DE SARACEENSE

SAMENZWERING

Era Richmen

Uitgeverij LetterRijn Leidschendam

Hoewel aan de totstandkoming van deze uitgave de uiterste zorg is besteed, aanvaarden de auteur en uitgever geen aansprakelijkheid voor eventuele fouten en onvolkomenheden, noch voor de directe of indirecte gevolgen hiervan.

Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zo nodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren (i) ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of (ii) voor eigen oefening, studie of gebruik welk(e) niet strikt privé van aard is.

Eerste druk, april 2019

© ٢٠١9 LetterRijn

Auteur: Era Richman

Redactie: Theo van Rijn, Marlies de Bruin

Auteursfoto: George Bakker

Grafische vormgeving: uitgeverij LetterRijn

Drukwerk: Grafistar B.V., Lichtenvoorde

Uitgeverij: LetterRijn

www.letterrijn.nl

isbn: 978-94-918758-5-4

Woe to you, Oh Earth and Sea,

for the Devil sends the beast with wrath,

because he knows the time is short...

Let him who hath understanding

reckon the number of the beast

for it is a human number

Its number is 666.

Revelation 12:12b, 13:18

PROLOOG

Jalta / Rusland

Zaterdag 5 oktober, 23.11 uur plaatselijke tijd

Jim Matteos bewoog in tijgersluipgang over de drassige grond, ver weg van het huis. De rottende bladeren stonken naar de dood. De dood die hij van dichtbij kende en die altijd op de loer lag. Bij elke missie voerde hij een strijd met de eindigheid van het leven. Hij tartte de dood, leek soms haar koninkrijk binnen te stappen, maar wist steeds weer op tijd te ontsnappen.

Nog dertig meter, dan had hij de rand van de tuin bereikt. Hij hield zijn hoofd zo laag mogelijk om onder de infrarode stralen van de beveiligingsinstallatie te blijven. Zijn spieren voelden verkrampt en er zat aarde in zijn neus. Hij beet op zijn tanden en probeerde sneller te gaan. Ook hier zou hij levend uitkomen.

Hij dacht terug aan het moment waarop hij de opdracht had gekregen. Vasiljev, de gedoodverfde kandidaat om de ernstig zieke Russische president op te volgen, was een hardliner en fel voorstander van de wederoprichting van de Sovjet-Unie. Daarom werd hij door Jims opdrachtgevers beschouwd als een gevaar voor de wereldvrede en moest hij worden omgebracht. Wie had dat beter gekund dan hij, Jim Matteos?

Vasiljev had wel lef met zijn datsja, dacht Jim. De luxueuze villa lag in Jalta, een kustplaats aan de Zwarte Zee, in het meest zuidelijke puntje van de Krim, een van de door Rusland geannexeerde gebieden.

Jim was blij dat hij het advies van zijn baas, William North, directeur van de Special Activities Division, in de wind had geslagen om samen te werken met een overgelopen Russische spionne.

Hij hoorde geschreeuw achter zich. Schijnwerpers sprongen aan en de tuin van het landgoed baadde plotseling in het licht. Hij keek om. Vier bewakers stormden het huis uit. De moord was ontdekt, hij was gesignaleerd. Hij sprong overeind en doorkruiste daarmee de infrarode stralen. Sirenes begonnen te loeien. Motoren werden gestart.

Hij zette het op een lopen, maar zijn voorsprong was klein. Angstig keek hij om. Als ze hem te pakken kregen, was hij ten dode opgeschreven. Nog amper tien meter tot de omheining. Hij perste er een eindsprint uit en sprong met uitgestrekte armen tegen de stenen omheining. Hij greep de bovenrand en hees zich omhoog. In één vloeiende beweging zwaaide hij zijn lichaam over de muur. Het centrum van Jalta lag links. Daar had hij dekking. Voorafgaand aan de missie had hij de stadsplattegrond bestudeerd en hij was meerdere malen door de straten van het centrum gelopen. Het was niet ver meer naar de boulevard, waar een speedboot klaarlag. Hij moest volhouden! Het motorgebrul kwam dichterbij en nog eens keek hij om. Vier motoren achtervolgden hem en kwamen snel dichterbij. Doorrennen, maande hij zichzelf, maar zijn kuitspieren protesteerden steeds meer. Hij hoorde schoten. Een kogel schampte zijn schouder en hij voelde een brandende pijn. Godverdomme! Zigzaggend rende hij verder. Het verlaagde zijn tempo, maar het was zijn enige kans om aan de kogels te ontkomen. Een volgend schot suisde langs zijn rechteroor. Als hij niet snel dekking vond, was hij er geweest. Hij rende de hoofdstraat van het centrum in. Koortsachtig keek hij om zich heen. Daar! Een slecht verlichte zijstraat. Links stond een deur van een gebouw op een kier. Hij glipte naar binnen en bukte voorover om op adem te komen. Op het tableau aan de muur stonden namen van bedrijven die aan weerskanten van de gang waren gevestigd. Jim keek door de deuropening en zag de vier motorrijders aan het begin van de zijstraat stoppen. Ze stapten af en gebaarden druk. Kennelijk waren ze in verwarring. Twee van hen liepen terug naar de hoofdstraat. De andere twee kwamen zijn kant uit.

Jim bekeek de gestucte wanden. De gang was smal genoeg, het moest kunnen. Als een knipmes zette hij zijn voeten tegen de ene muur en zijn handen tegen de andere. Hij verbeet de pijn in zijn schouder en werkte zich omhoog tot aan de bovenkant van de deur. Met één been gaf hij er een lichte trap tegenaan. De scharnieren piepten. Het moest voldoende zijn om de aandacht te trekken. Hij wurmde zich nog iets verder naar boven en hoorde voetstappen dichterbij komen. Het moest ook niet lang meer duren, want zijn gewonde arm dreigde het te begeven. De deur werd langzaam opengeduwd en hij zag de twee mannen met hun pistool in de aanslag naar binnen sluipen. De langste van het stel ging voorop. Jim liet zich vallen en ramde met zijn knieën het hoofd van de kleinere achtervolger. De man zakte in elkaar en bleef roerloos liggen. Voordat de lange zich realiseerde wat er gebeurde, schoot Jim hem door het hoofd. Hij keek naar de kleine man op de grond. Die was voorlopig uitgeschakeld.

Op straat was het rustig. Hij verliet het gebouw en liep zo onopvallend mogelijk terug naar de hoofdstraat. De vier motoren stonden er nog. Hij pakte zijn mes en stak de voorbanden lek. Daarna liep hij naar de boulevard.

De aanlegsteiger was verlaten. Jim maakte de trossen los, stapte in de boot en voer rustig de Zwarte Zee op. Hij zou om de Krim heen varen en dan koers zetten naar Roemenië, het dichtstbijzijnde Europese land. Met spullen uit de verbanddoos verzorgde hij zijn schouder. Het leek niet ernstig.

Uit het zicht van de haven gaf hij gas. Hij was veilig! Zijn lichaam begon te trillen. Het was de gebruikelijke reactie, ondanks de jarenlange training waarin hij zijn emoties had leren uitschakelen. Het zou nooit wennen om iemand te vermoorden, maar het hoorde bij zijn werk. Hij had al een aardig lijstje afgewerkt van personen die door zijn superieuren als gevaarlijke tegenstanders van Amerika waren bestempeld. Eerst in Teheran, daarna in Colombia en nu in Rusland. Het moest de wereld veiliger maken, maar anders dan vroeger twijfelde hij of zijn werk wel de beoogde veranderingen tot stand bracht. Hij zag de spanningen tussen landen en bevolkingsgroepen eerder oplopen dan afnemen. Er leek sprake van een onomkeerbare spiraal van geweld en het was de vraag of hij die ooit zou kunnen doorbreken en hoeveel levens hij daarvoor nog zou moeten nemen. Bij zijn superieuren had hij veel lof geoogst met zijn missies, maar voelde hij zelf ook voldoening?

Hier op het water leek alles vreedzaam en in harmonie, maar Jim wist dat het schijn was. Hij keek omhoog naar de donkere hemel. Die was bijna zwart, zwart als de dood.

DEEL I

Bushehr / Iran

Zondag 6 oktober, 15.26 uur plaatselijke tijd

Bill Hamilton veegde de zweetdruppels van zijn voorhoofd. Godzijdank zat zijn tijd in dit broeikashete land er bijna op. Met een beetje geluk zou hij binnenkort naar huis gaan en zijn taak als inspecteur bij het Internationaal Atoomagentschap, IAEA, kunnen beëindigen.

Hij liep het theehuis binnen. Bijna alle tafeltjes waren bezet. Achter in de zaak, dicht bij het raam, was nog een tafeltje vrij. Hij ging zitten en keek op zijn horloge. Zijn ontdekking dat er was gesjoemeld met de voorraadlijsten van splijtstofstaven maakte hem nerveus. Stom genoeg had hij ingestemd met het verzoek van de Amerikaanse regering om uitsluitend voor hen te spioneren en niet voor de IAEA. Waarom moest hij ook zo nodig belangrijk worden gevonden?

Veel tijd om er verder over na te denken had hij niet. Een man met een donkere zonnebril en een baseballpet kwam aan zijn tafeltje staan. Ondanks de vermomming zag Bill dat het zijn contactpersoon was, Yarud Zinfani. Hij schudde hem de hand.

‘We gaan een eindje lopen,’ zei Zinfani kortaf.

‘Daar heb ik anders weinig zin in,’ antwoordde Bill.

Zinfani negeerde hem en liep naar buiten.

Bill hees zijn zware lichaam moeizaam overeind en volgde hem. De lichtbak aan de overzijde van de straat gaf in rode neoncijfers de temperatuur aan: 39 graden. Er stond geen zuchtje wind en door de hoge luchtvochtigheid was het erg benauwd.

Zinfani grijnsde. ‘Frisse lucht is goed voor je.’

‘We zouden toch binnen praten?’

‘Daar is het te druk. Ik wil niet dat iemand ons hoort.’ Zinfani liep stevig door.

‘Kan het iets langzamer, of kunnen we ergens gaan zitten?’ Bill wees naar een leeg terrasje.

‘Oké,’ bromde Zinfani.

Ze liepen het terras op en Bill plofte neer in een witte plastic stoel. Hij ademde zwaar en voelde het zweet over zijn lichaam lopen. Voor de zoveelste keer nam hij zich voor iets aan zijn overgewicht te doen. Zinfani had inmiddels thee en ijswater besteld.

‘Vertel, wat heb je te melden?’ vroeg Zinfani.

‘Het lijkt erop dat er vier splijtstofelementen uit de kerncentrale van Bushehr ontbreken.’

Zinfani keek hem verbaasd aan. ‘Ga door.’

‘In de droogruimte liggen zesenvijftig elementen opgeslagen, terwijl er destijds zestig in het waterbassin lagen,’ zei Bill.

‘Hoe ben je hierachter gekomen?’

‘Uit de voorraadlijsten blijkt dat er een paar jaar geleden zestig elementen in het bassin zijn gelegd, terwijl er nu zesenvijftig in de droogruimte zijn opgeslagen. Er ontbreken dus vier elementen ofwel veertig staven.’

Zinfani keek hem onderzoekend aan. ‘Betekent dit dat er is gesjoemeld met de voorraadlijsten?’ Zijn toon werd iets milder.

Bill nam een slok van het water. ‘Dat niet alleen, ik denk dat de elementen zijn gestolen.’

‘Gestolen? Waarop baseer je dat?’

‘Ik heb de voorraad gecheckt. Vier elementen ontbreken, daarover bestaat geen twijfel. Ik probeer al een paar dagen inzage te krijgen in de originele voorraadlijsten, omdat ik nu alleen over de digitale versie beschik. Op de originele lijsten kan ik zien of er met de voorraad is geknoeid. De directeur van de kerncentrale heeft mij toegezegd dat hij ze morgen aan me geeft.’

‘Waarom moet daar een dag overheen gaan?’

Bill wilde reageren, maar hield even in. Een paar tafeltjes verderop had een man met een donker, pokdalig gelaat plaatsgenomen. Hij verdiepte zich in een krant.

‘Dat is precies de reden waarom ik denk dat er is gesjoemeld,’ fluisterde Bill.

‘Bedoel je dat ze zowel de digitale versie als de originele lijsten aanpassen naar een basisvoorraad van zesenvijftig?’ Ook Zinfani sprak nu zachtjes.

Bill knikte. ‘Exact, alsof er nooit een voorraad van zestig is geweest. Waarschijnlijk willen ze het afdoen als een foutieve registratie, maar daarmee komen ze niet weg. Iedere maand wordt er een actuele lijst uitgedraaid. Alle digitale registraties van het afgelopen jaar bevestigen het aantal van zestig elementen. Je kunt je een keer vergissen, maar niet een jaar lang.’

Zinfani wreef over zijn voorhoofd. ‘Toch begrijp ik het niet helemaal.’

Bill merkte dat zijn contactpersoon zich nu minder arrogant gedroeg. ‘Hoezo, zo moeilijk is het toch niet?’

Onmiddellijk werd Zinfani’s toon weer aanmatigend. ‘Als ze op alle lijsten de basisvoorraad terugbrengen naar zesenvijftig, dan bestaat er toch geen enkel bewijs dat de voorraad ooit uit zestig elementen heeft bestaan?’

Bill snoof. ‘Heb jij ooit een e-mail geantidateerd?’

‘Dat is niet mogelijk,’ bromde Zinfani.

‘Precies,’ grijnsde Bill. ‘Evenmin kunnen ze deze gegevens antidateren. De datum waarop een aanpassing heeft plaatsgevonden, wordt automatisch en onveranderbaar geregistreerd.’

‘Maar stel dat ze er toch in slagen om de informatie te antidateren?’

Bill boog zich voorover naar Zinfani. ‘Ik heb de digitale overzichten op een USB-stick gekopieerd. Als de nieuwe overzichten hiervan afwijken, heb ik een eerste bewijs. En verder …’

‘Dan is het hun verhaal tegen het jouwe. Ze kunnen altijd beweren dat jij de data op de USB-stick hebt gewijzigd.’

‘Juist, en daarom is het van het grootste belang dat ik de originele lijsten zo snel mogelijk in mijn bezit krijg. Met een detector kan eenvoudig worden onderzocht hoe vers de inkt is. Dan heb ik een tweede bewijs dat er is gesjoemeld.’

Zinfani knikte goedkeurend. ‘Hoe gevaarlijk zijn die gebruikte splijtstofstaven?’

‘Het is restafval dat na gebruik ondergronds wordt opgeslagen, maar er zit nog genoeg uranium in om een enorme nucleaire ramp te veroorzaken.’

‘Als iemand daarmee een aanslag wil plegen, moeten die staven worden vervoerd. Dat lijkt me niet zonder gevaar.’

Bill knikte. ‘Dat klopt, maar daar zijn speciale containers voor. Als extra beveiliging kunnen ze ook nog van een betonnen omhulsel worden voorzien.’

‘Ik weet genoeg,’ zei Zinfani. ‘Je hebt dit niet aan het VN-inspectieteam verteld?’

‘Natuurlijk niet! De Amerikaanse regering heeft me opgedragen alleen aan jou te rapporteren.’

Zinfani stak zijn hand op. ‘Ik vraag het maar even voor de zekerheid.’

Bill kon nog net een stekelige opmerking inslikken. Die arrogante kwast moest immers nog zijn exit regelen. ‘Hoe gaat het verder? Als bekend wordt dat ik zaken voor het inspectieteam heb verzwegen, is mijn positie onhoudbaar. Dat wil ik niet afwachten.’

‘Ik zorg ervoor dat je overmorgen naar huis kunt.’ Zinfani stond op, legde een paar munten op tafel en vertrok.

Bill haalde opgelucht adem en stond ook op. Zijn blik viel op de gast met het pokdalige gezicht. De man keek hem kort aan, waarna hij zich weer in zijn krant verdiepte.

Boekarest / Roemenië

Maandag 7 oktober, 18.52 uur plaatselijke tijd

Het beest verscheen uit het niets en pakte hem bij zijn keel. Hij hapte naar adem, maar de ijzeren greep kneep zijn luchtpijp dicht. Zijn armen graaiden wild in het rond, op zoek naar houvast om het monster van zich af te duwen. Hij moest vechten. Hij was getraind om het kwaad te bestrijden, maar het beest was sterker dan de voorgaande keren. Een verlammend gevoel maakte zich van hem meester. Hij smeekte om hulp, maar er was niemand. Hij stond er alleen voor. Zoals altijd. Dat besef wekte enorme woede op, adrenaline pompte door zijn lichaam. Hij pakte de polsen van het beest en rukte ze van zijn keel. De verstikkende greep om zijn hals verdween en zuurstof stroomde naar binnen. Hij richtte zich op en haalde uit. Door de duisternis kon hij niet zien waar het beest zich bevond, maar hij voelde dat hij iets raakte. Hij sloeg opnieuw. En nog eens. De ogen van het monster schoten vuur waardoor de contouren zichtbaar werden. Het beest had een menselijke gedaante!

Badend in het zweet schoot Jim overeind. Hij knipte het bedlampje aan en keek de hotelkamer rond. Op het nachtkastje stonden de lege whiskyflesjes en het doosje met temazepam-tabletten. De wekker gaf 18.52 uur aan. Hij had amper drie uur geslapen. Het was te weinig, maar hij wilde niet nog eens de confrontatie aangaan met het beest dat hem in zijn slaap had geteisterd.

Hij wierp het dekbed van zich af en sloeg zijn benen over de rand van het bed. Zijn hoofd bonkte en hij voelde zich moe. Uitgeput.

‘Godverdomme!’ Hij veegde de lege flesjes met één haal van het nachtkastje. Ze kletterden op de grond. ‘Rustig, rustig.’ Hij streek een paar keer door zijn haar, haalde diep adem en stond op. Even leken zijn lamme benen het te begeven. Hij sleepte zich naar de badkamer, trok zijn kleren uit en ging onder de koude straal staan.

Na een paar minuten keerde het leven in hem terug. Hoelang zou hij dit nog volhouden? Hij droogde zich af en depte routinematig het litteken bij een van zijn rechterribben. Het was de levenslange verbintenis met zijn jongere broer Stan. Weer laaide de boosheid over zijn dood op.

Hij liep naar het kluisje in de kledingkast, toetste de code in en haalde zijn brillenkoker eruit. Hij zou ermee moeten stoppen, maar niet nu.

In de spiegel van de lift zag Jim dat een wenkbrauwhaartje boven zijn rechteroog omhoogstak. Hij maakte zijn wijsvinger nat en streek het glad. Voldaan keek hij naar zijn outfit. Het donkerblauwe maatkostuum zat als gegoten en stak mooi af bij het slank gesneden, witte overhemd. In zijn donkere haardos was nog geen grijze haar te zien.

Bij de lobby pakte hij de New York Times, liep door naar het restaurant en nam plaats aan een tafeltje bij het raam. Even later bestelde hij een Wagyu-biefstuk en een glas Margaux.

‘Uitstekende keus, mijnheer,’ zei de gerant. ‘We gaan het in orde maken.’

Jim sneed nog een stukje vlees af. De biefstuk was heerlijk mals. Straks zou hij zijn rapport voor William North afronden over de eliminatie van Vasiljev.

In de krant werd de moord breed uitgemeten. De Amerikaanse regering beweerde over serieuze aanwijzingen te beschikken dat de interne machtsstrijd binnen de Russische veiligheidsdienst Vasiljev fataal was geworden. Volgens de Russische regering zat een terroristische organisatie uit Oekraïne achter de aanslag. Een onbegrijpelijke daad, vonden de Russen. Immers, het merendeel van de Oekraïense bevolking steunde Vasiljev in zijn streven om Oekraïne bij Rusland te laten aansluiten. Wat een wereld, dacht Jim.

Op de volgende pagina stond een bericht over het VN-inspectieteam dat onderzoek deed naar het nucleaire programma in Iran. Jerry Kingston, veiligheidsadviseur van president Stanford, werd geciteerd:

De Iraanse regering verleent alle medewerking bij het onderzoek en geeft daarmee uitvoering aan de afspraken in het voorlopige nucleair akkoord. Als er een definitief akkoord tot stand komt, is dit een belangrijke stap in het bereiken van stabiliteit in het Midden-Oosten.

Kingston was de leidinggevende van William North. Jim had hem een paar keer ontmoet en mocht hem niet. Anders dan William North zou Kingston hem laten vallen als het erop aan kwam. Dat was hem wel duidelijk geworden toen de missie in Colombia dreigde te mislukken. Er waren agenten omgekomen en Kingston had dat North verweten. Zijn baas viel niet te benijden, Jim zou voor geen goud met North willen ruilen. Hij was liever in het veld actief.

Vanuit een ooghoek zag hij een vrouw naderen. Ze was het type dat hij wel vaker in dure hotels had zien rondlopen. Slank, volle borsten en het loopje van een catwalk-model. Hij voelde zijn lichaam reageren.

Bij zijn tafeltje hield ze in. ‘Ik lust wel een gin-tonic.’ Ze glimlachte en sprak Engels met een Slavisch accent.

Jim keek haar geamuseerd aan. ‘Heb je altijd zo’n charmante openingszin?’

Ze boog iets voorover, waardoor een deel van haar borsten zichtbaar werd. ‘Ik heb gewoon dorst.’

Jim wenkte de ober. ‘Twee gin-tonic, graag.’

Ze nam plaats en stak haar hand uit. ‘Laura.’

‘Jon.’

‘Jon wie?’

De ober zette de drankjes neer.

‘Smith. Jon Smith.’

Ze nam hem van top tot teen op en pakte brutaal zijn linkerpols. ‘Een Ulysse Nardin. Dat zijn niet de goedkoopste horloges, je hebt een dure smaak.’ Ze zoog even aan haar rietje.

Jim trok een wenkbrauw op. ‘Je hebt er kijk op.’ Hij haalde het rietje uit zijn glas en nam een slok van de gin-tonic.

‘Jon Smith is niet je echte naam, toch? Heb je wat te verbergen of laat je niet graag onbekenden toe?’ Ze lurkte opnieuw aan haar rietje.

Haar uitdagende houding prikkelde zijn zinnen. Hij had zin in seks, zoals meestal na een missie. ‘Ik blijf graag een mysterie.’

Laura glimlachte. ‘Dat is vaak leuker dan de werkelijkheid.’ Ze legde haar hand op de zijne. ‘Toch wil ik graag meer van je weten. Je lijkt me een interessante man.’

Jim nam nog een slok. ‘Ik praat niet graag over mezelf, laten we het maar over jou hebben.’

Ze keek hem verleidelijk aan. ‘Prima, maar dan ik stel voor dat we dat boven op mijn kamer doen.’

Hij glimlachte. Hij was weer de man die hij wilde zijn en had het beest uit zijn droom verbannen. Gebarend dat ze mocht voorgaan, stond hij op.

Bushehr / Iran

Maandag 7 oktober, 08.30 uur plaatselijke tijd

Bill Hamilton slenterde over het marktplein, waar al volop bedrijvigheid heerste. Het zou opnieuw een zeer warme dag worden. Hij had goed geslapen. Zinfani was zijn belofte van gisteren nagekomen en had zijn overtocht naar Amerika geregeld. Morgen zou hij terugvliegen. Het waren zenuwslopende dagen geweest. Hij had gehoopt als teamleider te worden aangesteld, maar de Amerikaanse regering had hem een andere rol toebedacht. Hij moest in de luwte opereren en alle bevindingen uitsluitend aan Zinfani rapporteren. Zijn regering wilde als eerste op de hoogte zijn van eventuele misstanden in de kerncentrales. Gevleid door het verzoek én de carrièrestap die hem in het vooruitzicht was gesteld, had hij ingestemd met deze ondergeschikte positie.

Hij liep naar de viskraam en glimlachte naar de marktkoopman die de ijsblokjes aanvulde om de vis te koelen. ‘Twee gebakken vis, graag.’

De man keek blij.

‘Gaat het goed met de business?’ vroeg Bill opgewekt.

De visverkoper knikte. ‘Yes sir, business good. Better than past.’

Hij rekende af en slenterde terug over het plein. Af en toe stopte hij om een hap van de vis te nemen. De belofte om iets aan zijn te zware lijf te doen verdrong hij. Hij kon naar huis, dat was het belangrijkste. Weg van hier, weg van de spanning. Nog één dag op eieren lopen en dan was hij verlost van zijn opdracht. Hij probeerde de andere leden van het VN-inspectieteam zoveel mogelijk te ontlopen.

Bill naderde de VN-auto en propte het laatste restje vis in zijn mond. Met een boog wierp hij het servetje in de richting van een afvalbak. Mis! Hij bukte om het propje op te rapen, maar werd duizelig. Voor hem stond een muurtje. Half gebukt liep hij erheen, ging zitten en deed zijn hoofd tussen zijn knieën. Het nare gevoel nam af. Verderop klonk rumoer. Bill keek op. Bij de taxistandplaats stonden chauffeurs druk te gebaren. Waarschijnlijk baalden ze dat de auto van de VN op een van hun plekken stond. Hij kon maar beter vertrekken. De vredesorganisatie was hier niet erg geliefd.

In waggelgang liep hij naar de auto. Normaal opende de chauffeur de deur voor hem, maar de man durfde kennelijk niet uit de auto te komen. Nu maar niet druk over maken. Hij moest hier weg. Amechtig opende hij het schuifportier van het busje. De airco voelde als een weldaad. Ondanks het vroege tijdstip verlangde hij naar een borrel, maar alcohol was nauwelijks te verkrijgen in dit kutland. Straks in het hotel zou hij de aanval op de minibar openen. Hij leunde tegen de achterbank en sloot zijn ogen. In gedachten zag hij het strand van Los Angeles voor zich. Hij kon de verkoelende wind bijna voelen. Morgen zou hij thuis zijn.

De auto kwam in beweging. Er klonk een geluidje dat hij niet herkende. Hij opende zijn ogen en zag boven de handgreep van het rechterportier een rood lampje flikkeren. De deur was vergrendeld! Dat was in strijd met de instructies. Bij een calamiteit moest hij de auto onmiddellijk kunnen verlaten.

Hij tikte op de ruit die het bestuurders- van het passagiersgedeelte scheidde. Langzaam schoof het glas naar beneden.

‘Waarom is de deur op slot?’

De chauffeur keek om. Zijn gezicht zag asgrauw.

‘Wat is er?’ Bill schoof iets naar voren en zag een man met een shemagh op de passagiersstoel zitten, met een pistool op de chauffeur gericht.

Meteen deinsde Bill achteruit. ‘Wat, wat heeft dit te betekenen?’

De man schreeuwde iets in het Arabisch en richtte het wapen op hem. Nerveus streek hij met zijn hand over zijn gezicht. Bill wilde iets zeggen, maar door de angst kon hij geen woord uitbrengen. Hij moest iets doen! Hij moest weg! Zo onopvallend mogelijk pakte hij de hendel van het portier en trok deze naar zich toe. De deur gaf geen krimp.

‘Afblijven!’ schreeuwde de Arabier in gebrekkig Engels en hij zwaaide met zijn pistool.

Bill stak verontschuldigend zijn handen in de lucht. ‘Oké, oké,’ bracht hij er met moeite uit.

De Arabier hield zijn pistool weer op de chauffeur gericht en leidde hem door de drukke straten het centrum uit. Verderop was de oprit naar de autoweg. Onder dwang van zijn belager voerde de chauffeur de snelheid op. Bill keek achterom. Bushehr werd in rap tempo kleiner.

Bill keek op zijn horloge. Ze reden nu al een halfuur en het vlakke landschap veranderde in heuvelachtig gebied. De weg kronkelde hevig en door de snelheid van de auto moest hij zich vasthouden aan de deurgreep. Zagros Gebergte, zag Bill op een bordje. Waar bracht die vent hen in godsnaam naar toe? Zweet liep over zijn rug. Werd hij ontvoerd? Maar door wie dan? Was zijn spionage ontdekt? Beelden van gruwelijke onthoofdingen doemden op en zijn ademhaling werd zwaarder. Hij merkte dat de chauffeur gas terugnam.

‘Drive faster!’ schreeuwde de Arabier, maar de chauffeur schudde zijn hoofd en wees op de weg om aan te geven dat hard rijden te gevaarlijk was. Daarop sloeg de belager hem met de kolf van het pistool tegen het hoofd. De chauffeur gilde en de auto zwenkte gevaarlijk naar links. De Arabier gaf een ruk aan het stuur waardoor ze weer op de juiste weghelft terechtkwamen. Bill werd door de plotselinge manoeuvre door de auto geslingerd en voelde de vette vis omhoogkomen. Hij probeerde het voedsel binnen te houden, maar dat lukte niet. Braaksel verspreidde zich over zijn kleding en de bodem van de auto. De Arabier draaide zich om. De chauffeur zag kennelijk zijn kans schoon en ramde zijn elleboog tegen de borstkas van de belager. De auto zwenkte scherp naar rechts, maar de aanvaller herstelde zich en greep de chauffeur bij diens keel.

Bill zette zijn angst opzij, schoot naar voren en probeerde de armen van de belager te grijpen. Door de voorruit zag hij het waarschuwingsbord. Haarspeldbocht. ‘Sturen!’ gilde hij, vlak voordat de auto in volle vaart het ravijn inreed.

Onderweg van Boekarest naar Washington

Dinsdag 8 oktober

‘Wilt u nog iets drinken?’

Jim opende zijn ogen en drukte op het knopje om zijn leuning overeind te zetten. Hij glimlachte naar de stewardess. ‘Graag, een Chardonnay.’

De stewardess overhandigde hem het drankje. ‘Ik dacht al dat u wakker was, dus was ik maar zo vrij.’

‘Dat is maar goed ook, want ik kan niet lang zonder alcohol.’ Jim knipoogde.

De stewardess glimlachte. ‘Het is best een lange vlucht, hè?’ Ze liep verder door de businessclass en wendde zich tot de volgende passagier.

Jim nam een slokje van de wijn en keek naar buiten. De wolken schoven traag onder het vliegtuig door. Hij was opgegroeid met vliegen. Zijn vader had als F-16-piloot gediend bij de Air National Guard, een reserveonderdeel van de US Air Force. Verschillende eenheden van de dienst hadden een belangrijke rol gespeeld in alle oorlogen waaraan de Verenigde Staten hadden deelgenomen. Zijn vader was uitgezonden naar de Golfoorlog in Irak en bij terugkomst onderscheiden door president George W. Bush. De decoratie luidde een nieuw tijdperk in voor zijn vader. Hij was 37 jaar en werd gevraagd om instructeur te worden bij de Air National Guard, een positie die voor slechts weinigen was weggelegd. Jim was apetrots op hem geweest en had zich laten ontvallen dat hij ook piloot wilde worden. Vanaf dat moment was de relatie met zijn vader verder verslechterd. Hij werd nog vaker dan voorheen gekleineerd en zijn vader hield hem voor dat hij nooit in staat zou zijn om in zijn voetsporen te treden. Jim voelde zich gekwetst en keerde meer en meer in zichzelf.

Na de middelbare school wilde hij de opleiding tot straaljagerpiloot volgen, maar zijn vader gaf geen toestemming. Jim was hierdoor zo gefrustreerd dat hij voor het eerst de confrontatie met zijn vader durfde aan te gaan, maar de strijd had niet lang geduurd. Zijn vader bleef weigeren. Die houding kenterde tijdens een diner bij hen thuis. Een van de gasten was de leidinggevende van zijn vader. De luchtmachtmajoor vertelde dat zijn zoon straaljagerpiloot wilde worden en dat hij ontzettend trots op hem was. De volgende dag was ook de inschrijving voor Jim geregeld. Jim was tot op het bot gemotiveerd en slaagde als beste van zijn lichting. Hij had veel aanleg en viel op door zijn behendigheid en vermogen om situaties goed in te schatten. Zijn zelfvertrouwen groeide, maar dat gold ook voor het cynisme van zijn vader, zeker nadat zijn vader bij een oefenvlucht invalide raakte.

Vlak na het ongeluk werd Jim benaderd door William North van de CIA. In de gesprekken sprak North meerdere keren zijn vertrouwen in hem uit. Jim voelde voor het eerst erkenning. Bij de CIA had hij de mogelijkheid echte gevechten te voeren in plaats van zich te beperken tot het maken van oefenvluchten. Een jarenlange, bikkelharde training volgde en ook hiervoor slaagde hij glansrijk. Toen North hem een paar jaar later vroeg voor de SAD te komen werken, had hij niet lang hoeven na te denken.

Jim dronk zijn glas leeg. Hij was benieuwd welke opdracht zijn baas dit keer voor hem in petto had.

Karadsch / Iran

Dinsdag 8 oktober, 20.14 uur plaatselijke tijd

In de metro voelde Yarud Zinfani het zweet onder zijn oksels. Straks zou hij de premie ontvangen voor de informatie die hij aan de Mossad had doorgespeeld over het gerommel met de voorraadlijsten. Hij had spijt dat hij voor het geld was gezwicht. Als de Amerikanen zijn dubbelrol ontdekten, zouden ze hem tot de doodstraf veroordelen. En wat zou Israël met zijn informatie doen? Als de splijtstofstaven inderdaad waren verdwenen, zouden ze zich bedreigd voelen en actie willen ondernemen. Een aanval op Iran kon tot een wereldoorlog leiden. Hij kon zijn daad niet meer ongedaan maken en probeerde die gedachte van zich af te zetten.

Het was rustig in de coupé, maar hij bleef staan en liet zijn ogen over de passagiers glijden. Links van hem zat een oude vrouw en een paar stoelen verder las een man een Arabisch tijdschrift. Ook de andere passagiers vertoonden geen opvallend gedrag, maar dat was geen garantie dat hij niet werd gevolgd. Hij moest op zijn hoede blijven.

Het was een korte rit naar Karadsch, de hoofdstad van de provincie Alborz. Hij was er eerder geweest. De stad lag aan de voet van het Elboersgebergte, zo’n twintig kilometer ten westen van Teheran. Karadsch was een van de snelst gegroeide steden van Iran en telde bijna anderhalf miljoen inwoners.

Na twintig minuten gleed de metro het station binnen. De deuren schoven open en hij liep het perron af. Het was druk op straat. Voor de eettentjes stonden groepjes mensen te discussiëren. De ontmoeting met de Mossad zou plaatsvinden in het Madar. Het luxe restaurant bevond zich op ongeveer vijfhonderd meter van het metrostation. In de verte zag hij het verlichte uithangbord. Hij zou blij zijn als hij vanavond de deur van zijn hotelkamer achter zich kon dichttrekken.

Zijn gedachten werden verstoord door een opstootje aan de overkant van de straat. Er werd flink gescholden en omstanders bleven staan om te zien hoe de ruzie zou aflopen. Ook hij stopte om naar het tafereel te kijken. Plotseling voelde hij handen om zijn keel. Wanhopig probeerde hij zich aan de wurggreep te ontworstelen. Hij werd een steegje ingesleurd, maar de greep verslapte niet. Ademen lukte niet meer en door zuurstofgebrek begon hij te hallucineren. Alles om hem heen werd wit. Er dwarrelde iets door de lucht. Geld! Hij graaide ernaar, maar alles wat hij vastpakte smolt in zijn handen en veroorzaakte brandwonden. Door bombardementen verminkte slachtoffers kwamen op hem af om wraak te nemen voor zijn verraad. Hij probeerde te vluchten, struikelde en viel in een tomeloze diepte waar de eeuwige duisternis op hem wachtte.

Washington / Verenigde Staten

Woensdag 9 oktober, 10.30 uur plaatselijke tijd

Jim stapte uit de lift en liep met soepele tred naar de kamer van William North. Na een korte begroeting nam hij plaats in een van de lederen fauteuils.

Hij zag dat zijn baas zorgelijk keek. ‘Wat is er zo belangrijk dat ik mijn vrije dagen moet opgeven? Je weet dat ik een kort tripje door Europa wilde maken.’

North overhandigde hem een dun dossier. Op de omslag stond Top Secret. ‘De informatie is beperkt, maar ik word steeds meer bevestigd in mijn vermoeden dat we te maken hebben met een levensbedreigende situatie. We hebben namelijk aanwijzingen dat er veertig splijtstofstaven zijn verdwenen uit een kerncentrale in Iran.’

Jim floot zachtjes tussen zijn tanden. ‘Welke centrale?’

‘Die in Bushehr.’

Jim bladerde door de papieren en nam de informatie tot zich. De inhoud van het dossier was inderdaad uiterst summier.

Hij wierp het mapje op de salontafel. ‘Hier kan ik weinig mee. Ik lees dat ene Hamilton, inspecteur van de IAEA, de verdwijning heeft ontdekt en vervolgens is omgekomen?’

North knikte. ‘Wij hadden hem in het VN-inspectieteam geplaatst, zodat we controle konden houden op eventuele misstanden. Zoals je weet, staan we aan de vooravond van de ondertekening van het voorlopig akkoord met Iran over hun nucleaire programma en president Stanford wil per se dat het akkoord er komt. Hamilton moest daarom belangrijke bevindingen uitsluitend aan ons rapporteren en niet aan het VN-team. Zijn dood is ingeslagen als een bom. Stanford heeft onmiddellijk met Ardashir Bandeh, de premier van Iran, gebeld. Bandeh heeft gezegd dat de Iraanse regering ook diep geschokt is door het ongeluk en heeft een onderzoek gelast.’

Jim schudde zijn hoofd. ‘Het is te toevallig dat Hamilton na zijn ontdekking een ongeluk heeft gekregen.’

North knikte bevestigend. ‘De auto waarin hij zat, is in het Zagros Gebergte in een ravijn gestort. Hamilton had daar niets te zoeken.’

‘Wanneer is het onderzoek afgerond?’ vroeg Jim.

‘Daar doet Bandeh geen uitspraak over. Hij wil vooral dat het zorgvuldig gebeurt, om te voorkomen dat er verkeerde conclusies worden getrokken.’

‘Hij wil tijdrekken,’ concludeerde Jim.

‘Dat vermoed ik ook. Op voorhand heeft Stanford geëist dat er een second opinion komt.’

Jim fronste zijn wenkbrauwen. ‘Werkt Bandeh daaraan mee?’

‘Hij kan niet weigeren. Nieuwe sancties kan hij zich niet veroorloven.’

‘Een goed besluit van Stanford,’ zei hij waarderend.

‘Het verhaal wordt nog erger, Jim. De Mossad is ook op de hoogte van de verdwenen splijtstofstaven.’

‘Jezus.’

North zuchtte. ‘Enkele jaren geleden hebben we Yarud Zinfani, onze agent ter plaatse, gerekruteerd. We hebben hem van top tot teen gescreend en dachten met hem een betrouwbare agent te hebben, maar eergisteren ontdekten we dat hij informatie over de verdwenen splijtstofstaven aan de Mossad heeft doorgespeeld. We wilden hem elimineren, maar anderen zijn ons voor geweest.’

‘Lekker heerschap. Weten we wie hem heeft vermoord?’

‘Nee, net als bij Hamilton hebben we geen idee.’

‘Dit is heel ernstig, William. Israël zal hier niet blij mee zijn.’

‘Vertel mij wat. Premier Stern heeft al contact opgenomen met Stanford. Hij voelt zich ernstig bedreigd en is ervan overtuigd dat de Iraanse regering achter de verdwijning zit.’

‘Ze voelen zich altijd bedreigd.’

‘Dan kan zo zijn, Jim, maar Stanford wil er alles aan doen om een escalatie tussen beide landen te voorkomen. Als Israël actie tegen Iran overweegt, zou dat een ramp zijn. Anderzijds wil Stanford de teugels richting Iran niet te strak aanhalen. De relatie die hij met pijn en moeite heeft opgebouwd, is broos en die wil hij geen geweld aandoen. Stanford wil dat het voorlopige nucleair akkoord er komt en blijft daarom in dialoog met Iran. Hij heeft zwaar ingezet op stabilisatie in het Midden-Oosten en de strijd tegen het opkomend moslimextremisme. Als dit mis gaat, kan hij een volgende ambtstermijn wel vergeten.’

‘Politiek eigenbelang,’ mompelde Jim. ‘Ongetwijfeld roepen de Republikeinen het tegenovergestelde.’

North glimlachte flauwtjes. ‘Die stellen inderdaad een harde aanpak voor.’

‘Wat wordt mijn opdracht, William?’

‘Allereerst willen we de originele voorraadlijsten in handen krijgen. Dan hebben we bewijs dat er splijtstofstaven ontbreken. Vervolgens moeten we weten wat er met die staven is gebeurd en wie ze heeft. Morgen vertrek je naar Iran.’ North stond op. ‘Het zal een lastige klus worden, Jim.’

‘Maak je geen zorgen, William. Ik ken het gebied goed en mijn Farsi is nog steeds prima.’

North knikte. ‘Dat weet ik, maar de dreiging van een wereldwijd conflict is niet eerder zo groot geweest als nu. Veel landen staan op scherp.’

‘Je kan op me rekenen, William.’ Jim wist dat hij nog iets had goed te maken. Bij de recente missie in Colombia had hij tegen de instructies van North in een beruchte drugsbaron gedood. North had achteraf zijn motieven begrepen en hem rugdekking gegeven bij de commissie die Jim verhoorde. De zaak was geseponeerd, maar het zat Jim nog steeds dwars. Hij had zijn emoties niet onder controle gehad en zich laten meeslepen door zijn gevoel. Nog steeds doemden die verschrikkelijke beelden op.

North overhandigde hem een nieuwe telefoon, zoals gebruikelijk was bij een volgende missie. ‘Ook deze is voorgeprogrammeerd. Als je 1776 intoetst, wordt het gesprek automatisch naar mij doorgeleid. Als het toestel onbruikbaar is, bel je dit nummer.’ Hij gaf Jim een kaartje. ‘Het contact komt dan via een andere beveiligde lijn tot stand.’

Jim nam de cijfercombinatie in zich op en gaf het kaartje terug.

‘We hebben een nieuw protocol,’ vervolgde North. ‘Elk gesprek wordt geverifieerd met stemherkenningssoftware. Begin altijd met het noemen van de cijfers 7 en 4, ofwel 4 juli, Independence Day. Als je dat niet doet, weet ik dat je niet vrijuit kunt praten. O ja, voordat je vertrekt, moet je eerst nog een kleine ingreep ondergaan. We willen je in noodgevallen kunnen traceren, daarom implanteren we een minuscule microchip bij je oor.’

Jim schoot half overeind. ‘Ik krijg toch geen oorbel, hè?’

‘Wees niet bang, de chip zit onderhuids achter je oor. Een klein sneetje is genoeg. Het zendertje wordt geactiveerd wanneer je je rechterwijsvinger op de plek van het implantaat legt. Een ultraplatte sensor herkent de vingerafdruk en zet het trackingsysteem in werking.’

‘Wat een flauwekul, ik doe al jaren zonder,’ mopperde Jim.

North negeerde zijn opmerking en overhandigde hem een enveloppe. ‘Je reispapieren. De agent ter plaatse zal je ondersteunen.’

‘Geen sprake van, William. Ik werk alleen, dat weet je.’

‘Sorry, orders van veiligheidsadviseur Kingston.’

Jim stond op en knoopte het bovenste knoopje van zijn jasje dicht. ‘Zeg dan maar tegen die bureaugeneraal dat mijn schoonmoeder hém komt helpen om Amerika veiliger te maken.’

Teheran / Iran

Woensdag 9 oktober, 14.28 uur plaatselijke tijd

Hij zat geknield op een kleedje in het midden van de lege kamer. Zijn achterwerk rustte op zijn hielen en zijn gezicht was vlak bij de grond. Zoals altijd bleef hij na het gebed even in dezelfde houding zitten om de herinnering aan die vreselijke nacht op te roepen. Hij kon en wilde het niet vergeten. Gaza, 9 november 1984, omstreeks vier uur ‘s nachts. Ook nu trokken de beelden als een film aan hem voorbij.

Hij schrok wakker van het lawaai. Ineens waren ze er. Zwarte gedaanten met geweren en kapmessen. Met veel geweld drongen ze hun huis binnen. Hij zag vuur uit hun wapens komen. Zijn nichtje en tante, die in het voorste vertrek sliepen, vielen neer. Er werd gegild en dat maakte hem nog banger. Ze konden geen kant op en werden afgeslacht als schapen in overvolle stallen. Een oom en twee neven moesten knielen met hun handen in hun nek. Eén voor één werden ze door het hoofd geschoten.

Verlamd van schrik zag hij hoe de moordenaars zich aan de vrouwen vergrepen. Het leek of hun gekrijs de lust van de verkrachters nóg meer opwekte. Als beesten gingen ze tekeer. Hij wilde vluchten, maar twee sterke armen duwden hem naar de grond. Het was zijn vader die boven op hem ging liggen en hem met zijn witte gewaad aan het zicht van de indringers onttrok.

‘Niet bewegen,’ hoorde hij hem fluisteren, maar zijn kleine lichaam trilde en hij kon nauwelijks ademen door het gewicht. Allah, red ons, smeekte hij in gedachten.

Opnieuw klonken er schoten. Zijn vaders lichaam schokte en bloed sijpelde door de stof van de kleding op zijn gezicht. Tranen stroomden over zijn wangen, maar hij dwong zichzelf geen geluid te maken, ook niet toen zijn moeder gilde. De mannen die zich nu aan haar vergrepen lachten.

Na een tijd werd het stil. Een stilte die niet intenser kon zijn, alsof ze zich leek te schamen voor wat zich zojuist had afgespeeld. Hij wurmde zich onder zijn vader vandaan en schudde wanhopig aan hem. Tevergeefs. Hij was dood. Overal lagen lichamen, levenloos, onder het bloed. Nu barstte hij wel in huilen uit, maar er was niemand om hem te troosten.

Waar was zijn zusje? Hij riep haar naam. Eerst zachtjes. Niets. Nog eens, nu harder. Weer niets. Misschien was ze buiten? Hij rende de voordeur uit en keek koortsachtig om zich heen. Ook hier lagen lijken. Hij liep verder, maar ze was er niet.

Plotseling werd hij vastgegrepen. Hij spartelde tegen en wilde schreeuwen, maar een hand op zijn mond voorkwam dat. Zijn handen werden vastgebonden en tape werd over zijn mond geplakt. Daarna werd hij hardhandig in de laadruimte van een Jeep geduwd.

Soepel kwam hij overeind en liep naar de keuken. Voor de zoveelste keer voelde hij de diepgewortelde haat die hem al die jaren in zijn greep hield, een haat die hem vreemd genoeg ook kracht gaf. Terwijl hij het water aan de kook bracht, schepte hij een halve theelepel groene thee in de pot. Hij goot er een beetje water bij en maakte draaiende bewegingen waardoor de thee opzwol en van alle onreinheden werd ontdaan. Daarna vulde hij de theepot tot aan de rand met kokend water en voegde wat munt en een brok suiker toe.

Met het volle glas liep hij naar het bureau in zijn luxe werkkamer, pakte de ingelijste zwart-wit foto en gaf er een kus op. Zijn vader, hij en zijn zusje. Alleen zijn moeder ontbrak op het plaatje, zij had de foto gemaakt. Ze zaten op het stenen muurtje voor hun huis. De donkere, blije ogen van zijn vader, zijn lange zwarte baard, en de Koran in zijn rechterhand. Iedere avond werd er uit het heilige boek voorgelezen. Gebiologeerd hadden zijn zusje en hij naar hem geluisterd en de verzen van Mohammed uit hun hoofd geleerd. Zijn vader vertelde dat de profeet door de joden was afgewezen toen hij de islam verspreidde, het geloof dat de waarden en de cultuur van zijn volk weerspiegelde. Ze hadden geweigerd zich te bekeren en hadden Mohammed niet als de Messias aanvaard. Zijn vader had de ongelovigen regelmatig vervloekt omdat ze de islam besmeurden.

Zo jong als hij was, had hij gevoeld dat hij zich tegen dit onrecht moest verzetten. Die vreselijke nacht waarin zijn familie was vermoord én de vernederende gevangenschap hadden dat gevoel verder aangewakkerd en de basis gevormd voor zijn missie.

Hoe anders zou zijn leven eruit hebben gezien als de laffe, barbaarse daad van de christelijke militie niet had plaatsgevonden en hij niet in het werkkamp gevangen was gehouden? Zou hij zijn getrouwd, kinderen hebben gehad?

Met betraande ogen legde hij de foto terug. Zijn plan lag klaar. Binnenkort zou hij toeslaan. Genadeloos toeslaan.

Teheran / Iran

Donderdag 10 oktober, 18.14 uur plaatselijke tijd

Jim keek uit het raampje terwijl het toestel van Lufthansa naar de terminal taxiede. Het was de eerste keer dat hij op Imam Khomeini International Airport landde. Bij zijn eerdere bezoeken aan Iran was hij geland op Mehrabad International Airport, de oude luchthaven aan de westkant van Teheran, IKIA had echter nagenoeg alle internationale vluchten overgenomen.

Hij haalde zijn bagage uit de cabine. Met de tussenstop in Frankfurt had de vlucht vanaf Washington ruim een etmaal geduurd. Om zich heen hoorde hij passagiers puffen. Waarschijnlijk waren ze blij dat de reis erop zat.

Hij liep naar de aankomsthal. Bij de paspoortcontrole stonden lange rijen passagiers. Jim wachtte geduldig en pakte zijn privémobiel. Geen meldingen. Daarna schakelde hij het mobieltje in dat hij van North had meegekregen. Eén berichtje. Godverdomme! Kingston had toch zijn zin doorgedreven. Een foto van de agent die hem naar het hotel zou brengen. Dat zou hij North eens flink inpeperen. Hij had hem toch duidelijk gemaakt dat hij geen ondersteuning wilde?

Inmiddels vorderde de rij gestaag en had hij nog twee wachtenden voor zich. Jim werd met een korte handbeweging duidelijk gemaakt dat het zijn beurt was. De controleur nam zijn paspoort aan. Zwijgend voerde hij de gegevens in en richtte zijn blik daarna op hem.

‘Suarez?’ vroeg hij kortaf.

Jim glimlachte vriendelijk en knikte. Denis Suarez werkte als vertegenwoordiger bij een Braziliaanse staalproducent. Iran importeerde veel staal en daarom werd het land regelmatig bezocht door buitenlandse leveranciers.

‘Business?’ was de volgende vraag.

‘Yes sir,’ bevestigde hij.

‘What business?’

Met een Zuid-Amerikaanse tongval legde Jim uit wat hij kwam doen. Zijn accent was niet geveinsd. Hij was geboren in San Antonio, in de staat Texas. Zijn ouders, van origine Mexicaans, hadden hem tweetalig opgevoed.

Ongeïnteresseerd gebaarde de baliemedewerker dat hij kon doorlopen. Jim zag dat drie balies bij hem vandaan een man met een Stars and Stripes T-shirt werd gefouilleerd.

Verderop stond de agent van wie hij de foto op zijn mobiel had ontvangen. Jim liep met een boog om hem heen en bleef uit zijn gezichtsveld. Kingston kon verrekken. Hij volgde de bordjes naar de centrale hal en nam onderweg de omgeving in zich op. De luchthaven zag er modern uit. Er waren winkels, cafés en restaurants, waar voornamelijk Perzisch voedsel werd geserveerd.

Nog een keer keek hij om zich heen en liep naar buiten. Hij hield een taxi aan en stapte in. De chauffeur was allervriendelijkst en sprak redelijk Engels. Jim nam zich voor hem straks een flinke fooi te geven. Misschien kon hij daarmee iets aan zijn stompjesgebit laten doen.

Door de verkeersdrukte duurde het lang voordat ze de stad bereikten. De chauffeur wees enthousiast naar een bouwwerk.

‘That is Azadi Tower. You call it Freedom Tower.’ Het gebouw leek op een moderne en stilistische uitvoering van de Arc de Triomphe.

‘It’s beautiful,’ zei Jim, die het gebouw kende van zijn eerdere bezoeken aan Teheran.

‘Yes, yes,’ beaamde de man glunderend.

De chauffeur bleef voortdurend in zijn richting kijken in plaats van zijn ogen op de weg te houden.

‘Please, keep your eyes on …’ Luid getoeter en piepende remmen onderbraken Jim. Met een schok kwam de taxi tot stilstand. Hij wachtte op de klap, maar die bleef wonderwel uit.

‘Hmar. Klootzak,’ schreeuwde de chauffeur, terwijl hij verhit met zijn armen zwaaide. De man in de auto naast hem gebaarde net zo druk. Hoofdschuddend trok de chauffeur weer op. De rest van de rit verliep rustig. Jim leunde achterover en gaf zich over aan zijn gedachten. Hij voelde er niets voor om samen te werken met een andere agent. Vasiljev had hij ook in zijn eentje omgelegd en als het echt nodig was, kon hij altijd nog om ondersteuning vragen.

In Colombia waren zijn CIA-collega’s een blok aan het been geweest. Sommigen van hen hadden onnodig veel risico’s genomen en dat met hun leven moeten bekopen. Hij had zich daarvoor verantwoordelijk gevoeld en wilde daarmee niet nog eens worden opgezadeld.

De taxichauffeur draaide zich weer om, maar nu stond de auto stil. Ze waren gearriveerd. Het Escan Hotel lag centraal in de stad. Hij gaf de chauffeur de voorgenomen fooi. Het leek alsof de man niet meer ophield met buigen.

Jim liep door de draaideur en keek om zich heen. De ruime hal was aangenaam koel. Een kristallen kroonluchter gaf de ruimte een rijke uitstraling. Links in de hal bevond zich de receptie. Hij checkte in en nam de lift naar de bovenste etage. De kamer was klein, maar zag er verzorgd uit. Hij legde zijn trolley op het bed, haalde twee temazepam-tabletjes uit de toilettas en slikte ze weg met wat water. Hij moest proberen te rusten. Morgen zou hij naar Bushehr gaan om de originele voorraadlijsten op te sporen. Zijn eerste stap om de wereld voor een ramp te behoeden.

Bushehr / Iran

Maandag 14 oktober, 09.18 uur plaatselijke tijd

Chagrijnig ging Jim verzitten. Hij had een pesthekel aan wachten. Bovendien was het bloedheet en de kunststof bekleding van de autostoel plakte aan zijn kont. In de afgelopen dagen had hij urenlang vanuit zijn auto door een verrekijker getuurd, op veilige afstand van de kerncentrale. Het gebouw stond midden op een onherbergzaam terrein en was rondom met een hekwerk afgesloten waarlangs bewakers continu patrouilleerden. Het einde van de toegangsweg was afgesloten met een slagboom. Volgens Norths informatie waren de compartimenten in de centrale gescheiden door stalen deuren, voorzien van een codeslot en irisscanner. Ongezien binnenkomen was onmogelijk. Hij had bij zijn baas een personeelslijst opgevraagd waarvan hij twee medewerkers had geselecteerd: Whalid Margam, de kernfysicus en Ahmad Khany, het hoofd administratie. Zij leken het meest geschikt voor zijn plan. Margam was gezien zijn functie de meest interessante kandidaat van de twee, maar hij viel af omdat hij geen familie had. Bovendien werkte hij op variabele tijden. Ahmed Khany deed dat niet en had bovendien een zoontje van acht.

De slagboom ging omhoog. Khany reed het terrein op. Jim keek op zijn horloge. 09.20 uur, hetzelfde tijdstip als de vorige dagen. Jim wist genoeg en startte de motor.