Colofon

Auteur: Karin Bijl

Redactie: Susanna Klaver

Correctie: Neverending Texts – Annelieke Heppenhuis

Vormgeving cover, opmaak en zetwerk: Robin Florie entertainment design

Eindredactie: Leessst

Foto cover: Karin Bijl

ISBN: 9789491863653

NUR: 332

© Copyright september 2021: Karin Bijl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch mechanisch of door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Leessst. 

Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, kan voor de afwezigheid van eventuele (druk)fouten en onvolledigheden niet worden ingestaan en aanvaarden de auteur, redacteur en uitgever deswege geen aansprakelijkheid voor de gevolgen van eventueel voorkomende fouten en onvolledigheden. 

Voor mijn mannetje

Als jij 100 jaar wordt, wil ik 100 jaar worden min 1 dag. Dan hoef ik nooit zonder jou te leven.

Winnie de Poeh

Dat iedereen een Echte Grote Mooie liefde in zijn leven mag hebben.

Als ik bij de zon kon

Zou ik de stralen

In mijn zakken stoppen

Meenemen voor jou

Zodat je in donkere tijden

Een straaltje kan plukken

1 

Ze vouwt haar armen over elkaar, haar oog valt op de beeldjes die ze een paar jaar geleden meenamen uit China, de laatste reis samen met de kinderen. Er staat er eentje verkeerdom en ze draait het beeldje zodat het met zijn gezicht de kamer weer inkijkt. Ze staart naar de boekenkast, een van de weinige dingen die veel ruimte inneemt in de kamer. De kast staat vol met verschillende boeken: romans, kookboeken, spirituele boeken, zakelijke boeken die Peter nauwelijks nog gebruikt. Peter komt voorlopig niet thuis en van de kinderen hoeft ze vandaag ook geen wonderen te verwachten, de een is weg, de ander maakt zoveel kabaal boven dat het lijkt alsof hij een live concert aan het bijwonen is. Ze probeert het geluid te blokkeren, al is het onmogelijk te negeren door het enorme gedreun. Ze weet dat als ze er iets van zegt het een kwestie van tijd is voor de muziek opnieuw op dit niveau door het huis dreunt. Het lijkt wel of John in zijn derde pubertijd is beland, ze dringt niet tot hem door en hij gedraagt zich raar de laatste weken… Als hij al eens thuis is. 

Ze kijkt naar de fles wijn in de keuken. Hij is half aangebroken en staat klaar om verder soldaat gemaakt te worden, maar ze besluit het niet te doen. Eigenlijk drinkt ze meer mee voor de gezelligheid dan dat ze het echt lekker vindt. Deze fles is blijven staan na een kort bezoekje, vergezeld van de bijbehorende luchtkussen, van Estelle. Ze weet niet wat ze met Estelle aan moet. Ze is de nieuwe buurvrouw van een paar huizen verderop. Estelle lijkt altijd op zoek te zijn naar Peter. Al heeft ze nog nooit iets gezegd waar ze dat op kan duiden. Estelle vraagt na een slok wijn langs haar neus weg naar Peter en de blik van teleurstelling op het volmaakt opgemaakte gezicht kan ze niet verbergen, als blijkt dat hij niet thuis is. Michelle is altijd een beetje geïntimideerd door fantastisch uitziende vrouwen die ogenschijnlijk niets hoeven te doen om er altijd perfect uit te zien. Peter houdt niet van deze types, maar deze types houden wel van hem. Estelle had die middag in hoog tempo twee glazen wijn naar binnen geklokt, alsof het zo niet opviel dat ze gelijk weg wilde rennen nadat haar missie om Peter te zien was mislukt. 

Ze staat op om de fles leeg te gieten als ze zich bedenkt. Misschien wil Peet morgen wel een wijntje als hij niet meer weg hoeft. Ze maakt zich zorgen, hij werkt te veel. Lusteloos pakt ze een tijdschrift vanonder de glazen tafel en recht haar rug tot haar oog valt op iets wat niet op de tafel hoort te zitten; witte vlekken midden op het blad. Ze bekijkt het van dichtbij. Het lijken wel vetvlekken. Ze loopt naar de keuken en pakt een doekje. Ze krijgt de vlekken niet weg, ook niet na een paar keer poetsen. Blijkbaar kreeg Maria, haar hulp en toverfee op schoonmaakgebied, dit ook niet voor elkaar. 

Vijf minuten later staan er meerdere flessen schoonmaakmiddel in strijd tegen de vlekken op de grond. Schuurmiddel, azijn, zelfs de fles Cif met bleekmiddel heeft ze tevoorschijn gehaald, terwijl Maria altijd tegen haar zegt dat ze dat niet wil gebruiken, omdat het meestal nog lelijkere vlekken achterlaat. Deze vlekken kunnen niet veel erger worden dan dit. Ze loopt terug naar de keuken en pakt een aardappelschilmesje. Ze probeert ze weg te krabben, maar ook dat lukt niet. Ze voelt dat haar handen droog worden door de schoonmaakmiddelen. Ze kijkt nog een keer naar de vlek in de tafel en schudt haar hoofd. Het lijkt wel kaarsvet, maar kaarsvet schraap je er uiteindelijk af en dit blijft zitten. Het is korrelig, bijna zandachtig wit en het lijkt wel of het laagje in de glasplaat is gesmolten. Ze gooit het doekje terug op het aanrecht, vandaag kan ze het in ieder geval niet oplossen, maandag moet ze het nog maar eens aan Maria vragen. Het ontsiert de prachtige grote tafel met robuuste houten poten. Ze hadden hem besteld tijdens een vakantie in Noorwegen. Peperduur. Nog duurder dan de bank, en die vond ze ook al buiten alle proporties. Een beetje beschaamd denkt ze terug aan hoe ze de tafel naar binnen moesten worstelen. Er moest zelfs een deur uitgehaald worden en toen paste hij er nog steeds amper door. Met zes man droegen ze hem naar binnen, zo groot en zwaar was hij. Peter had de mannen een flinke fooi gegeven. Meestal is Peter degene die uiteindelijk beslist over wat er in huis komt te staan of te hangen. Michelle vindt zowel de bank als de tafel eigenlijk te groot en vooral absurd duur, maar kan geen weerstand bieden aan Peter, die zo overtuigend kan zijn dat ze hem meestal zijn zin maar geeft omdat ze het geen ruzie waard vindt.

Haar telefoon bromt. Merel appt dat ze niet thuiskomt. Michelle bijt op haar lip en baalt. Ze had zich erop verheugd met zijn drietjes te eten en leest het berichtje nogmaals. Merel woont op kamers, ondanks dat Peter het grote onzin had gevonden dat ze daar door de week bleef. Hij vond dat ze makkelijk heen en weer kon reizen met de trein en fiets, maar Michelle had haar poot stijf gehouden: dit was goed voor Merel. Michelle had zelf nooit de luxe gekend waarin haar eigen kinderen opgroeiden en waarin alles kon. Alles was aanwezig voor de kinderen voor een fijne jeugd, maar ze weet best dat het ook minder had gekund. De kinderen zijn verwend, dus leren op eigen benen te staan, om volwassen te worden met anderen om ze heen dan alleen hun ouders, is goed voor ze. Op kamers wonen was dus een punt waarin ze als moeder heeft volhard. John heeft in Leiden op kamers gewoond maar is nu weer tijdelijk thuis tot hij verdergaat met zijn studie. Hij slaapt evengoed nauwelijks thuis, hij is meestal bij vrienden in Amsterdam.

Peter werkt overal, binnenland, buitenland en is vaak van huis. Michelle is een keer naar Curaçao gegaan terwijl Peter daar voor een korte periode aan het werk was. Curaçao was leuk, maar ze had verwacht dat ze meer tijd samen konden doorbrengen. Ze voelde zich volstrekt overbodig op het eiland, als een dreinend klein kind wat continu vermaakt moest worden. Als ze al een keer durfde te vragen of er een kans was dat ze iets samen konden doen, dan wachtte ze, net als thuis, tot hij haar kwam halen om te dineren met klanten of met mensen die hij kende en dat voelde niet fijn. Ze voelde zich het vijfde wiel aan de wagen. Hij kende sommige mensen wel heel goed en dat resulteerde in gesprekken waar ze nauwelijks aan deel kon nemen. Ze voelde zich als een wormvormig aanhangsel, een niet gewenst en onhandig obstakel. In Bergen vermaakt ze zich in ieder geval, al is ze zo vaak alleen dat het huis eigenlijk veel te groot is. Maar ze ziet er tegenop dat ze hier ooit weg zal moeten. Ze heeft hier alles: fijne evenementen die georganiseerd worden en de zee dichtbij. Niet op loopafstand, maar toch, met de auto is ze binnen tien minuten op het strand. In de schuur staat ook een elektrische fiets. Ze heeft het wel geprobeerd - omdat Peter hem voor haar verjaardag gaf, een cadeau waar ze echt niet om gevraagd had en natuurlijk blij op gereageerd had - maar fietsen is niet haar ding, ze loopt liever of pakt de auto. 

Vorig jaar gaven ze een groot feest omdat ze vijfentwintig jaar getrouwd waren. Ze heeft de rekeningen niet gezien maar ze weet dat het bedragen waren die in de tien- tot twintigduizend euro moeten zijn geweest. Toen Peter net gestart was met zijn bedrijf wilde ze de boekhouding leren, meewerken in zijn bedrijf, maar Peter vond het te onhandig om dit thuis te doen. Zakelijk en privé wilde hij gescheiden houden, dus legde ze zich uiteindelijk neer bij de afspraak dat zij thuis bleef voor de kinderen. Daarna deed ze ook niets meer qua werk, iets wat als een nederlaag voelde als ze het toegaf op het schoolplein. De eeuwig terugkerende vraag naar wat voor succesvolle carrière zij had bleef in de lucht zweven, omdat ze geen antwoord kon geven. Ze heeft nog altijd het gevoel iets te moeten doen voor het geld dat ze uitgeeft, al weet ze dat Peter het heerlijk vindt dat ze bijna altijd thuis is. Maar de laatste jaren is zijn bedrijf zo gegroeid dat die spontane momenten van thuiskomen er nauwelijks meer zijn. Het speelt al langer door haar hoofd dat ze iets wil doen, ze verveelt zich stierlijk.

De contacten die ze heeft zijn meestal via Peter en ze mist een echte vriendin. Iemand waar ze de slappe lach mee kan krijgen, iemand waar ze oeverloos lange gesprekken, die nergens over gaan, mee kan voeren. Ze mist het. De gesprekken bij de tennisclub gaan niet verder dan botox of de nieuwe commissaris van een of andere holding, de geheime relatie van godweetwie... Als ze ze hoort verlangt ze weleens terug naar de tijd dat ze met Puck op het muurtje bij de school zat en niets anders deed dan lachen en praten. Zij en haar toenmalige beste vriendin werden de klas uitgestuurd omdat ze te veel praatten, van gymles verwijderd omdat ze in hun broek plasten van het lachen en geen rondje park meer konden lopen: gillend en snikkend van het lachen om niets. Puck. Ze proeft de naam op haar lippen en voelt een steek van verdriet. Ze weet niet hoe het met haar is, het contact is al jaren weg. Toen ze net in Bergen woonde is Puck nog een keer bij haar thuis geweest en na een ongemakkelijk bezoek, waarbij ze allebei hun oude vorm niet meer konden vinden, liet ze vrij duidelijk blijken dat ze Peter een eikel vond en dat ze Michelle hoger had ingeschat. 

‘John!’ Ze haalt adem, ze moet schreeuwen om boven het geluid uit te komen. ‘Zullen we zo een kopje thee samen doen?’ Geen reactie. Ze staat met een voet op de trap, aarzelend of ze naar boven zal gaan of maar gewoon op voorhand zal accepteren dat hij geen zin in thee heeft en zeker niet met haar. Hij negeert haar, een houding die de laatste negen jaar normaal is geworden. Haar kinderen zijn zo verschillend, dat is bijna bizar. John lijkt in zijn doen en laten veel op Peter, gesloten, rustig en nooit op de voorgrond. Hij heeft muzikale en creatieve genen, al weet ze niet van wie hij dat heeft. Ze gooit het op de genen van haar moeder, op de hoeveelheden Sinterklaasgedichten die ze schreef en de surprises die ze maakte plus het feit dat ze altijd en overal muziek had aanstaan. Ze loopt de trap op, haar voeten in de luxe warme sokken met antislip-profiel maken nauwelijks geluid op de houten trap. Voor de deur aarzelt ze nogmaals. Ze heft haar hand om te kloppen en luistert of ze iets hoort. Het is doodstil, alsof hij slaapt. Ze klopt zachtjes, zo de deur binnenstappen bij je kinderen, dat doe je niet meer na een bepaalde leeftijd. Ze klopt nog een keer, dit keer harder. Ze duwt haar oor tegen de deur om iets van een geluid op te vangen. Het duurt lang voor ze eindelijk iets hoort.

Ze stapt haastig een meter naar achteren als ze de klink naar beneden ziet gaan. De deur gaat traag open en door een klein kiertje ziet ze de lodderige ogen van John. Ze zet haar voet tussen de deur en wrikt hem verder open. Zijn stoere kapsel, geknipt bij een kapper die ze niet kent, is aan een kant plat alsof hij inderdaad lag te slapen, zijn ogen zijn rood en zijn mond hangt een beetje open. Er komt een geur uit de kamer die Michelle herkent en ontzettend vies vindt. Ze deinst naar achteren. Ze voelt een boosheid opkomen als kolkende lava en geeft een harde duw tegen de deur die John gebarricadeerd houdt. Ze snuift en schudt haar hoofd. ‘Je weet hoe ik daarover denk.’  

Ze duwt tegen de deur om deze verder open te krijgen maar John maakt zich breed en geeft niet mee. Ze duwt nogmaals en John stapt met grote tegenzin opzij. Door het lage licht in de kamer heen ziet ze banen van rook door de kamer dwarrelen. De dikke geur slaat op haar keel en ze loopt naar het raam. Ze rukt het raam open en ademt de frisse lucht in die naar binnen stroomt. Als ze zich omdraait ziet ze naast zijn bed een asbak staan waar een dikke joint in ligt. 

‘Ik wil dit echt niet hebben en dat weet je.’ Ze beent de kamer in, gaat voor de asbak staan en draait zich dan om naar haar zoon, haar armen demonstratief over elkaar gevouwen. 

Hij reageert niet, kijkt haar opnieuw sloom aan en haalt zijn schouders op alsof het hem niet uitmaakt en dat maakt haar nog bozer. Ze trekt driftig aan zijn arm. ‘Ik weet niet wat jij overdag doet en wat je op school uitspookt, dat gaat me allemaal niets aan. Het zal vast zo zijn dat ik niks begrijp, omdat ik in jouw ogen een onontwikkelde stomme moeder ben maar ik wil het niet in mijn huis hebben.’ Ze snuift en hun ogen ontmoeten elkaar. Ze ziet een blik in zijn ogen komen die ze niet kan plaatsen en haalt adem. ‘Het is slecht voor je, slecht voor je ontwikkeling. Ik wil niet dat je dit doet.’ 

Ze hoort zelf hoe zwak haar argument klinkt. Ze maakt zich lang en probeert hem recht aan te kijken, maar het is kansloos omdat hij zoveel langer is dan zij. Hij kijkt haar niet aan, haalt zijn schouders op alsof het hem geen donder uitmaakt en voor de zoveelste keer vraagt ze zich af waar ze hem is kwijtgeraakt. 

Onverschillig loopt hij langs haar en pakt een fles cola die op het tafeltje naast zijn bed staat, vult een glas. Het valt haar mee dat hij het niet meteen vanuit de fles drinkt. Hij zet het glas aan zijn mond. Als hij een paar slokken heeft genomen veegt hij zijn mond af en kijkt Michelle weer aan.

‘Pa vindt het niet erg, dus waarom zou jij het dan wel erg vinden? Vind ik raar.’ Hij haalt weer zijn schouders op alsof het zijn zaken niet zijn en zet de beker opnieuw aan zijn mond.

Ze voelt haar tenen in de grond krommen en probeert niet boos te worden. Terwijl hij een boer laat alsof het de normaalste zaak van de wereld is, denkt ze na over het beste antwoord. John veegt zijn mond af met de rug van zijn hand en kijkt haar uitdagend aan. Hij lanceerde de opmerking heel losjes, alsof hij er op gestudeerd had en dit allang een keer wilde gebruiken als onderhandeling. Ze snuift. ‘Je kletst onzin. Je vader heeft nog nooit gerookt en dan zou hij dit goed vinden? Dat is het eerste wat ik morgen aan hem ga vragen. Voor nu, uit die zooi. Ik wil het niet hebben. Ik wil het überhaupt niet hebben maar ik heb niets meer te zeggen over wat je buiten dit huis doet. Waar ik ben of woon, doe je dit niet. Punt.’ Om haar woorden kracht bij te zetten loopt ze naar de deur en draait zich daar om. ‘Heb je me gehoord?’ Hij blijft staan en zwijgt. Michelle blijft staan en zwijgt eveneens. De stilte is om te snijden. Hij haalt zijn schouders weer op maar knikt dan onwillig. 

Michelle haalt adem, opgelucht dat ze deze strijd vandaag heeft gewonnen, en loopt dan de grote kamer uit. Op de grote overloop die op de vijver uitkijkt gooit ze alle ramen open en voelt ze de lucht, vermengd met de geur van het bos naar binnen stromen. De stank van binnen wordt nu vermengd met frisse lucht en ze haalt diep adem.

Beneden aangekomen schenkt ze zonder verder na te denken een glas wijn in. Het weer buiten is nog steeds fantastisch en ze besluit een wandeling te maken. Frisse lucht, dat heeft ze nodig. Ze rukt haar zomer-Uggs uit een van de lades en inspecteert zichzelf, een roze doorschijnende shawl over haar schouders draperend, in de grote wandspiegel van dichtbij. Ze ziet de wallen onder haar ogen en voelt met haar vingers of ze de huid kan overtuigen strak te gaan staan. De huid veert weer terug en de rimpels verschijnen weer. Janice had haar aangeraden de fronsrimpel te laten wegspuiten maar ze durft niet. Peter had haar uitgelachen. ‘Je moet het zelf weten. Ik hou van je zoals je bent, al staat het wel mooier.’ Ze had hem kunnen wurgen maar had het ingeslikt. Ze weet dat hij zelf ook rimpels heeft laten wegspuiten zonder dat hij dat verteld heeft. Ze kent zijn gezicht te goed en weet waar de onvolkomenheden zitten, of liever gezegd, zaten.   

Ergens rond zijn veertigste ontdekte hij een stukje kale kruin op zijn achterhoofd. Een normaal mens kijkt daar niet naar, maar hij wel. Had iemand hem daarop geattendeerd? Welke gek gaat nu met een spiegel op zijn achterhoofd kijken? Peter dus. Meteen daarna had hij afspraken gemaakt om iets vaags met haarimplantaten te doen en na een paar maanden zag je inderdaad verschil. Ze opent de deur en laat deze hard dichtvallen zodat John weet dat ze echt boos is. Niet dat het helpt, maar het voelt gewoon even lekker.

2 

Zonder hond wandelen vindt ze nog steeds zinloos en voelt alsof ze aan iets vasthoudt wat er al bijna een jaar niet meer is. Bij elke struikje waar Lennon stopte en lang zijn neus liet rondgaan, voelt ze nog altijd het verlies en ze mist ook het contact met andere hondeneigenaren. Peter wil geen dieren meer omdat ze straks, als hij gaat stoppen met zijn bedrijf, veel gaan reizen.

Ze duwt het hek wat hun erf afscheidt van het bos open en laat het zachtjes achter haar dichtvallen. Wat John bezielt kan ze niet begrijpen en ze kan zich ook niet voorstellen dat Peter het goed vindt dat hij rookt, laat staan een joint. Ze schudt haar hoofd bij het idee en loopt het vertrouwde paadje af. De geur in het bos is warm en ze snuift de lucht op. Ze heeft zelf nooit gerookt, laat staan iets geprobeerd wat met drugs te maken heeft, bang om de controle te verliezen. Ze hebben hun kinderen opgevoed met de gedachte dat ze vooral kennis moeten vergaren. Niet roken betekende hun rijbewijs halen op kosten van paps en mams en dat hebben ze beiden gedaan. Als het over gezondheid gaat nemen Peter en zij dat serieus, Peter voorop. Hij is nog net geen gezondheidsfreak, maar hij zit er tegenaan. Van jongs af aan hebben ze de kinderen verteld waarom ze bepaalde dingen moeten eten, wat de effecten zijn van voeding of wat er kan gebeuren als je iets niet eet. Michelle heeft op de middelbare school voedingsleer gehad en ze weet er best wat van. Kleine kinderen willen niet weten hoe gezond de groene bonen zijn, die in hun ogen niet te eten zijn in vergelijking met frietjes, maar ze heeft de kennis over vitamines er aardig ingeramd en denkt dat haar missie geslaagd is. Ze zijn oud en wijs genoeg. Ze zorgen voor zichzelf en ze is best tevreden over hoe de kinderen dat doen. Behalve dan dat roken. Over Merel hoeft ze zich wat dat betreft geen zorgen te maken, die is zo bewust bezig met de wereld dat ze vanaf haar veertiende vegetarisch is gaan eten, iets waar John haar vaak om heeft uitgelachen. Blije springende lammetjes in de wei leverden steevast hevige ruzie in de auto op, Merel smolt, John zei alleen maar dat hij ze graag op zijn bord zag liggen. Tegenwoordig maken ze niet veel ruzie meer, al is het maar omdat ze nauwelijks nog met zijn allen gelijktijdig thuis zijn.

Het is nog zo licht op dit tijdstip dat ze haar weg zonder na te denken kan vinden, ze loopt het volautomatisch. Ze kijkt op haar horloge, de diamantjes glinsteren als ze draait om de wijzers goed te kunnen zien. Het is tegen tienen en ze realiseert zich dat Peter nog steeds niet gebeld heeft. Hij belt elke avond heel trouw, een kort gezellig momentje. Ze proberen allebei met een mok thee of koffie klaar te zitten zodat het net is alsof ze toch samen zijn. Ze voelt in haar zakken, ze is haar telefoon vergeten, ze moet de korte route nemen, dan is ze eerder thuis. Dan moet ze echter wel door het dorp, iets wat ze met dit weer zoveel mogelijk probeert te vermijden.

Ze stapt wat sneller door, ze voelt zich bezwaard bij het idee dat ze Peter kan mislopen. Ze verstapt zich en voelt haar voet naast haar slipper glijden. Ze hengelt haar slipper weer terug aan haar voet, voelt takjes tussen haar tenen doorkomen, schudt ze los, maar bij de volgende stap staat ze er weer naast. Ze bukt zich om de slipper te pakken en gromt. Het is niet de zool die loslaat maar de sluiting. Ze zucht gelaten. Ze probeert het lipje wat uit de slipper is geraakt weer terug te duwen maar dat gaat niet meer, het gat waar het lipje in heeft gezeten is te groot geworden. Terwijl ze met haar slipper in haar hand staat schiet het beeld van haar moeder door haar hoofd, of het nu komt doordat ze moet denken aan die keer dat ze naar het strand liepen en haar schoen ook stuk ging? Ze weet het niet. Het is bijna twintig jaar geleden dat haar moeder overleed, terwijl papa er ook al niet meer was. Het was tevens de laatste keer dat ze in haar geboorteplaats was en haar broer voor het laatst zag. 

‘Hooghartige trut.’ Met die woorden zijn ze uit elkaar gegaan. Ze had gezwegen, wetend dat ze het tij niet meer kon keren. Hij had zijn vooroordeel toch wel, net als mam en pap dat hadden gehad. Ze waren niet blij geweest met Peter. Elk bezoek van hen samen was uitgelopen op een bezoek met ijzige stilten, koele lachjes en pijnlijke momenten. Na de dood van mama had Theo voorgesteld om  alles uit hun ouderlijk huis samen uit te zoeken. Peter had haar met opgetrokken wenkbrauwen aangekeken toen ze vertelde dat Theo haar gevraagd had samen op te ruimen. ‘Ga je nog iets doen met die rotzooi dan?’ 

Beschaamd had ze haar blik naar de grond gericht. De antipathie was wederzijds geweest, Peter had het huis benauwd klein en veel te vol met oude zooi gevonden en daar had hij wel gelijk in, al had ze het vroeger nooit zo gezien. Zelf had ze dankbaar gebruikgemaakt van zijn aanbod om samen te gaan wonen zodra ze volwassen genoeg was. Ze was jong, nog geen twintig, toen ze uit huis ging en wist hoe ze haar leven wilde leiden.

Theo was er na de begrafenis opnieuw over begonnen en ze had haar hoofd geschud.‘Alles is voor jou, neem wat jij wilt, ik hoef niets te hebben. Of wat je ook kunt doen, laat het ophalen door de kringloopwinkel.’ Zijn gezicht was vertrokken van afschuw. ‘Wil je zelfs niet door de foto’s heen?’ Hij had haar aangekeken alsof ze een enge ziekte had die besmettelijk zou kunnen zijn. 

‘Weet je, zusje, heb jij zelf nog wel een mening? Je laat je beïnvloeden door die eikel van een vent.’

Een hoofdknik richting de auto waar Peter met de kinderen op haar zat te wachten. ‘Maar laat maar, dit win ik niet. Mama en papa hadden gelijk, hij heeft je gebrainwasht met zijn idiote ideeën.’

Ze was verbijsterd geweest door zijn reactie en was bijna rennend vanaf de begraafplaats naar de auto gerend waar Peter, met de kinderen achterin, zat te wachten. Ze waren zo naar huis gereden, het condoleren en koffiedrinken hadden ze overgeslagen, iets waar ze zich nog altijd voor schaamt. 

Ze voelt haar ogen branden. Altijd komt er weer een klomp in haar maag alsof ze alles fout heeft gedaan, het lijkt wel alsof ze er steeds meer last van krijgt. Ze hebben op hun manier echt hun best gedaan, dat weet ze, maar toch konden ze de afstand tussen hen niet meer overbruggen. Het kleine gezellige huisje werd, hoe ouder zij werd, kleiner, bedompter, smaller en vooral beperkter. 

Haar broer, altijd haar partner in crime in hun kinderjaren, was het voorbeeld van een braaf kind die in de voetsporen trad van zijn vader. Zijzelf bleef hangen in een verlate pubertijd die maar niet over leek te gaan, iets wat ze nu terugziet bij John. Doordat haar vader al vrij snel na haar vertrek chronisch ziek werd en verpleegd moest worden, konden haar ouders de eerste jaren niet langskomen en toen haar moeder het wel kon was de verstandhouding al zo moeizaam dat het er nooit meer van gekomen is. Ze belde regelmatig maar daar bleef het bij, iets wat haar zeker in de eerste jaren na haar vertrek goed uitkwam. De twee werelden leken niet te matchen met elkaar en ze weet dat haar ouders meer verdienden. Het schuldgevoel is er altijd en toch weet ze niet hoe ze het anders had moeten doen. 

Ze draait haar slipper nog een keer in de rondte, maar hier kan ze niets meer mee, dit kan niet eens meer gemaakt worden. Ze loopt verder op een blote voet en een voet met slipper. Na twee stappen trekt ze de andere slipper ook uit en gaat ze verder op twee blote voeten. Gelukkig lopen hier vooral mensen en dieren, dus veel ellende zal ze niet in haar voeten krijgen, of het moeten takjes zijn. Ze voelt de aarde onder haar voeten. Ze heeft zich altijd al afgevraagd hoe het voelt om over een blotevoetenpad te lopen maar ze heeft het nooit durven doen, bang om uitgelachen te worden door Peter. Toen de kinderen nog klein waren is ze een keer in een ballenbak gesprongen, catcrawling achter de kinderen aan als een kind zo blij, maar de blik van Peter zei genoeg en toen haar ketting, gekocht bij een exclusief atelier in Marbella, ook nog kapotgingwas de strekking van zijn boodschap duidelijk: een volwassen vrouw doet dat niet. Ze loopt naar de voet van een boom waar veel mos onder ligt. Ze strijkt er zachtjes met haar voet over, het voelt heerlijk zacht en koel. Als je toch eens tapijt als dit kon vinden en je kon er dan zo overheen rennen of languit in liggen. Ze versnelt haar pas, voordat het echt donker wordt moet ze zorgen dat ze op straat loopt. Ze wil blijven zien waar ze loopt, ze moet er niet aan denken dat ze in een drol stapt die ze niet ziet. Ze rilt bij het idee dat er zo’n slappe hondendrol tussen haar tenen heen geperst wordt en hoe ze daar dan vanaf komt zonder alles vies te maken. 

Het droge hout kraakt als ze het hek laat terugvallen en haar weg het dorp in vervolgt. De stenen zijn warm, dit is een deel waar de zon lang op staat en ze hoort geroezemoes van stemmen in de verte. Er zijn in het dorp veel hotels en restaurants en natuurlijk is het druk. Bergen staat bekend als kunstenaarsdorp, thuis staan er veel boeken over wie hier allemaal gewoond heeft, en er zijn vaak kunstmarkten die ontzettend leuk zijn. 

Ze versnelt haar pas als ze langs de Bariton komt. Daar zitten meestal mensen die ze kent en ze wil voorkomen dat ze haar zien. Ze doet nog even of ze het niet hoort door haar pas te versnellen maar als er nog harder gegild wordt, herkent ze de stemmen van Angel en Estelle en kan ze niet anders dan reageren. Ze draait zich om en tovert een glimlach, die uit haar tenen moet komen, op haar gezicht. Ze zwaait naar de twee figuren die wenken dat ze moet komen. Ze schudt haar hoofd in een afwijzing en loopt voor de vorm iets dichterbij om zich verstaanbaar te maken maar ver genoeg om meteen weer door te kunnen lopen als het gesprek ten einde is.

‘Hee meiden, wat gezellig! Ik schuif niet aan hoor, maar geniet goed lieverds!’ Angel schudt haar hoofd en gebaart dat ze moet komen. Michelle verbijt zich, dit had ze willen voorkomen. Met tegenzin loopt ze naar het tafeltje en begroet Angel met een warme omhelzing. Ze is een van de lokale kunstenaars die Bergen rijker maken aan cultuur en kunst. Michelle mag haar graag, ze is hartelijk en een energiebommetje in haar doen en laten, ook een enorme spraakwaterval, maar vooral heel erg lief. Als Estelle haar daarna begroet met drie dikke klapzoenen die ergens in de lucht blijven hangen ziet ze pas dat er drie tafels aan elkaar zijn geschoven en dat er minstens twintig man zit die haar verwachtingsvol aankijken. Ze deinst terug, maar Angel tilt haar wijnglas op en graait achter zich naar een leeg glas wat ze in de hand geduwd krijgt.

‘Nee nee nee, mevrouw de blote-voeten-loopster, je drinkt echt even gezellig mee hoor.’ Ze sist er, onhoorbaar voor de rest achteraan: ‘Je moet me redden, deze avond was tot nu toe vreselijk maar ik kan nog niet weg. Help.’ Dan met een luidere stem en wijzend op de kapotte slippers: ‘Ga je eindelijk eens een beetje alternatief doen?’ Ze lacht als ze de slippers ziet die Michelle als antwoord omhooghoudt. ‘Ach, wijffie toch, misschien aard je dan eens een keertje.’ Ze kan niet reageren op deze opmerking omdat het glas in haar hand gevuld wordt met witte wijn. 

Angel kijkt haar tevreden aan. ‘Je doet toch gewoon even mee?’ Ze mompelt een vaag antwoord, maar kan niet anders dan meedoen en ze belandt naast een man die haar kort toeknikt als groet en zich daarna meteen weer omdraait naar degene waar hij mee zat te praten. Michelle zucht gelaten en bekijkt de groep of er nog echte bekenden zijn, en haar blik blijft hangen op het veel te lage decolleté van Tineke, een vriendin van Estelle. Tineke vangt haar blik, grijnst en buigt naar voren zodat haar borsten nog meer in het zicht hangen. 

‘Ben je weer alleen thuis? Peter zeker weer de hort op?’ Ze tuit haar lippen en klakt met haar tong.

Er is iets in haar stem waardoor het lijkt alsof het geroesemoes van de hele tafel stopt en iedereen meeluistert. Michelle schiet in de verdediging, al slaat dat nergens op. ‘Hij zit in Arnhem. Hij komt morgenmiddag weer terug.’ Ze ziet Bastiaan, Estelles echtgenoot, een wenkbrauw omhoogtrekken en naar iemand naast zich kijken. Ze zet het glas wijn aan haar lippen en neemt een slok. Ver achter hem ziet ze Glenn zijn hand opsteken en ze zwaait. Hij zit naast Rafael, die net als Glenn personal trainer is, alleen is Rafael twee keer zo groot, hij lijkt op een menselijke Shrek en er is iets aan hem wat ze niet prettig vindt, al weet ze niet waarom. Glenn wijst op zijn horloge en maakt een gebaar dat ze moeten bellen. Ze knikt en wil nog iets zeggen maar de man naast haar geeft haar een tikje tegen haar arm, waardoor ze afgeleid is.

‘Hij zal het wel druk hebben.’ Hij buigt naar haar toe, ze weet niet goed hoe ze dit moet opvatten, hij kent hun niet eens, althans, niet dat zij weet. ‘Kan ik hem bellen, denk je?’ Zijn stem is laag en ze weet niet wat ze moet antwoorden omdat het lijkt alsof hij iets anders vraagt dan hij zegt.

‘Natuurlijk kun je hem bellen, ik neem aan dat je zijn nummer hebt?’ Zijn ogen dwalen over haar gezicht, dan over haar lichaam, hij knikt traag en wendt dan zijn gezicht terug naar zijn gesprekspartner.

Ze voelt zich vervelend en neemt snel nog een slok van haar wijn, verslikt zich en moet gaan tellen om haar ademhaling weer op orde te krijgen. Als ze weer opkijkt ziet ze een aantal mensen elkaar aanstoten en ze voelt zich zo niet op haar plaats dat ze even niet weet wat ze moet doen. Het lijkt wel of ze uitgekozen moet worden voor een team en je maar niet gekozen wordt en dat je uiteindelijk door de juf moet worden toegevoegd aan een team omdat ze je niet willen hebben. Ze recht haar rug, glimlacht vriendelijk en wendt zich tot Angel voor een gesprek over de kunst terwijl ze geen idee heeft of ze iets zegt wat hout snijdt. Ze nipt op een overdreven manier vriendelijk lachend aan haar wijntje en ploetert zich door een uurtje gezapig geklets.

Ze voelt de onrust steeds heviger in haar lijf omdat Peter vast probeert te bellen. Het is donker geworden, ze houdt het niet meer en staat op. Ze ziet Angel haar gezicht fronsen, ze weet dat het heel abrupt is, maar nu zet ze door en gaat ze verder.

Ze knikt snel naar de groep ter afscheid, Tineke zwaait alsof ze de koningin is, Estelle blaast een luchtkus naar haar toe en ze glimlacht gedwongen, pakt haar slippers op en draait zich om.

Met haar slippers in haar hand, dat laatste stukje loopt ze wel even zonder schoenen, hoort ze Angel nog iets roepen, verstaat het woord gezellig en draait zich om, ze zwaait nog een keer hartelijk al voelt het bespottelijk na de wijze waarop ze is weggegaan en ze weet dat, nog voordat ze bij de bocht uit het zicht is, ze het onderwerp van roddel zal zijn. 

Ze loopt in hoog tempo terug naar huis. Ze voelde daarstraks al dat er iets in haar voet zat, maar ze wilde niet stoppen, nu kan ze niet verder omdat het echt pijn doet. Met haar vinger voelt ze waar het scherpe puntje zit en na wat knijpwerk kan ze het er uit halen. Ze haalt haar nagel over haar voetbed heen om te voelen of er nog iets achter is gebleven en ze vervolgt het laatste stukje. Als ze bij de oprijlaan aankomt ziet ze dat het hele pad verlicht is en dat kan alleen als er iemand in of uit rijdt, of als je het licht bewust aanzet. 

John doet nooit iets met het licht, hij kan de hele nacht in het donker zitten, turend op zijn telefoon.

Het hek staat open, dat is misschien nog vreemder, omdat je dat met een code of afstandsbediening moet doen die alleen Peter en zij hebben. Ze schrikt als er iemand vlak voor haar tevoorschijn komt. Ze is zo verbouwereerd dat ze hem aankijkt en geen woord uit haar mond krijgt. Het is een grote, forse man met een buik. Ze kan zijn gezicht niet goed zien maar hij tikt netjes met zijn hand zijn hoofd aan en maakt iets wat op een buiging lijkt. Ze doet een stap naar achteren om hem beter te kunnen zien. Hij houdt zijn hoofd zo vreemd gebogen dat ze alleen zijn stem hoort, een lage diepe stem, met een accent wat ze niet meteen kan thuisbrengen.

‘Ik ben verkeerd gelopen, excuus.’ Nog voordat ze iets heeft kunnen zeggen is hij de poort uit, Michelle verbijsterd achterlatend. Hij kwam vanaf hun terrein, geen twijfel mogelijk. Ze loopt snel de straat weer in om te zien waar de man heen is gegaan maar de straat is leeg, de man is spoorloos verdwenen. Even overweegt ze om hem achterna te gaan. Hij moet hier ergens achter een boom staan of een andere oprijlaan op zijn gelopen want behalve dat, is er niet veel om te verdwijnen. Ze haalt haar schouders op, het zal niet veel voorstellen en bovendien komt ze er waarschijnlijk toch niet meer achter. Ze loopt naar de vuilbak die achter het huis staat en gooit haar slippers met een smak weg. Ze loopt naar de voordeur om deze open te draaien en hoort dan het geluid van een auto en het wegschietende grind. Verheugd draait ze zich om, misschien is het toch Peter die eerder thuiskomt. 

3

Het is niet Peters Porsche, het is een donkerblauwe Volkswagen. Ze heeft net het hek achter zich dichtgedaan maar dat sluit niet goed, dat is wel duidelijk. Een beetje geïrriteerd wacht ze tot de auto stilstaat en kijkt wie eruit komen. Ze kent niemand met een blauwe Volkswagen maar gokt dat het vrienden van John zijn. Er stappen twee mensen uit, maar die zijn niet van Johns leeftijd. De avond wordt steeds vreemder. Ze vraagt zich af Angel gelijk heeft, die zegt altijd dat als de zon- en de maanstanden niet goed zijn karma zijn ding doet, maar ze duwt het weg, ze gelooft niet in dat soort stomme voorspellingen. Ze blijft ondanks haar groeiende boosheid wachten tot beiden vlak voor haar staan. 

Ze heeft haar telefoon niet bij de hand, als het mis gaat is ze echter wel snel binnen want de sleutel zit al in het slot, klaar om de deur open te trekken. Ze zucht opgelucht als ze bedenkt dat John nog thuis is. De wat slonzig uitziende man is het eerst bij haar. Ze maakt zich lang, en zet haar meest hooghartige blik op alsof ze daarmee kan imponeren. 

‘Dag mevrouw. U bent mevrouw…?’ 

De man heeft een zware stem. Hij is stevig gebouwd, kort, bol en heeft een kaal hoofd, op een paar verdwaalde slordige haren bij zijn oren na, die ze vergeten zijn te trimmen of te scheren. Hij kijkt haar onderzoekend aan. De vrouw die achter hem aan loopt is klein, met een paardenstaart en een vriendelijk uiterlijk. Michelle is vreemd genoeg meteen wat rustiger, alsof vrouwen met een paardenstaart en een vriendelijk gezicht geen vreemde dingen doen. Ze blijft staan waar ze staat en geeft niet meteen antwoord, omdat ze zich afvraagt wat er vandaag aan de hand is.

Een zoon die wiet rookt, een man die niet belt terwijl hij dat altijd doet, hoewel ze dat niet helemaal zeker weet omdat ze haar telefoon nog niet gezien heeft, stinkend dure slippers die stuk gaan, een rare kerel op het terrein en nu deze twee. Er hangt iets raars in de lucht en ze besluit om de aanval in te zetten. Ze vouwt haar handen samen alsof ze gaat bidden en kijkt de man en de vrouw om de beurt aan. Ze knijpt haar ogen samen en haar lippen worden smaller als de woorden fel uit haar mond komen.

‘Ik wil eerst weten wie jullie zijn, jullie komen ons privéterrein op, stellen mij vragen, hoezo?’ Ze blijft staan waar ze staat. Als de twee mensen bijna gelijktijdig een penning van de politie laten zien zakt ze bijna door haar benen heen van de schrik. Ze snakt naar adem, er schieten allerlei scenario’s door haar hoofd. Haar telefoon, wat heeft ze gemist? Is er iets met Peter? Merel? John? John is thuis. Toch? Is John nog wel thuis? Ze raakt in paniek, ze voelt de grond onder zich wegzakken, moet zich vasthouden aan de deur om niet onderuit te gaan, duwt de deur verder open en roept haar zoon. Ze hoort haar stem echoën door het huis. Het blijft doodstil en alleen het geruis van de bomen om het huis bereiken haar oren. Ze roept nogmaals en voelt aan een warme vlaag naast haar dat er iemand staat. De man pakt haar bij haar elleboog, pakt de sleutels uit de voordeur en geeft die aan haar. Hij dirigeert haar naar de keuken, het eerste vertrek wat op de grote statige hal uitkomt. Hij zet haar aan de grote tafel en laat de kraan lopen voor een glas water. Michelle kijkt met grote ogen wat hij aan het doen is, haar hart zit in haar keel, ze voelt haar oren bonzen van de hartslag die zo hard klinkt dat het lijkt alsof er een klok in haar hoofd zit. 

Tik. Tak. De vrouw met het vriendelijke gezicht is naast haar gaan zitten en kijkt haar aan.

‘Neemt u eerst een slokje water en geeft u mij dan alstublieft antwoord op mijn vraag. Ik vermoed dat ik het antwoord weet, maar ik wil dat u het antwoord toch zelf geeft voordat er fouten gemaakt worden.’ De man klinkt niet onvriendelijk maar werkt enorm op Michelles zenuwen. Hij kijkt haar doordringend aan en vraagt het nogmaals: ‘Uw naam alstublieft.’ Ze neemt ongecontroleerd een slok en stikt bijna. Ze voelt de lucht in haar luchtpijp verdwijnen gevolgd door het water. Rood aangelopen haalt ze piepend adem. Ze telt opnieuw. Adem in. Adem uit. Een. Twee. Drie. Vier. Ze laat de lucht uit haar mond ontsnappen en geeft antwoord. Beiden kijken haar met een blik aan die ze niet kan plaatsen. 

‘Ik ben mevrouw Beekman. Michelle Beekman.’ Ze is geslaagd, het antwoord is goed. Een tien op het rapport van de voorbeeldigste leerling van de school. De man wisselt een blik met zijn collega en Michelle vangt de blik van de vrouw. Die knikt haar ernstig toe.

‘Mevrouw Beekman, is er nog iemand in huis? U riep net iemand?’ Michelle knikt. Ze tolt, de wereld draait en het lijkt alsof er honderd zoemende muggen, die zich afvragen waar ze haar zullen prikken, om haar hoofd cirkelen. Ze kan haar gedachten niet onder controle krijgen, het lijkt een achtbaan die totaal stuurloos is geworden en ze sluit haar ogen. Hij zal toch niet aangereden zijn? John. Peter. Er is iets met Merel. Ze voelt dat ze haar verstand aan het kwijtraken is. Ineens weet ze weer waarom ze versneld naar huis was gegaan. Haar telefoon. Ze kijkt naar de vrouw. 

‘Ik weet niet waar mijn zoon nu is, hij was net nog in huis, maar ik had mijn telefoon niet bij me en ik weet niet waar hij nu is. Mijn man zou bellen en hij belde niet, of misschien kon dat niet en heeft hij net gebeld. Mag ik mijn telefoon even zoeken? Ik ging wandelen zonder telefoon, maar hij moet hier ergens liggen.’ Ze klinkt als een kip zonder kop, ze wacht niet tot ze antwoord krijgt maar schuift haar stoel naar achteren en maakt hierbij een hard piepend geluid. Er is een viltje onder een van de stoelpoten uit. Dat laat krassen achter. Morgen moet ze dat aan Maria vragen. Er wordt razendsnel een blik gewisseld en de man voorkomt dat ze gaat staan door zijn hand op haar schouders te leggen. 

‘Blijft u maar even zitten, ik ga even kijken of ik uw telefoon kan vinden als u dat goed vindt.’ 

Ze knikt dat ze alles prima vindt, haar benen zijn zo gammel dat ze denkt dat ze door haar hoeven zakt als ze nu gaat lopen. 

Hij knikt. ‘Ik kom zo terug.’ Ze vraagt zich af hoe hij haar telefoon gaat vinden, ze weet zelf niet eens waar ze de telefoon heeft neergelegd. Ze hoort hem een rondje in huis lopen en af en toe een laatje opendoen. Ondertussen wordt ze steeds nerveuzer en bozer.

‘Wat is er in godsnaam aan de hand?’ De vrouw kijkt haar vriendelijk aan en is dichter bij Michelle komen zitten, haar hand dicht bij Michelle’ s arm. Ze vermoedt dat als ze gaat staan, ze tegengehouden wordt. 

‘Momentje nog.’ Ze perst haar lippen op elkaar en schuift haar stoel naar achter, onrustig bewegend, haar benen tintelen en ze moet verzitten. De stoel maakt opnieuw een naar geluid, het doet haar denken aan vroeger, als je met je nagels over het schoolbord heen ging. Het groene schoolbord waar ze menig bordenwisser naar hun hoofd hadden gekregen van De Waard, de geschiedenisleraar, als ze hun briefjes heen en weer schoven om toch te kunnen blijven kletsen. Maar ook het schoolbord waar prachtige tekeningen achterop verstopt stonden, gemaakt door Bert, hun stoere biologieleraar die er wanhopig erfelijkheidsleer probeerde in te stampen, en die pas onthuld werden als ze die dag hun best hadden gedaan. 

Ze houdt het niet meer en gaat staan, ze moet haar benen even bewegen en knakt haar vingers een voor een om maar iets te doen te hebben. De vrouw met de paardenstaart staat ook op en sust dat ze moet wachten, haar hand op haar arm, dwingend dat ze moet gaan zitten en ze wil die hand eraf slaan. Waar bemoeit iedereen zich mee? Het lijkt wel alsof ze zelf niets meer mag bepalen. Peter beslist altijd alles, haar kinderen vinden haar stom, haar zogenaamde vrienden vinden haar een dom wicht en zelfs deze vrouw oogt alsof ze tegen een kind praat. Ze schudt de hand van haar af alsof het een vieze bromvlieg is en dan ziet ze het papiertje in de hand van de man die de keuken inloopt. Met grote ogen herkent ze het handschrift van John, ze hoeft haar bril er niet voor op te zetten. John heeft er met grote kalkletters op geschreven dat hij met Jeroen mee is en donderdag pas weer terugkomt. In zijn andere hand heeft de man Michelles telefoon. Hij laat hem zien alsof hij wil voorkomen dat ze iets aanklikt, dat ergert haar, maar ze ziet meteen dat er geen berichten op staan want hij kan hem nooit ontgrendeld hebben. 

Ze heeft nauwelijks wachtwoorden, maar op haar telefoon heeft ze er zowaar wel een, een doodsimpele waarmee John haar keihard uitlachte omdat iedereen die iets wil proberen hem zo open heeft. 

Haar hersens maken overuren, gelukkig heeft ze Peter niet gemist. John is in orde, dan kan het alleen nog Merel zijn en die is bij een vriendin. Dat weet ze zeker. Opgelucht laat ze zich weer vallen op de stoel. Er zal iets zijn met een van de buren of misschien heeft het te maken met de inbraakgolf die al een tijdje door Bergen gaat. Ze vervloekt zichzelf dat ze zo snel geraakt is, iets wat Peter haar ook altijd verwijt. Een teer zieltje noemt hij haar, ze probeert zichzelf te herpakken en haalt diep adem. Ze vouwt haar armen over elkaar en kijkt de man aan.

Ze trekt haar wenkbrauwen hoog op en voelt de spanning langzaam een beetje wegebben.

‘Ik eis een verklaring.’ Haar stem is niet zo rustig als ze gehoopt had en ze slikt in een poging haar keel te smeren. ‘Wat is er in godsnaam aan de hand?’

Ze vermoedt dat de man het opperhoofd is van de twee en heeft geen zin haar aandacht te verdelen. De man gaat naast zijn collega zitten en kijkt haar aan, zijn gezichtsuitdrukking is vriendelijk maar nietszeggend.

‘Mijn naam is Jan de Haas.’ Michelle schiet van de zenuwen in de lach. Mijn naam is haas, ik weet van niets. Een liedje van heel lang geleden, een ander leven, een ander tijdperk. Ze concentreert zich op zijn wenkbrauwen die nodig geëpileerd moeten worden, ze schieten alle kanten uit en hebben bijna een borstel gemaakt tussen de ogen. De man praat verder.

‘Dit is mijn collega: Cindy Mast. We zijn beiden rechercheurs bij de politie Noord-Holland.’ Hij kijkt haar scherp aan en Michelle voelt zich op een rare manier aangevallen. Dat ze geen eieren kwamen verkopen was haar al duidelijk maar waarom ze zo plechtig zijn maakt haar opnieuw onrustig. Ze loopt koortsachtig door haar gedachten. Heeft ze een rood licht ergens niet gezien, heeft John iets met die stinkjoint gedaan, ze scant in hoog tempo wat het geweest kan zijn.

‘Mevrouw Beekman. Waar is uw man?’ Het bolle gezicht van de man kleurt rood. Of dat nu komt door zijn vraag of door het licht wat op zijn gezicht staat weet ze niet. Zijn neus is rood door allerlei gesprongen adertjes. Ze wil eerst iets zeggen over de wenkbrauwen, slikt haar woorden in en landt dan op aarde. Peter. Ze kijkt naar haar telefoon alsof het antwoord daarop te lezen is en wijst ernaar.

‘Hij belt altijd.’ Ze slikt, er zit een dikke prop in haar keel die lijkt op het papier maché wat ze vroeger moesten maken om poppen in elkaar te draaien. Dik, vies en klodderig. 

‘Maar vanavond…’ Haar stem sterft weg en ze wijst opnieuw naar haar telefoon, alsof ze verwacht dat hij ter plekke naar haar toe vliegt. ‘Misschien heeft hij...’ De man geeft haar de telefoon en ze toetst met bibberige handen de code in. De telefoon kijkt haar zwijgzaam aan, er zijn geen berichten. Ze klikt de telefoon uit en ziet de foto die ze als profiel heeft ingesteld verschijnen. Een foto van lang geleden op het strand op Ibiza. Ze schuift de telefoon voor zich, haar ogen op de tafel gericht alsof ze haar antwoord goed overdenkt.

‘Mijn man…’ Ze hoort dat haar stem schril is en slikt, er is dus iets met Peter, ze moet blijven nadenken, haar keel is zo droog dat ze nauwelijks kan slikken en probeert een nieuwe zin te formuleren. ‘Mijn man is in Arnhem. Daar werkt hij bij een bedrijf dat hem inhuurt en daar slaapt hij ook. In een hotel. Ik geloof in het centrum want dat was handig. Dan kon hij zo lopend naar het bedrijf en dat scheelt tijd in de ochtend met opstarten. Ik heb daar…’ ze wijst naar rechts naar de overgang van de keuken naar de woonkamer, ‘een pc staan, daar aan de zijkant bij de rode stoel. Daarop kan ik kijken waar hij is, of waar hij slaapt. Ik kan even checken als u werkelijk wilt weten waar hij is. Ik kan hem altijd bereiken in geval van nood dus dat kan ik u vertellen. Ik moet het ook ergens in mijn telefoon hebben staan hoor, maar ik weet niet precies waar ik dat kan vinden. Mijn zoon is daar veel handiger in, maar die is er even niet. Zoals u weet.’ Ze ratelt als een wekker te vroeg in de ochtend. Ze knikt naar het briefje met de grote hanenpoten van John, dat op de grote keukentafel ligt. Op de een of andere manier moet ze blijven praten om te voorkomen dat zij iets gaan vragen of vertellen wat ze niet wil horen. Ze haalt adem en vervolgt. ‘Hij heeft een openbare agenda waar ik in kan kijken als ik iets moet weten, of als ik wil weten waar hij is. Maar dat doe ik nooit want hij vertelt me alles. Maar u mag best kijken hoor, als dat zo belangrijk is.’ Ze wijst nogmaals naar de computer, haar stem wordt weer krachtiger bij de zinnen die ze uitspreekt omdat ze zich realiseert dat de manier waarop dit gaat bizar vreemd is. Dit is een volstrekt normaal huis met normale mensen, zij zijn degene die vreemd doen.

‘De computer staat daar. U mag zelf kijken. Inlogcode Lennon.’ Eigenlijk komt het goed uit als hij daar zelf gaat kijken, ze is zelf zo onhandig met de pc. Zoveel inlogcodes die steeds veranderen, ze kijkt er nooit naar.

Staartje kijkt niet meer zo vriendelijk. Ze kijkt kaal hoofd aan. Er wordt geknikt en nee geschud. Ze haalt haar schouders op. Dan niet. De rechercheur herhaalt wat ze gezegd heeft. Hij kijkt haar oplettend aan, hoofd een beetje schuin alsof hij daarmee wil benadrukken dat ze echt goed moet nadenken wat ze gaat zeggen.

‘U denkt dat hij in Arnhem zit?’ Kregelig knikt ze en vraagt zich af of ze zo slecht horen of slecht luisteren. Beter Horen heeft daar oplossingen voor. Ze irriteren haar mateloos en ze weet nu wel dat het heeft te maken met Peter, al begrijpt ze niet waarom ze daar zo achterlijk traag over doen. De vrouwelijke agent schuift dichter bij Michelle die haar standaard afweermechanisme automatisch aanzet. Ze gaat kaarsrecht zitten, plakt de het-gaat-prima-met-mij-glimlach op haar gezicht en kijkt beiden om en om aan.

‘Nu hoor ik graag van jullie wat er aan de hand is, ik heb mijn antwoorden gegeven, nu zijn jullie aan de beurt.’ Ze stelt het meer dan ze vraagt. De toon waarmee ze praatte had een aanbod kunnen zijn om een puntje van een taart te pakken. Er wordt een blik gewisseld en staartje knikt. Michelle zucht en gebaart.

‘Jullie zijn hier niet om thee te drinken. Vooruit.’ Om zichzelf sterker te voelen geeft ze een tikje op tafel, schuift de stoel nog iets dichterbij zodat ze zich goed op kan richten en krimpt niet eens meer in elkaar als opnieuw dat vreselijke geluid van de vloer afkomt.

De Haas schraapt zijn keel. Hij kijkt haar recht aan. ‘We hebben reden te veronderstellen dat uw man om het leven is gekomen. We weten nog niet precies wat de toedracht en wat er exact gebeurd is, maar er zijn papieren gevonden waardoor wij vermoeden dat deze man uw echtgenoot is. We verzoeken u mee te gaan met ons om hem te identificeren, of om te vertellen dat ons vermoeden onjuist is. 

4 