De Zon

Verhalen, blogs en gedichten

Schrijfwedstrijd De Zon

Leessst Uitgeverij Schagen 

Voorwoord

Heeft het mooie weer van de afgelopen weken jou ook geïnspireerd tot het schrijven van een kort verhaal, blog of gedicht?

Ik hoop het, want ik ben op zoek naar jouw zonnige schrijfsels. Die kunnen spannend zijn, warm of juist met enorme donderwolken. Is het echt gebeurd, zou je willen dat het ging gebeuren, of heb je je fantasie volledig de vrije loop gelaten? Wat drijft jou? Waar loop jij tegenaan of wat wil jij bereiken? Waar denk je aan als je aan de zon denkt?

Dit was het begin van Schrijfwedstrijd De Zon. Zoveel inzendingen, zoveel verschillende auteurs, zoveel pareltjes, zoveel emotie en zoveel mooie momenten zijn er gedeeld, dat het lasig kiezen was. Wie was de beste? Wie moest er in ieder geval gepubliceerd worden? 

Daarom hebben we 5 winnaars gekozen en 60 blogs, gedichten en verhalen opgenomen in de bundel van 52 verschillende auteurs. 

De winnaars zijn geworden:

Annette Akkerman

Helen Varras

Maria Stam

Marry Kramer

Inge Hulsker

De gepubliceerde auteurs en hun werken vind je in de bundel.

Heel veel leesplezier!

De jury:

Susanna Florie

Wendy Meerhof

Wouter Ursem

Franka van Zandbeek

Leessst Uitgeverij Schagen

www.leessst.com

info@leessst.com

Copyright 2017: Auteurs Bundel De Zon en Leessst Uitgeverij Schagen

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever en auteurs.

Sneeuwpop in de Zon

kou

van buiten

een stalen gezicht

stilte

ijskoude stilte

kou

van binnen

een bevroren hart

stil lawaai

het verboden verhaal

schreeuwt in stilte

één enkele drup

dan voorzichtige miezer

wordt regen

zingen in de regen

wordt schreeuwen

doet pijn

de sneeuwpop

gesmolten

zonder sneeuw

kan voorzichtig

gaan genieten

Hanneke Post

De zon breekt door

Happy rent ver voor me uit. Ook hij heeft ons ochtenduitje gemist. Meestal rennen we samen, maar hardlopen is wel het laatste waar ik nu aan moet denken. Ik ben al blij dat ik weer energie heb om deze wandeling langs het strand te maken. Het geluid van de branding komt vol bij me binnen. De wind speelt met mijn korte haar. Ik kan zelfs ruiken dat het al dagen zomerweer is. Nu, in alle vroegte, bespeur ik het frisse zout van de zee met op de achtergrond de geur van de zonnewarmte, verpakt in het zand dat nauwelijks afkoelt in de nacht. Gek dat ik me tijdens het hardlopen zo weinig bewust was van deze dingen. Of misschien was er toen geen ruimte voor. Naast mijn dagelijkse hardlooptraining, rende ik de hele dag door. Ik nam geen tijd om stil te staan. Zo heeft mijn ziekte niet alleen iets van me afgenomen maar ook iets teruggegeven.

Happy komt terugrennen met een tennisbal. Die heeft hij vast ergens gevonden. Ik gooi hem met mijn linkerhand. Een worp van niets. Naast Happy loopt een andere hond, die waarschijnlijk zijn rechtmatige bal komt opeisen.

‘Wat een leuk stel, met zijn tweeën.’

Ik merk nu pas de man op die naast me staat. Ik heb hem wel vaker gezien, maar verder genegeerd, omdat hij veel te dik is naar mijn smaak. Hij heeft wel een leuke hond en ik moet bekennen dat nu ik hem van dichtbij zie, hij een leuk gezicht heeft. Met zijn ogen die twinkelen als de zon, is hij zelfs een soort van knap.

‘Moet je niet hardlopen? Ik zag je altijd voorbij scheuren en dan voelde ik me zo enorm slecht.’

‘Hoezo?’

Hij wijst op zijn lijf.

‘Er moeten eerst wat kilootjes af voordat ik me aan het hardlopen waag.’

Hij trekt zijn kleren strak.

‘Ik ben al twintig kilo kwijt. De wandelingen doen me goed, daarom heb ik ook een hond genomen, een jonge, die me flink uitdaagt. Dit is Ernie en ik ben Bert.’

Ernie heeft dit keer gewonnen van Happy, die jolig rond Ernie springt.

De volgende dagen lopen Bert en Ernie met ons mee. We lachen samen en zijn samen stil. Bert maakt me attent op schelpjes met een bijzondere kleur, een aangespoeld stuk hout in de vorm van een giraffe, een geur die op een bepaalde plek in de lucht hangt. We rekken onze wandelingen om langer bij elkaar te zijn. De eerste zonaanbidders liggen al op het strand. Bert stelt voor om morgen samen te gaan zwemmen. Alles in me zegt nee, maar ik zeg ‘misschien’. Bert dringt aan en ik zeg ‘ja’.

De rest van de dag maalt het door mijn hoofd. Een dagje strand lokt. Ik hield van die lange zomerse stranddagen. Ik leefde in bikini. Nu moet ik er niet aan denken. Waarom heb ik me laten overhalen? Ik ben niet van plan ooit nog badkleding in het openbaar te dragen.

Een uur later pas ik mijn bikini aan. Ik voel al bijna de zon op mijn huid. Een kleurtje zou me goed doen. Ik schuif de prothese in de rechtercup. Dat is geen gezicht. Bovendien mag ik niet zwemmen met deze prothese. Kwaad gooi ik de bikini in de hoek van de kamer. Ik haat strand, ik haat de zomer, ik haat de zon, ik haat mezelf, ik haat Bert. Nee, Bert haat ik niet. Zeker niet. Ik merk dat ik iedere ochtend naar hem uitkijk. Onze gesprekjes, zijn grapjes. Ik zou normaal nooit op hem vallen. Ik houd van mannen met een sixpack.

Wie ben ik? Ik ga voor de spiegel staan. De laatste tijd vermijd ik het om naar mijn blote lichaam te kijken. Nu dwing ik me. Ik raak mijn goede borst aan, daarna voelen mijn vingers de leegte ernaast. Dit is de eerste keer dat ik me zo onderzoek. De brok in mijn keel wil ergens naar toe. Ik kan hem niet wegslikken. Ik kan hem niet uitschreeuwen. Ik ben niet meer met iemand samen geweest sinds het gebeurd is. Ik wilde niemand meer. Nu twijfel ik. Ik heb liefde nodig. Is het niet van iemand anders dan toch van mezelf. Het aanraken gaat over in strelen. Ik weet wat me te doen staat.

De volgende dag is het bewolkt. Laat de zon net nu verstek gaan. Ik heb mijn plan getrokken. Ik trek mijn korte broek uit en sta in mijn bikinislip.

‘Ik houd mijn shirt aan.’

‘Nou, dat komt mooi uit, dan doe ik dat ook.’

Ik schiet in de lach.

‘Waarom?’

‘Hoe denk je dat mijn machtige torso er uitziet? Ik wil je al zoveel dagen vragen voor een dagje strand. Gisteren schoot het eruit en ik heb de hele middag voor de spiegel gestaan. Er is weinig om je mee te imponeren. Jij bent zo mooi.’

Dan rolt mijn verhaal eruit. Bij iedere golfslag, vertel ik over hoe bang ik was, hoe ik niet weet hoe er mee om te gaan, hoe lelijk ik me voel…

Bert luistert. Nog nooit heb ik iemand zo goed horen luisteren. Als ik klaar ben, staat hij op.

‘Kom we gaan alleen met onze benen in het water en daarna zo’n speciaal badpak kopen. Dan kun je morgen gewoon het water in en moet ik me blootgeven.’

We lopen richting zee. Dan houdt hij me staande.

‘Weet je, ik zal mijn shirt wel uitdoen. Nu jij zo moedig bent geweest, moet ik ook iets durven. Ik moet je wel bekennen dat ik wel twee tieten heb. Ik hoop dat je daar mee kunt leven.’

Voor ik het weet, heeft Bert een zoen op mijn lippen gedrukt. In een flits realiseer ik me waar ik Bert aan te danken heb. We rennen het water in. De honden volgen uitgelaten. We spetteren in het rond en dan breekt de zon door. Laat de zomer nu maar komen. Morgen ben ik helemaal klaar voor de zon.

Annette Akkerman

Blindelings

Haar warmte op mijn huid

Het zout op mijn lippen

De siddering in mijn oor

Terwijl ik haar geur opsnuif

ontstaat de kleur geel

als vanzelf

en kan ik zeggen

ik heb de zon gezien

Remda Spoelstra 

Later

Op blote voeten,

wil ik stil zijn en dwalen,

in mijn eigen verhalen.

Op blote voeten,

verdwalen in zand en in water,

misschien in het nu,

misschien wordt het later.

Pluk

Haar laatste levenslicht

Het was vier november en sedert de eerste dag van haar ziekenhuisopname, op zeventien oktober, was het elke dag prachtig weer geweest. Een stralende zon – haar bondgenoot in het ziekenhuis – en een zachtblauwe lucht met enkele kleine witte wolkjes, alsof hier en daar een plukje watten tegen de hemel werd geplakt.

De afdeling cardiologie bevond zich op de zesde en hoogste verdieping van het ziekenhuis en Laila had een mooi uitzicht. Ze vond dat fijn, want behalve de bezoekjes van haar mama, haar vriend en de televisie was naar buiten kijken haar enige afleiding.
Het was iets na twee uur toen haar moeder door de deur kwam piepen.
‘Heb je wat kunnen slapen?’
Laila schudde haar hoofd.
‘Mijn hartje doet zo’n pijn, mama.’ Ze sprak met zwakke stem en had moeite om te praten, het kostte haar teveel energie.
Ze zat in haar groene zeteltje naast haar bed en had een worstkussen gekregen die rond haar schouders was gedrapeerd. De verpleegster had haar die gegeven omdat ze nu zelfs ook niet meer in zittende houding op haar rug kon steunen. De hartpijn straalde uit tot tussen haar schouderbladen. Het kussen lag tussen haar nek en de rugleuning van de zetel zodat haar rug ongesteund en vrij bleef.
‘Ik heb het zo koud,’ jammerde Laila.
Haar moeder keek naar de klok op de muur die ook de temperatuur aangaf en zag dat de kamertemperatuur 27 graden was.
‘Ga in bed liggen.’
Ze hielp Laila recht en merkte dat haar lichaam koud aanvoelde. Ze trilde over gans haar lijf en kon amper stappen.
‘Mijn been.... mijn been doet pijn...’ Laila had het over haar rechterbeen, het been waar de bloedklonter in zat. Toen ze op haar bed lag, spurtte haar moeder naar buiten.
‘Verpleegster! Er is iets mis, kom snel! Kom snel, alstublieft!’
Al snel kwam een verpleegster, samen met Laila’s moeder, haar kamer binnen en toen ze haar zag liggen, liep ze nog sneller terug naar buiten om hulp te halen. Ondertussen begon Laila zwaar te hyperventileren en nog meer dan in haar hart, voelde ze de afschuwelijke, drukkende pijn in haar been.
‘Mijn been... gaat... ontploffen!’ riep ze doorheen het hyperventileren.
Voor ze het goed en wel besefte, stonden wel vijftien verpleegsters rond haar bed. Ook het reanimatieteam was ter plaatse. Het koffertje met de defibrillator, die twee ‘strijkijzertjes’, hadden ze op haar bed aan het voeteneinde gezet. Laila kreeg een zuurstofmasker op en vier verpleegsters, twee aan elke kant van haar bed, probeerden haar tevergeefs te prikken om een infuus aan te leggen. Eerst in haar armen, maar men vond geen ader meer. Ze waren allemaal kapot geprikt van de vele bloedafnames de voorbije weken. Daarna begon men in haar handen te prikken, zelfs in haar rechterduim. Maar allemaal tevergeefs, er was geen bruikbare ader die nog restte. Niemand kon iets doen vooraleer een infuus was aangelegd. Een verpleegster die aan het hoofdeinde stond, nam Laila’s schouder vast en kneep erin.
‘Bij ons blijven! Wakker blijven! Bij ons blijven!’ riep ze streng. Ze herhaalde dit continue.

Laila keek een tijdje naar haar en bestudeerde haar linkeroog. Ik ga mij concentreren op haar oog, dacht Laila, zo kan ik mijn gedachten wat van de pijn afzetten. Maar de pijn bleef overheersen. Een andere verpleegster die angstvallig Laila’s hartmonitor in de gaten hield riep haar toe: ‘Bij ons blijven, hé vriend!’

Tussen de hoofden door zag ze haar hartchirurg.

‘Dokter... Vertongen!... Dokter... Vertongen!’ riep ze zo hard ze kon.
Ze wist zeker dat het nu wel goed zou komen, haar hartchirurg was immers daar. Maar hij stond daar maar wat toe te kijken met de handen op de rug en deed of zei helemaal niets. Ze begreep het niet en zocht naar haar moeder die naar haar toe kwam met een reikende hand.

Ze huilde.

Laila wou haar hand vastnemen maar ze kon haar arm niet bewegen. In haar ogen las ze afscheid.