DE WEGEN VAN VALENTINA

Roman

Gerrit Brand

Van Gerrit Brand verschenen eerder:

Tolvlucht (2007)

Een heel nieuw leven (2011)

Geïnspireerd door een kort verhaal van Michelangelo Antonioni

De gebeurtenissen en personages in dit boek zijn fictief en enige overeenkomst met bestaande figuren, dood of levend, is puur toeval.

De wegen van Valentina © MMXIV Uitgeverij Nobelman

All rights reserved

ISBN 978-94-91737-091
NUR 301
Coverillustratie: Antonio Lapone (www.laponeart.blogspot.com)

Design: Sven Schriever

Conversie e-book: Alderlane Digital Publications

‘For the principle of the cinema, as for that of all the arts, there is one choice. As Camus says, it is the revolt of the artist against actuality. If you stick to that principle, how important are the means by which reality is disclosed? Whether the author of a cinema finds it in a novel, in a news item, or in his own fantasy, what counts is his way of isolating it, of stylizing it, of making it his own.’ (Michelangelo Antonioni in A conversation with Michelangelo Antonioni, André Labarthe, 1960)

But everything is forgotten, nearly everything,

and sooner rather than later, please God -

fathers, friends, they pass

into your life and out again, a few women stay

a while, then go, and the fields

turn their backs, disappear in the rain.

Everything goes, but Prosser.

(from poem Prosser, in Fires, Raymond Carver, 1983)

1

Terwijl de Mercedes langzaam doorrijdt tot naast de pomp houdt de Jaguar in om langs de stoeprand te parkeren. Het is tamelijk druk bij het Shellstation, alle blikken zijn op de Mercedes gericht. De twee inzittenden van de Jaguar zien een portier omhoog gaan en de bestuurder uitstappen. De lange, slanke man draagt een spijkerbroek en een beige blazer en heeft een zonnebril op. Zodra hij het vulpistool in de tankopening steekt komt de wereld weer tot leven. De twee in de Jaguar blijven stil naast elkaar zitten wachten, de man met beide handen aan het stuur alsof hij nog rijdt, de vrouw achterover geleund. Haar handen liggen gevouwen in haar schoot. Ook zij draagt een spijkerbroek en ze heeft lange, dunne benen. Ze is Chinees.

‘Hugo,’ zegt ze terwijl ze haar gezicht naar de man achter het stuur toe draait, ‘je hebt een aardige vriend, this Charles is a nice guy.’

Hugo Cooper zet de muziek iets zachter terwijl zijn blik op de Mercedes gericht blijft. Hij knikt. ‘Charles is een goeie vent, gek eigenlijk dat we elkaar zo lang niet gezien hadden. Wat gaat er veel benzine in die auto, moet je kijken hoe lang dat duurt.’ De Chinese blijft nog enige tijd stoïcijns voor zich uitkijken, pakt dan haar tasje uit het zijvak in het portier en haalt een sigaret tevoorschijn. Hugo kreunt. ‘Alsjeblieft Snow, niet roken in de auto.’ Maar zij laat doodgemoedereerd het raampje zakken en steekt de sigaret aan en blaast de rook naar buiten. ‘Jezus, Snow, het is echt te koud voor dat soort grappen.’ Maar het klinkt niet erg overtuigend, hij wordt nu eenmaal niet snel boos. Ondertussen vult de wagen zich met koele lucht. Snow huivert en gooit de halve sigaret brandend naar buiten, waarna het raampje weer omhoog zoeft. Hugo schudt zijn hoofd. ‘Wat vind je dan van zijn vrouw, van Valentina?’

‘Een bitch,’ komt er prompt uit.

‘Ach kom, je hebt nog nauwelijks met haar kennis gemaakt.’

‘Female intuition, ik weet binnen tien seconden wat ik aan iemand heb.’ Hugo klakt met zijn tong. ‘Maar maak je geen zorgen, ik red me wel met haar.’

Hij laat het stuur los en draait zijn hoofd om naar zijn vrouw. Ze voelt het maar laat niets blijken en blijft strak voor zich uitkijken. Charles Hendrix hangt de slang weer op en gaat binnen betalen. Het portier van de auto blijft als een gestileerde vleugel omhoog staan. Hij loopt laconiek, met verende tred. Je voelt je een ander mens met zo’n auto, dat is nu eenmaal zo.

Hugo draait zijn hoofd weer om en fronst zijn wenkbrauwen. Snow blijft een mysterie. Net een pop, een grote pop met achterover gekamd poppenhaar en roze lipgloss.

Charles komt terug, hij trekt zijn jasje vaster om zich heen.

‘Zie je hoe koud het is,’ zegt Hugo terwijl hij de wagen start. ‘Dat is toch raar voor de tijd van het jaar. Charles en ik gingen er vroeger in september vaak nog samen met de motor op uit, naar de Ardennen of het Eifelgebergte, dan was het altijd lekker weer. Tenminste in mijn herinnering,’ voegt hij er zekerheidshalve aan toe.

Charles loopt met een hoofdknikje bestemd voor Valentina (Ik kom er zo aan) door naar de Jaguar. Hij buigt zich voorover, Hugo heeft het raampje al naar beneden laten zakken.

‘Heb jij genoeg benzine? Ik stel voor dat we nu in één ruk door België rijden. Wat denk je, lunchen in Arras?’

‘Je bent nog steeds een echte planner.’

‘Hoort bij mijn vak.’

‘’t Is wel goed, joh, we zien wel hoe ver we komen, maar niet te hard rijden, hè, die Belgische politie is bloedlink en heeft het voorzien op Hollanders.’

‘Maak je geen zorgen, ik ben mijn wilde haren allang kwijt.’ Hij werpt een blik naar binnen op de mooie Chinese die hem van onderaf in het gezicht kijkt. Ze leunt met een elleboog op Hugo’s knie. ‘Een mooie auto is net als een mooie vrouw, je hoeft echt niet het onderste uit de kan te halen om ervan te genieten.’

‘Wat? Zeg dat nog eens.’

Maar Charles is al weer weg. Hij steekt zijn rechterbeen in de Mercedes, steunt met één hand op de glimmende drempelplaat (oppassen dat hij zijn hoofd niet stoot), buigt en glijdt naar binnen en hijst vervolgens ook zijn andere been binnenboord. Daarna trekt hij het portier naar beneden. In de Jaguar kun je de motor van de Mercedes horen aanslaan. Een donker, grommend geluid, alsof er een roedel honden losbarst.

2

De zon schijnt aan een strak blauwe hemel met hoog in de lucht grote wolken. Ze zijn donker van onderen en naar boven toe steeds witter, net grote bloemkolen.

‘Cumuluswolken,’ zegt Charles. Hij heeft er verstand van. ‘Die trekken straks vast nog weg. Misschien is het in Frankrijk warmer.’

‘Kan toch niet anders,’ zegt Valentina.

‘We leven in een rare wereld,’ zegt hij terwijl hij een beetje gas bijgeeft. De wagen schiet meteen vooruit.

‘Ik heb zin in roken,’ zegt Valentina. Ze strijkt door haar zwarte krullen. Haar haar is van nature golvend.

‘Als je dat maar uit je hoofd laat.’

‘Die Chinese zat anders ook te roken.’

‘Die Chinese heet Snow, haar echte naam is Xue.’ Valentina zegt niets terug maar kijkt stuurs voor zich uit. Charles werpt een snelle blik op de vrouw naast hem, zíjn vrouw. ‘Als ik het wel heb,’ voegt hij er aan toe.

Zij trekt haar wenkbrauwen op en knijpt er haar ogen een beetje bij dicht. Ze laat haar hoofd tegen de hoofdsteun zakken en kijkt naar buiten waar een leeg weidelandschap voorbij glijdt. Slechts hier en daar komt een boom voorbij en af en toe wordt het zicht ontnomen door betonnen geluidsschermen. Als ze haar hoofd naar Charles omdraait ziet ze dat hij ontspannen voor zich uit zit te kijken. De brede middenconsole zit in de weg. Ze kan hem niet bereiken. Ze legt een hand op de metalen knop van het navigatiesysteem. Charles kijkt er even naar, vanuit z’n ooghoeken maar zegt niets. Valentina bijt voorzichtig op de nagel van haar rechterduim, voorzichtig om de lak niet te beschadigen en haar lippenstift niet te ruïneren. Onverwacht koel vraagt ze: ‘Weet je zeker dat het een goed idee is om met die twee op vakantie te gaan?’

Charles is er zich van bewust dat hij in het stuur knijpt.

‘Het is nu te laat om daar nog over te beginnen, we zijn al onderweg.’ Omdat Valentina niets terug zegt maar alleen maar op haar lippen bijt (wat hij niet kan zien) voegt hij er aan toe: ‘Je kon toch altijd goed met Hugo overweg?’

Ze haalt nauwelijks zichtbaar haar schouders op.

‘Anna was oké, ze ging er ’s nachts op uit om sigaretten te kopen als de mijne op waren, iets wat jij nooit deed, nou ja, één keer ben je er om twee uur ’s nachts op uit gegaan, maar je kwam pas twee uur later terug, weliswaar met een pakje Marlboro maar zonder geld, weet je nog wel, je had alles verloren in het casino. Bovendien was je zo dronken als een tor.’

‘Begin je daar nu nog over, dat is al zó lang geleden. Toen waren we nog jong.’

‘Idioot van Hugo om Anna met de kinderen in de steek te laten voor een Chinese.’

Charles kijkt in het achteruitkijkspiegeltje.

‘Ik zie hem nergens meer.’

‘Je rijdt ook veel te hard.’

Hij haalt zijn voet van het gas. De wagen mindert langzaam vaart.

‘Wat moet ik nou met die Chinese?’

Charles antwoordt niet maar drukt op een knopje aan het stuur en roept Hugo’s naam. Hugo bellen klinkt een metalen stem. De telefoon begint automatisch te bellen en even later klinkt de sonore stem van Hugo door de speakers.

‘Hé, Charles, waar ben je gebleven, man?’

‘Dat wou ik jou vragen.’

‘We zijn net aan de ring van Antwerpen begonnen. Jullie?’

‘Hm, wij zijn al een flink eind verder, ter hoogte van de A1 naar Brussel, zullen we maar doorrijden richting Gent?’

‘Wou je onderweg nog ergens stoppen? Even weer bij elkaar komen?’

‘Laten we Gent eerst maar voorbij rijden, ergens in de buurt van Kortrijk misschien, bij de Franse grens?’ Zonder antwoord af te wachten gaat hij verder. ‘Dan stoppen we daar ergens bij een benzinestation. Ik bel je wel als het zover is.’

‘Oké.’

De telefoon gaat uit en de muziek begint weer te spelen. Lie baby lie schalt het door de cockpit van de Mercedes.

Ze zitten een tijdje zwijgend naast elkaar, beiden in gedachten verzonken.

‘Weet je wat ik zit te denken?’ verbreekt Charles als eerste de stilte. ‘Aan Amerika. Waarom komt de een daar wél aan de bak en de ander niet? Het liefst zou ik nu eindelijk eens een speelfilm willen maken, een echte, maar ook weer geen Hollywoodfilm, iets artistieks.’ ‘Ik weet het,’ mompelt Valentina. ‘Maar ik moet eerst een thema hebben, een verhaal,’ gaat Charles verder, ‘zonder verhaal geen film. Ik zou een film willen maken met veel symboliek, zoals die films uit de jaren zestig, begin zeventig, ken je Zabriskie Point?’ Valentina knikt. Ze staart gelaten naar buiten terwijl Charles liefkozend naar het stuur in zijn handen kijkt om zijn blik vervolgens over de lange motorkap te laten glijden. ‘Een film over ons, een man en een vrouw in een auto die samen ten strijde trekken tegen de boze buitenwereld terwijl ze eigenlijk tegen zichzelf vechten. Un homme et une femme,’ zegt hij, meer tegen zichzelf dan tegen haar.

‘Ik snap niet wat je bedoelt,’ zegt Valentina.

Ze rijden onder een viaduct door, dat de door de autoweg gescheiden stadsdelen van Antwerpen met elkaar verbindt. Er staan auto’s op geparkeerd. Een vreemd gezicht. Alles steen, asfalt, auto’s, hier en daar een wandelaar. De zon staat te stralen aan de hemel, maar de buitentemperatuurmeter wijst slechts twaalf graden aan. Valentina luistert naar de muziek. I wouldn’t give up my pickup for your love, wouldn’t give up my favourite boots and jeans, wouldn’t quit drinking beer, wouldn’t give my fishing rod for your love. Snelle country, een klagende viool op de achtergrond, een fiddle.

‘Die vent is tenminste eerlijk,’ zegt ze. ‘Wat is een man nou eigenlijk écht bereid op te geven voor een vrouw? Niks natuurlijk.’

Charles tikt de maat van de muziek mee op het stuur. ‘Nou dat zou je best eens mee kunnen vallen,’ zegt hij. ‘Niet zo somber, ik heb toch heel wat voor jou opgegeven.’ Hij lacht. ‘Jij?’ zegt ze, ‘laat me niet lachen.’

Ze kijkt door het smalle raampje naar buiten. ‘Weet je waar ík nu aan zit te denken?’ vraagt ze. ‘Aan mijn vader, hoe we vroeger op Curaçao samen in zijn witte Cadillac rondreden. Met de wind in de haren of als het regende met de kap dicht en dan die regen die op het linnen dak kletterde en een lawaai maakte van jewelste. Mijn vader droeg altijd een wit pak, als een Braziliaanse kolonel. Zo voelde hij zich ook, dat was híj, een kolonel.’ Charles zucht maar Valentina hoort het niet, ze gaat verder. ‘Hem pakte niemand iets af. De zaken floreerden. Hij was een echte man, de enige echte man die ik ooit gekend heb.’

‘Jaja, hou maar op,’ zegt Charles, ‘ik weet het wel.’ Het heeft iets weg van gluren zoals ze naar haar man kijkt. Charles ziet er goed uit, een beetje stoer zelfs met zijn dikgerande bril met meekleurende glazen die nu door de zon donker zijn geworden. ‘Wat weet jij wel?’ vraagt ze. ‘Dat jouw vader een hele kerel was en ik maar een slappeling ben.’ Ze lacht een beetje. ‘Slappeling is een groot woord maar ik moet je wel in de gaten houden. Je hebt mij nodig,’ zegt ze. ‘En jij mij,’ voegt hij eraan toe. Valentina laat een diepe zucht ontsnappen. ‘Laten we het daar maar op houden.’

De voorruit omkadert een voortdurend veranderend schilderij. Ze komen vrachtwagens achterop die ineens het hele scherm vullen maar naar rechts wegschieten als Charles plotseling het stuur omgooit. Ze komen langs een benzinestation met schreeuwende reclameteksten. In de achteruitkijkspiegel doemt een Porsche op. Charles besluit hem te laten gaan en de sportwagen raast hen voorbij.

‘Ik heb zin om straks goed te lunchen,’ zegt Valentina als de Porsche uit het zicht is verdwenen, ‘niet in zo’n wegrestaurant maar in een écht restaurant.

‘Straks in Frankrijk,’ antwoordt hij, ‘ik beloof het je, een mooie Franse lunch.’