Thea Dubelaar

HET UUR VAN DE HAAN

Jeugdroman

PixelPerfect Publications | Den Haag

Introductie

Het uur van de haan

Roy en zijn moeder gaan op reis naar het tropische eiland waar zijn oma Celeste woont. Zoiets kost veel geld, maar gelukkig betaalt Frederik, een rijke vriend van zijn moeder, alles. Al snel blijkt dat hij dat niet zomaar doet. Hij is op zoek naar een zwarte magiër, die hem nog rijker kan maken.

Roy ziet zijn tropische oma voor het eerst, maar het is net alsof hij haar al jaren kent. Ze is hem net zo eigen als zijn oma De Boer in Nederland, die hij al z’n hele leven kent. Gaandeweg ontdekt Roy ook de tropische helft van zichzelf. Uiteindelijk zijn het de beide oma’s die hem redden uit handen van het Grote Kwaad.

Thea DubelaarThea Dubelaar

De schrijfster van Het uur van de haan vond de inspiratie voor dit verhaal op het Caribische eiland Guadeloupe. Daar woont Thea Dubelaar (1947) de helft van het jaar. Thea schrijft al vele jaren spannende en mysterieuze verhalen over bijzondere mensen en verbazingwekkende voorvallen. Ze kreeg in 1980 de Zilveren Griffel toegekend voor het boek Sjanetje. Haar boeken zijn vertaald in het Engels, Duits, Frans, Deens, Zweeds, Zuid-Afrikaans en Chinees.

1. Een dreigend voorgevoel

Roy de Boer keek naar het haantje op zijn sporttas. ‘Le coq’ stond eronder. ‘De haan’ betekende dat. Volgens Frederik was dat een goed Frans merk.

Roy kreeg een vreemd gevoel toen hij naar het haantje keek. Een onrustig en dreigend en naar gevoel, alsof er binnenkort iets ontzettend mis zou gaan. Hij duwde het gevoel weg. Hij ging naar een tropisch eiland op vakantie en geen haan die dat kon laten mislukken. De vliegtickets zaten al in Frederiks bruinleren koffertje.

Frederik! Wat een maffe naam, had Roy gedacht toen zijn moeder haar nieuwe vriend voorstelde. Frederik, dat kon nooit wat zijn. Maar dat viel mee. Frederik had één groot voordeel: hij was rijk. Dat was voor de verandering best prettig. Zijn moeder verdiende net genoeg voor hen tweeën en tot nu toe waren haar vrienden altijd straatarm geweest. Sinds Frederik in hun leven was verschenen, waren de financiële zorgen voorbij. Sterker nog, bijna alles was voortaan mogelijk. Zoals een kerstvakantie op een tropisch eiland.

Roy keek nog eens in zijn tas. Alles zat erin. Zijn zwembroek bovenop, want dat was het belangrijkste. Het eiland waar ze heen gingen, lag immers in een onmetelijke plas helder, warm, oogverblindend blauw water, waarin je de hele dag kon liggen drijven zonder het ooit koud te krijgen.

Hij kende die zee alleen uit de verhalen van zijn moeder. Ze was geboren en opgegroeid op het eiland dat ze gingen bezoeken. Zolang hij zich kon heugen, had zijn moeder minstens een keer per week verteld over de warme, blauwe zee, net zoals ze minstens één keer per jaar zat te zuchten omdat ze al zoveel koude, ernstige kerstfeesten had gevierd, terwijl ze wist dat op haar eiland iedereen heel de warme kerstnacht lang luidkeels vrolijk kerstliederen brulde en danste tot hij erbij neerviel. Wel honderd keer was zijn moeder begonnen met een potje voor een reis naar haar eiland, maar er was altijd iets tussen gekomen, een onverwachte rekening of nieuwe schoenen voor Roy omdat hij plotseling uit zijn oude was gegroeid. En hoe langer het duurde voor ze naar het eiland konden, hoe specialer die plek leek te worden.

Zijn oma Celeste, die hij nog nooit had gezien, was volgens de verhalen van zijn moeder eigenlijk een goede fee. Ze had geheimzinnige krachten die goed van pas kwamen als iemand was betoverd met zwarte magie. Ze kende duizend recepten voor hartige en zoete gerechten, maar ook voor aftreksels en smeerseltjes die hielpen tegen buikpijn, hoofdpijn, zweren en geknakte zenuwen. Ze maakte prachtige borduursels die ze soms over de post naar hen toe stuurde. En in elk pak met borduurwerk zat een brief waarin ze vroeg wanneer haar kleinzoon nu eindelijk eens zou komen.

Hij moet toch weten waar hij voor de helft vandaan komt, schreef oma Celeste. Als ze dat las, zuchtte zijn moeder en telde het geld in het potje. Er zat nooit genoeg in, ook niet voor één ticket. Roy was best nieuwsgierig naar de verre geboorteplek van zijn moeder en vooral naar zijn oma, maar hij had niet het gevoel dat zijn tropische helft echt bij hem hoorde.

Zijn vader was een grote, witte Nederlander met zandkleurig haar en grijze ogen. Dat kon je aan Roy niet zo zien. Hij had de donkere ogen van zijn moeder, zijn huid was goudgeel en hij had een bos lichtbruine spiraaltjes op zijn hoofd. Oma De Boer zei altijd dat hij het mooiste kleinkind was dat ze had. Ze hield heel veel van Roy en Roy hield heel veel van oma De Boer, maar om zijn vader gaf hij weinig. Die was lang geleden met iemand anders getrouwd en zijn nieuwe vrouw wilde niets van Roy weten. Toch voelde Roy zich een echte De Boer. Zijn exotische kant vergat hij meestal.

Gek genoeg was Frederik juist heel geïnteresseerd in Roys tropische helft. Of misschien kon je beter zeggen dat hij geïnteresseerd was in alles wat te maken had met zijn moeders eiland en vooral met oma Celeste.

Hij kon eindeloos luisteren naar verhalen over het leven daar. Wat hij het liefste hoorde, waren verhalen over zwarte magie. Roys moeder moest steeds weer vertellen hoe het best kon gebeuren dat je ’s morgens wakker werd en vlak voor je deur een haan vond met een doorgesneden strot en resten van gestold bloed en gesmolten vet van kaarsen, die ’s nachts hadden gebrand. Het betekende dat iemand je kwaad toewenste en rituelen voor jouw huis had gehouden om dat kwaad over je af te roepen. Frederik zei dat hij had gelezen dat je met behulp van zwarte magie rijk kon worden, stinkend rijk, en dat hij dat wel eens wilde proberen.

‘Hoe kun je nu rijk worden door zwarte magie?’ vroeg Roy. ‘Toveren ze dan geld te voorschijn?’

‘Nee,’ zei zijn moeder, ‘dat geld komt vanzelf naar je toe. Je wint de postcodeloterij, je erft een groot bedrag of je vindt een schatkist met goudstukken in je tuin. Het geld moet je dezelfde dag nog besteden, anders raak je het weer kwijt.’

‘Ja hoor! Dat wil ik ook wel!’ riep Roy.

‘Ik niet,’ antwoordde zijn moeder, ‘want dat geld krijg je niet zomaar. Daarvoor moet je eerst een ritueel doormaken en voor zo’n ritueel moet je een prijs betalen. Die prijs is erg hoog en dan heb ik het niet over geld, maar over iets of liever gezegd over iemand die jou of de jouwen dierbaar is. Iemand van wie je houdt, wordt ziek, blind, gek of wordt kwaadaardig als een beest. Geen verstandig mens heeft zoiets vreselijks over voor geld.’

Terwijl Roy zijn tas dicht ritste, viel zijn oog weer op het haantje. Hij vroeg zich opeens af wat Frederik bereid was te doen voor veel geld. Misschien betaalde hij hun reis alleen maar om op het eiland op zoek te kunnen gaan naar een specialist in zwarte magie. Misschien dacht hij zelfs dat oma Celeste ervoor kon zorgen dat hij nog rijker zou worden. Maar als hij dat dacht, dan vergiste hij zich, want oma Celeste zou zoiets nooit doen. Dat wist Roy zeker, ook al had hij haar nog nooit gezien. En hij had zo’n idee dat oma Celeste Frederik niet zo aardig zou vinden. Net als oma De Boer. Die zag Frederik ook niet graag.

Oma De Boer! Hij had beloofd om bij haar langs te gaan voor hij op vakantie ging. Dat kon nu mooi. Zijn spullen waren ingepakt en hij had die middag verder niets speciaals te doen.

Hij ging op zoek naar zijn moeder en vond haar in de berging. Ze stond op een krukje en zocht in een hoge kast. Er zaten oude kleren in die ze nog niet wilde weggooien, maar die ze eigenlijk ook nooit meer droeg.

‘Wat zoek je?’ vroeg Roy.

‘Een rok,’ antwoordde zijn moeder. Het klonk nogal gesmoord omdat ze op haar tenen stond met haar hoofd in haar nek en haar arm zo ver mogelijk naar boven gestrekt. Zijn moeder was niet erg groot en de kast zat bijna tegen het plafond. ‘Ik had die rok aan toen ik wegging van het eiland. Oma had hem geborduurd, speciaal voor mijn eerste grote reis. En ik wil die rok weer aan als ik terugga naar huis.’ Ze trok aan iets roods. Een hele stapel kleren viel omlaag, half op haar hoofd zodat ze niets meer zag. Ze begon te wankelen.

Roy rende naar haar toe en ving haar op toen ze viel. Het brak haar val, maar hij kon zijn moeder niet houden en ze zakten allebei op de grond tussen de chaos van kleren.

‘Dat is hem!’ riep zijn moeder. Triomfantelijk hield ze een knalgele rok omhoog. Er waren rode en blauwe bloemen op geborduurd. Het was een prachtige rok, maar Roy zag meteen dat hij veel te klein was voor zijn moeder. Die smalle tailleband paste nooit meer om haar middel.

‘Ik denk dat die rok is gekrompen, mam,’ zei hij voorzichtig.

‘Gekrompen?’ Zijn moeder keek verbaasd naar de rok en vandaar naar haar middel. ‘Bedoel je dat ik dikker ben geworden? Zoveel scheelt het toch niet? Of wel?’

‘Nou,’ begon Roy, ‘ik denk … ik bedoel, het lijkt me dat…’

‘Je bedoelt natuurlijk gewoon dat ik een dikke truus ben geworden!’ riep zijn moeder.

‘Dik wel, maar geen truus,’ protesteerde Roy.

‘Dus ik ben dik,’ steunde zijn moeder. ‘Dik en lelijk.’

‘Volgens mij ben je niet echt dik. Je was vroeger gewoon heel erg dun,’ zei Roy. ‘En je bent helemaal niet lelijk. Je bent knapper dan alle moeders van de kinderen uit mijn klas.’

‘Dat zeg je alleen maar om me een plezier te doen,’

‘Nietes!’ riep Roy.

‘Welles!’ zei zijn moeder. ‘Geef toe.’ Ze kietelde hem.

Roy begon te kronkelen. Hij kon helemaal niet tegen kietelen. ‘Hou op,’ giechelde hij, ‘niet doen, mam! Genade. Ik geef het toe. Er is één moeder knapper dan jij.’

Zijn moeder begon te lachen. ‘Eén maar? Weet je dat zeker?’

‘Nou twee misschien,’ plaagde Roy. Zijn moeder hief dreigend haar kietelvingers.

‘Nee,’ schreeuwde Roy vlug. ‘Jij bent de aller knapste moeder van de hele wereld.’

‘Daar ben ik het volstrekt mee eens,’ zei Frederik. Hij stond opeens in de deuropening van de berging.

Roy verstijfde. Hij schoof een stukje weg van zijn moeder.

‘Hoi schat,’ zei ze en ze hief haar gezicht op naar Frederik zodat hij haar kon zoenen.

‘Ik ga even naar oma, mam,’ zei Roy vlug en stond op. Hij glipte langs Frederik.

‘Niet te lang weg blijven hoor!’ riep zijn moeder nog net voor hij de voordeur achter zich dichttrok.

Roy reed met losse handen de straat van oma De Boer in. Hij had al eens een bekeuring gehad voor het rijden met losse handen, maar het was zo ontzettend koud dat hij zijn handen toch diep in zijn zakken hield. Het ijskoude stuur raakte hij alleen aan als het niet anders kon.

Oma De Boer had de schemerlampen aan. Dat had ze meestal op de winterdagen. Haar huis zag er door de zachte gloed van al die lampen achter de ramen uitnodigend uit. Roy wist al hoe het zou ruiken als hij door de achterdeur oma’s keuken in ging. Naar koffie en suddervlees, een vreemde combinatie. Omdat die geur bij oma hoorde, hield Roy ervan.

‘Je komt als geroepen,’ zei oma De Boer zo gauw hij de kamer in kwam. ‘Ik heb de gordijnen gewassen en die moeten weer worden opgehangen. Dat mag jij voor me doen, dan is alles weer lekker schoon voor de Kerst. Ik vind het trouwens maar niks dat jullie dan weg zijn.’

‘Papa komt toch bij je met Gerdien,’ zei Roy. ‘En als Gerdien er is, dan kan ik beter niet komen.’

‘Kerst duurt twee dagen,’ antwoordde oma. ‘Tweede kerstdag vier ik altijd met jullie, dat weet je. Dat is traditie.’

Roy knikte. ‘Ik vind het zielig voor jou,’ zei hij, ‘maar ik ben toch blij dat we weggaan. Ik heb echt zin om in de zon te zitten en in de warme zee te drijven, vooral omdat het midden in de winter is.’

Oma zuchtte. ‘Voor het zover is, moet je eerst nog dat hele eind met het vliegtuig.’

Roy begon te stralen. ‘Super toch, oma. Voor het eerst van mijn leven ga ik vliegen!’

‘Ik ben zo bang dat jullie vliegtuig zal neerstorten,’ zei oma zacht, ‘of dat jullie een ongeluk krijgen.’

Roy dacht aan het haantje en aan zijn voorgevoel. Zou er misschien echt iets vreselijks gaan gebeuren? Ach welnee! Oude mensen haalden zich altijd van alles in het hoofd.

‘Ik zou een stuk geruster zijn als je een medaille omdeed,’ zei oma.

Een medaille? Roy dacht aan de avondvierdaagse en aan de gouden medailles bij de Olympische Spelen. Zo’n medaille zou oma wel niet bedoelen.

‘Hoe groot is zo’n medaille?’ vroeg hij. Hij wilde zijn oma best een plezier doen en er een dragen als hij er niet mee voor gek liep. Oma veerde op van haar stoel.

‘Ik zal je er een laten zien,’ zei ze. ‘Hij is nog van opa geweest en hij is van zilver.’ Ze haalde een mooi gelakt kistje uit het wandmeubel. Er zaten kleine sieraden in. Ringen, oorbellen en de medaille. Hij was ongeveer zo groot als de knoop van een spijkerbroek. Dat viel dus wel mee. Op beide kanten stond een afbeelding. Aan de ene kant stond Maria. Roy wist dat het Maria was omdat oma een schilderijtje had van Maria en dat zag er precies zo uit. Op de ander kant stond een man met een baard en lang haar. Hij wees naar een vurig hart op zijn borst.

‘Dat is het Heilig Hart van Jezus,’ zei oma. ‘Het is een gewijde medaille. Dat betekent dat een priester hem heeft gezegend met wijwater en daardoor beschermt de medaille tegen al het kwaad.’ Ze deed het zilveren schijfje aan een mooi kettinkje. Daarna liep ze naar Roy toe en deed het kettinkje met de medaille om zijn hals.

‘Zo,’ zei ze. ‘Nu kan er niets ergs meer met je gebeuren. Niet meer afdoen, hoor.’

‘Beloofd,’ antwoordde Roy.

Oma gaf hem een dikke zoen. ‘Je bent niet alleen mijn mooiste, maar ook mijn liefste kleinkind,’ zei ze. ‘Ik zal blij zijn als jullie weer heelhuids terug zijn.’

Op weg naar huis kwam hij Wout tegen, die ging voetballen op het veldje bij het busstation.

‘Ik breng je wel even,’ riep Roy. Wout sprong achterop. ‘Ik dacht dat je al weg was,’ zei hij.

‘Morgen gaan we,’ antwoordde Roy. ‘Morgen vlieg ik naar de zon.’

‘Hou op, man!’ riep Wout. ‘Ik word gek, als ik daaraan denk. Ik wou dat mijn moeder zo’n vriend had die zo’n verre reis naar de zon voor ons betaalde.’

‘Jij hebt nog een vader,’ zei Roy.

‘Jij ook,’ antwoordde Wout.

‘Mijn vader kon net zo goed dood zijn.’ Roy trapte wat harder. ‘Ik heb niks aan hem.’

‘Dat weet je niet,’ zei Wout. ‘Misschien komt hij je toch redden als je in nood zit.’

Roy scheurde de hoek om. Hij voelde hoe Wout zich aan hem vast klampte om niet te vallen.

Op het plein waren zes jongens. Roy kon de verleiding niet weerstaan. Hij zette zijn fiets tegen een boom en voetbalde mee tot het bijna donker was.

Zijn moeder mopperde een beetje toen hij thuiskwam, maar ze had het te druk met inpakken om echt moeilijk te doen.