.’ Denny vond het moeilijk als zijn broertje zo verdrietig was. Tussen de middag mochten de grote kinderen even naar buiten. Het was een voorrecht dat Denny zich niet graag liet afnemen.

Gelukkig kwam Chyta hem te hulp. Ze duwde een zak oud brood in zijn handen en verzamelde de kleuters om zich heen. ‘Jongens, Denny gaat voor ons de eendjes voeren. Zingen jullie met mij mee?’ Ze begon een vrolijk liedje te zingen. Ondertussen waggelde ze als een eend door de speelkamer.

Denny glimlachte. Chyta was een lieve leidster en een echte actrice. Terwijl de kleuters als kuikentjes achter haar aanliepen, sloop hij weg.

Bijna kreeg hij spijt. In de speelkamer heerste soms nog het fijne, vertrouwde gevoel dat hij zich van vroeger herinnerde. Van de tijd dat zijn moeder hem verhalen voorlas en dat zijn vader hem leerde schaken. Van de tijd dat Flint geboren werd. De wereld had nog veilig geleken. Toch dreigde er al veel gevaar.

In de gang wachtte Arion op Denny. Hij woonde pas een paar dagen in het weeshuis en ze deelden samen een slaapkamer. Denny en hij waren ongeveer even oud en meteen vrienden geworden.

Grinnikend hield Denny de zak met brood omhoog. ‘We moeten de eendjes voeren.’

Arion grijnsde. ‘Spannend!’

Er waaide een gure wind. De beuken in de straat hadden bijna al hun bladeren verloren. Hun kale takken leken op grillige tralies voor de grauwe gevels.

Om de hoek van de straat kwamen ze in het winkelgebied. Denny bleef even staan kijken bij de etalage van een sportzaak. Er hing een rood ski-jack. Normaal kreeg hij elk jaar een nieuwe winterjas, maar dit was geen normaal jaar.

Denny keek naar zichzelf in de ruit. Hij was iets kleiner dan Arion. Hij had een donkere huid en sluik, zwart haar. Vroeger zat het altijd netjes in een scheiding. Nu haalde hij ’s ochtends alleen zijn hand erdoorheen.

Arion had een lichtere huid en wilde, rode krullen, die hem een nonchalant en stoer uiterlijk gaven.

Denny’s vriend gaf een ruk aan zijn mouw. ‘Pas op.’

Denny wendde zijn blik van de winkel af. ‘Wat is er?’

‘Daar staat een nepper,’ fluisterde Arion.

Onmiddellijk voelde Denny kramp in zijn maag. Voorzichtig keek hij rond. Neppers waren robots die precies op echte mensen leken. Niemand wist hoelang ze al bestonden. En niemand wist hoeveel het er waren. De eerste nepper die ontdekt werd, was een populaire presentator. Voor zijn televisieprogramma interviewde hij mensen op straat. Tijdens een uitzending werd hij aangevallen door een hond. Uit de wond op zijn arm kwam vreemd genoeg geen bloed. De man probeerde zijn arm voor de camera te verbergen, maar dat was te laat. Miljoenen kijkers zagen de metalen buisjes zitten.

Aan de overkant van de straat schuifelde een gekromde, oude man langzaam vooruit. Bij elke stap leunde hij zwaar op een stok. Denny had hem vaker gezien. Zijn huid was donker, hij had een baard en was gekleed in een zwarte, wijde broek en een witte jas.

‘Dat is geen nepper,’ zei Denny. ‘Ik kom die man hier vaker tegen.’

‘Ik bedoel die andere,’ fluisterde Arion. ‘Bij de bushalte.’

Toen pas zag Denny de slanke gestalte in het glazen bushokje. Hij stond zo stil, dat je hem nauwelijks opmerkte. Zijn hoofd draaide mechanisch van links naar rechts, net als een radar die de omgeving scande.

‘Weet je het zeker?’

Arion haalde zijn schouders op. ‘De bus is net geweest, dus wat doet hij daar? Het lijkt alsof hij op iemand wacht.’

Op dat moment kwamen er drie meisjes uit de supermarkt. Het waren Tilia, Amber en Iris. Zij woonden ook in het weeshuis. Denny was blij dat hij Arion had. Nu hoefde hij niet meer mee om parfum of make-up uit te proberen.

Zijn vriend trok opnieuw aan zijn mouw. ‘Kijk, hij gaat iets doen!’

De nepper stapte uit het bushokje en hield de oude man tegen. Zijn hand verdween even in zijn jaszak en ineens glinsterde er een mes.

Denny opende zijn mond om hulp in te roepen, maar er kwam alleen een kleine hoge piep. De angst verlamde zijn spieren en zijn schoenen leken vastgeplakt aan de straatstenen. Het enige wat hij deed, was hard knijpen in de zak met oude boterhammen. Hij voelde zich net zo machteloos als die verschrikkelijke keer … Die dag toen zijn ouders omkwamen …

Vanuit zijn ooghoeken zag hij de meisjes wegrennen.

Arion drukte zijn gezicht tegen Denny’s rug.

Denny dwong zichzelf om te blijven kijken. De oude man had vast familie. Iemand moest die straks vertellen wat er gebeurd was.

De grijsaard hief zijn gezicht op naar de robot. Hij zei iets onverstaanbaars.

De robot deed nog een stap dichterbij en toen stak hij met een emotieloze uitdrukking het mes naar voren.

Hoofdstuk 2

Denny verwachtte dat de oude man bloedend in elkaar zou zakken, maar tot zijn verbazing gebeurde er iets anders. In een flits draaide de grijsaard opzij, zodat hij naast de robot stond. Het mes schampte langs zijn
lichaam. Hij pakte de pols van de nepper en met een zwierige beweging draaide hij om zijn as.

Toen de nepper de beweging wilde volgen, klapte zijn pols dubbel en zakte hij op zijn knieën.

Oei, dat moest pijn doen. Onwillekeurig siste Denny tussen zijn tanden.

‘Wat gebeurt er?’ vroeg Arion.

‘De nepper. Zijn pols …’

Helaas veerde de robot meteen weer omhoog. Van zijn gezicht was niets af te lezen. Natuurlijk. Neppers hadden geen gevoel.

‘Is er bloed?’ piepte Arion met dichtgeknepen ogen.

‘Nee …’ antwoordde Denny. ‘Nog niet.’

Opnieuw stak de robot met het mes. De grijsaard bewoog precies op tijd. Pas toen het mes hem bijna raakte, draaide hij weg.

Slim, dacht Denny. Als hij te vroeg reageerde, kon de nepper hem volgen. Maar hij had ook niet veel langer moeten wachten.

De robot probeerde steeds opnieuw te steken. Elke keer was de grijsaard hem te slim af. Hij bewoog snel en haast onzichtbaar.

‘Die oude man is echt supersnel,’ fluisterde Denny. ‘Kijk dan!’

Op het moment dat de robot voor de zoveelste keer zijn mes hief, gluurde Arion tussen zijn oogleden door. ‘Ik kan er niet tegen,’ jammerde hij.

Denny raakte echter steeds meer geboeid. Hij begreep er niets van. Eerst schuifelde de oude man als een slak voorbij en nu vocht hij als een krijger. Met zijn stok blokkeerde hij elke aanval van de robot zo rustig, dat het leek alsof hij van tevoren al wist wat er zou gebeuren.

Ineens bukte de oude man en hij raapte iets van de grond.

Bij de volgende aanval stapte hij naar voren en bewoog het voorwerp voor de nepper omhoog.

Toen de robot het ding met zijn blik volgde, liet de man het los, zodat het in het oog viel.

De robot bracht beide handen naar zijn gezicht. Misschien wilde hij met de sensoren op zijn vingers voelen of het oog kapot was?

De grijsaard reageerde meteen. Hij pakte de pols van de nepper en met een korte ruk stootte hij diens mes in het oog.

‘Zijn gezicht is geraakt!’ fluisterde Denny.

‘Van de man?’ vroeg Arion.

‘Nee, van de robot.’

‘Is er bloed?’

‘Robots kunnen toch niet bloeden? Maar het oog …’ Denny zweeg even.

‘Wat is er met het oog?’

‘Het zit op de punt van het mes. De robot houdt het omhoog en kijkt er met zijn andere oog naar.’

‘Ah,’ kreunde Arion en hij kneep in Denny’s arm. ‘Zeg alsjeblieft niets meer.’

Er klonk een knal en daarna zag Denny een steekvlam. De robot zakte in elkaar.

Het vuur doofde snel en op de plek van de robot lag nu een hoop schroot.

‘Hij is weg,’ zei Denny.

‘De oude man?’

‘Nee, de robot. Hij heeft zichzelf vernietigd!’

‘En die man?’ piepte Arion.

‘Die mankeert niets.’ Denny draaide zich om naar zijn vriend. ‘Gaat het wel? Je ziet lijkbleek.’

Hoofdstuk 3

Langzaam kwam de kleur terug in Arions gezicht. ‘Sorry dat ik zo bang was.’

‘Dat geeft toch niet.’ Denny bekeek zijn mouw. ‘Alleen jammer dat je mijn jas kapotgetrokken hebt.’

Arion keek sip.

Snel gaf Denny hem een por. ‘Hé, ik maak een grapje!’ Hij liet de prop papier in zijn hand zien. ‘Moet je kijken wat ik gedaan heb!’

Arion grinnikte. ‘Ach, het voer voor die arme eendjes.’

Al pratend staken ze de straat over.

De oude man stond gebukt bij de resten van de robot. Hij raapte wat onderdelen op en stak die in zijn zak.

‘Meneer? Gaat het?’ vroeg Arion.

De oude man knikte vriendelijk. Toen pakte hij een beukennootje. ‘Wist je dat je deze kunt eten?’ Rustig peuterde hij het schilletje eraf.

De huid rond zijn ogen was gerimpeld als gekreukeld papier. Zijn ogen waren oranjebruin met gele strepen erin. Het deed Denny denken aan de lievelingsstenen van zijn moeder: tijgeroog. Ze had er een armbandje van.

‘Was het een nootje?’ vroeg Denny. ‘Heeft u die nepper uitgeschakeld door een beukennootje in zijn oog te laten vallen?’

De oude man grinnikte. ‘Alles kan een wapen zijn. Het hangt ervan af hoe je het gebruikt.’

‘Zullen we u naar huis brengen?’ vroeg Arion. ‘Op uw leeftijd kunt u beter niet alleen over straat lopen.’

‘Ha, ha!’ De oude man lachte kort. ‘Ik zou niet alleen over straat moeten lopen? Jullie zouden voorzichtiger moeten zijn!’

‘Dat zijn we toch ook,’ antwoordde Arion. ‘Ik had allang gezien dat die man een robot was. Daarom bleven wij aan de overkant. Ik weet heus wel hoe gevaarlijk neppers zijn.’

De pret van de oude man was op slag verdwenen. ‘Dat weet ik. Jullie hebben eerder met hen te maken gehad.’

‘Kent u ons dan?’ vroeg Arion verbaasd.

‘Jullie wonen in het weeshuis,’ antwoordde de oude man. ‘De eigenaresse is een kennis van mij.’

Denny dacht aan Kuala. Samen met haar dochter Chyta en haar schoonzoon Mytilus zorgde ze voor een aantal weeskinderen. Kuala was een kleine vrouw met een lief, rond gezicht. ’s Avonds las ze hun dikwijls voor uit een van haar oude boeken. Tussendoor stelde ze vragen om te horen of de kinderen alles begrepen. Dan boog ze haar hoofd en keek hen over haar ronde brilletje aan. Ze droeg zachte truien, waar de kleuters soms tegenaan in slaap vielen. Iedereen was dol op haar.

Ineens hoorde Denny een zacht gebrom. Hij draaide zich om en verstijfde.

Een groep robots marcheerde de straat in. Het waren wachters. Denny had al horen vertellen hoe afschuwelijk en dodelijk ze waren. Nu zag hij ze voor het eerst zelf. Hij begreep meteen dat de verhalen niet overdreven waren. Deze robots leken op wandelende tanks. Hun hele lijf was gepantserd. Het waren er vijf. Hun benen dreunden zwaar op het wegdek.

Toen ze dichterbij kwamen, klonk het gebrom van de motoren steeds harder.

Arion klampte zich aan Denny vast. ‘Wat moeten we doen?’

‘Rennen!’ riep Denny.

Maar de oude man stak zijn stok uit. ‘Hier blijven,’ zei hij gehaast. ‘Ze heten wel wachters, maar ze wachten heus niet met schieten als je vlucht.’

‘Ze willen ons vermoorden,’ piepte Denny.

‘Ik leid ze af,’ zei de oude man. ‘Ondertussen lopen jullie achteruit naar het bushokje. Maak geen onverwachte bewegingen. Wacht op mij in de steeg naast de drogisterij.’

Denny aarzelde. Hij wilde geen lafaard zijn. Ze moesten bij de oude man blijven om hem te helpen. Samen zouden ze voor hun leven vechten.

Of ze zouden samen sterven … Maar hoe moest het dan met Flint?

‘Doe wat ik zeg,’ fluisterde de grijsaard.

‘U heeft geen kans in uw eentje,’ stribbelde Denny nog even tegen.

‘Ga!’ De tijgerogen spuugden vuur. Het was een blik die geen tegenspraak duldde.

Hoofdstuk 4

Steeds luider klonken de motoren. De wachters kwamen nu snel dichterbij.

Terwijl de oude man de robots kalmpjes tegemoet schuifelde, slopen de jongens achteruit.

Denny’s benen trilden en het kostte hem moeite om niet over zijn eigen voeten te struikelen.

Bij het bushokje hielden ze halt.

De broodzak was een harde prop papier geworden en lag als een steen in Denny’s hand. Hij zou hem naar de robots willen gooien, maar hij wist dat het geen zin had. Eendjes voeren zou ook niet meer lukken. Wat moest hij straks tegen Flint zeggen? Het was idioot dat hij daar nu aan dacht. Hij mocht blij zijn als hij dit overleefde. Misschien zou hij zijn broertje nooit meer zien.

Even later stonden ze rillend in de steeg naast de drogisterij. Denny drukte zijn rug tegen de muur en stak zijn hoofd om de hoek, zodat hij wat kon zien.

‘Heren, kan ik u helpen?’ vroeg de oude man met onverwacht luide stem.

‘Er is ge-voch-ten,’ antwoordde een van de wachters.

Arion trok aan Denny’s mouw. ‘Laten we naar huis rennen.’

‘Die man zei dat we hier moesten wachten,’ zei Denny.

De voorste wachter stak een metalen arm uit. ‘Mee-ko-men.’

Opnieuw verbaasde het Denny hoe snel en onverwacht de oude man bewoog. Vlak voordat de robotarm hem raakte, draaide hij opzij. De machine wankelde lichtjes, toen de oude man achter hem verdween. Hij tikte met zijn stok tegen de rug van de robot en als een legopoppetje viel de wachter voorover. Plof! Op zijn hoofd knipperde een rood lampje.

Denny grinnikte zacht.

‘Wat is er?’ vroeg Arion.

‘Er is een robot gevallen.’

De benen van de machine bewogen, maar het lukte hem niet om overeind te komen.

De oude man deed alsof het gevecht voorbij was en liep langzaam verder.

Onmiddellijk kwamen de vier overgebleven wachters in actie. ‘Staan blij-ven!’

Met een harde klik haalden ze een stroompistool tevoorschijn en hielden de oude man onder schot. ‘Breng ons naar de jong-ens.’

De grijsaard draaide zich om naar de steeg.

‘Hij verraadt ons!’ fluisterde Denny verbaasd.

‘Zie je nu wel,’ zei Arion met een hoge stem. ‘We hadden moeten vluchten toen het nog kon.’

‘Ik denk dat ze ons willen arresteren. Als we vluchten, schieten ze ons neer.’