ONZICHTBAAR

Edith van Walsum

Uitgeverij LetterRijn Leidschendam

Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden de auteur en uitgever geen aansprakelijkheid voor eventuele fouten en onvolkomenheden, noch voor de directe of indirecte gevolgen hiervan.

Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zo nodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (i) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of (ii) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is.

Eerste druk, november 2018

© ٢٠١٨ LetterRijn

Auteur: Edith van Walsum

Redactie: Theo van Rijn, Ed Doppen

Grafische vormgeving: LetterRijn

Uitgeverij: LetterRijn

www.letterrijn.nl

ISBN: 978-94-918757-7-9

Voor Elene, de wijze vrouw op de berg. Dank voor je Italiaanse warmte en inspiratie.

Mijn Toscaanse schrijfvrienden Sandra, Saskia, Daniëla en Wim, voor jullie drankzucht en humor.

En Marjan, vriendin en lezer van de allereerste versie.

In liefde voor:

Daan en Chele

Robyn en Fre

Kaya en Ian

Timo en Vin

De op komst zijnde baby van Daan en Vin.

‘Zouden wij op deze wereld niets dan pennen zijn met inkt

Waarmee iemand waarachtig schrijft wat wij hier krassen?’

Fernando Pessoa

DIANE

Diane is een nakomertje, haar ouders waren in de veertig toen zij werd geboren, zij was hun eerste en hun laatste kind. Waarom er geen andere kinderen gekomen zijn, weet zij niet.

Waarschijnlijk hadden haar ouders genoeg aan elkaar.

Moeder is gelovig, vader gelooft nergens in, ze praten er nooit over, alleen als ze boos zijn wrikt het geloof als een wig tussen hen in.

Volgens moeder gaat haar vader na zijn dood naar de hel. De man die nergens in gelooft zou na zijn overlijden in het vagevuur belanden en haar moeder zou opstijgen naar de hemel. Waar Diane terechtkomt is nog niet duidelijk.

Als de ouders ruzie hebben, rollen gemene vloeken uit vaders mond op het gebogen hoofd van zijn vrouw die haar vingers in de oren steekt en een stichtelijk lied begint te zingen. Steeds luider om de vervloekingen van de vader te overstemmen.

Diane wil roepen dat ze moeten ophouden, maar de woorden blijven steken in haar hoofd.

Als ze naar haar ouders kijkt, vindt ze niets van zichzelf terug. Hun ronde lichamen naast haar bijna vleesloze lijfje. De moeder met haar bolle wangen, de blauwe ogen die paars worden als ze boos is, de warrige bos blonde haren. De mooie vrouw die moeder ooit was, schemert nog onder de lagen vet. En dan de vader met zijn donkergrijze ogen als een regenwolk, het brede blokhoofd bedekt met bruine stekels als een verdorde grasmat. Een cirkel als moeder, een vierkant als vader en wat was zij, zij was niet meer dan een punt.

Het schetterende gelach van moeder, de lach van vader een zwaar gerommel als van naderend onweer. Haar iele lach verstomt tussen die twee. Hun stemmen hard en zwaar, haar stem dun als de kras van een potlood. Ze is niet tegen hen opgewassen, krimpt ineen onder het lawaai dat ze produceren.

Zelfs hun zwijgen is haar vreemd. Een zware stilte die rondwaart in de kamer en vanaf het plafond op haar neer duikt, haar plet onder het gewicht.

Een stilte die dagenlang kan aanhouden, waarin moeder verongelijkt met haar been wipt, het deksel op de pan slaat en haar schoenen verwijten stampen op de houten vloer. Onaantastbaar in een gebelgd zwijgen. En de vader moedeloos in een stoel hangt, alsof de stekker uit hem is getrokken. Maar pas op. Ineens kan dat zware lome lichaam omhoogvliegen, als de verrijzenis van een getergde Christus. De haren als stekels recht overeind. Wacht u voor de hond en je kunt maar beter maken dat je wegkomt.

Soms waren ze aardig, dan leek alles heel gewoon. Een moeder, een vader en een meisje. Een moeder die zingt in de keuken, met de houten pollepel roerend in een pan soep en een vader die fluitend ritselt met de pagina’s van de krant. Als de hand van moeder in het voorbijgaan haar haren streelt en vader haar ‘s avonds instopt, het dekbed om haar heen boetseert tot ze lijkt op een worstje in een hotdog.

Als ze haar zagen. Zomaar ineens naar haar keken, bijna verbaasd dat zij er was.

Diane lijkt op haar hond Sebastiaan, ze hebben allebei groene ogen en een dun lijf. Ze houden niet van lawaai, kruipen tegen elkaar aan onder het dekbed als het onweert, stormt, de regen tegen het raam klettert, de ouders schreeuwen, kreunen of steunen. Dan legt ze haar handen om de oren van Sebastiaan en verstopt haar gezicht in zijn vacht.

Ze houden van rennen, naast elkaar over de dijk en het strandje langs het IJsselmeer, op het ritme van de golven die bruisend tegen de zwarte rotsblokken te pletter slaan. Ze rennen zo hard mogelijk en nog harder. Tot ze hijgend in het zand ploffen.

En die keer dat zij haar linkerenkel had verstuikt bij de gymnastiekles en met haar voet in verband door de kamer hinkte, trok Sebastiaan licht met zijn linkerachterpoot. Zo leken zij op elkaar, als een tweeling.

Het was een wonder dat Sebastiaan er was. De ouders hadden geen hond gewild, wilden geen enkel levend wezen in hun huis, behalve hun dochter. Maar niet iets met een vacht of veren.

De hond was als het ware komen aanwaaien op de vleugels van de wind en was neergedaald in de handen van twee broertjes. Het was zomervakantie en Diane fietste sloom over het Zwarte Pad door het Wilhelminapark. Ze had de twee jongens zien zitten in het gras naast de vijver, ze keken naar iets wat de grootste jongen vasthield. Pas toen het bewoog, zag Diane dat het een piepklein hondje was. Ze sprong van haar fiets en rende op de jongens af.

‘Wat is dat, wat doen jullie daar?’ De oudste van de twee keek op en zei dat ze het hondje moesten verdrinken van hun vader, dat de andere pups allemaal verkocht waren, maar niemand had dit scharminkel gewild. Hij had hem even onder water gehouden tot het hondje begon te spartelen en de kleinste jongen begon te huilen. Ze konden het niet, wisten niet wat te doen. Diane had meteen haar handen uitgestoken. De oudste keek haar aan en ze knikte, hij had het hondje voorzichtig in haar handen gelegd, als een ei in een mandje. Ze had hem onder haar shirt gestopt, had een knoop gelegd in de onderkant en was met het natte hondje tegen haar lichaam weggefietst. De broertjes keken haar na.

Ze fietste door het park, door de stille straten, langs haar huis, haar basisschool, de hoek om en de volgende straat in. Fietste zo hard ze kon, trapte net zolang tot het hondje weer tot leven kwam door de hitte van haar huid en ze zijn lijfje zacht voelde friemelen tegen haar buik

Natuurlijk mocht ze hem niet houden, geen sprake van en geen haar op hun hoofd. Ze smeekte, fluisterde, schreeuwde, jankte, haar gezicht vuurrood en besmeurd met tranen en snot. Ze stampte op de grond, schopte tegen de poten van de keukentafel, snikte dat als hij niet mocht blijven, zij ook zou weggaan.

Vader mompelde iets en pakte zijn vrouw bij de arm, trok haar mee de keuken uit en de gang in. Ze hoorde moeder sissen dat er geen hond, hoor je me, geen hond in haar huis kwam en vader bromde dat dat beest de volgende dag niet zou halen. Na nog wat onverstaanbaar gemompel, gekibbel en gesis kwamen ze terug en vader zei dat het beest deze nacht in een doos in de gang kon blijven, dan zouden ze morgen wel verder zien. Diane had het bevende hondje, gewikkeld in haar sjaal, in een schoenendoos gelegd en had van haar opgespaarde zakgeld bij de dierenwinkel om de hoek puppymelk en een flesje gekocht. Zittend op de grond in de gang had ze hem de fles gegeven. Dicht tegen haar aan kronkelde en krabbelde het hondje tot hij de speen had gevonden en hij dronk. Ze luisterde naar de zachte smakgeluiden en haar hart zwol op.

Hij ging die nacht niet dood. Hoe konden de ouders weten dat Diane was veranderd in een leeuwin die haar jong warm hield, hem beschermde en voedde, dag en nacht. En wisten zij veel dat dat kwetsbare hondje in leven werd gehouden door de grenzeloze liefde van Diane.

Moeder roept van onderaan de trap dat het eten klaar is. Sebastiaan slaapt, ze strijkt de haartjes op zijn kop glad, zijn ogen blijven stijf dicht.

Tussen de happen tomatensoep door hoort ze moeder klagen dat zij geen klap uitvoert, de hele zomervakantie al geen hand uitsteekt. Diane kijkt naar haar gezicht, de zon schijnt achter haar door de ramen en zet de blonde haren in een stralende lichtkrans. Ze lijkt op een afbeelding uit de Bijbel. Op de heilige moeder Maria. En dan is zij het kindje Jezus. Ze glimlacht en moeder kijkt weg, neemt een slok van haar rode wijn, haar lippen zijn paars verkleurd, haar blauwe ogen staren als knikkers glazig langs haar heen.

Na het eten haalt ze Sebastiaan van boven en ze gaan naar buiten, moeder draait de wijn rond in het glas, rond en rond, en gaapt hartgrondig.

De buurman die verderop in de straat woont, zit achter het raam als ze langsloopt. Hij steekt zijn hand op, een glimlach verschijnt op z’n gebruinde gezicht en Diane zwaait terug.

HENDRIK

Hendrik ziet het buurmeisje langslopen. Haar haren hangen schuin voor haar gezicht zodat maar een oog zichtbaar is. Een groen oog.

Hij heeft vroeger een meisje gekend met net zulke groene ogen, met blonde, bijna witte haren en een zacht rond lichaam. Heel anders dan het dunne lijf en de bruine haren van het buurmeisje.

Hij was vijftien en zijn benen hielden hem nauwelijks overeind als hij dat meisje tegenkwam. Zijn maag schoot omhoog alsof hij in de lift stond. Ze zat een klas hoger dan hij en zag hem niet staan. Zou hem ook niet hebben gezien als hij voor haar op de grond had gelegen.

Maar een keer had ze hem aangekeken, hem echt gezien, en dat wonder had zich voltrokken in het buitenzwembad. Het was een warme zomer, net als nu. Na wat macho gespetter en een paar baantjes crawlen met wild maaiende armen klom hij druipend het trapje op, waar zij net van wilde afdalen. Hij zag bruine benen, een wit broekje, een navel als een platte knoop en spitse borsten, bedekt door een reepje stof. Hij wilde net goedkeurend fluiten toen hij haar gezicht zag. De groene ogen. Scherp trok hij zijn adem dat het fluitje moest produceren naar binnen en hoestte. Bijna viel hij achterwaarts het trapje af toen ze hem aankeek en glimlachte. Met een vuurrood gezicht had hij zich langs haar gewrongen, haar lijf wreef tegen zijn natte borst en buik en hij voelde de hitte. Hij was op zijn buik op zijn handdoek gevallen. Want. Ze had naar hem gelachen. De hele verdere dag zat haar glimlach op zijn mond geplakt en zijn kruis stond in brand.

Hij legt de krant op tafel, vouwt hem dubbel, slaat er met zijn platte hand op en legt hem in de doos in de gangkast. Als hij overeind komt, ontsnapt hem een korte droge wind als een scheepstoeter, met erachteraan een dof gereutel. De laatste tijd gebeurt dat vaker, hij is niet in staat om de spieren van zijn darm te beheersen en een opkomende wind binnen te houden. Hij heeft trouwens niet eens gevoeld dat er eentje voor de uitgang stond te dringen. Ze komen geheel onaangekondigd, floepen als het ware uit hem. Meestal zijn ze reukloos als gas, hoewel ze na het nuttigen van verkeerd voedsel, zoals uien, kool en knoflook, stinken als een rottend karkas. Als het hem in gezelschap gebeurt, bijvoorbeeld in de supermarkt, dan kucht hij lawaaiig en schraapt met zijn voet hard over de grond. Kijkt een andere kant op. Neuriet wat. Bij een jong iemand heeft een windje wellicht nog iets vertederends, van een ouder mens is het een bewijs van langzame verrotting. Gereduceerd tot een bejaarde die scheten laat. Een kurk erin en een luier eromheen. Het aftandse wezen weren van de straten en openbare gelegenheden, een verpleeghuis in ermee of hem simpelweg laten verdwijnen met een euthanasiespuit in de gerimpelde bil.

Hij is nog lang niet oud, Hendrik. Niet echt. Hij telt weliswaar een behoorlijk aantal jaren, maar dat zegt niets. Als hij op straat naar zijn bejaarde medemens kijkt, voelt hij geen enkele verwantschap. Dat overkomt hem wel vaker. Dat hij kijkt en luistert naar mensen om hem heen en zichzelf niet herkent. Noch de ander.

Om de een of andere onbegrijpelijke reden had hij zich wel herkend in Magda, zijn geliefde vrouw die stil was maar ook druk, op een vreemde manier. Zij reeg woorden aan elkaar en maakte er eindeloos lange kleurige kettingen van, waar ze uiteindelijk zelf over struikelde.

De woorden vielen uit haar mond, schijnbaar zonder enige betekenis of onderling verband. Haar gedachten sprongen van links naar rechts, maakten onnavolgbare wendingen tot ze verdwaalde in haar eigen woordenbrij. Ze maakte een zin niet meer af, keerde halverwege om, op zoek naar de draad. Hij gaf nooit antwoord, dat was ook niet nodig.

De monologen waren hun huwelijk ingeslopen en hij had het zo gelaten. Eigenlijk had hij steeds minder geluisterd, knikte en humde maar wat, zijn gedachten elders. Bij een komend interview, een verhaal waarmee hij bezig was, zijn auto die nodig door de wasserette moest, zijn grote teen die jeukte, de lange benen van de receptioniste, en dat zij dat wist en plagerig lachte als hij snel zijn ogen afwendde.

Zijn gebrek aan belangstelling leek Magda niet te deren. De aaneengeregen reeks letters, de uitgestoten klanken van meer belang dan dat ze gehoord werden. Hoewel hij een keer midden in een monoloog de kamer was uitgelopen, thee had gezet en was teruggekomen met twee mokken thee in zijn handen, en zij haperde, midden in een zin en verschrikt had opgekeken, zich plotseling bewust dat hij de kamer was uitgelopen. Ze keek hem aan en bloosde. De vrouw met wie hij jarenlang getrouwd was, kleurde als een meisje. Op zo’n moment voelde hij hoe verschrikkelijk hij haar miste.

Magda had bruine ogen met oranje spikkels. De oranje gloed was duidelijk te zien geweest als ze opgewonden was. Of boos. Maar dat was ze zelden. Boos. Ze was een vrouw met een rustig gevoelsleven, vriendelijk en zachtaardig als een kabbelend beekje. Kalm en stil, tot de woordenstroom op gang kwam.

Wat zeg je nou, man. Kalm en zachtaardig. Die vrouw was koel. Koud. Mijlenver verwijderd, ook al zat ze naast je. Ze kromp in elkaar als je haar onverwacht aanraakte. Zich niet bewust van jou, ze dook onder, weg van jou, haar eigen man. Ook al was je nog zo teder.

Hendrik schudt zijn hoofd. Ze was geen koude vrouw, hooguit wat afstandelijk. Dromerig en bescheiden. Raadselachtig. Magdalena, en we noemen haar Magda.

Ze hield van hem, op een trage, bijna slome manier. Ook haar gebaren waren rustig en beheerst. Het was geen hete vrouw, geen geil wijf, geen vrouw met sterkte hartstochten. Ze had steeds minder behoefte gehad aan zijn aanrakingen, de nauwelijks onderdrukte verveling als hij haar lijf streelde, zijn hand het slipje naar beneden trok. Haar gezicht afgewend van zijn hete, zoekende mond. Na een tijdje had hij zich tot andere vrouwen gewend die naar hem verlangden en wier lippen zich gretig voor hem openden.

Weet je, Hendrik, ook al zou Magda je al die tijd hartstochtelijk hebben begeerd, dan nog. Dan ook had je altijd met één oog de andere kant op gekeken. Volledige overgave, daartoe was ook jij niet in staat. Dat gebrek was wat jullie in elkaar herkenden.

Hij was haar al vrij snel ontrouw geweest, waarom wist hij eigenlijk niet. Omdat het kon waarschijnlijk, de vrouw zich aandiende. Een vlugge, onpersoonlijke neukpartij na een vermoeiende avonddienst op de krant. Met een invalkracht, haar naam kon hij zich niet meer herinneren, en die hij, aangezien het pijpenstelen regende, wel een lift zou geven naar huis. In de auto had ze plotseling haar hand op zijn bovenbeen gelegd en er zacht in geknepen. Hij had de auto geparkeerd in een donkere zijstraat en was erop geklommen als een reu op een loopse teef.

Magda sliep, lag in het midden van hun bed, haar gezicht verlicht door een volle maan die door de kier in het gordijn naar binnen glipte en precies op haar gezicht viel. Ze deed haar ogen open, rekte zich uit, glimlachte naar hem en hij voelde de schaamte heet door zijn lichaam slaan, het bloed trok uit zijn gezicht, geen woord kreeg hij over zijn lippen. Hij zag hoe haar glimlach verdween, zag de felle flits van angst toen zij het begreep.

Op dat moment was het dat Magda bevroor en zijn beeltenis niet langer teder in haar ogen werd weerkaatst. Hij had zich afgewend, had met een ruk het gordijn dichtgetrokken en haar gezicht verdween in het duister.

Het was niet lang na die noodlottige nacht dat de monologen begonnen. Alles wat ze niet kon zeggen, kwam eruit, omgezet in een code die alleen zij begreep.

Was dit alles door hem veroorzaakt, vroeg hij zich vaak af. Was ze door hem zo bijna schuw en wazig geworden. Kon de ene mens de ander zo verminken, zo uitvlakken. Of had zijn Magda slechts bestaan in zijn liefhebbend oog.

Wie zou zij zijn geworden zonder hem. Wie zou zij zijn.

Hendrik staat op, wil niet denken aan vroeger, hij zal van slag raken en de winden zullen als schrille angstkreten zijn achterwerk verlaten. Hij moet boodschappen doen, de etenswaren vliegen niet vanzelf naar binnen. Hij scheurt een blaadje uit het notitieboek naast de telefoon. Zonder lijst vergeet hij de helft en moet hij later opnieuw de deur uit. Of hij neemt allerlei rommel mee die hij niet nodig heeft, zoals laatst toen hij een blik kattenvoer tussen zijn boodschappen vond. Voor zijn kat, die al vele jaren dood was. En dat hij dat soms vergat, niet echt, maar voor even.

Bij vlagen overwoog hij een andere kat te nemen. Om zonder omwegen naar het dierenasiel bovenaan de dijk te rijden en daar een kat uit te zoeken, een wat ouder poesje, dat niemand meer wilde. Merel, de vrouw van zijn zoon Hans, was allergisch voor katten, maar aangezien zij zelden langskwam, hoefde dat geen belemmering te zijn.

Toen Zwabber, hun rode kater, nog had geleefd, zat Merel tijdens elk bezoek met haar dunne billen angstvallig samengeknepen op de bank, haar benen over elkaar geslagen en schichtig om zich heen kijkend. Ze beweerde dat ze een jeukende uitslag van katten kreeg, hoewel hij nog nooit een vlekje of bultje gezien had bij die vrouw. Had haar ook nooit zien krabben. Ze hield niet van katten, niet zo gek voor iemand met die naam.

Wat bofte die vrouw met zijn zoon Hans. Hoe hij naar haar keek, met verliefde, weke ogen. Hans zag een Merel die Hendrik nooit had kunnen ontdekken. De laatste tijd kwam ze nog maar zelden mee, was druk met het huishouden, naast haar parttimebaan als secretaresse bij een woningstichting, zei Hans dan. Maar Hendrik dacht dat er een andere oorzaak was. Op bezoek bij een schoonvader die scheten liet, was te ordinair voor haar onberispelijke leventje. Ze had een keer een lichte wind gehoord, een soort van piepje ontsnapte hem in haar aanwezigheid en hij zag haar gezicht vertrekken van afgrijzen.

Zijn zoon belde hem iedere week, bijna elke week. Hij had een drukke baan als advocaat op een groot kantoor, dat begreep Hendrik maar al te goed. Soms stond hij eind van de dag onverwacht voor de deur, dan wandelden ze samen langs de havens, keken naar de schepen en dronken een biertje op een terras. Een zorgzame zoon had hij, een zoon zoals een vader zou moeten zijn. De vader die hij nooit was geweest.

Je bent een liefhebbende vader geweest, Hendrik, ook al was je vaak weg. En dat ben je nog steeds. Stel je niet aan en doe niet zo treurig. Vooruit, ga de boodschappen nou maar doen.

Hij wil de deur achter zich dichttrekken, ziet vanuit een ooghoek een donkere vlek bewegen, een gestalte lijkt langs de muur te glijden. Als hij de deur verder openduwt, is de schaduw verdwenen en hij stapt het stoepje af.

Een man met een grote zonnebril op scheert rakelings langs hem, aan zijn arm hangt een strakgetrokken vrouw die op haar hakken wankelend probeert overeind te blijven. Achter het stel rent een kaal hondje, dat venijnig naar hem keft als hij naar het beestje glimlacht. Het wordt er allemaal niet beter op.

Hij wil ook een hond, een grote hond, om mee te wandelen en tegen te praten. Een hond, een kat, een vogel, maakt niet uit, hij wil een levend wezen in zijn huis. Jazeker, ooit zal hij het doen. Niet nu, nu moet hij boodschappen doen, maar ooit. Het komt er steeds niet van, het huisdier komt zijn hoofd binnen, waart een tijdje rond en rent of vliegt weer weg, terug naar de vergetelheid.

Misschien doet hij het vandaag nog. Straks. Haalt hij een oudere kat of hond uit het asiel. Of allebei. En meteen een vogel. Een parkiet, twee parkieten, dan hebben ze aanspraak. Ja, waarom niet. Hoe meer zielen hoe meer vreugd. En dan slaat de twijfel weer toe, moet hij zich nou ook nog omringen met andere afgedankte wezens.

Goed wikken en wegen, houdt hij zichzelf voor. Vooral geen overhaaste beslissingen nemen. Tegelijkertijd bedenkt hij dat hij daarom nooit tot iets komt. Hij denkt de dingen dood.

Waar is het spontane jongetje gebleven. De jongen die hij gisteren nog was. Ook de uiterlijke verandering komt hem verbijsterend voor. Als hij onder de douche staat en zijn blote lijf aanschouwt, kan hij het niet geloven. Behoort dat hem toe, is dat hij. Snel wendt hij zin ogen af, droogt dat vreemde lijf af, verbergt het onder kleren. Kijkt naar alles, behalve naar z’n beeltenis in de spiegel. Soms toch een glimp van lelijkheid. Knobbels op de tenen, zo anders dan de lenige smalle tenen aan zijn jongensvoeten. Zijn dunne benen en armen, waar zijn de spieren gebleven. Verdwenen, net als het haar op het hoofd, het is er nog wel, maar bros als een beschuit, broos en dun. Het geheel kleurloos en vaal. Al bijna dood.

Hoe hij schrikt als hij zichzelf onverwacht tegenkomt in een spiegel in een etalage, een passerende winkelruit. Wie is die gebogen figuur, hij herkent zichzelf niet in dat versleten personage. Alleen de angst in de ogen komt hem bekend voor.

Niet bang zijn, Hendrik. Je hoeft niet bang te zijn, ik ben er toch. Je bent niet alleen, wij zijn er nog, jij en ik, zoals altijd. Hoor je me. Zolang jij er bent, ben ik er.

Hij houdt zijn hoofd schuin, wrijft met z’n hand over zijn ogen. Even kijken, waar was hij gebleven? Laat hij niet vergeten om meteen even langs de drogist te gaan om potten vochtinbrengende crème te kopen, een beetje opkalefateren de boel. Niet verslonzen meneer. Iets van een glans opwekkende shampoo in die doffe haren en een lichtgevende dagcrème met speciale tarwekiemen, een stoot liposine en straktrekkend verjongend collageen, caroteen en rechtsdraaiende oxidanten op zijn gezicht en op het slappe vel van zijn nek. En dat alles natuurlijk zonder parabenen.

Waarom staat hij hier nog te suffen bij zijn voordeur. Schiet eens op, man, wat denk je? Dat je het eeuwige leven hebt soms?

Als hij door de straten loopt hoort hij iets kraken in zijn been. Visolie - niet vergeten - smeren en slikken, spuiten, opvullen, afzuigen en desnoods het mes erin. De verzakte boel stutten en opleuken. Geen genoegen nemen met de schaduw van de man die hij is geweest. Hij schudt zijn hoofd, de paden op, de lanen in, hij maakt zich veel te druk. Had hij maar een werkster. Of een mooie vrouw die hem liefdevol wiegt en vasthoudt en in zijn oor fluistert hoe knap hij is.

Hij voelt in zijn broekzak of zijn mobiele telefoon er zit. Altijd de phone bij de hand houden. Voor het geval dat zijn hart op hol slaat, een ader in zijn hoofd knapt, een bloedprop een goede doorstroming belemmert, een stekkertje in zijn hersenen losschiet, zijn benen verkalken en breken. Altijd handig.

Hij slentert naar de supermarkt een paar straten verderop, probeert nonchalant te kijken. Cool als een komkommer. Hij is een man die iets gewend is, dingen heeft meegemaakt, een vlotte, weliswaar wat oudere, maar nog altijd interessante en aantrekkelijke kerel. Met zijn hersens op scherp.

Alsof er iemand is die op hem let.

Hij is journalist geweest. Nee, verdomme, hij is nog steeds journalist. Geboren en getogen, meneertje. Alleen zijn omhulsel heeft hem verraden. Het bestuur en de directie van de krant hadden niet verder gekeken dan zijn uiterlijk. Te oud, te lang van stof, te duur ook en dus kon hij gaan. Ook hadden ze iets gemompeld over zijn nogal overdadige drankgebruik. Alle journalisten die hij kende, lustten wel een drankje, dat bracht het onregelmatige werk met zich mee. De nog immer gedreven en nieuwsgierige jongen in zijn hoofd zagen ze niet.

Ook op de straten zien ze hem niet. Niemand kijkt naar hem, laat staan een mooie vrouw of zelfs maar een lelijke vrouw. Dwars door hem heen keek men, onzichtbaar geworden, hoe was het mogelijk. Hij zou die onverschilligheid met knallende scheten moeten beantwoorden, de arrogante medemens van het trottoir af blazen. Alleen dan kan hij hoofden doen omdraaien. Zoals ooit.