2013 VL Publishing

Ik ben wie ik ben

Sommige van de in deze bundel opgenomen verhalen en columns werden eerder gepubliceerd in onder meer het Parool, het Algemeen Dagblad, De Libelle en de Santé.

E-book uitgave:

© 2013 VL Publishing

ISBN 978 94 91852 04 6

Oorspronkelijke uitgave:

© 2013 VL Publishing

ISBN 978 94 91852 03 9

NUR 320

www.vlpublishing.nl

Conversie e-book: Alderlane Digital Publications

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this book may be reproduced in any form by print, photocopy, microfilm or any other means without prior written permission from the publisher.

1

‘Welkom op de Wallen schat. Wen er maar aan’

Diep in de schulden besloot ‘Patricia’ de prostitutie in te gaan. Vierenhalf jaar later wil ze stoppen. Van binnenuit beschrijft ze hoe het erop de Wallen aan toegaat.

“Kijk die snol daar achter dat raam staan,” hoorde ik een slungelige jongeman van een jaar of achttien tegen één van zijn vrienden zeggen toen ze voorbij mijn raam liepen. “Zal ik je effe platneuken voor twintig euries?” Zijn vrienden bekeken me lachend van top tot teen.

De woorden misten hun uitwerking niet: vuurrood werd ik. Ik wist niets beters te doen dan me vliegensvlug om te draaien, met mijn rug naar de straat, zodat de andere voorbijgangers niet konden zien hoe ik door die vernederende opmerking van dat pubertje en de minachtende blikken van zijn vrienden tot in mijn hart was geraakt.

Voordat ik met dit werk begon, had ik me natuurlijk wel gerealiseerd dat ik in mijn nieuwe hoedanigheid als prostituee niet al te veel moest voorstellen over hoe de buitenwereld daartegenaan keek. Maar dat je je op je eerste werkdag meteen zo vernederd zou kunnen voelen – dat had ik me met de beste wil van de wereld niet kunnen voorstellen. “Welkom op de Wallen schat, wen er maar aan,” zei mijn collega later die dag toen ik haar vertelde wat ik had meegemaakt en hoe ik me had gevoeld.

Ik kreeg de wijze raad om mijn gevoelens in het vervolg maar thuis te laten. Voor de rest zou het gewoon een kwestie van wennen zijn.

Ik heb echt van alles geprobeerd, maar het went nooit. Zelf nu, na dik vierenhalf jaar en talloze bedreigingen, verwensingen, opgestoken middenvingers en welgemikte rochels tegen mijn raam later heb ik nog steeds last van datzelfde hulpeloze, verdrietige gevoel als toen bij die eerste keer. En toch heb ik nooit ook maar een seconde spijt gehad van die beslissing om met mijn lijf mijn geld te gaan verdienen.

Zesenhalf jaar geleden was ik eind dertig. Ik had een leuke vriend met wie ik negen jaar samen was. Ik had een droombaan, iets in de creatieve sector, fijne familie en veel vrienden. Er was eigenlijk maar één ding waardoor mijn vriend en ik anders waren dan onze vrienden: wij hadden geen kinderen. Ik had ze graag gewild, maar ik kon ze niet krijgen, dat wist ik al op vrij jonge leeftijd. Adopteren was voor mij nooit een optie geweest. Dat vond ik niet goed voelen.

Ik had mijn vriend twee maanden nadat we een relatie hadden gekregen op de hoogte gebracht van het feit dat ik hem nooit kinderen zou kunnen geven. Dat leek me wel zo fair: zo kon hij zelf in een vroeg stadium van onze relatie de keuze maken of hij wilde doorgaan met mij, of niet. Hij bleef. Maar negen jaar later was het niet kunnen krijgen van kinderen voor hem alsnog een reden om, zonder enige vooraankondiging, de relatie te verbreken.

Ik hield zo veel van hem, dat ik het nog begreep ook. Ik hielp hem zelfs met het schilderen van zijn nieuwe huis. En toen hij drie maanden later een nieuwe vriendin aan de haak had geslagen, was ik de eerste aan wie hij haar voorstelde. “Jullie zijn een voorbeeld van hoe het ook kan als je uit elkaar gaat,” kreeg ik meermaals van mijn omgeving te horen. Ach, ik was alleen maar blij voor hem. Ik had immers veel van hem gehouden en diep in mijn hart was hij voor mij nog steeds de enige. Door geen wraakgevoelens te koesteren en alleen aan de fijne momenten die we samen hadden beleefd terug te denken, zou ik bovendien deze breuk sneller verwerken – en er nog sterker uitkomen ook. Die wijsheid had ik opgedaan uit een boekje dat de lezer de weg wees naar voorspoed en geluk. Althans, dat beweerde de auteur. Maar, of de goede man snapte niks van het leven en relaties of hij was gewoon een fantast die op deze manier over de rug van kwetsbare zieltjes geld wilde verdienen.

Om mijn immense verdriet te verzachten stortte ik me in het uitgaansleven. Ik wilde aandacht, complimenten en horen hoe mooi ik wel niet was. Zolang ik onder de mensen was, hoefde ik niet na te denken over wat me werkelijk bezighield. Overdag zocht ik mijn heil in winkelen. Zonder het te beseffen raakte ik in een mum van tijd koopverslaafd. Telkens als ik me niet lekker voelde, trok ik erop uit naar een kroeg of rende ik naar de eerste de beste winkel. Ik kon op den duur mijn trieste gevoel alleen nog maar verdrijven met het aanschaffen van jurkjes, soepkommen, tassen of een nieuwe blikopener. Dat ik al die dingen niet per se nodig had, deed er niet toe. Het gaf me even een heerlijk gevoel en daar was het me om te doen. Door mijn exorbitante levensstijl begon ik steeds meer te verzuimen op mijn werk. Op een gegeven moment werd de situatie daar onhoudbaar en werd ik ontslagen. Het deed me niets. Met mijn familie en vrienden waren de contacten tot een dieptepunt gedaald. Niet door hen, maar door mij. Ik ontliep ze waar mogelijk.

Wie ik niet kon ontlopen, waren de deurwaarders. En tot overmaat van ramp belandde ik in een depressie; ik sloot mezelf op in mijn eigen wereld.

Na anderhalf jaar vond ik mezelf terug en trof ik buiten mijn verwaterde vriendschappen een enorme financiële ravage aan, die niet zomaar even met een vingerknip was weg te werken.

Met een gewone baan zou ik de komende tien jaar aan het afbetalen zijn en dan nog! Om hulp vragen in mijn omgeving was uitgesloten. Niet dat ik daar tegen een muur van onbegrip en onwil zou zijn gebotst, ik was daar gewoon te trots voor. De schuldsanering werd afgestreept om dezelfde reden. En een lening bij een bank van honderd-vijf-en-veer- tig-duizend euro, want om dat bedrag ging het, kon ik ook wel vergeten: bij het intikken van mijn naam waren er lampen tekort om de bank- bediende voor het gevaar dat voor hem stond te waarschuwen.

De ‘oplossing’ kwam van een nieuwe vriendin die ik in het uitgaansleven had leren kennen. Op een avond had ik haar in vertrouwen genomen. Ze had niet eens raar opgekeken toen ik was uitgepraat. Ik wist inmiddels dat zij aan de kost kwam als prostituee. Daar was ze heel open over. Last van schaamte was aan haar niet besteed.

“Waarom denk je er ook eens niet over na?,” vroeg ze. “Ik verdien al jaren in drie dagen per week meer dan iemand anders in een volle maand.”

Ik kon alleen maar schaapachtig lachen – in mijn ogen was het een belachelijk voorstel. Ik veroordeelde haar niet, maar daar hield mijn begrip wel op. Stel je voor zeg! Ik een hoer! Hoe bedenk je het. Nee, uitgesloten, dat zou ik gewoonweg niet kunnen. Nu niet en nooit niet. Ik had al moeite met een one night stand. Alleen al de gedachte dat er voor een paar luizige euro’s van die vieze oude mannetjes aan mijn lijf zouden zitten, oversteeg mijn voorstellingsvermogen. Ik nam nog liever vier verschillende banen tegelijk.

Drie weken later begon ik aan mijn eerste werkdag als prostituee op de Amsterdamse wallen. Zo gek gaat het soms. Inmiddels zijn er vierenhalf jaar ver- streken. Ik ben een pak aan ervaringen rijker en mijn schuld is grotendeels afgelost. Het is genoeg geweest: nog drie maanden en dan stop ik definitief met dit werk. Dan keer ik weer terug naar die andere wereld.

In de afgelopen jaren heb ik veel meegemaakt, en ook veel gezien, gehoord en gelezen over de Wallen en de meiden die daar werken.

Van hoog tot laag, van officiële instanties, hulpverleners, belangen- organisaties tot aan de kamerverhuurders toe – iedereen verkondigde te pas en te onpas, gevraagd of ongevraagd zijn of haar waarheid. En hierop wordt het beleid gebaseerd: met informatie die de gemeente door al deze belanghebbenden in de schoot krijgt geworpen.

Alleen het onderwerp zelf, de vrouwen, die worden zelden tot nooit gehoord. Ja, door velen wordt in onze naam gesproken, boos gereageerd, gedreigd en heel soms om of met gelachen.

Het is wel jammer dat het meer wel dan niet is voorgekomen dat diegene die beweerde in onze naam te spreken wij absoluut niet kenden. Waarom hebben wij dan nooit zelf gereageerd? In elk geval niet omdat het ons niets interesseerde. Vaak was het uit angst, onwetendheid of gewoon uit schaamte. De Wallen hebben mij gered van mijn financiële ondergang. Ze hebben mij de rust in mijn bestaan teruggegeven. Nu is het tijd dat ik ook iets terug kan doen voor al die collega’s die niet het geluk hebben om zelf te kunnen beslissen wanneer ze er een punt achter zetten, laat staan om ergens aan te kloppen waar ze gehoor zouden kunnen vinden.

Want geloof mij, het zijn niet alleen de pooiers, de loverboys en al die andere duistere types die het leven van een prostituee op sommige momenten bijna ondraaglijk maken. Evengoed zijn daar die goedbedoelende overheid met al haar regeltjes, dat hele regiment aan hulpverleners die zich alleen maar roeren op het moment dat de nieuwe subsidieaanvraag moet worden ingediend. En dan spreek ik nog niet over al die kerkelijke organisaties, kamerverhuurders, buurtbewoners en belangenorganisaties in de breedste zin van het woord die niet altijd een goede voorstelling van zaken hebben gegeven als het om de vrouwen gaat.

Ik wil proberen iets van deze voor velen duistere wereld te laten zien. Gewoon de zaken voorstellen zoals wij die dag in dag uit beleven en ondervinden. Het leven op de Wallen door mijn ogen. Want ik heb de wijsheid niet in pacht, ik heb net zoals al die anderen een gekleurde mening. Maar ik weet tenminste wel waarover ik spreek. Ik weet als geen ander dat mijn spontane openheid me door velen niet in dankbaarheid zal worden afgenomen, vandaar dat ik heb gekozen voor een schuilnaam. Aangenaam, noem me maar Patricia!

2

Zelfs naar mijn naam wordt niet gevraagd

De basisuitrusting van een prostituee: condooms, glijmiddel en keukenrol. De zwepen en dildo’s zijn voor later. En het belangrijkst: het A4’tje met werknaam en ‘NL’ erop.

“Zoek je wat voor de dag, de avond of allebei de shifts?,” vroeg de kamerverhuurder. De dag-shift is van tien uur ’s ochtends tot half zeven ’s avonds, de avonddienst van zeven uur ’s avonds tot vier uur ’s nachts. “Liefst iets voor overdag,” antwoordde ik. De dag-shift was zeventig euro goedkoper dan de avond. ’s Avonds lopen er veel meer potentiele klanten rond dan overdag, dus konden we ook meer verdienen, wist mijn aspirant-huisbaas me te vertellen.

Mijn nieuwe vriendin van wie ik het telefoonnummer van het kamer- verhuurbedrijf had gekregen gaf al dagen niet meer thuis. De laatste keer dat ik haar had gesproken had ze me te verstaan gegeven dat we op de Wallen geen vriendinnen waren maar concurrenten. Ook had ik het dwingende advies gekregen om vooral geen kamer in hetzelfde pand te huren als waar zij resideerde. “We hebben beiden niet alleen dezelfde leeftijd, maar zijn ook nog eens dezelfde types: lang, slank, blond, cupje D. Je berijpt toch wel dat als jij hier met je mooie onschuldige smoeltje naast mij komt koekeloeren die hoerenlopers linea recta bij jou naar binnen zullen sjezen, omdat ze mij al een keer of tien hebben bereden. Daar heb ik natuurlijk geen trek in, dat begrijp je toch, schat!”

“Je kunt overmorgen beginnen, je huurt de kamer voor de hele week, waarvan zes betalend en een dag vrij, ongeacht of je flauw, ziek of misselijk bent. De huur dient altijd een dag vooruit te worden betaald. Per volledig gewerkt jaar heb je recht op veertien dagen vakantie. Beddengoed en handdoeken krijg je van hier, voor de rest moet je zelf zorgen. En vergeet vooral niet om 120 euro mee te nemen, anders mag je niet beginnen,” klonk het door het apparaat.

Ik was verwonderd dat de huisbaas niet eens had willen weten aan wie hij nou precies een kamer had verhuurd. Zelfs naar mijn naam had hij niet gevraagd. Dat de huur op voorhand betaald diende te worden, had hij daarentegen tot drie keer toe beklemtoond.

Door de verhalen van mijn vriendin was ik tot in het kleinste detail op de hoogte gebracht van de do’s en don’ts van mijn nieuwe werk. Dus wist ik ook waaruit de basisuitrusting van een prostituee diende te bestaan. Condooms in verschillende maten, glijmiddel, natte doekjes, desinfecterende zeep, make-up, toiletspullen en keukenrollen. Daarnaast: minimaal twee verschillende setjes lingerie, een paar naaldhakken, een paar laarzen met stilettohak en een radio, die vooral diende om het gekreun en gehijg van mijn toekomstige buurvrouwen te kunnen overstemmen. Poppers, tepelklemmen, cockringen, zwepen en dildo’s moest ik voorlopig nog maar even overslaan. Dat waren volgens mijn vriendin de extra’s die ik in een later stadium, als ik het gewone werk on- der de knie had, aan mijn uitrusting kon toevoegen. Wat ik vooral niet mocht vergeten was een A4’tje met daarop in het grootste lettertype mijn werknaam, gevolgd door de letters NL.

“We zijn een uitstervend ras tussen al die buitenlandse grieten, maar als die hoerenlopers een NL-bordje zien hangen rennen ze meestal zonder eerst over de prijs te onderhandelen bij je naar binnen. Kun je gemakkelijk voor pijpen, neuken en wat strelen honderd vragen in plaats van die armoedige vijftig eurootjes.”

Aan zulke tips had je tenminste iets. Niemand, op mijn vriendin na, was op de hoogte van mijn nieuwe betrekking en dat moest vooral zo blijven. Al ging het bijna mis toen ik op de avond voor mijn eerste werkdag, onverwacht bezoek kreeg van mijn buurvrouw. Ze liep meteen, zoals ze altijd deed, door naar de woonkamer waar op dat moment net al mijn nieuwe werkspullen op de eetkamertafel als trofeeën lagen uitgestald. Ik zag haar verwonderende blik en wist niets anders te zeggen dan dat ik net als tienduizendste klant het surprisepakket had gewonnen bij de Pabo, een soort Wehkamp in erotische artikelen. Of ze me geloofde, weet ik niet, maar ze heeft er sindsdien met geen woord meer over gesproken. Vanaf dat moment wist ik dat ik in het vervolg nog omzichtiger te werk moest gaan.

Mijn Nederlandse buurvrouw is een vrouw van eind veertig. Ze zit al twee jaar op de Wallen. Ze heeft meteen door dat ik nieuw ben in het vak. “Heb je een man, of ben je vrijwillig hier?,” vraagt ze moederlijk. “Vrijgezel en vrijwillig,” zeg ik. Ze lacht. “Je hebt een slechte tijd uitgekozen, de gouden jaren zijn voorbij. Maar je bent nieuw, je zult wel werken in het begin. Als je wat wilt weten, vraag je het maar. Ik zit hiernaast.”

Voordat ze vertrekt, geeft ze me nog wat goede raad mee. “Wees zelfverzekerd, dat is het halve werk. Bepaal zelf wat je vraagt, voor welke diensten en wat je wel en niet doet. Denk niet dat je iets moet doen omdat de rest het ook doet. Als een klant zegt dat je te duur bent of dat alle dames zonder condoom pijpen, dan is het aan jou hoe je daarmee omgaat.” Ik knik begrijpend. Ze vervolgt: “Klanten die mij gebaren dat ik te duur ben, mogen doorlopen, met hen ga ik niet eens in discussie.”

Mijn nieuwe collega legt mij uit dat vijftig euro standaard is voor twintig minuten binnen: pijpen en neuken. Een half uurtje is honderd, met beffen. Een uur kost tweehonderd. Daarvoor geeft zij het standaardpakket met als extra service: beffen, verschillende standjes en wat zoenwerk – als het tenminste een lekker ding betreft. “Dus laat je niks wijsmaken dat het de gewoonte is de hele Kamasutra uit te proberen voor vijftig hè. Gewoon wegsturen. Vaak lopen die types dan net zo lang rond tot er een dame zwicht.”

Ze buigt naar voren, en praat op zachte vertrouwelijke toon alsof we elkaar al jaren kennen. “Je hebt een lekker snoetje, hou dat zo. Werk niet zonder en doe geen andere rare dingen, zoals het zelf snuiven van poppers, of coke. Daarvan hebben we der hier wel genoeg rondlopen. En als je het eenmaal zonder doet, zit je eraan vast. Dat lullen die klanten aan elkaar door. De goede klanten kun je dan wel schudden.” Ik was mijn nieuwe collega dankbaar voor alle informatie. Ik maakte me op, hees me in een wit lingeriesetje en trok met de daver in mijn lijf mijn gordijn open.

Ik was precies één uur en tien minuten aan het werk toen er een man van middelbare leeftijd lachend richting mijn raam kwam lopen. Alsof ik al die jaren niets anders had gedaan, zwierde ik met een royaal gebaar, en met een brede glimlach om mijn mond de deur open en hoorde mezelf op zwoele toon zeggen: “Kom je binnen schat? Voor vijftig euro zal ik je eens lekker verwennen: pijpen, neuken en twee standjes.”