Anuar

Op zoek naar mijn voorhuid

..

..

Roman

..

..

..

Met een woord vooraf van Jörgen Raymann

..

..

..

..

..

Uitgeverij Jurgen Maas

Amsterdam, 2016

Copyright © 2015 Anuar Productions

Omslagontwerp Arie Koomen

Foto auteur #Hekje

Verzorging ePub Michiel Niesen | ZetProducties

ISBN 978 94 9192 137 7

..

Uitgeverij Jurgen Maas | www.uitgeverijjurgenmaas.nl

‘Als je met je hoofd praat, zul je spreken met hun hoofd. Als je vanuit je hart praat, zul je hun hart raken. Zul je spreken met je leven, dan zul je hun leven bereiken.’

Italo Magni

Woord vooraf

Soms kom je in je leven mensen tegen die een onuitwisbare indruk op je maken. Anuar is voor mij absoluut een van die mensen. Een open en warme man die bovendien buitengewoon getalenteerd is.

Als comedian behoort hij tot mijn absolute top drie. Zijn natuurlijke gave om het publiek te bespelen en zijn feilloze delivery zijn bijzonder, maar ook de opbouw van zijn verhaal en de guitige, innemende manier waarop hij de ergste situaties lachwekkend kan maken, hebben ervoor gezorgd dat ik een fan voor het leven ben. Met het schrijven van deze roman laat hij zien dat zijn talent nog lang niet uitgeput is en dat wij nog veel van deze rasverteller mogen verwachten. Ik wens u veel leesplezier en een goede, maar vooral behouden reis in de fantasie van Anuar.

Jörgen Raymann

1

Ik haat het als iemand te laat komt. Mijn neef wilde hier op het strand van Marina Smir afspreken om de chicks van de overkant te zien, maar ik wacht al een uur op hem. Ik pak mijn telefoon. Twee sms’jes. Een van Tijgerlegging, dat ze niet zwanger is en dat ik een hufter ben, en een sms van mijn neef. Hij is onderweg.

Mijn eerste duik moet ik nog nemen. Ik ga nooit meteen zwemmen als ik aan het strand ben. Ik wil me altijd eerst goed insmeren en laten opwarmen door de zon. Bovendien zwem ik het liefst alleen. Ik ging eens met mijn oudere neven, onder andere die waar ik op wacht, naar het strand. We speelden treintje: met zijn allen achter elkaar zitten net voor de plek waar de golf neerkomt. Wie opstond en wegliep, was een loser. Ik dacht slim te zijn door een van mijn neven vast te houden. Hij rukte zich los en dook precies op tijd onder de aankomende golf door. Toen ik tien meter verderop opstond, voelde het alsof ik in een wasmachine had gezeten. Door het zand en de schelpen zat ik onder de schrammen. Ook was ik mijn ketting kwijt.

Mijn neef kijkt om zich heen, op zoek naar mij. Hij zal niet even bellen, want dat gaat ten koste van zijn beltegoed. Ik sta op en fluit zacht. We hebben een eigen code. In onze buurt noemden we nooit elkaars naam op straat. Er waren altijd irritante buren die dan over je gingen roddelen. Onze code is het geluid van een pauw.

Hij heeft me gehoord. Ik fluit nog een keer, zodat hij precies weet waar ik ben. Nu kijken ook andere jongens in mijn richting.

Vlak voordat mijn neef arriveert, maak ik met mijn vingers op mijn lippen kenbaar dat hij stil moet zijn. Mijn neef komt aanlopen met een brede glimlach en gebaart: mooie chick. Hij wijst met zijn vinger eerst naar beneden en daarna naar de zee. Komt die meid uit Marokko, of van de andere kant van de zee? Ik wijs met mijn vinger naar beneden.

Zijn stoel heb ik aan mijn kant gezet, zodat hij niet naast haar hoeft te zitten. Hij is iemand die een vrouw bekijkt en indien mogelijk zelfs aanraakt als ze slaapt. Of ben ik jaloers? Ik ken het meisje nauwelijks.

Hij komt naast me zitten. We pakken elkaars hand vast.

‘Welkom neef,’ zegt hij met een grote grijns.

‘Dank je.’

‘Pfff, wat is er met jou gebeurd? Wat is je kaak dik. Waarom heb je je kleren nog aan? En wie is dat meisje naast je?’

Hij slaat met een gebalde vuist in zijn andere hand. Ik probeer niet te lachen, bang dat ze wakker wordt.

‘Kom op, ik ben je neef. Ja of nee tak tak? Maak me blij. Heb je lang tak tak gedaan? Of ben je van tak tak en dan slapen. Als je genoeg van haar hebt, wil ik haar wel. We zijn toch familie.’

Ik glimlach en vraag: ‘Hoe is het met jou, waarom ben je zo laat?’

‘Je raadt nooit wat ik heb gehoord,’ zegt mijn neef, terwijl hij een tas met eten onder de parasol zet. ‘Ken je Rachid uit België nog, die hier bij ons in de buurt woont?’

‘Bedoel je Rachid met die roze Audi A1?’

‘Ja.’

‘Wat is er met hem?’

‘Ze zeggen dat hij uit de kast is gekomen. En nu wil zijn familie hem weer de kast in slaan.’

‘Dat meen je niet!’

‘Serieus, man. Zijn familie heeft gezegd dat als hij het jaren heeft vol gehouden hij het nog wel een paar jaar kan.’

‘Met wie is hij hier op vakantie, met een vriend?’

‘Nee, volgens mij alleen. Maar dat weet ik niet zeker zeker zeker.’ Mijn neef herhaalt altijd woorden om iets te benadrukken. ‘Een neef uit Frankrijk wil hem neerschieten als hij homo is.’

‘Is hij nou wel of niet gay?’

‘Dat weet ik niet. Ik heb half half iets gehoord. In ieder geval is hij hand in hand met een jongen gezien op de boulevard van Martil.’

‘Dat is hier toch normaal,’ zeg ik, en ik vis uit de plastic tas die mijn neef heeft meegenomen een verpakte bocadillo, die naar kip ruikt. ‘Ik loop met jou ook hand in hand over straat.’

‘En de kleur van zijn auto dan?’ gaat mijn neef door.

‘Maar hoe is het met jou? Heb je nog werk?’ vraag ik, zonder op zijn opmerking te reageren.

‘Ja, het gaat lekker. Ik heb mijn klantjes. Daarom ben ik iets later.’

Met klantjes bedoelt hij de toeristen in Tetouan. Hij begeleidt ze als gids door de stad, spreekt vloeiend Spaans, en zijn Engels wordt steeds beter.

‘Vanmorgen had ik een rare groep. Pfff. Ze keken al in de bus bij Bab el Okla naar buiten alsof ze op safari waren. Soms word ik gek van alle rare vragen. Eigenlijk zou ik een camera moeten hebben voor een documentaire over het gedrag van toeristen in Tetouan.’

Ik moet lachen. Ik weet wat hij bedoelt. In Nederland word ik ook moe van alle rare vragen. Mag je tijdens de ramadan geen water drinken? Waarom niet? Dat kan toch niet? Nu kijk ik maar serieus, want ik weet niet of het een hint is om voor hem een camera te kopen. In Marokko beginnen familieleden regelmatig over een kapotte koelkast of tv.

‘Heb je de woordenboeken voor me meegenomen?’

‘Ja, maar mijn bagage ligt nog bij haar thuis.’ Ik wijs naar de slapende prinses.

‘Ben je nog niet in je eigen huis geweest?’

‘Nee. Amo Omar, met wie ik ben meegereden, bleef bij haar vader slapen en ik ging even de stad in.’

Mijn neef kijkt vragend.

‘Kom op, tak tak of niet?’

Ik lach en zeg niks.

‘De toeristen weten niks over Tetouan,’ gaat mijn neef door. ‘Als ik vraag wat ze willen zien krijg ik te horen dat ik ze moet verrassen. Dus laat ik ze de travestiet op de kermis zien, alle optredens op de boulevard, en de invloeden uit Andalusië. Dat Tetouan ook een kerk heeft en een Joodse begraafplaats vinden ze prachtig. Maar vanmorgen heb ik dus iets raars meegemaakt.’

‘Wat dan?’

‘Ik gaf een rondleiding door de smalle straten bij de el Mezdah markt.’

Ik schiet al in de lach. Toeristen vinden het eng om schapenkoppen en koeienpoten te zien, en organen opgehangen als spaghetti.

‘Ik weet niet welke associaties ze kregen maar uit het niets vroeg iemand wat we in Marokko met de voorhuid van besneden jongetjes doen. Dodelijke stilte. Toen zei een Turkse toerist dat ze in zijn land de voorhuid met de rijst meebakken. Iedereen moest lachen, behalve ik. Ik dacht na over die vraag. Een ander leek het leuk om de voorhuid op sterk water te zetten, naast de tv. Hij bewaart nog steeds zijn melktanden. Mafketels. Alsof ik op zoek ga naar mijn voorhuid. Ik weet niet eens wat ze ermee hebben gedaan.’

Daar heb ik ook nooit over nagedacht. Ik ben in Nederland besneden, in de woonkamer van mijn opa en oma. Ik bleef bij ze slapen en mijn ouders wisten van niks. Een thuisknipper, een kennis van mijn grootouders, voerde de besnijdenis uit. Daarna was het feest. Ik kreeg een mooi hoedje op, een jurkje en slippers aan. De hele familie kwam op bezoek. Ik weet niet wat ze met mijn voorhuid hebben gedaan. Misschien hebben ze hem in de plantenbak gestopt. Het is een mooie titel voor mijn scriptie, denk ik: ‘Op zoek naar mijn voorhuid’.

Dan begint mijn neef weer over mijn kaak.

‘Heb je een klap gehad?’

‘Maak je niet druk. Het is niks.’

‘Wat is er gebeurd? Ik ben je neef. Tegen mij kun je alles zeggen. En je weet het, als het moet gaat die gast eraan.’

‘Het is niks,’ herhaal ik.

Hij neemt geen genoegen met mijn antwoord en bijt geïrriteerd in zijn broodje.

Ik vind het sneu dat hij oprecht bezorgd is.

‘Wil je horen wat er allemaal is gebeurd?’ vraag ik.

2

Ik lig thuis op bed te chillen. Na een jaar hard studeren heb ik eindelijk vakantie. Ik moet alleen mijn scriptie nog schrijven en daar heb ik de hele zomer voor. Ik zap langs de tv-kanalen en geniet van een latte macchiato met een tosti kaas, tomaat en groene pesto, die ik zojuist in de keuken heb gemaakt.

Ik moet nog bijkomen van gisteravond. Ik sprak mijn nichtje bij ons in de flat. Nou ja nichtje, ze is tweeëntwintig, en we zijn niet eens familie, maar goede kennissen. Haar broer Halfje Wit en ik zijn even oud. Vierentwintig.

Ze was opgewonden. Ik vroeg waarom. Ze zei dat Thake That terug is. Who gives a fuck! Ik vond het vroeger al drie keer niks. Mijn nichtje kent alle clips nog uit haar hoofd. Ze vroeg of ik de clip uit 1992 nog kende, waarin ze in een leeg pakhuis dansen. ‘Mark maakt een radslag, Robbie zingt dat hij je in zijn armen wil nemen, could it be magic? Ze trekken hun zwarte, leren jasje half uit, zodat je de witte hempjes en sixpacks eronder ziet.’

Een clip uit 1992? Ik weet niet eens wat ik gisteren heb gegeten. Ze wilde haar nieuwe ringtone laten horen met het liedje ‘Relight My Fire’.

Er zijn veel dingen die ik ben vergeten. Ik weet nog wel dat ik vroeger, als mijn nichtje trots haar plakboek liet zien, snorretjes tekende op de gezichten van die eikels. Ik was twaalf en hield van Knight Rider en The A-Team. Ik had geen plakboeken of een dagboek. Ik had een bal en met mijn vriendjes waren we onze eigen boyband op het voetbalveld.

Mijn nichtje is trots dat ze met haar vriendinnen naar het liveconcert gaat in de Amsterdam ArenA. Ze vindt dat ze mazzel heeft dat ze een kaartje heeft kunnen bemachtigen. Er zijn volgens haar miljoenen mensen die naar het concert willen. Voor het eerst gaat ze de mannen live zien. Mannen. Geen jongens meer die in clips halfnaakt in een fontein of gebouw dansen, maar mannen in zwarte kabeltruien, die over de zee uit staren.

Mijn moeder komt zonder te kloppen mijn kamer binnen. Irritant. Als kind had ik de deurklink eraf gehaald, zodat mijn neefjes en nichtjes in de kamer van mijn broertje moesten spelen. Ik wilde geen troep op mijn kamer.

Mijn moeder kijkt me aan: ‘Yallah. Doe wat.’

‘Ma, ik heb eindelijk vakantie.’

‘Nee, Tarik. Geen vakantie, ga werk zoeken.’

‘Ma, even rustig. Ik zit te eten, ik ben net wakker.’

Ze loopt mopperend mijn kamer uit. Dat doet ze vaker als ik volgens haar niet wil luisteren. Zinnen als: de jeugd van nu luistert niet naar zijn ouders, die denkt dat we dom zijn, we hebben de kinderen te veel verwend.

Plotseling staat ze weer voor me: ‘Hou op met dromen en slapend leven!’ Een grappige uitdrukking die ze zelf heeft bedacht.

Mijn ouders maken zich zorgen. Ze vinden me gemakzuchtig. Mijn vader zat op zijn vijftiende in militaire dienst en was op zijn drieëntwintigste getrouwd. Bij het idee alleen al word ik duizelig. Toch snap ik mijn ouders. Ik verlies me in gedachten, dromen, verhalen, observaties, gebeurtenissen en fantasieën. Ik noem dat het leven. Mijn moeder meent dat ik naar een psychiater moet of medicijnen moet slikken. Ze bedoelt het goed. Als het aan haar ligt, ga ik na mijn studie trouwen. Huisje-boompje-beestje.

Mijn moeder is op weg naar de keuken. Dan draait ze zich om: ‘Door jou gaan we niet op vakantie.’

3

Sinds mijn geboorte woon ik in de Utrechtse wijk Overvecht. Ze noemen het een zwarte buurt. Niet vreemd als je mensen met dezelfde kleur haar bij elkaar zet. Het is mooi om te zien hoe bouwvakkers die te vroeg beginnen met boren worden bedreigd met hun eigen boor. Het is mooi om te zien hoe alle schotels dezelfde kant op wijzen, maar dat geen kabelexploitant heeft bedacht om het gewenste kanalenpakket standaard aan te bieden. Ze weten toch waar al die mensen naar willen kijken.

Mijn buurt leeft. In een café vroeg iemand mij laatst hoe een buitenstaander zich zou kunnen aanpassen in mijn buurt. Ik gaf de volgende tips.

Een: als je de deur van je appartement uitstapt en je komt in de algemene hal, houd dan je adem in en je hand voor je mond. De lucht van olijfolie, knoflook en gefrituurde kip kan zwaar vallen. En niet te vergeten de geur van urine. Kinderen leren om in de hal te plassen, in plaats van thuis. Beneden in de centrale hal staat een emmer water om de pis weg te spoelen. Ik plaste vroeger in brievenbussen. Klepje open, en mikken op de post.

Twee: doe een warming-up als je de deur uitgaat. Maak de spieren los. Het is verdacht als het te lang stil is. Uit het niets staan er acht jongens op de hoek van de straat. Het zijn net roofdieren. Als ze dan fluiten, of roepen, reageer niet. Ren zo hard mogelijk weg. Halen ze je in, ga dan stilstaan en zoek geen oogcontact. Anders word je wakker in het ziekenhuis.

Drie: accepteer de muurtekeningen en rotzooi op straat. Alles is of kan speelgoed zijn voor de kinderen.

Vier: in een zwarte buurt bel je niet zomaar bij iemand aan. Er zijn codes. Want het kan iemand zijn van een incassobureau of van de Belastingdienst.

Vijf: volg de buitenlandse voetbalcompetities. Dan schrik je niet wanneer een groep jongens voor je neus schreeuwt dat Galatasaray heeft gewonnen van Fenerbahçe, of Maghreb Tetouani van Raja Casablanca.

Zes: als je rondloopt, kijk omhoog! Er kan altijd iets uit het raam of vanaf het balkon naar beneden komen. Er ontbreken hier duovuilnisbakken om het afval te scheiden.

Slaag je in mijn buurt, dan slaag je overal. VMBO is normaal, MBO is top en HBO is een droom. Ga je naar de universiteit, dan heb je geen vrienden of familie. Sommige gasten noemen je dan een mongool. Uit pure jaloezie. Ik ben na de basisschool naar de mavo gestuurd, omdat ik mij volgens de meesters niet kon concentreren. Iedereen in mijn buurt ging naar het VMBO. Behalve Halfje Wit. Hij heeft een Nederlandse moeder en begon op het VWO.

4

Ik ben lui en gemakzuchtig. Als ik op tv een hardloopwedstrijd zie, heb ik oog voor degene die laatste wordt. Want dat kan ik zonder te trainen, laatste worden.

Bij mij in de buurt is een sportschool. Als ik er met de bus langskom, zie ik een billboard met knappe, afgetrainde sportieve mannen en aantrekkelijke vrouwen. In de sportschool zegt de man achter de balie dat ik een keer kan komen trainen voor acht euro. Of ik moet een abonnement nemen met een onbeperkt dalurentarief voor vijfentwintig euro in de maand, inclusief sauna. Dat wil ik wel! Alleen, het abonnement is voor minimaal een jaar.

‘Wat als ik geblesseerd raak?’ vraag ik.

‘Dat kan, maar de betaling loopt automatisch door. U moet drie maanden van tevoren schriftelijk opzeggen via het hoofdkantoor.’

Na het invullen van een registratieformulier kom ik in een zweterige kleedkamer. Bij de sauna zie ik op een afbeelding naast de deur dat er plek is voor zes mannen. Ik stap naar binnen en zie twee naakte mannen op hun buik liggen.

‘Kom erbij,’ zegt een van hen.

Ik bedank vriendelijk en zeg dat ik op vrouwen val.