Kijk op www.robotoorlog.nl
voor alle delen van de serie

De serie Robotoorlog:
Boek 1: Geheime kracht
Boek 2: Onzichtbaar gevaar

Dit e-boek is gemaakt op basis van de eerste druk 2017

© 2017 Rian Visser, www.rianvisser.nl
© 2017 Uitgeverij Books2download, www.books2download.nl

Omslagontwerp en vormgeving: Rian Visser Grafisch Ontwerp
Omslagillustratie: Guillem H. Pongiluppi, www.guillemhp.com
Redactie: Anna Alberts, www.taaloptimaal.nl
Binnenwerkillustraties: Denny, Arion en Panthera

Dit boek is gezet in het dyslexielettertype Heinemann Special

ISBN 978 94 91647 161
Nur 280

Behoudens de in of krachtens de Auteurswet van 1912 gestelde uitzonderingen mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op een andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Rian Visser

Onzichtbaar gevaar

BOEK 2

Wil je meer weten over Robotoorlog?

Ga dan naar www.robotoorlog.nl
en lees in de schriften van Denny, Arion, Tilia en Panthera.
Op de website vind je ook een lijst met de betekenis van de namen en een lijst met de Japanse woorden.

Hoofdstuk 1

Panthera schudde heen en weer op zijn matras. Omdat hij in de hobbelende woonwagen toch niet meer in slaap kon vallen, opende hij zijn schrift en las:

Alleen een jonge dolfijn
zal in staat zijn om de verwoestende macht
van de robots te breken.
De wereld wacht
op zijn geheime kracht.

Met deze voorspelling was alles begonnen. De oude krijger Sjamal had Panthera gewaarschuwd voor de robots
en hem geheime vechttechnieken geleerd. Daarna was Panthera een vechtschool gestart met de naam Geheime kracht.

Sjamal dacht dat zijn zus Adulaar verantwoordelijk was voor de opkomst van de gemene robots. Zij gebruikte de machines om mensen bang te maken en zelf meer macht te krijgen. Sindsdien werden overal mensen gedood en kinderen ontvoerd.

De woonwagen slingerde, waardoor Panthera’s rug tegen de wand stootte. Het deurtje dat toegang gaf tot de bok, ging open.

‘Gaat alles goed, opa?’ vroeg Denny.

Panthera keek in het vrolijke gezicht van zijn kleinzoon. Hij streek over zijn kin, die speciaal voor deze reis gladgeschoren was. ‘Ja, jongen. Deze oude vrouw maakt het prima. Vergeet niet dat je mij voorlopig oma moet noemen.’

‘En u moet meisje tegen mij zeggen,’ antwoordde Denny.

‘Goed, lieve kleindochter,’ kraste Panthera. Hij deed zijn best om een hoge vrouwenstem na te doen. ‘Zijn jullie voorzichtig? Waarschuw me meteen als er robots verschijnen!’

‘In orde, oma!’ antwoordde Denny vrolijk.

Toen Denny het deurtje weer gesloten had, bladerde Panthera door zijn schrift. Hoewel hij de teksten van Sjamal uit zijn hoofd kende, had hij nog veel vragen. Hier en daar las hij een stukje.

Kinderen kunnen roekeloos zijn en gevaar onderschatten. Daardoor zijn ze dikwijls dapperder dan grote mensen. Kennis en ervaring zijn niet de enige dingen die tellen. Durf en fantasie zijn net zo belangrijk.

Panthera zuchtte. Sjamal wilde dat kinderen meededen in de strijd tegen de robots. Ze moesten zelfs de baas zijn. Daarom trainden ze mee in de dojo van Geheime kracht. En daarom had hij zijn kleinzoon mee op reis genomen.

Denny was de jonge dolfijn uit de voorspelling. Hij heette eigenlijk Delphin, wat dolfijn betekende. Panthera was de tijger en zijn zoon Hirundo de zwaluw. De tijger, de zwaluw en de dolfijn waren de drie krachten van Geheime kracht.

Nu waren ze voor het eerst samen op reis. Het doel van deze tocht was om de kinderen die door de robots ontvoerd waren, te bevrijden.

Hoofdstuk 2

Zenuwachtig trok Denny de paarse sjaal wat strakker rond zijn kin. Hij droeg een roze jas, omdat hij zich als meisje wilde vermommen. Zijn oom Hirundo zat naast hem. Ze reden in een woonwagen, die getrokken werd door twee oude, knokige paarden. Links liep een wit paard met de naam Bloesem en rechts liep Vos. Op de zijkant van de woonwagen stond de tekst Voor al uw scharen en messen. Ze waren zogenaamd een vader, dochter en oma die rondreisden om scharen en messen te slijpen.

In de ochtendmist doemde de stadsmuur op. Denny was blij dat ze geen wachters waren tegengekomen. Dat waren de robots die in de stad als een soort agenten optraden.

Voor de poort stond een stoplicht op rood.

‘Zullen de robots wel geloven dat ik een meisje ben?’ vroeg Denny fluisterend.

‘Laat mij het woord maar doen,’ antwoordde Hirundo. ‘Ik val nooit op. Hoeveel ik ook reis, niemand herkent mij.’

Denny’s oom had zich alleen verkleed met een pet en donkere werkkleding. Denny dacht aan de zwaluw. Die vogel verborg zich in de kleinste hoekjes en zag alles. Precies als zijn oom Hirundo. Onzichtbare aanwezigheid, noemde Hirundo zijn talent. Hij was er wel, maar je zag hem niet.

Terwijl de paarden langzamer gingen lopen, versnelde Denny’s hartslag.

Ze wachtten tot het stoplicht van de controlepost op groen sprong. Daarna reden ze stapvoets een sluis in. Achter hen sloot een hek en ook aan de voorkant was de doorgang versperd. Ze konden geen kant op.

Er klonk een zacht zoemend geluid. Uit de wand kwam een schuifarm met een kunstmatig oog tevoorschijn.

Het oog bewoog langzaam om hen heen en bleef een tijdje hangen voor Denny’s gezicht. Hij glimlachte meisjesachtig, alsof hij het leuk vond dat hij gefilmd werd. Met zijn pink haakte hij een plukje haar achter zijn oor en hij probeerde ontspannen te kijken. Zijn hart bonkte echter in zijn keel. Hij merkte dat hij hijgde.

Ineens begon het oog te praten. Denny schrok zo, dat hij van het bankje omhoog veerde.

‘Wat is uw bestemming?’

‘We zijn op weg naar het platteland om gereedschap van boeren te slijpen,’ antwoordde Hirundo.

De paarden schraapten nerveus met hun hoeven over de grond.

‘Sst. Rustig meisjes,’ zei Hirundo. ‘Rustig.’

Denny vermoedde dat zijn oom probeerde om ook hem te kalmeren. Hirundo had hem een techniek geleerd: mushin, wat lege geest betekende. Zijn gedachten moesten kalm worden als water. Alleen met een rustige geest kon hij goed op gevaar reageren. Mushin begon met rustig ademhalen, dus hij concentreerde zich op langzaam in- en uitademen.

‘Wagen openmaken,’ beval het pratende oog.

Hirundo gaf Denny de teugels. Soepel sprong hij van de bok om de grote deur aan de achterkant van de wagen te openen.

Denny draaide zich om. Aan de voorkant van de woonwagen zat ook een deur. Panthera had deze woonwagen daar speciaal op uitgekozen. Met twee deuren kon je tijdens een aanval makkelijker ontsnappen.

Denny keek door het raampje in de deur en zag zijn opa zogenaamd slaperig overeind komen. ‘Waar zijn we?’ vroeg hij met een hoge stem.

Hirundo klom via de achterdeur naar binnen. ‘Rustig maar, moeder,’ antwoordde hij. ‘We zijn bij de controlepost.’

Het oog dwaalde door de binnenruimte en inspecteerde Panthera’s gezicht. Denny hield zijn adem in. Zijn opa leek zonder zijn lange, grijze baard en met zijn zwarte hoofddoek echt op een oud vrouwtje, vond hij. Zou de vermomming werken?

Opgelucht zag hij dat het oog verderging. De arm zwenkte naar een hoek met schoonmaakspullen. Er stonden een bezem, trekker en mop. Daarna bleef hij hangen bij de dekenkist.

‘Openmaken,’ zei de stem.

‘In die kist zit niets,’ antwoordde Hirundo. ‘We gebruiken hem alleen om de slijpmachine op te zetten.’

‘Openmaken!’ herhaalde de stem.

Kreunend probeerde Hirundo de zware slijpmachine eraf te tillen. ‘O, wat is dit zwaar!’

‘Moet ik je helpen, lieve zoon?’ kraste Panthera.

‘Nee, moeder. Dat is niet goed voor uw rug.’ Verontschuldigend keek Hirundo naar het oog. ‘Het lukt echt niet.’

‘Uw dochter kan helpen,’ sprak de stem.

Denny hapte naar adem. Als hun zwaarden gevonden werden, waren ze erbij.

Hoofdstuk 3

‘Lieve dochter!’ riep Hirundo. ‘Wil jij me helpen tillen, schat?’

Denny keek door het raampje in de deur. Zijn oom keek hem indringend aan en schudde licht met zijn hoofd. Samen konden ze makkelijk de slijpmachine van de dekenkist tillen. Zo zwaar was dat ding niet. Maar dat mocht niet gebeuren!

In een opwelling trok Denny aan de teugels. Bloesem hinnikte en met een ruk schoof de woonwagen een meter naar voren.

‘Papa, de paarden worden onrustig!’ riep Denny met een meisjesachtige stem. ‘Ik durf ze niet alleen te laten.’

‘Ik kom eraan!’ Hirundo stormde naar voren.

Denny gaf nog een ruk aan de teugels, waardoor ook Vos onrustig begon te bewegen.

‘Ga maar vast naar achteren, ik kom zo,’ zei Hirundo. Met een hand greep hij de teugels en met zijn andere maakte hij het gebaar van de zwaluw, dat gevaar betekende.

In de woonwagen trok Denny, net zoals hij Hirundo had zien doen, zogenaamd aan de slijpmachine. Hij kreunde overdreven.

Panthera kwam met gekromde rug naast hem staan. ‘Zal ik je helpen, liefje?’

‘Nee, oma. Dat is echt te zwaar voor u.’

Hirundo stak zijn hoofd naar binnen. ‘Een van de paarden heeft gemest. Wil jij even komen om het op te ruimen?’

Denny pakte een schop en een emmer. Het oog bewoog met hem mee naar buiten. Hij schepte de mest die achter Vos lag, in de emmer en gaf die aan zijn oom.

‘Ik denk dat Bloesem moet plassen,’ zei Hirundo bezorgd. ‘Ik hoop dat ze het nog even ophoudt, anders wordt het hier een puinhoop. Blijf jij op de bok? Dan ga ik nog een keer proberen of ik de slijpmachine kan tillen.’

‘U kunt doorrijden,’ sprak het oog. ‘Opschieten.’

Pas toen de stad een eind achter hen lag, durfde Denny te praten. ‘Waarom mochten we ineens doorrijden?’

‘Robots hebben een hekel aan mest en urine.’ Hirundo grinnikte. ‘Zelf stinken ze naar smeerolie, metaal en plastic, maar van dieren moeten ze niets hebben. Ze wilden waarschijnlijk niet het risico lopen dat Bloesem echt zou gaan plassen.’

‘Ik denk dat Vos ging poepen, omdat ik hem onrustig maakte,’ zei Denny.

‘Bij paarden noem je dat mesten,’ verbeterde Hirundo.

‘Ik trok expres aan de teugels, zodat ik u naar voren kon roepen.’

‘Goed bedacht.’

Denny glunderde. Zonder zijn slimmigheid hadden ze vast en zeker die kist moeten openmaken. Dan waren ze betrapt. Dit zou hij later aan Tilia vertellen. Zij woonde bij hem in het weeshuis en ze had het vreselijk gevonden dat zij niet mee op reis mocht. Denny was nu eenmaal uitverkoren en zij niet.

‘Dus als paarden onrustig worden gaan ze mesten of plassen?’ vroeg Denny. Het verbaasde hem dat zijn oom zo lauw op zijn trucje reageerde.

‘Vos heeft niet gemest,’ antwoordde Hirundo.

‘Maar …’

Zijn oom grijnsde. ‘Zag je niet dat die mest ingedroogd was? Ik heb vanmorgen vroeg een emmer onder de bank op de bok gezet. Alles kan een wapen zijn, zoals Panthera altijd zegt. Ook mest. Toen jij binnen dat oog bezighield, heb ik de emmer achter Vos geleegd.’

Denny bloosde. ‘Slim van u.’

In een rustig tempo reden ze verder. De zon brak door de wolken en vogels begonnen te fluiten. Zouden zij eigenlijk merken dat de wereld veranderd was? Er waren nauwelijks meer mensen op reis sinds overal robots rondliepen.

Ver weg vlogen een paar vogels krijsend op uit een boom, alsof ze schrokken van het klikklakken van de paardenhoeven. Waren het kraaien? Denny besefte dat hij weinig van de natuur wist. Hij was al jaren niet buiten de stad geweest.

Het geschommel van de wagen maakte hem slaperig. Om iets te doen te hebben, begon hij op het mennen te letten. ‘Hoe stuurt u eigenlijk?’ wilde hij weten.

‘Ik kan het je wel leren,’ zei zijn oom.

‘Is het moeilijk?’

‘Ach, paarden zijn geen machines die je kunt besturen zoals mensen vroeger met een auto deden. Herinner je je nog dat er personenauto’s waren?’

Denny knikte. Zijn ouders hadden er een gehad. Toen die kapotging, hadden ze geen zelfsturende auto willen kopen. Je wist nooit waar zo’n robotauto je naartoe bracht.

‘Paarden stuur je niet zoals auto’s. Het zijn levende wezens, net als jij en ik,’ vervolgde Hirundo. ‘Je moet ervoor zorgen dat ze begríjpen wat je wilt.’

‘Hoe doet u dat dan?’

Zwijgend maakte zijn oom plaats en hield Denny de teugels voor. Hij nam ze aan en schoof opzij.

‘Waarom deed je dat?’ vroeg Hirundo.

‘Huh? Ik dacht dat ik het mocht proberen?’

‘Vroeg ik dat dan?’

‘Nee, maar u schoof opzij en gaf me de teugels.’

‘Precies. Door wat ik met mijn lichaam deed, begreep je wat ik wilde. Daarna ging je uit jezelf op mijn plek zitten. Ik heb je niet opgetild of hierheen getrokken.’

Ineens begreep Denny wat zijn oom hem wilde leren. ‘O, u stuurt met uw lichaam?’

‘Inderdaad.’

‘Net als met vechten,’ wist Denny. ‘Je lokt een aanval uit door een deel van je lichaam expres niet te beschermen. Zo stuur je de beweging van je tegenstander.’

‘Ja, daar lijkt het op.’

Denny dacht dat hij het begreep. Hij trok aan de teugels. De woonwagen begon te slingeren. Vos wankelde en stapte de berm in. De wagen reed nu half op de weg en half in gras. Binnenin klonk gestommel.

Snel nam Hirundo de teugels over. ‘Rustig maar … rustig … goed zo, meisjes,’ fluisterde hij.

Als bij toverslag kwamen de paarden tot rust en de wagen reed weer rechtdoor.

Het zag er zo simpel uit als Hirundo het deed … Waarschijnlijk was het net als met vechten, dacht Denny. Dingen werden pas simpel, als je er jarenlang op geoefend had.

Opnieuw klonk er gestommel in de wagen.

Denny stond op en keek door het raampje. Tot zijn verbazing lag Panthera diep te slapen. Hij kon zelfs diens gesnurk horen. ‘Er is iemand in de wagen,’ fluisterde hij.

‘Panthera,’ antwoordde Hirundo.

‘Nee, iemand anders.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja, ik ga opa waarschuwen,’ fluisterde Denny. ‘Rijdt u maar gewoon door. Als we stoppen, merkt de indringer dat hij betrapt is.’

Hoofdstuk 4

Zo zachtjes mogelijk sloop Denny naar binnen. Toch schrok Panthera wakker. Dat verbaasde Denny niet. Zijn opa had vast de frisse luchtstroom gevoeld. Grote krijgers bleven altijd alert.

Denny bracht zijn vinger naar zijn lippen en sloop naar de hoek met schoonmaakspullen. Hij trok de borstel van een bezem, zodat hij alleen de stok overhield. Tevreden streek hij over het gladde hout. Eigenlijk was het een jo, een wapen gemaakt van zwaar eikenhout.

Panthera greep ook een stok en ontdeed hem van de vieze dweil die eraan hing.

Denny hoorde een zacht, ritmisch geluid, zoals de bastonen van een popsong. Was het de echo van de paardenhoeven op het wegdek? Nee …

Dat zijn opa niets hoorde, was niet raar. Denny had nu eenmaal een uitzonderlijk gehoor. Hij maakte het gebaar van de zwaluw en wees met zijn pink naar de grote, houten dekenkist. Het deksel zat aan de bovenkant, zodat het leek alsof je hem alleen kon openen door de zware slijpmachine eraf te tillen. Speciaal voor deze reis hadden ze de kist echter zo bewerkt, dat hij aan de voorkant open kon.

Met de jo in de aanslag stelde Panthera zich op voor de kist. Wie er ook in zat … de indringer zou er flink van langs krijgen.

Denny reikte naar een geheim handvat en met een klap viel het voorpaneel omlaag.

‘Hai!’ brulde Panthera. Het was zo’n krachtige kiai, dat Denny ervan verstijfde. Zijn opa stootte de jo naar voren, maar maakte de aanval niet af. Twee zwart omrande ogen keken geschrokken de wagen in.

‘Tilia!’ riep Denny ontzet. Even voelde hij zich trots, omdat hij het meisje betrapt had. Dat sloeg echter snel om in woede. Tilia en hij waren in het weeshuis niet bepaald bevriend geweest. Ze wilde altijd bewijzen dat ze beter kon vechten dan hij. Daarom had ze mee op reis gewild. Om hem te laten zien dat ze stoerder, dapperder en slimmer was.

Tilia deed haar koptelefoon af en haalde een hand door haar piekerige, zwarte haren. Daarna kroop ze uit de kist.

Panthera haalde de zwaarden eruit. Ze waren in een deken gewikkeld. Hij sloeg de doek open om ze te inspecteren.

‘Ik heb voorzichtig gedaan,’ zei Tilia. ‘Ik ben er niet op gaan zitten, want ik weet hoe belangrijk onze wapens zijn.’ Ze strekte haar benen en maakte een paar boksbewegingen met haar armen, alsof ze zichzelf opwarmde voor een gevecht.

Denny stapte snel opzij, want ze kon hard slaan. Van alle vechttechnieken die ze in de dojo leerden, hield Tilia het meest van trappen, slaan en stoten.

‘Ik zie het,’ antwoordde Panthera. ‘De zwaarden zijn in orde.’

De woonwagen stond inmiddels stil en Hirundo bekeek het tafereel vanuit de deuropening. ‘Kijk eens wie we daar hebben,’ zei hij. ‘Gelukkig ben jij de verstekeling en niet een of andere nepper.’

‘Wat je gelukkig noemt,’ mopperde Denny.

‘Als je ontdekt was in de sluis, dan was deze reis snel afgelopen,’ bromde Panthera.

‘Inderdaad,’ zei Hirundo. ‘Wat doe jij hier?’

‘Ik wou mee.’

‘Dat kan niet. We sturen je terug,’ zei Denny.

Tilia keek hem uitdagend aan. ‘Jij bent niet de baas over mij.’

‘Jawel. Op deze reis mocht ik alles beslissen. Dat hebben opa en ik van tevoren afgesproken. Zo wil Sjamal het.’

‘Pff!’ riep Tilia. ‘In de voorspelling staat alleen dat jij, omdat je eigenlijk Delphin heet, de macht van de robots kan breken. Nu gaan we de ontvoerde kinderen bevrijden en dat is iets anders.’

‘Toch ben ik op deze reis de baas,’ zei Denny.

‘Helemaal niet. Sjamal heeft een andere keer ook gezegd dat de kinderen de beslissingen moeten nemen. Kinderen. Dat is toch meervoud?’

Onzeker keek Denny naar Panthera. Hij meende in de vurige, oranjebruine ogen een glimlach te zien en daarna iets wat op medelijden leek. ‘Ze heeft gelijk, Denny.
Sjamal had het over alle kinderen, toen hij dat zei.’

Nijdig wierp Denny zijn jo terug in de hoek met schoonmaakspullen.

‘Voorzichtig!’ bromde Panthera. ‘Zoals Tilia zei: onze wapens zijn belangrijk.’