Pro-Life?

Zorg voor het ongeboren kind en zijn moeder

RANDY ALCORN

© 2012 Hendrickson Publishers Marketing, LLC

P.O. Box 3473, Peabody, Massachusetts 01961-3473, USA

Oorspronkelijke titel

Why Pro-Life? Caring for the Unborn and

Their Mothers - Revised and Updated Edition

© 2014 Nederlandse vertaling

CLC Publicaties, Asselsestraat 58,

7311 EN Apeldoorn,

www.clcpublicaties.nl

Omslagontwerp Studio Vrolijk

Jaar van uitgave: December 2017

E-boek - ISBN 978-9491935-12-1

Paperback - ISBN 978-94-91935-00-8

NUR 851

De Bijbelteksten in deze uitgave zijn, tenzij anders vermeld, ontleend aan de Herziene Statenvertaling.

© 2010, Stichting HSV

Alle rechten voorbehouden, met uitzondering van korte uittreksels voor boekrecensies. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd door middel van druk, fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoudsopgave

Voorwoord

Grondbeginsels

Waarom zouden we het overabortus moeten hebben?

Voor de vrouw of voor het kind

Het kind

Zijn ongeboren kinderen echt mensen?

Eicel, sperma, embryo en foetus

Maakt een ongeboren kind deel uit van het lichaam van de moeder?

Wat de foto’s ons vertellen

Wat maakt menselijk leven ‘zinvol’?

De vrouw

Abortus en vrouwenrechten

Mogen we zelf bepalen wat we met ons lichaam doen?

Abortus en ons recht op privacy

Abortus en de gezondheid van een vrouw

Is abortus terecht wanneer het leven van de moeder gevaar loopt?

Is abortus terecht bij verkrachting of incest?

Overige belangrijke zaken

Voorbehoedsmiddelen

Gehandicapt dus ongewenst?

Voorkomt abortus kindermishandeling?

Kun je anti-abortus en pro-choice zijn?

Adoptie als optie

Perspectieven en uitdagingen

Is er vergeving voor abortus?

De Grote Opdracht en de strijd tegen abortus

Hoe kan ik ongeboren kinderen en hun moeders helpen?

Bijlagen

Abortus in de Bijbel en in de kerkgeschiedenis

Bijbelteksten die betrekking hebben op het leven

Gespreksonderwerpen om de Pro-life boodschap over te brengen

Aanbevolen literatuur

Over de schrijver

Verwijzingen

Voorwoord

De Engelse uitgave van Pro-life? is voor het eerst uitgegeven in 2004. Er zijn nu meer dan 300.000 exemplaren van verspreid en het boek is al in 18 talen vertaald. Ik sta werkelijk versteld van de grote impact die dit boek heeft. We hebben veel hartverwarmende verhalen gehoord van levens die zijn geraakt door het lezen van dit boek.

Technologie verandert, statistieken raken gedateerd en nieuwe informatie, verhalen en discussies dienen zich aan. Het was daarom tijd voor een grondige herziening van het boek.

Ik schrijf dit in 2012 en met de hulp van anderen, in het bijzonder Cathy Ramey (onderzoeksassistent), hebben we elke zin in dit boek opnieuw bekeken. Er is nauwelijks een alinea hetzelfde gebleven en we hebben veel nieuwe informatie toegevoegd.

Hoewel de eerste editie al goed was, ben ik dankbaar dat deze uitgebreide en herziene versie nog beter is.

Ik hoop dan ook dat dit boek nog meer zal beantwoorden aan het doel waarvoor het oorspronkelijk geschreven is.

Randy Alcorn

Deel I

Grondbeginsels

Hoofdstuk 1

Waarom zouden we het over abortus moeten hebben?

Jaren geleden sprak een voorstander van het recht op abortus op een middelbare school over de voordelen van deze vorm van geboortebeperking. Een leerling van deze openbare school had zijn leraar gevraagd of ik het standpunt van de pro-life beweging in zijn klas mocht komen uitleggen. Toen ik een week later arriveerde, hoorde ik van de leraar, die zelf tot de pro-choice beweging* hoorde, dat al zijn leerlingen op één na voor abortus hadden gestemd.

* Pro-life (letterlijk: ‘voor het leven’) is een breder begrip dan ‘anti-abortus’. Het omvat bijvoorbeeld ook de strijd tegen actieve levensbeëindiging (euthanasie).

Voor ‘pro-life’ bestaat geen goede Nederlandse vertaling. Daarom gebruiken we in dit boek het Engelse woord. Hiertegenover staat de pro-choice beweging (voor vrije keuze) die vindt dat vrouwen zelf mogen bepalen of en wanneer zij een abortus willen laten uitvoeren. Voor de leesbaarheid houden we ook hier het Engelse woord aan. In hoofdstuk 9 wordt hier nader op ingegaan.

In mijn presentatie maakte ik duidelijk dat ongeboren kinderen levende mensen zijn en rechten hebben. Ik liet foto’s zien van kinderen in de baarmoeder, in verschillende stadia van de ontwikkeling, vanaf het begin tot aan het moment dat er een abortus wordt uitgevoerd. Dit is tegenwoordig veel gemakkelijker, omdat echo’s laten zien wat jarenlang door pro-choice voorstanders werd ontkend, toen men nog niet in de baarmoeder kon kijken.

Na de les zei de leraar tegen mij: ‘Als we opnieuw zouden moeten stemmen, zou de uitslag anders zijn. De meningen zijn veranderd.’ En een beetje triest voegde hij eraan toe: ‘U mag best weten dat ik tot vandaag nog nooit iets over het pro-life standpunt heb gehoord.’

Onze scholen beroemen zich erop dat ze ruimdenkend en onbevooroordeeld zijn en dat ze eerlijk lesgeven. Toch had deze 55-jarige leraar, een academicus in de sociale wetenschappen, nog nooit iets over het pro-life standpunt gehoord.

Zonder zelf onderzoek te doen, had hij het pro-choice standpunt overgenomen. Zijn leerlingen hadden hetzelfde gedaan, totdat ze met de feiten werden geconfronteerd.

Een verrassende trend

Niet zo lang geleden leek het erop dat jongeren zo ondergedompeld waren in een cultuur van ‘alles moet kunnen’, dat ze zich onverdeeld achter het pro-choice standpunt leken te scharen. Maar verrassend genoeg zijn er nu meer jongeren dan hun ouders die zich tegen abortus keren.

Uit een opiniepeiling van het Amerikaanse onderzoeksbureau Gallup in 2003 bleek dat 72 procent van de tieners abortus moreel verwerpelijk vond. Slechts 19 procent van hen geloofde dat abortus onder alle omstandigheden legaal zou moeten zijn, tegen 26 procent van de volwassenen. Ongeveer 32 procent van de tieners, tegen 17 procent van de volwassenen, vond dat abortus nooit zou mogen worden toegestaan.1

Dit werd bevestigd door een Amerikaans vervolgonderzoek en door een groeiend aantal tieners dat aan de March for Life (Mars voor het Leven) deelnam. In 2010 presenteerde Gallup de resultaten van nieuw onderzoek met de titel: De nieuwe norm met betrekking tot abortus: Amerikanen meer Pro-Life.2 In 2011 liet de peiling van dit bureau zien dat 61 procent van de Amerikanen vindt dat de meeste of alle abortussen onwettig moeten worden verklaard (37 procent vindt dit niet).3

Jongeren(internet)tijdschriften, zoals The Advocate4, en jongerenorganisaties maakten melding van een groeiend verzet van tieners en jongvolwassenen tegen abortus.5 Ze speelden ook een belangrijke rol bij het informeren van het grote publiek over de gevaren die er aan abortus kleven.6 Jonge vrouwen worden via eigentijdse websites aangemoedigd om voor het leven van hun ongeboren kind te kiezen.7 Veel jonge mensen weigeren mee te gaan in een cultuur die abortus goedpraat.

In dit boek leg ik argumenten aan je voor die een verschuiving verklaren van het pro-choice naar het pro-life standpunt.

Het probleem van onze tijd

In de Verenigde Staten is abortus de meest uitgevoerde operatie bij vrouwen. Het Guttmacher Institute, een opiniepeiler voor de abortusindustrie, meldde dat vier op de tien zwangerschappen eindigen in een abortus.8 Er worden in de Verenigde Staten elk jaar ongeveer 1,2 miljoen abortussen uitgevoerd, een daling van 8 procent sinds het jaar 2000.9

Praktisch elke familie heeft op één of andere manier met abortus te maken.

De belangen zijn dan ook buitengewoon groot. Als de pro-choice voorstanders gelijk hebben, dan is de vrijheid om voor abortus te kiezen een fundamenteel burgerrecht. Als het pro-life standpunt juist is, telt Amerika elke dag meer abortusslachtoffers (3.315) dan er op 11 september 2001 om het leven kwamen bij de verwoesting van het World Trade Center (bijna 3000). En dan tellen we nog niet eens de zogenaamde chemische abortussen mee als gevolg van bepaalde medicijnen.

Een recente enquête van Gallup wees uit dat 27 procent van de Amerikanen zich sterk maakt voor het pro-choice standpunt, terwijl 22 procent zegt duidelijk pro-life te zijn. Dit betekent dat 49 procent van de Amerikanen een duidelijke mening over abortus heeft, hetzij voor, hetzij tegen.10 De overige 51 procent heeft niet zo’n duidelijke mening. Maar zelfs deze onuitgesproken mensen geloven voor het merendeel dat ‘abortus moreel verkeerd is’, en 39 procent van hen staat positief tegenover beperkende maatregelen, behalve in een aantal bijzondere omstandigheden. Dus de meerderheid van de Amerikanen is van mening dat het leven beschermd moet worden. Zij zouden dus hun denken over abortus kunnen herzien als ze de feiten onder ogen kregen.

Een christelijk perspectief

Sommige christenen zeggen misschien: ‘Dit boek is niet voor ons, want wij doen niet aan abortus. Alleen onkerkelijke mensen doen dat.’ Het blijkt echter dat 43 procent van de vrouwen die een abortus laten uitvoeren zich protestants noemt en 27 procent katholiek. Dat betekent dat ongeveer twee-derde van de abortussen wordt uitgevoerd bij vrouwen die een christelijke binding hebben. Eén op de vijf abortussen in de VS wordt gepleegd bij vrouwen die zich wedergeboren of evangelisch christen noemen.11 Dat komt neer op ongeveer een kwart miljoen abortussen per jaar.

Veel vrouwelijke kerkgangers, zowel jong als oud, hebben ooit een abortus ondergaan. Mannelijke kerkgangers hebben deze vrouwen zwanger gemaakt en hen ertoe aangezet de verwekte kinderen te laten weghalen of ze hebben er op z’n minst mee ingestemd.

Als het over abortus gaat, hoeft de kerk de wereld er niet op aan te spreken. De kerk moet eerst tot zichzelf spreken en daarna pas tot de wereld.

Hoewel ik christen ben, gebruik ik in dit boek nauwelijks argumenten uit de Bijbel (dat heb ik elders wel gedaan12 en in de bijlagen van dit boek verwijs ik ook naar de Bijbel). Wat ik in dit boek schrijf, is gebaseerd op de medische wetenschap en betrouwbare psychologische studies. Deze bronnen zijn zowel voor de waarheidlievende agnost of atheïst als voor de christen geloofwaardig.

Ik geloof van harte in de rechten van de vrouw. Ik heb diep respect voor mijn echtgenote en onze dochters, die we hebben opgevoed om zichzelf te respecteren en God dankbaar te zijn voor hun vrouw-zijn. Ik wil de trauma’s niet onderschatten waar vrouwen mee te maken hebben, wanneer er over abortus moet worden beslist. Niemand begrijpt het lijden beter dan Jezus, die vol van genade en waarheid is. Hoofdstuk 19, dat over het zoeken naar Gods vergeving gaat, is net zozeer nodig voor mij als voor ieder ander.

Vanuit genade en medeleven wil ik in dit boek argumenten aan je voorleggen, die ons kunnen helpen om in de praktijk van elke dag handen en voeten te geven aan onze overtuiging.

Mijn verzoek aan jou

Als je pro-choice bent en een boek leest met de titel Pro-Life?, dan is dat moedig. Ik hoop dat dit van een open blik getuigt. Mocht het pro-life standpunt onzinnig en irrationeel blijken te zijn, zoals je al dacht, dan is dat geen probleem. Dan leg je het gelijk naast je neer. Maar als het wel zinnig is, moedig ik je aan je opvattingen te heroverwegen.

Als je behoort tot de vijftig procent die niet uitgesproken voor of tegen abortus is, vraag ik je dit boek te gebruiken in je zoektocht naar de waarheid. Je kunt het abortusstandpunt overal horen, zet de televisie maar aan of lees een krant. Maar tenzij je je meer verdiept in andere standpunten dan de meeste mensen, kan dit boek voor jou wel eens de enige gelegenheid zijn om het pro-life standpunt te onderzoeken.

Ook als je ‘pro-life’ bent, vraag ik je je standpunt goed te doordenken. Het is niet genoeg, als je zegt: ‘Ik weet dat ik gelijk heb, maar ik weet niet precies waarom.’ Onze overtuiging moet gebaseerd zijn op bewijs. Als we op enig punt ongelijk hebben, moeten we onze mening herzien. Als we gelijk hebben, moeten we leren hoe we anderen daar vriendelijk en verstandig over kunnen informeren.

Als abortus echt kinderen doodt en vrouwen kwaad doet, mogen we niet zwijgen en met onze armen over elkaar blijven zitten. Daarvoor staat er teveel op het spel.

Hoofdstuk 2

Voor de vrouw of voor het kind

Mijn vrouw en ik zijn bij het pro-life werk betrokken geraakt uit bezorgdheid om vrouwen die getraumatiseerd waren, omdat ze een abortus hadden ondergaan. In 1981 stelden we ons huis open voor een zwanger tienermeisje. Ik zat in het bestuur van één van de eerste zwangerschapscentra* met als doel hulp en alternatieven voor abortus te bieden aan zwangere vrouwen die ontdaan en wanhopig waren en hulp nodig hadden.

* Zwangerschapscentra als PRC (Pregnancy Resource Center) of CPC (Crisis Pregnancy Center) kennen we in Nederland niet op deze manier. Deze pro-life, non-profit organisaties bieden hulp aan vrouwen bij zwangerschap, met als doel abortus te voorkomen. Naast advies en coaching bieden ze ook financiële, medische en allerlei andere vormen van praktische hulp. Als het in dit boek over PRC’s of CPC’s gaat, geven wij dit weer met zwangerschapscentra.

In de loop van de tijd raakte ik betrokken bij het pro-life onderwijs, bij politieke acties en bij vreedzaam, geweldloos verzet bij abortusklinieken. Sommige pro-life organisaties richten zich meer op het redden van ongeboren kinderen, andere meer op het helpen van zwangere vrouwen. Ik kwam erachter dat beide dringend noodzakelijk zijn en elkaar prachtig aanvullen.

De beweging die je misschien niet kent

Er hangen talloze mythen om de pro-life beweging. Een voorbeeld daarvan is de vaak gehoorde bewering dat pro-life mensen niets om zwangere vrouwen geven en ook niet om de kinderen, wanneer die eenmaal geboren zijn. Voor het oog van de camera vroeg een verslaggeefster bij een pro-life evenement naar mijn reactie op die beschuldiging. Ik zei: ‘Mijn vrouw en ik hebben ons huis opengesteld voor een zwanger meisje en we droegen alle kosten zolang ze bij ons woonde. We hebben haar ondersteund toen zij besloot haar kind af te staan voor adoptie. En, nu u het toch vraagt, wij geven ook een aanzienlijk deel van ons inkomen weg om arme vrouwen en kinderen te helpen.’

Toen stelde ik haar voor aan een bevriende predikant die naast mij stond. Hij en zijn vrouw hadden negentien kinderen geadopteerd, onder wie enkele met het syndroom van Down en andere afwijkingen. De verslaggeefster gaf een teken aan de cameraman dat hij moest stoppen met filmen. Ik vroeg haar of zij mijn vriend niet wilde interviewen. Ze schudde haar hoofd en liep weg, op zoek naar iemand die beter paste bij haar beeld van de pro-life aanhanger die zich geen zorgen maakt om de kinderen zodra ze geboren zijn.

De waarheid is dat duizenden pro-life organisaties over de hele wereld gratis zwangerschapstests aanbieden, evenals een gratis echografie, begeleiding, praatgroepen, cursussen kinderverzorging, financieel beheer, kinderoppas, luiers, kinderkleding en onderdak. Bovendien zijn er duizenden kerken die tijd, geld, voedsel, woningonderhoud en allerlei andere vormen van hulp bieden aan zwangere vrouwen, alleenstaande moeders en gezinnen met een laag inkomen. Talloze pro-life aanhangers adopteren kinderen, stellen hun huis open en bieden zich aan om kinderen te helpen nadat ze geboren zijn. Al deze mensen samen vormen, naar mijn overtuiging, één van de grootste vrijwilligersbewegingen in de geschiedenis.

Hoewel degenen die abortussen aanbieden daar geld voor vragen, doen de mensen die alternatieven voor abortus aanbieden dit gratis, liefdevol en vrijwel geheel onopgemerkt. In tegenstelling tot wat vaak gedacht wordt, zijn deze mensen niet alleen pro-geboorte, maar werkelijk pro-life, ofwel vóór het leven. Ze bekommeren zich om moeder én kind en helpen beiden voor en na de geboorte.

Wat vinden we nu eigenlijk?

Ondanks de tweedeling van pro-choice voorstanders en aanhangers van de pro-life beweging, noemt twee derde van de Amerikanen abortus toch ‘moreel verkeerd’.13

Volgens sommige pro-life aanhangers betekent dit dat je niet langer hoeft te pleiten dat het ongeboren kind een mens is en dat abortus verkeerd is. We hoeven vrouwen alleen duidelijk te maken dat abortus niet in hun eigen belang is.

Ik ben het er van harte mee eens dat we vrouwen moeten helpen. Toch geloven nog veel vrouwen dat abortus, hoe kwalijk ook, een betere optie is dan het krijgen van een kind en het zelf op te voeden of af te staan voor adoptie.14

Hoewel de alternatieven het nodige van ons vragen, moeten we degenen die geloven dat abortus de beste keuze is, laten inzien dat er bij abortus een persoon wordt gedood. Juist daarom heeft abortus veruit de nadeligste gevolgen in het leven van een vrouw.

Veel mensen, die geloven dat ongeboren kinderen mens zijn en dat abortus immoreel is, kiezen toch voor een abortus en verdedigen hun keuze omdat dit wettelijk is toegestaan. Hieruit blijkt dat abortus, naar hun overtuiging, niet zo immoreel is als het doden van een kind dat drie jaar of drie dagen oud is.

Volgens opiniepeilingen geloven veel mensen dat abortus moreel verkeerd is, maar dat de ingreep toch legaal moet blijven. Dat is vreemd. Alsof er een fundamenteel verschil bestaat tussen de ‘immoraliteit’ van verkrachting en moord en de ‘immoraliteit’ van abortus. Ze geloven immers ook dat verkrachting, ontvoering, kindermishandeling en moord immoreel zijn, maar ze zouden nooit beweren dat verkrachting en moord legaal moeten worden.

Iemand die een te vroeg geboren kind als een volwaardig mens beschouwt, kan nooit een voorstander zijn van het legaliseren van abortus, tenzij hij of zij het doden van andere mensen ook wil legaliseren. Elk argument voor abortus dat verwijst naar het ongemak, de stress en de financiële problemen voor de moeder, kan even overtuigend worden gebruikt voor haar tweejarig kind, haar tiener, haar man of haar ouders. In veel gevallen zijn oudere kinderen duurder en veeleisender dan een ongeboren kind. Mensen beseffen onmiddellijk dat die argumenten niet kloppen wanneer het gaat om het doden van oudere kinderen. Maar waarom zien ze dat dan niet als het om ongeboren kinderen gaat?

Vrouwen zeggen vaak dat zij, toen zij een abortus ondergingen, geen idee hadden wie zij in hun schoot droegen. Sommigen wisten in hun onderbewuste wel dat ze een kind droegen, maar volgden de argumentatie van de pro-choice beweging, die een ongeboren kind ontmenselijkt en zegt dat het geen kind is, maar een vrucht, een embryo, een foetus of zelfs een ‘klompje cellen’, hoe onwetenschappelijk dat ook is.

Deze vrouwen betreuren het dat ze misleid zijn door verkeerde informatie van abortusklinieken, zeker nu ze ontdekt hebben dat hun abortus een grote vergissing was.

Als ze erop terugkijken, hebben ze het idee dat ze op dat moment niet helder konden denken en deze stap hebben gezet onder invloed van familie en vrienden die het goed met hen voorhadden, maar zelf ook misleid waren. Deze vrouwen hadden graag gezien dat iemand hen had weerhouden van de keuze die hen nu blijft achtervolgen. Een vrouw, die huilde vanwege haar schuldgevoelens en berouw, zei tegen mij: ‘Ik heb gebeden dat, als ik geen abortus moest laten plegen, er één man of vrouw buiten de kliniek zou staan op het moment dat ik daar aankwam, om te proberen mij op andere gedachten te brengen. Maar er was niemand.’

Vrouwen die zich gedwongen voelen abortus te laten plegen, hebben onze liefde en zorg nodig. Dat geldt ook voor vrouwen die al een abortus hebben ondergaan. We moeten er alles aan doen om hen te laten herstellen van de trauma’s die de abortus bij hen heeft teweeggebracht.

Een misleidend dilemma

Het is in niemands belang een kind te doden. Niet alleen het kind lijdt, maar ook de moeder.

Juist omdat het ongeboren kind een mens is, zijn de gevolgen zo groot wanneer het gedood wordt. De identiteit van het eerste slachtoffer, het kind, veroorzaakt leed bij het tweede slachtoffer, de moeder. Daarom moeten we, bij de behandeling van dit onderwerp, beginnen bij de identiteit van het ongeboren kind.

Deel II

Het kind

Hoofdstuk 3

Zijn ongeboren kinderen echt mensen?

Verdedigers van pro-choice zeiden vroeger vaak: ‘Het is onduidelijk wanneer het menselijk leven begint. Dat is een religieuze vraag die de wetenschap niet kan beantwoorden.’ De meesten huldigen dit standpunt niet langer, omdat het wordt tegengesproken door wetenschappelijke bewijzen die in de loop van tientallen jaren zijn verzameld. Deze gedateerde opvatting is echter zo diep in ons nationaal bewustzijn geworteld, dat er nog altijd veel geloof aan wordt gehecht.

In het verleden zijn de woorden bevruchting en conceptie vaak naast elkaar gebruikt; ze waren uitwisselbaar. Beide verwezen naar het moment dat het eitje en een zaadcel samengroeien tot één nieuwe cel. De bevruchting was het proces waarbij het zaadje het eitje binnendringt. De conceptie was het resultaat van de samensmelting van de drieëntwintig chromosomen van een zaadcel en de drieëntwintig chromosomen van een eitje: het begin van een nieuw mensenleven met eigen DNA.

Over deze twee woorden zijn hele politieke veldslagen geleverd, omdat propagandaoorlogen worden gewonnen door de manipulatie van woorden en hun betekenis. In 1963 en 1965 probeerden pro-choice voorstanders de grote historische weerstand weg te nemen tegen de gedachte dat ongeboren kinderen medisch gedood mogen worden. Dit gebeurde zowel in het Amerikaanse ministerie voor volksgezondheid als in het Amerikaanse college voor verloskundigen en gynaecologen.

Een andere definitie van ‘conceptie’

Voor de promotie van ‘therapeutische abortus’ (let op de manipulatie van woorden: het doden van een ongeboren kind wordt therapeutisch genoemd) was een andere definitie van conceptie nodig. In plaats van te verwijzen naar het onmiddellijke resultaat van het bevruchtingsproces (gewoonlijk binnen 24 uur nadat een zaadcel het eitje is binnengedrongen), werd besloten het woord ‘conceptie’ te gebruiken als verwijzing naar een punt waarop het ongeboren kind vijf tot zeven dagen oud is.

Wat ooit een proces van ‘innesteling’ of ‘nidatie’ heette, werd vanaf die tijd, zonder openbaar debat, ‘conceptie’ genoemd.

Door een woord te gebruiken dat verband houdt met het allereerste begin van menselijk leven, maar daarmee te verwijzen naar een punt in de ontwikkeling dat een week verder ligt, bracht het Amerikaanse college voor verloskundigen en gynaecologen niet alleen het publiek in verwarring, maar ook de medici.

De website van Planned Parenthood (een organisatie voor gezinsplanning) verzekert de vragenstellers dat de ‘morning-afterpil’ geen abortussen veroorzaakt.

Vraag: Klopt het dat de morning-afterpil een abortus veroorzaakt? En hoe zit het met andere hormonale middelen voor geboortebeperking?

Antwoord: Nee. Een abortus beëindigt een zwangerschap, maar met de morning-afterpil gebeurt dat niet. De morning-afterpil doet zijn werk voordat een zwangerschap begint. Een zwangerschap begint met de innesteling van het bevruchte eitje in de baarmoeder van een vrouw.15

Dit is niet waar. Hoewel de morning-afterpil en het spiraaltje niet altijd een abortus veroorzaken, doen ze dat soms wel. Door te beweren dat de zwangerschap pas begint bij de innesteling, overtuigen zij de mensen ervan dat het doden van een reeds verwekt kind geen abortus is.

Door deze veranderde definitie worden de onderscheiden processen van conceptie en innesteling soms zelfs door pro-life voorstanders met elkaar verward. Als ik in dit boek verwijs naar het vroegste begin van het menselijk leven, gebruik ik de woorden ‘bevruchting’ en ‘conceptie’ op een historisch juiste wijze.

Wat de wetenschap zegt

Dr. Alfred M. Bongiovanni, indertijd hoogleraar verloskunde aan de Universiteit van Pennsylvania, zei het volgende: ‘Vanaf het vroegste begin van mijn medische opleiding heb ik geleerd dat menselijk leven begint bij de conceptie… Vanaf dat moment tot aan de volwassenheid is er sprake van menselijk leven… Elke onderbreking op enig punt in dit proces betekent een beëindiging van menselijk leven.’

Met betrekking tot het allereerste begin van menselijke ontwikkeling in de baarmoeder zei professor Bongiovanni in 1981 voor een subcommissie van het parlement: ‘In deze vroegste stadia gaat het om een compleet mens. Net zoals een kind, voorafgaand aan de dramatische veranderingen in de puberteit, mens is. In elke stadium hebben we het over menselijk leven.’16

In zijn tijd als hoogleraar genetica aan de Universiteit van Descartes in Parijs verklaarde dr. Jerome Lejeune: ‘Nadat de conceptie heeft plaatsgevonden, is er een nieuw mens ontstaan. Het is niet langer een zaak van smaak of overtuiging. Ieder mens heeft een heel duidelijk begin, bij de conceptie.’ 17

Micheline Matthews-Roth, hoogleraar aan de Harvard University Medical School, zei: ‘Het is wetenschappelijk correct te zeggen dat een menselijk leven begint bij de conceptie.’

Het moment dat iemand geschapen wordt, is het moment van de conceptie. Vóór dit moment bestaat het individu (met zijn unieke DNA) niet, na dit moment wel.

Geen twijfel mogelijk

Het zijn niet alleen pro-life mensen die dit geloven. De eigenaar van de grootste abortuskliniek in de staat Oregon verklaarde onder ede: ‘Natuurlijk begint het menselijk leven bij de conceptie.’ Het prijswinnende, algemeen wetenschappelijke boek From Conception to Birth (Van de conceptie tot aan de geboorte) laat, net als andere boeken en dvd’s, zien hoe het leven van een kind begint bij de conceptie en zich voortbeweegt naar de geboorte.18

Hoe duidelijk is het bewijs dat menselijk leven begint bij de conceptie?

Het aantal gezaghebbende mensen op dit gebied19 is zo overweldigend groot dat het parlement van de staat Missouri in 2003 met grote meerderheid een wetsvoorstel goedkeurde waarin werd vastgesteld dat:

(1) Het leven van ieder mens begint bij de conceptie.

(2) Ongeboren kinderen bescherming verdienen als het gaat om leven, gezondheid en welzijn…

In de begrippen ‘ongeboren kinderen’ en ‘ongeboren kind’ zullen alle ongeboren kinderen of menselijke nakomelingen zijn opgenomen, vanaf het moment van de conceptie tot aan de geboorte, in elk stadium van hun biologische ontwikkeling.20

Het leven begint wanneer het eitje en de zaadcel samengroeien in één enkele cel, de bevruchte eicel of zygote - een Grieks woord dat ‘verenigen’ of ‘samengaan’ betekent. Dit feit moet voortdurend onder de aandacht worden gebracht. Waarom? Het Amerikaanse hooggerechtshof deed in de geruchtmakende zaak Roe versus Wade een uitspraak die regelrecht tegen de wetenschappelijke feiten inging. De beslissing was in het voordeel van de US Population Commission, die tot doel had de vruchtbaarheids- en geboortecijfers in de Verenigde Staten naar beneden te brengen. Om de kloof tussen wetenschap en beleid te dichten, was de regering te rade gegaan bij Planned Parenthood om vervolgens het geboortebeperkingsbeleid van deze instantie (de ‘Jaffe memo’) in praktijk te brengen.21

Ondanks de historische misleiding die geconcretiseerd werd in het Roe versus Wade-arrest, blijft de wetenschap bevestigen wat ze altijd heeft gedaan: het leven begint bij de conceptie.22

Wat de Amerikaanse grondwet zegt

Het Amerikaanse Veertiende Amendement zegt dat de staat geen enkele persoon het leven mag ontnemen zonder een eerlijk juridisch proces. In de tijd dat dit werd opgesteld, was het woord mens synoniem met persoon en werden deze woorden door elkaar heen gebruikt. Het Hooggerechtshof moest in het Roe versus Wade-arrest toegeven: ‘Als het ongeboren kind terecht een persoon wordt genoemd, maakt de zaak van de appellant [pro-abortus] geen kans, want het recht van de foetus op leven wordt gegarandeerd door het [veertiende] amendement.’ 23

Om dit probleem op te lossen, besloot het hof de historische betekenis van het woord ‘persoon’ te laten vallen. In de daarop volgende jaren hebben pro-choice voorstanders een hele reeks gekunstelde definities bedacht om onderscheid te maken tussen mensen en personen. Dit wordt deels veroorzaakt door het wetenschappelijke feit dat het leven bij de conceptie begint, waardoor de pro-choice beweging in een hoek wordt gedreven. De huidige strategie is daarom te zeggen: ‘Inderdaad, dit is menselijk leven, maar het is niet echt een persoon.’ Het hele concept ‘persoon’ is hierdoor ethisch gezien vrijwel waardeloos geworden in het abortusvraagstuk.

Maar door het veranderen van de woordbetekenis verandert de werkelijkheid niet. We kunnen de volgende objectieve vragen stellen:

‘Is het menselijk? Komt het uit mensen voort?’

‘Is het een genetisch uniek individu?’

‘Leeft het en groeit het?’

Als de antwoorden ja zijn, dan is ‘het’ een ‘hij’ of een ‘zij’, een levend persoon, die rechten heeft en wettelijke bescherming verdient.

Wat een ethicus zegt, die voor abortus is

Ethici, die voor abortus zijn, erkennen dat de foetus een menselijk leven is. David Boonin schrijft:

Op mijn bureau staan een paar foto’s van mijn zoon Eli. Op één daarvan danst hij vrolijk op het zand aan de Golf van Mexico. De koele oceaanwind blaast zijn piekerige haar in de war. Op de tweede zit hij wat wankel in het gras bij zijn grootouders in de achtertuin. Hij is er nog niet aan gewend dat hij zelfstandig kan zitten. Op een derde is hij slechts een paar weken oud. Hij klemt zich vast aan de armen die hem hebben opgetild en heeft nog altijd het mutsje op dat nodig is om zijn lichaampje op temperatuur te houden. Ondanks al deze opmerkelijke veranderingen die in deze foto’s zijn vastgelegd, is hij onmiskenbaar hetzelfde jongetje.

In de bovenste la van mijn bureau bewaar ik een andere foto van Eli, genomen op 7 september 1993 - 24 weken voor zijn geboorte. Het is een echo, waarop duidelijk een hoofdje te zien is dat lichtjes achterover knikt, met een opgeheven en gebogen armpje. Het handje zit dicht bij het gezichtje en het duimpje wijst in de richting van het mondje. Ik twijfel er absoluut niet aan dat dit hetzelfde jongetje is in een vroege fase van zijn lichamelijke ontwikkeling. En het is zonneklaar dat het standpunt dat ik in dit boek verdedig als consequentie heeft dat het moreel aanvaardbaar zou zijn geweest zijn leven op dat punt te beëindigen.24

Complex en menselijk

Een pas bevrucht eitje bevat een verbijsterende hoeveelheid genetische informatie, voldoende om iemands groei en ontwikkeling voor zijn hele leven te bepalen. In één enkele DNA-streng van een menselijke cel zit evenveel informatie als in een bibliotheek met duizend boeken.25 We weten dat het menselijk genoom wel drie miljard base-paren bevat die de eigenschappen van een afzonderlijke cel bepalen.26

De cellen van een nieuw individu delen en vermenigvuldigen zich snel, wat tot een fenomenale groei leidt. Er is groei, omdat er leven is. Lang voordat een vrouw merkt dat ze zwanger is, groeit er in haar buik een levend mensje.

Vijf tot zeven dagen na de conceptie nestelt het nieuwe mensje zich in de baarmoederwand om daar veiligheid en voeding te vinden. Met wetenschappelijke middelen kan het geslacht al worden bepaald. In alle cellen van het embryo zitten alle erfelijke eigenschappen (genen ofwel stukjes DNA). Als deze genen allemaal in elke cel zouden werken, dan krijg je een raar organisme. De zogeheten hox eiwitten zorgen ervoor dat sommige genen aan staan en andere uit, zodat alles wordt gevormd op de juiste plaats. In de vierde week van de embryonale ontwikkeling begint de vorming van het hart. Eiwitten voor de ooglens zijn al in de derde zwangerschapsweek aantoonbaar, terwijl de ooglens zelf pas in de vijfde week verschijnt, wanneer ook de ledematen zich beginnen te ontwikkelen. Na 48 dagen zijn de belangrijkste organen zoals hersenen en hart in primaire vorm aangelegd; pas vanaf de achtste week klopt het hart zelfstandig. Vanaf de 56ste dag noemen we het 27-31 mm lange embryo een foetus. In week 9 herkennen we de menselijke vorm, in week tien zien we uitwendige oortjes en vanaf ongeveer de twaalfde week kunnen we het hartje horen. Tot de twaalfde week ontstaan binnen de hersenen de verbindingen van zenuwcellen, en de differentiatie van de hersenen gaat door in de derde en vierde maand. De hersenhelften worden pas in de zesde maand gevormd. Bij 18-20 weken - tegen de vijf maanden - begint de foetus te bewegen, wat een fladderend gevoel in de buik veroorzaakt. Vanaf de twaalfde week is de kans op een miskraam aanzienlijk afgenomen en na 37 weken is de foetus volgroeid.

Bij de conceptie lijkt het ongeboren kind nog niet op een mens, omdat wij eraan gewend zijn mensen te beoordelen op hun uiterlijk. Toch is het kind, in wetenschappelijke zin, evenzeer mens als ieder kind na de geboorte en als elke volwassene. Het ziet er precies zo uit als een mens in deze ontwikkelingsfase behoort te zijn.

Ongeacht hoe het eruitziet, een kind is een kind. Met abortus wordt het leven van een kind beëindigd. Middelen als Mifepristone (RU-486) en alle andere abortuspillen die in een zeer vroeg stadium abortus veroorzaken, nemen een menselijk leven weg op dezelfde manier als iemand, die een week, een jaar of twintig jaar oud is, gedood zou worden.

Het wonder van het leven

Lennart Nilsson, de beroemde fotograaf van het leven in de baarmoeder, heeft de meeste bekendheid verworven door zijn klassieke fotoreportages in het tijdschrift Life en met zijn boek A child is born (Baby). In zijn artikel ‘Drama of Life before birth’ (Het wonder van een nieuw leven) zegt hij over het ongeboren kind, 45 dagen na de conceptie (nog voordat veel vrouwen merken dat ze zwanger zijn): ‘Hoewel het embryo nu slechts iets meer dan een gram weegt, heeft het reeds alle inwendige organen van de volwassenen in diverse stadia van ontwikkeling. Het heeft al een mondje met lippen en het begin van een tong en sporen van 20 melktanden. De geslachtsorganen beginnen al te groeien.’27

Na acht weken zijn de handjes en voetjes al bijna perfect gevormd. Na negen weken zal het kind zijn vingertjes al buigen om iets wat in zijn handpalm wordt geplaatst. Er vormen zich nageltjes en het kind zuigt op zijn duim. Na negen weken beheerst de baby reeds de koprol, handstand achterover en kan hij al schaarbewegingen met zijn beentjes maken.28

Het ongeboren kind reageert op prikkels en kan wellicht al pijn voelen.29 Toch worden abortussen op kinderen in deze fase ‘vroege abortussen’ genoemd.