Sam Shepard

Bespieder van de Eerste Persoon

Vertaald door Roelien Plaatsman

oorspronkelijke titel Spy of the First Person

Uitgeverij Nobelman, 2018

Bespieder van de Eerste Persoon werd uit het Engels vertaald door Roelien Plaatsman

Oorspronkelijke titel Spy of the First Person

Oorspronkelijke uitgever Alfred A. Knopf

Copyright © 2018 Uitgeverij Nobelman All rights reserved

www.nobelman.nl

ISBN 978-94-91737-37-4

NUR 302

Omslag foto: © Suhaila Sahmarani

Auteursfoto: © Brigitte Lacombe

Omslagontwerp en vormgeving binnenwerk: Studio Keck

ePUB conversie: Alderlane

Uitgeverij Nobelman, Groningen. 2018

www.nobelman.nl

In herinnering aan Sam

Zijn kinderen, Hannah, Walker, en Jesse, willen graag eer bewijzen aan hun vaders leven en werk en aan de enorme inspanning die het afmaken van zijn laatste boek hem heeft gekost.

1

Van een afstand gezien. Dat wil zeggen, vanaf de overkant van de weg is moeilijk te zien hoe oud hij is vanwege de veranda die hem afschermt. Vanwege zijn zonnebril die hem afschermt. Paars. Eenzame wachter. Gemaskerde bandiet. Wat hij beschermt weet ik niet. Hij zit feitelijk binnen op een afgeschutte veranda terwijl daarbuiten de hommels gonzen, vogels zingen, allerlei zomerse dingen zijn – vlinders, wespen etc. – vanaf hier is het maar moeilijk te zeggen hoe oud hij precies is. De honkbalpet, de smoezelige spijkerbroek, het mouwloze oude vest. Hij zit in een schommelstoel, als ik het goed zie. Een schommelstoel die uit een Cracker Barrel gepikt lijkt. Om een stoelpoot zit nog een gebroken ketting. Van hier af lijkt hij rood maar hij zou ook zwart kunnen zijn, die schommelstoel, sommige van die kleuren zijn afgeleid van de marine, sommige van het leger, sommige van de luchtmacht, afhankelijk van hoe diep de vaderlandsliefde gaat, en hij schommelt de hele dag maar wat. Verder niks. Zit verhalen te vertellen, verhaaltjes over vroeger. Strijdverhalen. Er komen mensen langs, en die zien hem in zichzelf zitten mompelen daar in zijn schommelstoel op de veranda. Dan lopen ze erheen en gaan bij hem zitten. Ze schijnen hem wel te kennen. Eerst lijkt het van niet, maar dan toch wel. Er zijn ook andere mensen die langskomen. Die komen en gaan. Een van hen ziet eruit alsof hij zijn zoon zou kunnen zijn. Lang en slungelig. Eentje zou zijn dochter kunnen zijn. Twee zouden zijn zussen kunnen zijn. Ze lopen het huis in en uit maar van hieraf is het heel moeilijk te zeggen tot hoever dat huis doorloopt.

De roodborstjes zingen instemmend. Min of meer. Er zitten hier altijd roodborstjes te zingen, om een of andere reden. Ik denk vooral om nesten te beschermen. Om lichtblauwe eitjes te beschermen. Tegen kraaien en merels. Duikvluchten. Van vogels die dreigen hun jongen te pakken. Kleine roodborstjes die verwoed tjilpend proberen de kraaien te verjagen. Grote boze vogels.

2

Ze hebben me uitgebreid onderzocht. Ergens diep in de woestijn. De Painted Desert. Het land van de Apaches. Het land van de reuzencactus. Ze hebben natuurlijk mijn bloed onderzocht. Uitgebreid bloedonderzoek, naar mijn witte bloedlichaampjes, naar mijn rode bloedlichaampjes, naar het een ten opzichte van het ander. Daarna onderzochten ze mijn ruggengraat. Ze deden zelfs een ruggenmergpunctie. Ik kreeg MRI scans. Tunnels waarin ze mijn hele lichaam konden bekijken om te zien of er verlammingen in botten of spieren zaten. Dwarsdoorsneden, doorsneden, in plakjes. Röntgenonderzoek. Spookachtige foto’s. En ze keken naar verval en ze keken naar van alles en nog wat en ze konden er maar niet achter komen tot uiteindelijk een man, ik denk een soort neurochirurg, met zwart haar en een witte jas en een bril, me elektrische schokken gaf met stalen naalden. Hij stak ze in mijn armen en er stond stroom op en ik voelde die schokjes in mijn armen. Hij is degene die me vertelde dat er iets mis was. En ik zei, nou, ik weet dat er iets mis is. Waarom denk je dat ik hier ben? Hij keek me alleen maar aan met een lege blik.

’s Morgens ging ik ontbijten in een Mexicaanse tent. Enchilada’s. Kaas en eieren. Groene chili.

Dankwoord

Hannah, Walker, en Jesse betuigen hun dank aan Roxanne en Sandy, de zussen van Sam, voor hun liefde en zorg en voor hun uiterst waardevolle hulp bij het tot stand brengen van dit boek.