*

C. HAMPTON JONES

*

DE VRIENDIN VAN DE LUITENANT

*

*

DEEL 1 IN DE ROMANTISCHE HELDEN SERIE

HamptonJones Books (Nederland)

MMXIII-6

*

STORYBOOK met illustraties (collages)

*

*

Illustrated Historical Fiction

*

ISBN/EAN: 978949196 8112

*

Copyright/all author’s rights 2011 C.Hampton Jones, HamptonJones Books, Netherlands

C. Hampton Jones’ right to be identified as the author of this work has been asserted in accordance with sections 77 and 78 of the Copyright Designs and Patents Act 1988

*

This book is a work of fiction. The names, characters, places and incidents are fictitiously, and are not to be construed real in any way. Any resemblance to persons, living or dead, actual events, locales or organizations is entirely coincidental.

No part of this book may be used or reproduced in any matter whatsoever without written permission, except in the case of brief quotations embodied in critical articles and reviews.

*

License Statement:

This e-book is licensed for your personal enjoyment only. This e-book may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each reader. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return to the publisher and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

*

© ٢٠١٣ Auteur C. Hampton Jones/HamptonJones Books
Uitgave: ‘De Vriendin van de Luitenant

In de ‘Romantische Helden’ serie
*
Alle rechten voorbehouden.
Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige andere manier zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.

*

Alles in dit boek is fictief (verzonnen door de auteur): schijnbare overeenkomst met bestaande of reeds overleden personen van situaties, plaatsen of karakteristieken berusten op louter toeval.

*

*

*

*

*

Proloog 1: ONWILLIGE BELOFTES BIJ EEN STERFBED

*

*

“Neemt u mij niet kwalijk, Lord John, maar de hertog staat er op dat de honden vandaag niet bij hare Genade binnen mogen komen!”

John Montgomery, de jongste zoon van de hertog van Rothford, keek eerst verbaasd naar de buitengewoon waardige butler van zijn vader en daarna naar zijn twee spaniëls.

“Moeder vindt het altijd goed dat ik Boris en Bastet meebreng, Tubby!”

De butler, die in werkelijkheid Tubbington heette, keek de jonge lord licht verwijtend aan.

“Heeft meneer Powell u niet uitgelegd, dat er wat meer decorum van u wordt verwacht vandaag? Als u even in de antichambre plaats neemt kan ik uw bediende vragen om uw jas en een nieuw paar kousen te komen brengen. Een waskom om uw handen en gezicht te wassen zou ook zeer wenselijk zijn.”

“Moet ik me wassen?” vroeg John met een frons.

Hij kreeg ‘s morgens een wasbeurt als zijn mond vies rook na een nacht van slaap. Hij nam ’s avonds een bad als hij aan tafel was genodigd voor een diner met zijn hoogedele hertogelijke ouders, iets wat de laatste tijd gelukkig telkens minder voorkwam.

Soms dompelde zijn eigen bediende Smithy hem in een bad als hij weer eens van zijn paard was gevallen in de modder of andere onsmakelijkheden, of wanneer hij om welke reden dan ook stonk.

De butler knikte naar hem en opende de deur naar het wachtkamertje naast de ingang van het appartement van de hertogin.

“Breng Milord’s honden naar de kennel, Mordecai!”

De butler wendde zich tot de potige lakei, die altijd de wacht hield voor de deur van hare Genade.

“Ik zal zelf Smithy instrueren wat Lord John nodig heeft.”

Hij keek om naar de twaalfjarige zoon van de hertog, die aarzelend op een oncomfortabele houten stoel ging zitten in het wachtkamertje. De butler kon het niet laten om de jongen een waarderend knikje te geven, waarna hij zijn gezicht onmiddellijk terug plooide in de vereiste afstandelijke uitdrukking die nu eenmaal hoorde bij de butler van een hertog.

Hij knipte zijn vingers naar een jonge onder-lakei, die al die tijd bewegingloos in de hal had gestaan, en die haastig verdween nadat hij hem urgent iets in zijn oor had gefluisterd.

John zuchtte van ongeduld. Hij was niet gewend waar dan ook op te moeten wachten, maar na een blik op zijn vuile handen met onmiskenbare rouwnagels, moest hij toegeven dat Tubby gelijk had. Hij had inderdaad behoefte aan de schoonmaak talenten van zijn bediende. Hij was in de stallen geweest om zijn nieuwe paard, een verjaarscadeau van zijn zeven jaar oudere broer Randolph, te borstelen. Zijn vader, Jonathan Montgomery, de hertog van Rothford, had hem altijd geleerd dat echte ridders in de middeleeuwen altijd hun eigen ros verzorgden en dat was precies wat hij die middag had gedaan. John droomde ervan om ooit een echte ridder te worden, hoewel hij wist dat ridders ouderwets waren en geen onderdeel meer uitmaakten van het moderne bestaan.

Iemand krijste iets in de kamer naast het wachtkamertje.

John begon met aandacht te luisteren. Hij kende dat gekrijs zo goed: het was zijn moeder, de hertogin.

“Je doet wat ik je zeg, Jonathan Montgomery!” hoorde hij haar hardvochtige stem dreigen.

Ach ja, dreigementen! Zijn moeder was er altijd al een meester in geweest. John was in zijn korte leven talloze keren het mikpunt geweest van haar gedreig. John had nooit begrepen waarom zijn moeder altijd op die manier aandacht moest trekken. Iedereen stond immers altijd voor haar klaar om haar kleinste wens te vervullen en dan maakte het niet uit hoe redelijk of onredelijk die wensen ook waren. Wat moeder wilde, gebeurde.

Hij hoorde zijn vader iets onverstaanbaars mompelen. Dat was helaas ook niets nieuws. De hertogin oefende een soort macht uit over hun huishouding waaraan nooit iemand leek te ontsnappen, ook zijn vader niet. Zelfs al was hij de nu zo machtige Schotse hertog, die ooit een oorlogsheld was geweest toen hij zijn eigen regiment aanvoerde.

“Het is leer om leer!” schreeuwde zijn moeder, “Ik vervloek je op mijn sterfbed als je niet doet wat ik zeg, Jonathan Montgomery!”

Zijn vader mompelde zachtjes iets, maar John kon het toch horen: zijn moeder moest het allemaal niet zo zwaar opvatten, het meisje was alleen maar een slippertje geweest toen hij in Schotland was...

John verschoof zijn stoel zodat hij bijna met zijn oor tegen de muur zat, waar achter zijn ouders aan het ruzie maken waren.

Een meisje? Zijn vader had een meisje gehad toen hij in Schotland was?

Ach, ja, zijn moeder had het zeker over die hele mooie vrouw die John ooit een keer had gezien toen hij en zijn vader een rit maakten, helemaal van het kasteel in Stirling naar een ‘versterkt’ huis in Bannockburn. Hij was toen nog maar vier en had op zijn favoriete pony Leslie gereden. Dat was toen één van de langste ritten geweest, die hij als kleuter had gemaakt met zijn vader.

Vader was ongewoon zwijgzaam geweest tijdens de rit, tot hij de vrouw voor haar huis zag staan met naast zich een ongeveer vijfjarige jongen. Ondanks zijn jonge leeftijd had de jongen zich heel beschermend ten opzichte van de vrouw gedragen.

Zelfs op die dag, zo jong als hij nog maar was, had John de ongewone schoonheid van de vrouw opgemerkt. Een heel ander soort schoonheid dan die van zijn beroemde en gefêteerde moeder.

De hertogin was altijd onberispelijk gekleed en gekapt. Ze liet zich nooit zien zonder haar make-up: de witte rijstpoeder pasta die nauwkeurig over haar gezicht, hals, schouders en decolleté werd aangebracht, de op haar wangen geschilderde roze blossen en haar met zwarte kohl geaccentueerde ogen.

John kon zich met geen mogelijkheid de echte kleur van zijn moeders haar herinneren, om de eenvoudige reden dat hij haar echte haar nog nooit had gezien. Ze verborg haar haren altijd onder de gigantische, gekleurde en opgeprikte pruiken die al jaren zo in zwang waren. Zijn moeders jurken waren pompeus en enorm: het waren in zijn ogen net grote slagschepen, die haar hele lijf verhulden en haar er uit lieten zien als een vervaarlijke levende pop.

John twijfelde er niet aan dat zij hem zou ontvangen in de volledige ‘waardigheid’ van haar positie: een pruik als een bijenkorf, een stijf en formeel ‘toilet’ en al haar make-up: vanaf de lagen rijstpoederpasta tot en met de stijfsel om haar namaak haar in vorm te houden. Het zou hem niet verbazen als zij een hoed op had zo groot als een karrewiel, zelfs terwijl ze languit op een vergulde chaise-longue lag!

De vrouw in Schotland had destijds alleen maar een simpele grijze jurk aan gehad en een bruin geruit schort. In plaats van verfijnde hooggehakte schoentjes had ze dikke leren klompen gedragen.

Ze had lang blond haar, in een hele dikke vlecht die helemaal tot op haar welgevormde billen hing. Hij wist dat, omdat haar aantrekkelijke achterwerk niet was verstopt onder het vlechtwerk van walvisbot of paardenhaar.

Hij had haar met grote ronde verbaasde ogen bekeken. Hij had met verlangen naar de lieve, beweeglijke gelaatstrekken gestaard in het mooiste gezicht aan deze kant van de wereld. Haar stem was levendig en muzikaal en haar lach klonk melodieus vanwege een aantrekkelijk timbre. Haar stem was heel anders dan het hooghartige, quasi-ongeïnteresseerde gepruil en het schrille gegiechel dat hij altijd in de omgeving van zijn moeder hoorde. De stem van zijn moeder was altijd scherp en onaantrekkelijk.

Sinds hij deze vrouw had gezien had hij heimelijk een afkeer ontwikkeld voor de gekunsteldheid waarmee de aristocratische vrouwen aan zijn vaders hertogelijke hof zich kleedden. Hij kreeg een hekel aan de houten korsetten, de gênante lage decolletés en de harde make-up, die de vrouwen veranderde in onaantrekkelijke marionetten met hun houterige bewegingen.

Zijn vader had indringend geprobeerd de mooie vrouw tot iets over te halen en de vrouw had haar hoofd geschud en naar hem en haar zoon gewezen, die later Lochiel bleek te heten.

Uiteindelijk had de vrouw zich toch door zijn vader laten om praten. Ze zei tegen Lochiel dat hij op de kleine lord moest passen en verdween met zijn vader het huis in.

Lochiel was naar Leslie toe gelopen en had de pony uitgebreid bewonderd. John had grootmoedig tegen Lochiel gezegd dat hij best wel op Leslie mocht rijden als hij wilde. Lochiel had zijn hoofd geschud. Hij had zijn eigen pony maar hij was er zeker van dat hun ouders het niet goed zouden vinden als ze er alleen op uit trokken vandaag en ze konden niet op zijn mentor rekenen, want die was die dag vrij.

Hij nam Leslie mee naar de stallen achter het huis, gaf hem water en borstelde hem snel af. John had bewonderend toe gekeken hoe handig Lochiel daarin was. Waar hij ook woonde waren altijd knechts om dat soort werk voor hem te doen.

Ze speelden daarna bij het huis tot het bijna donker was.

John’s vader kwam uiteindelijk het huis uit gelopen. Hij had er een beetje merkwaardig uitgezien: zijn haar was in de war en het leek alsof hij zelf zijn kleren had aangetrokken zonder de hulp van zijn bediende.

“Je bent het toch met me eens dat onze John dezelfde kansen moet hebben op een gelukkig huwelijk als wij, mijn lief!” pleitte de hertog.

De hertogin begon iets zeggen maar ze kreeg een enorme hoestbui.

De hertog bezwoer haar zich niet zo druk te maken en John hoorde zijn moeder tegen hem uitvallen toen hij haar blijkbaar op haar rug klopte.

Uiteindelijk hoorde John zijn vader met zijn moeder instemmen.

“Als het zo enorm belangrijk voor je is, zal ik de papieren voor de verloving tekenen, Elisabeth.”

Zijn moeder huilde luidruchtig tussen haar erbarmelijke gehoest door en ze bleef maar hameren op het ‘verdomde verraad’ van de hertog.

Toen hij een half uur later bij zijn ouders werd geroepen, in schone kleren met de geur van citroenzeep nog om zich heen van zijn haastige wasbeurt in het kamertje, hoorde John dat hij zich ging verloven met een meisje dat Lizzie Campbell heette, dat blijkbaar de ‘leer om leer’ was waarover zijn moeder zich zo overstuur had gemaakt.

Hij zou met Lizzie trouwen wanneer ze zestien jaar werd. Omdat ze nu nog geen vier was rekende Lord John uit dat het evenement van zijn huwelijk pas over een jaar of twaalf zou plaatsvinden, wanneer hijzelf vier en twintig was. Daarom besloot hij zich er niet druk over te maken, dat hij werd gedwongen om met een meisje te trouwen waarvan niemand iets wist, of wilde weten, behalve zijn hysterische moeder.

Zoals hij verwacht had lag zijn moeder in ‘volledig toilet’ op de chaise-longue: ze droeg een meter hoge zilvergrijze pruik op haar hoofd met daarbovenop nog eens een hoed in de vorm van een enorm wagenwiel. Toen ze nieste raakte een stuk van haar maquillage op haar wang los en het viel onopgemerkt tussen de welving van haar wit gepoederde borsten, die hoog boven haar korset werden omhoog gedrukt.

Ze droeg kanten handschoenen waarvan hij er eentje voorzichtig van een kus voorzag, nadat hij een diepe ‘knie’ voor haar had gemaakt.

De vergelijking met de vrouw in Schotland drong zich onmiddellijk aan hem op. Ze had hem bij het afscheid tegen een zachte boezem aangedrukt, die naar vrouw en zeep van seringen rook en vreemd genoeg ook een beetje naar zijn vader. Ze had hem gekust toen hij en zijn vader weg gingen en haar glimlach was lief en echt geweest.

Soms verbeeldde hij zich, dat hij nog steeds die zachte lippen op zijn wangen voelde en in zijn dromen van een in seksualiteit ontwakende jongen, veranderden ze in iets heel opwindends. Hij bleef zich haar geur en haar omarming herinneren en haar prachtige blonde haar.

Hij begreep Tubby’s opmerking over ‘noodzakelijk decorum’ pas, toen zijn vader hem die avond vertelde dat de hertogin, zijn moeder, zo juist was overleden.

Zijn vader had triest genoeg gekeken, maar John dacht ook een spoor van opluchting te bespeuren. Opluchting die John alleen maar wilde toeschrijven aan het feit dat zijn moeder nu vrij was van alle kwalen waaraan ze leed na de geboorte van John, zoals hem zo vaak verweten was.

John voelde iets van spijt dat zijn moeder het heden voor het eeuwige had verwisseld, maar hij was niet erg verbaasd dat hij er geen traan om kon laten. Hij had altijd een betere relatie gehad met zijn verzorgsters en zijn gouvernantes of gouverneurs, dan met de pop die allereerst hertogin was geweest en misschien ook weleens de vrouw die hem, meer dan twaalf jaar geleden, had gebaard, maar zich zelden of nooit als zijn moeder had gedragen.

Het verbaasde hem ook nauwelijks dat hij verloofd was op de respectabele leeftijd van twaalf jaar, met een onbekend meisje, toen zijn moeder op haar sterfbed lag, terwijl hij zich alleen maar afvroeg of zijn moeder ooit haar in een vlecht had gehad, die tot haar billen kwam.

-

Naar mate de datum van zijn gedwongen huwelijk dichterbij kwam begon John tegen te stribbelen. Hij was ondertussen verliefd geworden op de Russische gravin Maria Katharina Oblinsky, volgens haar eigen zeggen een vluchtelinge van de Franse Revolutie, wier asblonde haar inderdaad tot op haar billen viel als ze het los droeg. Ze droeg alleen maar de gazige modieuze japonnen welke zo in de mode waren in de jaren voordat George, de kroonprins van het Britse koninkrijk, regent werd en Napoleon Bonaparte alle veldslagen op het Continent won.

Zijn vader had hem twee keer naar een dorpje in de buurt van Glasgow gestuurd om het ‘kind,’ waarmee hij al jaren verloofd was, het hof te maken. Omdat hij nu eenmaal verliefd was op de Russische gravin haatte hij elke minuut die hij met ‘het kind’ moest doorbrengen. Hij was niet in staat om te erkennen dat zijn toekomstige vrouw eigenlijk een exquise schoonheid was en een keurig opgevoede maagdelijke verloofde. Maria Oblinsky kon geen staat maken op een enkele van deze bewonderenswaardige eigenschappen. Ze was ongeveer twee keer zo oud als Lizzie en was buitengewoon bedreven in dingen die te maken hadden met zwepen, boeien en zijden lakens. John wist allang dat zij haar maagdelijkheid had verloren toen ze nog aan het hof van de tsaar verbleef.

Uiteindelijk moest de hertog John in het vooruitzicht stellen, dat hij markies van Lorna en Kintyre zou worden in plaats van zijn broer Randolph wanneer zijn vader overleed, als hij maar met Lizzie Campbell zou trouwen. Randolph had daar weinig bezwaar tegen: per slot van rekening zou hij hertog van Rothford worden in zijn vaders plaats en de markies’ titel was ook nog alleen maar een soort hoffelijkheidstitel, daar kon John niet bijzonder veel aan ontlenen.

John, toen al een versierder en een gokker, kon dus niet anders doen dan tegen de afgesproken tijd naar Edinburg vertrekken om de weledelgeboren freule Elisabeth Campbell te huwen: een ‘kind’ zonder bruidsschat met nauwelijks een claim op enige naam of afstamming, zodat hij op een dag markies kon worden.

John verlangde ernaar om de titel te kunnen dragen. Hij had torenhoge schulden en hij vreesde dat het feit dat hij de tweede en jongste zoon van de hertog van Rothford was en daarom Randolph’s erfgenaam, hem niet veel langer kon beschermen tegen de aanhoudende dreigementen van zijn schuldeisers.

Hij haatte Lizzie Campbell er des te meer om. Zij stond immers tussen een huwelijk van hem met een rijke erfgename, die hem uit zijn door hem zelf veroorzaakte hachelijke situatie kon redden.

Het enige wat Lizzie Campbell hem zou geven was haar lichaam, dat hij niet wilde. Ze kon hem niets anders brengen dan allerlei verplichtingen die hij bij voorbaat verafschuwde. John wilde geld en leven tussen de lakens van zijn minstens tien jaar oudere maîtresse. Als het aan hem lag kon zijn bruid op de tegels van de kapel doodvallen.

*

*

*

2: LOCHIEL’S PROLOOG

*

*

De vrouw sloeg zijn handen weg van haar middel toen hij haar bijna smekend vast pakte.

“Rot op, Lochiel Cameron!” siste ze, “ik heb je de vorige keer al gezegd dat je op moest donderen!”

Ze duwde hem hard tegen zijn borst en hij viel achterover op de oude plavuizen vloer.

“Maar Catriona... ik...”

“Dringt het dan niet door tot die stomme kop van je, Lochiel? Ik wil dat je weggaat, ik wil dat je oprot! Ik moet jou er hier niet bij hebben! Ik heb vier jongens op te voeden en het allerlaatste wat ik wil is dat je me ’s nachts wakker houdt.”

Hij krabbelde langzaam op uit zijn onwaardige houding.

“Wat bedoel je, Cat? Het zijn net zo goed mijn kinderen!”

Catriona uitte een harde, spottende lach waardoor haar gelige tanden zichtbaar werden. Lochiel kon ineens zien hoe oud ze eigenlijk was.

“Tuurlijk zijn ze ook van jou, Lochiel,” grauwde ze met minachting in haar stem, “en ik hoef er niet nog eentje bij. Stel je voor, nog zo’n kind als jij! Ga alsjeblieft terug naar Edinburg en speel soldaatje voor die verachtelijke Sassenach die zich onze hertog noemt!”

Ze draaide zich om en liep met boze stappen naar de keuken.

Hij grabbelde ineens boos zijn uniformjas van een stoelleuning en deed hem aan.

“Als dat echt is wat je wilt?”

Hij hoorde de wanhoop in zijn eigen stem. Zijn vrouw die bijna tien jaar ouder was dan hij wilde echt dat hij wegging om niet meer terug te komen?

Ze verscheen weer in de deuropening van de keuken en klopte haar hand tegen haar hoofd in een verachtend gebaar.

Hij staarde haar met bitterheid aan. Koppig? Zijn vrouw vond dat hij een te hard hoofd had om te begrijpen wat ze wilde?

«Hoe moet het nou met ons, Cat?»

Tot zijn ontzetting hoorde hij, dat zijn stem hees was van emotie.

«Je wist van het begin dat er niks tussen ons was, Lochiel Cameron! Je wilde alleen maar met me neuken. Ik vond het best zolang je maar een kind in mijn buik stopte met dat grote ding van je. Je hebt altijd geweten dat de Clan kinderen nodig had. Maar wat mij betreft kan je nu ophoepelen. Stuur je geld voor de kinderen maar op en ga ergens in een oorlog vechten!»

«Maar de boerderij dan? Wat ga je doen?»

Hij keek haar ontzet aan. Hij had de boerderij gekocht van het geld dat zijn moeder hem ooit nagelaten had omdat Cat dat destijds wilde.

«Laat de boerderij maar aan mij over. Ga jij nou maar je soldij verdienen zodat de kinderen straks een goede opvoeding krijgen. Rot nou alsjeblieft op!»

Cat wees met een boos gezicht naar de voordeur van het huis.

«Ik heb deze boerderij van mijn moeders erfenis betaald, Cat! Waarom zou ik weggaan? Alles hier is toevallig van mij!»

Catriona ging zo dicht voor hem staan dat hij haar adem kon ruiken, die een hoop was verzuurd sinds hij haar vijf jaar geleden had getrouwd.

«Omdat jij een hopeloze boer bent, Lochiel, daarom. Je bent hier geen stuiver waard! En begin asjeblieft niet te zeuren over je moeder. Iedereen weet dat ze haar geld op haar rug heeft verdiend, door haar benen te spreiden voor die klote Engelsen.»

Lochiel werd rood van verontwaardiging.

«Mijn moeder was met een Schot getrouwd die me beschermde en me te eten gaf, Cat MacGregor! Typisch iets voor jou om zulke dingen over haar te zeggen!»

«Die ouwe Cameron was nooit je echte vader, imbeciel! Ze trouwde hem voor zijn geld en heeft hem toen omgelegd! En nou rot je echt op! Ga maar naar je hoeren toe in die gore stad!»

Lochiel voelde de wanhoop in hem groeien. Hij wist dat ze nooit bij elkaar hadden gepast, maar om nu zomaar zijn zoontjes in de steek te laten?

Cat aarzelde heel even. Ze bedacht zich dat Lochiel nu eenmaal een soort herdershond was die alles en iedereen altijd wilde beschermen. Dat was ook de reden geweest waarom hij met haar was getrouwd en vier zoons bij haar had verwekt. De Clan had een enorm tekort aan afstammelingen en haar vader, de Laird van de MacGregor had na de dood van haar broers geen opvolgers meer gehad. Nu lagen er vier boven te slapen.

«Ga, alsjeblieft, Lochiel!»

Deze keer klonk ze bijna smekend.

«Je weet best dat jouw leven niet hier ligt. Ik beloof je dat ik goed voor onze jongetjes zal zorgen. Ik weet zeker dat dit gewoon het beste is. Nog een kind zal mijn dood zijn en wat moeten jullie dan? Je kunt de jongens op zondag bezoeken, eens in de maand. Ga nu maar! Er wacht je daar een veel beter leven dan je hier ooit zult hebben.»

-

Eenmaal buiten keek Lochiel verlangend naar de raampjes waarachter zijn vier kinderen sliepen in hun warme bedjes. Hij bedacht zich tandenknarsend dat hij van nu af aan niet meer welkom zou zijn in zijn eigen huis.

God, Catriona had hem bij de ballen! Ze had hem getrouwd, zodat ze, met zijn geld, de boerderij kon overnemen van haar neven, de MacDuffs, die naar Amerika wilden emigreren. Ze had zijn vier zoons gebaard in bijna even zoveel jaar, wat geen kleinigheid was voor een vrouw van over de dertig.

Nou had ze hem het huis uit gejaagd, terwijl hij zijn soldij aan haar moest geven voor hun zoons en die rot Clan. Zonder die ene beloning waar elke echtgenoot recht op had: een plaats in haar bed en toegang tot haar lichaam wanneer hij dat wilde.

Hij klemde woedend zijn kiezen op elkaar.

Zij was vijfendertig tegenover zijn vijfentwintig. Jezus, als een man ooit de prijs kon winnen van grootste ezel in de wereld dan was hij de beste kandidaat!

Hij keek nog eens om naar het huis, waarvan hij de rechtmatige eigenaar was, terwijl woede-tranen in zijn ogen brandden.

Zijn paard stond rustig op hem te wachten in de stal. Terwijl hij hem buiten zadelde keek Lochiel vluchtig naar de lucht. Gelukkig, het ging vanavond niet regenen. Hij kon niet hopen dat hij Edinburg vannacht nog zou bereiken en wist dat hem een nacht in de buitenlucht stond te wachten. Het zou ongetwijfeld een kille nacht worden: hij voelde beginnende vorst in de lucht.

Hij besteeg zijn paard, dat verheugd brieste.

Nog eenmaal keek hij om, hopend dat Catriona hem uit zou zwaaien, staand voor een van de ramen van het woonhuis.

Er was niemand die getuige was van zijn eenzame aftocht.

Naar Edinburg, dus, dacht hij bitter, Edinburg en een nieuw leven.

*

*

*

Hoofdstuk 3: LADY SOPHIA’S VLUCHTHAVEN

*

*

Hij bewoog toen ze de slaapkamer binnen kwam.

Ze zette het dienblad op een bijzettafeltje en bukte om hem een kus te geven op zijn stugge, grijze haar. Het was net zo grijs als de wolken boven London.

Ze glimlachte zodra hij zijn ogen opende en gaf een gilletje toen hij haar onverwachts bij haar middel greep. Hij trok haar op het enorme bed en kuste haar op de mond, terwijl ze giechelde als een jonge meid. Ze trok een quasi-verbaasd gezicht toen haar zachte vel over zijn opkomende baard schuurde.

«Mmm,» fluisterde hij genietend, «waar was je, schat? Ik was je kwijt toen ik wakker werd...»

Ze schoof haar gezicht tegen de plaats waar zijn schouder over ging in zijn brede nek, terwijl ze zijn zo bekende geur inademde.

«Ik geloof echt niet dat je al eerder wakker was,» antwoordde ze geamuseerd.

Hij grinnikte in haar lange haar, dat ooit prachtig blond was, maar nu vele grijze strepen vertoonde.

«Echt wel, je kunt toch zien dat ik het vuur heb opgerakeld?»

Ze schoof haar hoofd van zijn schouder af, zodat ze de open haard kon zien.

«Oh, wat lief van je!»

Ze glimlachte naar hem.

«Dit huis is vreselijk koud. Waarschijnlijk omdat er zo weinig bedienden zijn.»

Hij verschoof op zijn kussen, waardoor zij ook van positie in het bed veranderde.

«Zilversant!» fluisterde ze tegen zijn hals. «Zo’n prachtig huis! Is het van jou?»

Hij bewoog zijn neusgaten in een overdreven gebaar.

«Ruik ik koffie?»

Ze gleed haastig van hem weg.

«Koffie en honingbroodjes,» knikte ze, terwijl ze een grote porseleinen beker vast greep.

«Gauw opdrinken, voordat het koud wordt. Die keuken is mijlen ver weg van deze kamer.»

Ze ging tegen het hoofd van het bed zitten. Hij volgde haar voorbeeld door een groot kussen tegen het hoofd van het bed te schuiven om er vervolgens met een tevreden zucht tegen aan te leunen.

Hij roerde in de beker voordat hij een slok nam.

«Is er ook brood zonder honing?» vroeg hij, «Mijn ene voortand doet zeer als ik iets zoets eet.»

Ze knikte glimlachend en hield een beboterd broodje voor zijn gezicht. Hij grabbelde ernaar en hapte er met smaak in.

Ze sloot haar ogen en leunde tegen het bed, terwijl ze genietend slokjes nam van haar koffie. Ze had al een broodje in de keuken gegeten terwijl ze wachtte tot de kokkin het dienblad voor hen had samengesteld en had besloten dat een enkel broodje voor vanmorgen meer dan genoeg zou zijn. Ze was de laatste jaren behoorlijk wat zwaarder geworden en zelfs nu Jon haar verzekerde dat hij haar prachtig vond zoals ze was, voelde ze de noodzaak om af te vallen.

Hij plantte een onverwachtse kus in haar nek en ze ving de geur op van vroege ochtend en koffie.

«’t Is van Sophia.»

«Wat?»

Ze schudde haar gedachten over slanker worden van zich af.

«Zilversant,» knikte hij, terwijl hij zijn laatste stukje brood verorberde.

«Richard gaf het aan haar na een klein duwtje te hebben gehad.»

Ze twijfelde er niet aan dat het Jonathan’s duwtje was geweest. Het was alom bekend dat Jonathan Montgomery zijn stiefkinderen adoreerde.

«Waarom dat? Sinds ze gezworen heeft dat ze nooit zal trouwen, heeft ze niet echt een bruidsschat nodig, toch?»

«Vanwege wat er op Groathill gebeurde? Ja. Dat betekent niet dat ze geen plaats voor zichzelf nodig heeft, vind ik. Richard heeft huizen zat. Trouwens, volgens mij wil Celia haar uit het huis in Londen hebben, nu ze weer zwanger is. Ik geloof niet dat zij en Sooph het erg goed met elkaar kunnen vinden. Richard adoreert zijn zus nu eenmaal en ik kan me niet voorstellen dat Celia daar erg van gecharmeerd is.»

Ze knikte nadenkend. Na de verkrachting van Sophia Grey, dochter van de Hertog van Lindley, was de beschermingsdrang van haar broer Richard alleen maar verdriedubbeld. Zijn houding grensde aan overdreven protectionisme en dat had gezorgd voor enkele lelijke fluistercampagnes.

Iedereen wist dat Richards verwende vrouw een hekel had aan Sophia, die grensde aan haat. Ze kon zich dat eerlijk gezegd wel voorstellen. Een jonge bruid wilde nu eenmaal de eerste plaats in nemen in het leven van haar man en niet de tweede viool spelen. Zoals de situatie nu was had Richard nauwelijks aandacht voor zijn vrouw, terwijl hij Sophia in alles betrok wat hij belangrijk vond.

Ze trok haar wenkbrauwen samen. Celia Grey was een tuthola van het zuiverste water, helaas. Haar vader, de graaf van Cranwell en zijn afgrijselijke vrouw hadden haar totaal verpest.

Het had haar eerlijk gezegd gespeten dat Richard Grey besloten had om met Celia te trouwen, maar hoe wijs was een man van zevenentwintig op dat gebied eigenlijk? Ze had altijd gedacht dat Richard iemand zou kiezen die op zijn zuster leek. Sophia was een schoonheid, intelligent en ze had een eigen wil. Sinds haar veertiende jaar, ver na de dood van haar vader, William Grey, die een vroegtijdig graf vond vanwege een falende lever, had ze de hertogelijke taken, die eigenlijk hadden moeten berusten bij haar egocentrische moeder, langzamerhand overgenomen.

«Het is een prachtig landgoed, Jon. Weet je stiefdochter dat we hier zijn?»

Jonathan haalde zijn schouders op.

«Denk je dat iets Sophia ontgaat? Natuurlijk weet ze dat,»

Hij voelde haar geschoktheid bij die opmerking en klopte geruststellend op haar hand. Hij voelde droog en kwetsbaar aan. Hij glimlachte vertederd: alles aan Audrey Agnew was hem even lief.

«Maak je alsjeblieft nooit zorgen om mijn stiefkinderen, lieverd. Ze staan altijd aan mijn kant. Per slot van rekening ben ik bijna dertig jaar lang hun surrogaat-vader geweest.»

Ze kon alleen maar knikken bij deze geruststelling. Ze moest er niet aan denken dat de geruchten over haar verhouding met Jon Rothford de oren van haar gewelddadige echtgenoot zouden bereiken. Ze vreesde zijn wraak, zelfs al was hij ver weg op zijn landgoederen in het Schotse Loghaire.

Sinds ze in verwachting was geraakt van Hengist, haar jongste zoon, had ze nooit meer het bed met hem gedeeld. Ze had haar eigen man nooit kunnen uitstaan en vond nadat ze hem twee zoons had gebaard, dat ze wat haar betreft haar plicht ten opzichte van Andrew Agnew had gedaan. Haar man had trouwens geen tijd verspild met het zoeken naar andere vrouwen, die er geen bezwaar tegen hadden om zijn bedenkelijke bed met hem te delen. Er liepen genoeg arme Schotse vrouwen rond die zich gemakkelijk lieten verleiden voor wat geld of een extra maaltijd.

Toch wist ze dat hij haar ontrouw niet bepaald licht op zou vatten. Mannen als Loghaire lieten zichzelf nou eenmaal niet makkelijk de horens aanbinden.

Ze bekeek haar minnaar steels vanuit haar ooghoeken, terwijl ze het laatste beetje van haar koffie opdronk.

Ze vroeg zich af of Jonathan zelfs maar vermoedde dat hij meer dan dertig jaar lang de held van haar dromen was geweest. Ze had hem voor het eerst gezien op zijn bruiloft, toen hij met de mooie Elisabeth Belding trouwde, die nog maar een jaar de weduwe was van de oude, verdorven hertog van Lindley.

Andrew had haar bijna thuis gelaten omdat ze toen zeven maanden zwanger was van hun eerste kind en hij zich schaamde voor haar dikke buik. Er waren in die tijd maar weinig society gebeurtenissen in Schotland die de moeite van het bijwonen waard waren en ze had geëist dat hij haar mee zou nemen. Ze had al wel veel over Jon gehoord, maar ze had hem nog nooit eerder gezien.

Andrew Agnew keek er wel voor uit om met leden van de Schotse aristocratie om te gaan. De meesten trokken trouwens heimelijk hun neus voor hem op, omdat hij alles was wat de Schotse aristocraten niet wilden zijn: hij was grof, vond het geweldig om iedereen te beledigen en vanwege zijn hoge positie als erfgenaam van de graaf van Loghaire was hij arrogant en onuitstaanbaar. Hij haatte de Engelsen en deed alles om ze maar zo zwaar mogelijk te kwetsen en beledigen.

In het jaar dat ze haar ‘kniks’ maakte voor de Koningin was Jonathan in verre oorden met zijn eigen regiment of hielp hij zijn zieke vader met het regeren van het hertogdom in Schotland.

Ze had op het eerste gezicht een hekel gehad aan Johnatans bruid, de toekomstige hertogin van Rothforth. Ze wist dat haar afkeer werd veroorzaakt door het grote groene beest van de jaloezie. Zoals de meeste vrouwen van haar rang had ze zich afgevraagd hoe het in godsnaam mogelijk was dat een vrouw van zo’n lage geboorte in staat was om achtereenvolgens twee hertogen voor ieders neus weg te kapen. Elisabeth Belding was alleen maar de dochter van een kolonel, die beweerde een titel te hebben en die een onduidelijk landgoedje ergens in Ierland had. Van haar moeder werd gefluisterd dat ze actrice was geweest. Niemand wist er overigens het fijne van. De actrice maakte staat op een adellijke naam. Iedereen in Londen twijfelde, of ze dat recht wel had. Het probleem was dat het een Ierse naam was en niemand in de Londense Kringen van destijds wist ook maar iets af van Ierse titels.

Jonathan Montgomery was die dag in de zevende hemel toen hij Elisabeth Belding eindelijk de zijne kon maken.

Audrey wist destijds ook al dat hij jaren tevoren bijna met de oude hertog van Lindley om haar had geduelleerd. Zijn vrienden hadden gelukkig alles gedaan om het duel te voorkomen. Lindley had echter zijn kans schoon gezien toen Jonathan naar het buitenland vertrok voor een oorlog ergens in Europa. De niet meer zo jonge hertog had Elisabeth Belding, zonder omhaal en met goedvinden van haar op geld beluste ouders, in stilte getrouwd. Jonathan had destijds alleen maar gehoopt om haar zijn maîtresse te maken. Zijn hertogelijke ouders zouden nooit accepteren dat hij zo’n laaggeboren bruid uitkoos.

Die fout had hij niet herhaald. De dag dat Elisabeth officieel een jaar om haar man had gerouwd, sleepte hij haar zo ongeveer naar het altaar in Edinburg.

Ze was mooier geweest dan ooit. Ze was maar enkele jaren met Lindley getrouwd geweest en haar zeer jonge kinderen Sophia en Richard kregen door het huwelijk de geweldigste stiefvader van de wereld, op het moment dat Elisabeth aan Jonathan haar jawoord gaf.

Audrey had zichzelf afgrijselijk lelijk gevoeld bij dat societyhuwelijk! Ze was nooit een schoonheid geweest. Agnew had zelfs tegen zijn vrienden opgeschept toen hij met haar trouwde, dat hij haar wel van achter zou nemen zodat hij haar lelijke gezicht niet hoefde te zien. Toen ze die roddel hoorde was ze vreselijk gekwetst geweest, maar ze was al zwanger van haar eerste kind en een weg terug van een huwelijk met Andrew Agnew was niet meer mogelijk geweest.

Haar man had haar tot enkele maanden na Philips geboorte met rust gelaten en had daarna weer zijn offensief op haar geopend. De opmerking tegen zijn vrienden had hij overigens nooit waar gemaakt. Hij had zich een redelijke, maar onverschillige minnaar tegen haar betoond, in zoverre dat hij haar nooit had gedwongen of bewust pijn had gedaan.

Toch had Audrey elke minuut die hij in haar bed doorbracht gehaat. Zijn vrijerijen kwamen tot een eind toen ze hem vertelde dat ze zwanger was van hun tweede kind. Toen dat kind hun tweede zoon bleek te zijn had ze zich gerechtigd gevoeld om de deur van haar slaapkamer voor haar man op slot te draaien. Hij mocht dan haar man zijn, maar ze verafschuwde zijn lompheid en zijn macho gedrag. Ze wist dat ze nooit met hem had moeten trouwen, maar ze had zich laten ompraten, omdat haar rijke familie er allerlei politieke redenen bijhaalden.

Agnew was alleen maar belust geweest op haar formidabele bruidsschat, naast het geld dat ze zelf later erfde. Ze was destijds te naïef geweest om de verhalen over Agnews spreekwoordelijke wellustigheid en uitspattingen te begrijpen. Haar moeder was daar wel degelijk van op de hoogte geweest en had haar bij wijze van voorzorg voor haar huwelijksnacht een pot met glijmiddel gegeven, ‘om alles te vergemakkelijken.’ Helaas werd het nooit gemakkelijk voor Audrey. Ze verafschuwde zijn brute grote lijf, zijn doordringende lichaamsgeur en de grove manier waarop hij haar behandelde. Toen haar minachting voor hem duidelijk werd, kreeg hij er plezier in om haar te vernederen. Uiteraard was Audrey nooit tegen zijn lichamelijke kracht opgewassen en ze dankte God dat ze weer zwanger bleek en er geen enkele noodzaak voor hem was om haar bed nog op te zoeken.

Nadat Hengist was geboren probeerde Agnew nog een paar keer haar slaapkamer binnen te komen, maar ze had hem altijd geweigerd, denkend dat zijn zogenaamde lust voor haar alleen maar was opgewekt omdat hij even niemand anders ter beschikking had om mee te vrijen.

Audrey was een achternicht van de hertogelijke Lindleys: haar vader was een neef van de vorige hertog. Haar moeder was een Wharton van één van de rijke takken van die illustere familie. Noch Andrew Agnew, noch haar ouders hadden lang hoeven nadenken over een huwelijk van Audrey met de toekomstige graaf, toen Audrey haar intrede maakte op de huwelijksmarkt.

De Lindleys zagen het huwelijk heel goed zitten. Andrew Agnew had de neiging om de voorkeur te geven aan het kamp van de Rothfords en door het huwelijk met Audrey werd die balans tussen de twee hertogdommen hersteld.

Jon nam haar in zijn armen toen ze klaar was met haar koffie.

«Jonathan!» protesteerde ze, «We moeten zo weg!»

Ze probeerde uit zijn omhelzing weg te worstelen.

Hij glimlachte verleidelijk naar haar en kuste haar op haar neus.

«Nog een enkel keertje, schoonheid! Je weet dat ik overmorgen naar Edinburg vertrek voor Johns trouwen en ik betwijfel of we elkaar daar kunnen ontmoeten.»

Hij zei ‘schoonheid’ tegen haar.

«Waarom noem je me zo, Jon?» fluisterde ze met een hoogrode kleur.

«Schoonheid?» herhaalde hij met glinsterende ogen, «Omdat je de allermooiste bent, Audrey, kijk naar jezelf!»

«Je weet dat het niet waar is. Vergeleken bij je vrouw...»

Ze voelde hem verstrakken toen ze over zijn lang geleden overleden vrouw begon.

«Elisabeth was een passie van me toen ik een jonge, domme knaap was. Het is echt niet waar dat ons huwelijk de romance van de eeuw was.»

«Wat bedoel je? Voor zover ik weet was dat toch zo?» protesteerde ze.

Jonathans gezicht betrok.

«Het duurde een tijdje voordat ik uitvond dat ze in werkelijkheid een manipulatieve Xantippe was van de ergste soort. Ik ontdekte dat ze helemaal niet in staat was om liefde te voelen voor een ander dan voor zichzelf. En hoe ouder ze werd hoe groter de rotte plek werd in de gouden appel. Ze kon heel goed de rol van liefhebbende vrouw en grote liefde spelen, maar uiteindelijk begreep ik hoe egocentrisch en verdorven ze eigenlijk was. Ze had geen hart, Audrey. Ik kan het je bewijzen met het feit dat ze die arme John dwong te trouwen met dat kleine meisje: Lizzie Campbell toen Elisabeth op haar sterfbed lag. John was nog maar twaalf jaar oud en Lizzie waarschijnlijk vier. En weet je waarom?»

Audrey schudde langzaam haar hoofd. Net als ieder ander in het koninkrijk had ze zich altijd verwonderd over die zogenaamde verloving.

«Lizzie is haar vaders kleindochter. Hij had een zoon verwekt bij een meisje van adellijke geboorte toen hij allang getrouwd was met Elisabeths moeder, de actrice. De Campbells van Ayre hadden de jongen geadopteerd. Elisabeth ging altijd door roeien en ruiten voor haar familie, haar eigen familie, bedoel ik. Het interesseerde haar niets dat John het recht had om met een hooggeplaatste erfgename van zijn eigen keuze te trouwen en niet met een of ander laaggeboren meisje uit een onooglijk Schots dorp. Ik kan alleen niet terugkomen op mijn gelofte aan Elisabeth, zelfs niet voor John. Het is niet vreemd dat hij die Lizzie haat. Hij is vierentwintig en verliefd op een afgrijselijke Russische slettenbak.»

Ze glimlachte naar hem, met alle liefde voor hem in haar ogen.

«Wat spijt me dat allemaal voor je, Jon, maar dat alles maakt mij nog altijd geen schoonheid...»

«Maar dat ben je wel! Je bent mijn schoonheid!»

Hij kuste haar hard op haar mond.

Audrey bloosde. Ze had haar mond nog niet gespoeld met muntwater. Het kon hem blijkbaar niets schelen want hij verdiepte zijn kus.

«Je hebt het mooiste en puurste hart in de wereld, Audrey,» fluisterde hij toen hij zich terug trok uit hun omhelzing.

«Je bent kalm en gebalanceerd, je maakt nooit scenes en je bent altijd even lief. God, Audrey, weet je wel hoe een man kan verlangen naar een beetje liefde en rust als hij naast zo’n vreselijke egocentrische wervelwind moet leven? Weet je hoe ze me dwong om aan haar wens te voldoen?»

«Ze dwong jou, Jonathan?»

Audrey hoorde hoe haar stem zich verhief in verbazing.

«Je bent een van de machtigste hertogen van het koninkrijk!»

Hij grinnikte onverwachts. Blijkbaar had hij zijn gevoel van humor snel weer hervonden na zijn verbazingwekkende onthullingen over zijn nu jaren dode vrouw: zijn gevoel voor humor, dat haar altijd weer zo verraste.

«Nadat ze Randolph had gebaard bleef ze in London. De Koningin wilde haar favoriete hofdame niet verliezen. Dat ging er bij haar in als koek. Ze wilde niets liever dan haar zon laten schijnen over de hovelingen en ze vond niets zo heerlijk als de adoratie die het koninklijk paar voor haar toonde.

Toen ik voor het hertogdom terug kwam in Stirling zag ik Maighread. Ze was niet alleen enorm mooi maar ook heel erg lief.»

Hij kuste Audrey’s wang geruststellend omdat hij zich realiseerde dat hij weer over een mooie vrouw praatte.

«Ik had over Maighread gehoord sinds ze dertien was. De mannen in het garnizoen waren toen allemaal verkikkerd op haar. Ze was Stirling’s wonderkind. Haar vader, een MacDuff was al ver in de zestig toen hij haar verwekte en haar moeder was ook al over de vijftig. Niemand verwachtte dat het kind zo’n mooie meid zou worden. Toen ik haar voor het eerst zag was ze negentien en ik deed alles om haar te verleiden. We hadden samen een zoon voordat John geboren werd.

Audrey’s ogen werden groot van verbazing.

«Je hebt een onechte zoon in Stirling?»

Jon haalde zijn schouders op.

«Voor zover ik weet is hij nu in Edinburg. Ik zorgde dat hij officier kon worden bij de Zwarte Garde, want dat was zijn hartenwens. Hij weet overigens nog steeds niet dat ik zijn vader ben. Toen Maighread zwanger bleek moest ik haar uithuwelijken aan een van haar oude neven die dodelijk ziek was. Ik kocht als huwelijksgeschenk een groot huis voor haar bij Bannockburn. Haar zogenaamde echtgenoot stierf binnen het jaar.

Elisabeth heeft me dit nooit kunnen vergeven. Elke keer als haar dat zo uitkwam, kwam ze er weer mee op de proppen, alleen maar om me te kwellen. Ze wou het me zogenaamd alleen maar op haar sterfbed vergeven als ik zwoer dat ik John met Lizzie Campbell liet trouwen. Oog om oog, zei ze tegen me. Ze legde me er een zwijgplicht over op, dus John weet ook nog steeds niet het hoe en waarom ervan.»

«Weten Randolph en John dat ze een halfbroer hebben?»

Hij schudde van nee.

«Nog een belofte aan Elisabeth?» vroeg ze verontwaardigd.

«Misschien zal ik het ze op mijn sterfbed vertellen.»

«Oh, Jon,» riep ze uit, «dat meen je niet! Wat als je heel plotseling sterft, ver weg van je zoons? Je moet het ze zo gauw mogelijk vertellen, of als je dat niet wilt moet je een brief voor ze achterlaten bij je testament!»

Hij grijnsde weer naar haar.

«Nu je dit allemaal weet ben je me een dik, vet nummertje verschuldigd, tante!»

Ze keek hem langdurig aan. Hij zag de verandering in haar ogen van tederheid naar lust voor hem.

Hij glimlachte en pakte haar vast; een arm om haar heupen en een hand op haar billen. Ze mocht dan wel haar vijftigste verjaardag zijn gepasseerd, voor hem was ze de zon, de maan en de sterren van het heelal. Hij had vele schoonheden in zijn leven gekend en gehad, maar zoals hij haar al had verzekerd gaf hij nu de voorkeur aan een vrouw waarmee hij kon praten en wiens schoonheid van binnen naar buiten scheen. Hij had werkelijk geen behoefte meer aan de snel vervagende uiterlijke schoonheid van te zelfverzekerde vrouwen met onaangename karakters.

Audrey Agnew, gravin van Loghaire was nu zijn thuishaven in een snel veranderende wereld.

Ze zuchtte toen zijn hand verdween in de door hem geopende peignoir, waar hij zocht naar de intieme plek tussen haar benen.

Jonathan Montgomery was nu al twee jaar lang Audrey’s minnaar. Ze hadden elkaar weer ontmoet tijdens een bal aan het hof van George III. Ze had het haast niet kunnen geloven toen de knapste hertog van het koninkrijk met haar begon te flirten en haar begon na te lopen.

Nadat ze uiteindelijk zijn bed met hem had gedeeld was ze stomverbaasd geweest: naar bed gaan met Jonathan was een zo heel andere ervaring dan de verplichte nummers met haar brute echtgenoot. Ze had nooit geweten dat met elkaar naar bed gaan een wederzijds plezierige ervaring kon zijn en de ontvankelijke Jonathan had het haar allemaal graag geleerd. Ze vreesde nu dat ze helemaal aan hem en zijn liefdevolle en ondeugende lichaam verslaafd was geraakt. Ze kon nog steeds nauwelijks geloven dat ze werkelijk zijn nieuwe liefde en maîtresse was.

Hij had haar gevraagd om naar Sophia’s prachtige landhuis toe te komen.

Nu ze het met haar eigen ogen gezien had kon ze goed begrijpen waarom Sophia elke gelegenheid te baat nam om naar haar eigen huis toe te gaan. Ze wist ook dat die gelegenheden zich niet al te vaak voordeden: Sophia was degenen die al de bezittingen van de Lindleys over het hele land beheerde. Sophia was steevast Lindley’s vertegenwoordiger in Londen als hij op missie was in het buitenland en er problemen in het hertogdom moesten worden opgelost. Dat was geen sinecure: Sophia en Richard leefden al jarenlang onder het juk van hun vaders schulden. Richard deed wat hij kon om oude schulden af te lossen.

Haar hart deed pijn voor de arme Sophia: alleen maar omdat een bruut niet had willen begrijpen wat ‘nee’ betekende tijdens een feest op een ver weg landgoed waar de Kroonprins ook aanwezig was had ze gezworen om zich nooit aan een man te binden.

Haar moeder had de situatie onhandig in de doofpot gestopt. Per slot van rekening had Elisabeth Rothford een hekel gehad aan complicaties. Ze had Sophia de mond gesnoerd en ze had haar gezegd dat niemand geïnteresseerd was in het feit dat Sophia haar maagdelijkheid had verloren aan een grote versierder zonder geld. Elisabeth was veel te egocentrisch geweest om zich het lot van haar dochter aan te trekken, zelfs al had het hele hof er een maand lang over gekletst. Het waaide allemaal vanzelf weer over, volgens haar.

Audrey besloot om de volgende dag bij Sophia langs te gaan om haar een grote bos bloemen te brengen.

Ook zij moest naar het Noorden vertrekken vanwege John Montgomery’s bruiloft. Ze had nog niet besloten of ze samen met Jonathan naar Schotland zou reizen. Het zou eigenlijk niet erg verstandig zijn, maar ze wist dat als hij het haar zou vragen, ze ondanks alles met hem mee zou gaan.

Ze zuchtte toen hij haar op haar rug rolde.

«John,» mompelde ze, “op jouw leeftijd zou je kleinkinderen op je knie moeten wiebelen, in plaats van eerbare vrouwen te attaqueren.”

Hij barstte in lachen uit.

«Audrey, elke man zal altijd een goed nummertje prefereren boven het hebben van een kleinkind op zijn knie. Nou, wil je nu beginnen met een beetje te kreunen? Ik vind het heerlijk om naar je gekreun te luisteren.»

«Ik vind het heerlijk als je me aan het kreunen maakt, Jonathan,» fluisterde ze, waarna hij iets gromde over vrouwen die altijd het laatste woord wilden hebben en die niet wisten wanneer ze moesten zwijgen of kreunen.

*

*

*

Hoofdstuk 4: EEN PROBLEEM VAN EIGEN MAAKSEL VOOR LOCHIEL

*

*

De sergeant krabde zichzelf eens flink achter zijn oor terwijl hij neerkeek op de jonge luitenant.