Peter de Ruiter

VIETNAM LIVE!

Foto’s en verhalen van een reiziger

PixelPerfect Publications | Den Haag

Introductie

In vliegende vaart fietsen Peter de Ruiter en zijn vrouw Nicole langs de Vietnamese kust, van Hué tot voorbij Nha Trang, een tocht van zo'n 1100 kilometer. Volwassenen en kinderen groeten hen joviaal in het voorbijgaan. Onderweg zien ze hoe Vietnam economisch tot bloei komt met garnalenkwekerijen en resorts voor de rijkere toerist. Tradities als de elegante ao dai jurken en de cyclo fietstaxi bestaan nog, maar leiden een kwijnend bestaan. De Vietnamees zelf blijft echter even hartelijk en optimistisch, ook al leeft hij al vele jaren in een communistische dictatuur.

In dit reisverslag met meer dan 100 schitterende foto's geeft Peter de Ruiter een weids beeld van het land anno 2020 en vergelijkt hij het ook met 2002, toen hij er voor het eerst was. In deze serie zijn eerder verschenen Fietsen op Flores (2017), India Live! (2015), Birma live! (2013) en Rhodos live! (2013).

Op de meeste tablets zijn alle foto’s in dit ebook opklikbaar tot beeldvullend formaat.

1 Weef in, weef uit

Reisboekenschrijfster Carolijn Visser noteert in 1993 in haar boek Hoge bomen in Hanoi dat in de hoofdstad van Vietnam bedrijvigheid een schaars goed is. Ze bezoekt de stad nog geen twintig jaar na de afloop van wat hier de 'Amerikaanse oorlog' heet. Als Nicole en ik ruim 25 jaar later de stad aandoen, is het juist de rust die in deze stad moeilijk te vinden is. Zelfs op een voor veel mensen vrije zondag als deze, 1 januari 2020, scheert een groot deel van de bevolking door de stad op een Honda, Yamaha of een Chinees model bromfiets. Op drukke kruispunten weven de tweewielers zich korte tijd tot een fijnmazig stukje textiel, om het even later weer uit te halen.

Welkom in Hanoi! Het aantal auto’s is beperkt, maar het aantal brommers en lichte motoren is overrompelend. Het lawaai valt mee, evenals de uitlaatgassen. Anders dan in bijvoorbeeld Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, kreeg ik hier geen last van m’n longen.

Gitzwarte ca phe

Als de gemotoriseerde inwoner van Hanoi zich niet van a naar b verplaatst, drinkt hij gitzwarte ca phe op het terras of in de loggia op de eerste etage van een van de talrijke koffieshops die Vietnam telt sinds het land zich in enkele decennia heeft weten op te werken tot de tweede koffieproducent van de wereld, na Brazilië.

Koffie op authentiek Vietnamese wijze: met een persoonlijk druppelfiltertje (phin). In veel gevallen doe je wat ijsblokjes in het glas om er ijskoffie van te maken. De koffie die in Vietnam wordt verbouwd is vooral van de Robusta-soort, die wat dropachtig smaakt. In het westen wordt vooral Arabica gedronken, die wat subtieler is op de tong.

De koffiedrinker parkeert zijn of haar brommer het liefst pal voor de deur op de stoep, in het zicht. De voetganger komt er bekaaid vanaf. Die moet de lange rijen motorrijwielen zien te ontwijken, evenals de vele dikke bomen op de stoepen en het meubilair van de eethuisjes die het voetpad tot eetzaal hebben uitgeroepen.

Het is een uitdaging je weg te vinden op de trottoirs van Hanoi. ‘Publieke ruimte’ is een relatief begrip: bromfietsen, eetzaakjes en handelswaar laten je sla-omsgewijs de stad verkennen.

Geen korte lontjes

Dat betekent dat voetgangers geregeld moet deelnemen aan het voortjakkerende verkeer op de rijbaan. Zoiets gaat overigens soepeler dan je misschien zou denken, ook als fietser. Just go with the flow en er overkomt je niets, vooral niet als je net als de anderen rechtdoor gaat. Bestuurders geven elkaar opvallend veel ruimte. Weef in, weef uit, weef in, weef uit.

Jong geleerd…

Wat wil je nog meer van het leven?

Ook als voetganger hoef je niet bang te zijn bij het oversteken van een drukke straat. Loop langzaam rechtuit, doe geen onverwachte dingen en het verkeer vloeit om je heen als het water van een traag stromende rivier. Geen getoeter, geen korte lontjes. Zelfs met de ogen dicht zou je waarschijnlijk in de meeste gevallen heelhuids aan de overkant geraken.

(klik hier voor een filmpje daarvan op YouTube)

Nicole op de Long Bienbrug over de Rode Rivier, aan de oostkant van Hanoi, die eind negentiende eeuw / begin twintigste eeuw is gebouwd door de toenmalige Franse overheerser. Naar verluidt werd deze brug in de oorlog vaak gebombardeerd door de Amerikanen, maar de Noord-Vietnamezen schroefden hem steeds weer in elkaar. Aan het bombarderen kwam een einde toen de Vietnamezen Amerikaanse krijgsgevangenen aan het werk zetten.

Groenten en fruit op de Long Bienbrug.

2 Herenigingsdag

Vandaag was herenigingsdag. Ik bedoel daarmee niet de dag waarop Noord- en Zuid-Vietnam zich na de Amerikaanse oorlog weer verenigden, maar de dag waarop onze fietsen en wij elkaar weer zagen. Voor het eerst sinds onze eerste fietsvakantie negen jaar geleden zijn wij namelijk korte tijd gescheiden van onze fietsen en wel vele honderden kilometers. Dat is even slikken.

In de trein van Hanoi naar Hué, die in de hoofdstad akelig dicht langs de huizen rijdt.

We zijn dan wel geland in Hanoi, het werkelijke fietsen zou beginnen in Hué, pakweg 700 kilometer zuidelijker en bijna aan de kust. De verwachting was namelijk dat het in Hanoi wel eens frisjes zou kunnen zijn rond de jaarwisseling. Het is dan fijner fietsen als je wat zuidelijker begint. Via een internet had ik een treinkaartje geboekt voor een nachttrein naar Hué. Er was daarbij echter geen mogelijkheid meteen een plekje voor onze fietsen te reserveren, hoewel de website verzekerde 'dat er zeker plaats is voor onze bromfiets'. Dan moet dat met een fiets ook lukken, denk je.

Een paar keer per dag is het hier oppassen geblazen.

Gebrekkig Engels