Dit is de (ingekorte, aangevulde) E-book versie van 17 keer verliefd

Copyright: © 2020 Dani van Doorn

Uitgeverij Mosae Verbo, Maastricht

ISBN 9789492015037

Redactie: Elsbeth de Jager

Omslagfoto: Kristina Paukshtite

Omslagontwerp: Dani van Doorn

NUR 343

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden vermenigvuldigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze dan ook zonder voorafgaande toestemming van de uitgever of auteur.

Alle overeenkomst met echt bestaande personages of gebeurtenissen berust op toeval.

Verliefd!

Een bundel hartverwarmende

verhalen

Met bijdragen van:

Dani van Doorn, Monique van Driel, Dineke Epping,

Lianne Hartman, Anne-Rose Hermer, Britt Hoogland

Els Knoope, Frea Kroese, Astrid Muçaj-van Hoesel,

Arne Overbeek, Linda Reek, Marijke Schipper

& Nine de Vries

2020

MOSAE VERBO

Maastricht

Boekenplan.nl

Inhoudsopgave

1.  De winkeljuffrouw van Barley ..........  Dineke Epping

2.  Belasting-medewerker ......................  Nine de Vries

3.  Wanneer is het tijd voor jou? .....  Anne-Rose Hermer

4.  Hoteldebotel ....................................  Linda Reek

5.  Het lijstje ................................. Monique van Driel

6 .  De weddingplanner ..............................  Els Knoope

7.  Lisa en Rachel ............................  Arne Overbeek

8.  Gooische dromen ........................  Marijke Schipper

9.  Telefoongesprekken .....................  Lianne Hartman

10.  Ontmoeting in de lift ........................ Britt Hoogland

11.  De conferentie .................................  Frea Kroese

12.  Stille wateren .................  Astrid Muçaj-van Hoesel

13.  Weet wie je date...........................  Dani van Doorn

1. De winkeljuffrouw van Barley door Dineke Epping

Zuid-Engeland, 1845

Mijn korset zat te strak. Toen ik het dorp Barley binnenreed op de kar van een boer die me een lift had aangeboden, wist ik dat. Óf mijn meid had die ochtend de veters te strak aangetrokken als laatste herinnering aan haar toewijding, óf ik was gewoon erg zenuwachtig nu de eindbestemming van de reis naderde. Daar was hij dan. Macy's kruidenierszaak. Mijn toekomst. Ik hoopte, nee, ik bad, dat het mee zou vallen.

'Nou, juffie, ik was eigenlijk niet van plan de hele dag voor de winkel te blijven staan.' De boer klonk bars, maar er twinkelden pretlichtjes in zijn ogen en hij speelde met de teugels alsof hij verder wilde rijden.

Ik stapte van de bok en greep mijn reistas. Veel had ik niet meegenomen, slechts weinig spullen kwamen van pas in mijn nieuwe leven als winkeljuffrouw. Ik pakte mijn kleine beurs om de boer een fooi te geven, maar hij weigerde. Dat was eigenlijk maar goed ook, want ik wist niet wanneer ik mijn eerste salaris zou krijgen.

'Beloon me maar met die mooie glimlach als ik weer in de winkel kom.'

Ik dwong mijn lippen in de stand die ze normaliter in de balzaal hadden.

Hij tikte tegen zijn pet. 'Succes, juffie.'

Even bleef ik staan om naar de winkel te kijken. De naam stond in keurige letters op het raam, met een boog. Er lag van alles in de etalage, maar van deze afstand kon ik nog niet onderscheiden wat. Aan het eind van de week zou ik het ongetwijfeld uit mijn hoofd weten.

Ik zuchtte en controleerde of mijn hoed netjes zat. Ik moest erg wennen aan mijn nieuwe kleding. Aan de eenvoudige jurk met een bloemetjesprint in plaats van glanzend satijn met linten en kant.

Er sprongen tranen in mijn ogen. Waarom, God? Ik wist wel dat papa de laatste jaren ongelukkig was geweest. En ik geloofde dat hij in de hemel was herenigd met zijn grote liefde. Maar het was hun liefde voor elkaar die mij ervan weerhield werk te zoeken dat beter bij mijn stand paste. Ik wenste dat ik eerder had geweten hoe papa er financieel voorstond. Veel familie had ik niet meer, alleen een verre neef die het maar de beste oplossing leek om mij uit te huwelijken aan een oudere weduwnaar.

De advertentie voor een winkeljuffrouw in mama's geboorteplaats was het antwoord op mijn gebeden.

Ja toch, Heer? U zult toch mijn werk zegenen?

De deur van de winkel zwaaide open. 'Blijf niet in dit herfstweer buiten staan, kind!' De vrouw was nog niet zo oud dat ik werkelijk haar kind kon zijn. Ze droeg een weinig flatterende schort met brede strepen en ze keek vriendelijk.

'Je bent toch Jessica Langtree?'

'Ja, mevrouw.' Zij moest mevrouw Macy

zijn.

Twee identieke jongetjes die tot mijn middel reikten, stormden de deur uit.

'Komt u hier werken?'

'Komt u hier wonen?'

'Moet u bij ons aan tafel eten?'

'Johnny, dat is onbeleefd!' riep mevrouw Macy.

'Ik krijg altijd het grootste stuk vlees,' vertrouwde Johnny mij toe, of misschien was het meer als waarschuwing bedoeld.

'Bof jij even.' Terwijl ik mevrouw Macy de winkel in volgde, deed ik mijn mantel uit. Er was niemand om hem aan te nemen, dus hield ik hem over mijn arm.

'Daar zijn een paar haken,' wees mevrouw Macy.

Haken? O, natuurlijk. Ik was nu winkeljuffrouw, ik hing zelf mijn mantel weg.

'Meneer Macy is in het magazijn.'

Maar op dat moment verscheen hij al in de winkel; een kalende man met een klein baardje. Hij sjorde zijn vest over zijn omvangrijke buik en nam mij nauwkeurig op. 'Ah, u bent er, juffrouw Langtree.'

'Inderdaad.' Ik maakte een reverence. Hij liep keurend om mij heen en ik produceerde nogmaals mijn balzaalglimlach. Ik leek meer op mijn vader dan op mijn beeldschone moeder, maar ik wist dat ik best mooi was. Mijn boezem was vol en mijn taille was slank – en dat kwam niet alleen door het korset. Mijn teint was blank als een lelie doordat ik altijd een parasol droeg. Mijn blonde haren krulden van nature.

'Hm,' gromde meneer Macy. 'Beter dan de vorige winkeljuffrouw. Ze heeft in elk geval geen paardenkop.'

Aha.

––––––––

Het idee was dat ik zou beginnen met het vullen van de schappen, planken en rekken. Zo kon ik uit mijn hoofd leren waar elk artikel lag. En daarna, als ik niet alles meer hoefde te vragen, zou ik pas de klanten helpen. Eerlijk gezegd had ik gehoopt op meer afwisseling. De eerste week sjouwde ik met dozen en kratten tot mijn rug pijn deed. Meneer Macy had officieel een kruidenierszaak, maar het was één van de weinige winkels in Barley en daarom oversteeg zijn assortiment dat van een gemiddelde kruidenier ruimschoots. Het echtpaar bediende samen de klanten, waarnaast mevrouw Macy de huishouding deed en probeerde haar irritante zoontjes James en Johnny in het gareel te houden. Intussen vroeg ik mij af of deze baan wel echt het antwoord op mijn gebeden was. Had ik het misschien verkeerd begrepen? Of had God mij in de steek gelaten nadat mijn vader was gestorven?

Tijdens mijn tweede week als... wel, als sjouwer klom ik op woensdagmiddag op een trapje om enkele lappen katoen op een hoog rek te leggen. Inmiddels was ik ermee gestopt om meneer Macy te overtuigen van de meest praktische plaats voor zijn koopwaar, ook al had ik gelijk. Vrouwen willen de stof voelen voor ze er een paar strekkende meters van aanschaffen, nietwaar?

Ik rekte me uit om de groene lap op de blauwe te leggen en op dat moment gebeurde het. James en Johnny speelden wildemannetje, renden gillend voorbij... en namen daarbij mijn trapje mee. Nog net kon ik me aan het bovenste rek vastgrijpen en daar hing ik, spartelend met mijn benen.

'Mevrouw Macy!' gilde ik, nog harder dan haar zoontjes.

'Geef ze maar een draai om hun oren!'

Dat ging nogal moeilijk met mijn vingers om een ijzeren stang geklemd.

'Help!' probeerde ik nog eens.

'Treuzel niet met je werk, juffrouw Langtree.'

Ineens voelde ik twee handen om mijn middel. Grote handen. Mannenhanden.

'O, dank u, meneer...'

'Laat de stang maar los,' zei een vreemde stem. Dit was niet meneer Macy. Toch gehoorzaamde ik en de handen lieten mij behoedzaam zakken.

Zodra mijn voeten de grond raakten, draaide ik mij om. Hij bleef mij vasthouden alsof hij zeker wilde weten dat ik niet omviel. Mijn adem stokte. Ik had nog nooit zo'n aantrekkelijke man gezien. Hij was groot en gespierd, had donker haar en ogen die zo bruin waren als de chocolaatjes die ik me niet meer kon veroorloven.

'D-dank u,' bracht ik stotterend uit.

Zijn grijns was oogverblindend. 'Graag gedaan.' Hij liet mij eindelijk los en ik miste onmiddellijk de warmte van zijn handen. 'Ik ben Jack Steward. Bent u de nieuwe winkeljuffrouw?'

Ik knikte en deed een stapje terug. Direct voelde ik dat ik werd tegengehouden, dat er iets afschuwelijk misging. De stof kraakte. Mijn jurk was blijven haken en liet nu een grote scheur zien... evenals een groot deel van mijn zijden onderrok met kant en strikjes. Jack staarde er in opperste verbazing naar en ik staarde naar hem. Hij kwam als eerste bij zijn positieven en tikte tegen zijn pet. 'Aangenaam kennis te maken, juffrouw...'

'Juffrouw Langtree!' riep mevrouw Macy. 'Ik hoop dat je die groene lap stof nog niet hebt opgeborgen. Ik heb hem nu nodig.'

Ik richtte mijn blik op het bovenste rek en zuchtte.

––––––––

'De boodschappenjongen is ziek.' Meneer Macy kondigde het na het ochtendgebed aan, terwijl we over onze havermoutpap zaten gebogen.

'Wat vervelend,' mompelde ik.

'Je zult zijn werk moeten overnemen, juffrouw Langtree.'

'Geen probleem.' Als ik een ponykar kon besturen, en dat had ik vaak gedaan, lukte dat ongetwijfeld ook met een werkpaard en een wagen vol boodschappen. 'Hebt u een lijst met adressen?'

Meneer Macy knikte. 'Je moet eerst naar het landhuis.'

Dat veranderde de zaak. 'Het... het landhuis? Van Lord en Lady Willow? Eh, misschien is het toch niet verstandig...'

Ik had hen nooit echt ontmoet. Hoe goed de zaken van mijn vader vroeger ook gingen, we waren nooit uitgenodigd in de Londense villa van de Willows. En na mijn debuut schitterde ik niet op de bals die Lady Willow gaf. Nee, daarvoor waren deze mensen te voornaam en waren mijn ouders de sociale ladder te ver afgedaald. Maar al kenden ze mij niet persoonlijk, dat betekende niet dat ze niet van mij gehoord hadden. Althans, niet van de jongedame Jessica Langtree natuurlijk, maar van de financiële malaise waarin de heer Herbert Langtree was komen te verkeren. Mijn vader. Of van mijn verre neef en de weduwnaar aan wie hij mij wenste uit te huwelijken.

Maar niemand verwachtte mij hier, hield ik mezelf voor. Waarom zouden Lord en Lady Willow wantrouwig zijn jegens een jong, eenvoudig winkelmeisje? Zoals gezegd leek ik niet op mijn moeder. Hoe zouden ze in mij de dochter herkennen van het meisje dat vroeger met hun dochter had gespeeld?

'Er is niemand anders die het kan doen,' zei meneer Macy onvermurwbaar. 'Hier is de lijst voor het landhuis.'

En zo pakte ik alle benodigde boodschappen in een paar kratten. Me afvragend of er die avond een chique diner zou zijn, sjouwde ik de kratten naar de wagen en ging weer naar binnen om mijn vertrek aan te kondigen. Nu ik wist dat ik er niet onderuit kon, voelde ik me gelaten. Misschien had ik geluk en waren ze niet thuis. 'Ik heb alles ingeladen en ik vertrek nu,' riep ik naar meneer Macy.

'Succes,' riep hij terug. 'En doe de groeten aan Jack!'

Ik verschoot van kleur.

––––––––

Het landhuis was prachtig. Op de bok van de rammelende wagen voelde ik me bijna onwaardig om over de brede oprijlaan tussen de statige naaldbomen door te rijden.

Ik herinnerde me dat mijn moeder hier had rondgelopen. Ze had vriendschap gesloten met de dochter van Lord en Lady Willow en was met open armen verwelkomd, alhoewel haar vader een bankier was en geen lord. Ze had wel onberispelijke manieren.

Terwijl ik de entree naderde, zag ik haar rondhuppelen over het grasveld, croquet spelen met de andere kinderen. Vrolijk. Levenslustig. Ik zag haar bij de klaterende fontein, in een lichte zomerjapon en zorgvuldig haar gezicht afschermend met een parasol. Tranen vertroebelden mijn blik. Ik heb goed naar u geluisterd, mama. Maar wat had ik nu aan lessen over etiquette en uiterlijke verzorging? Ik was winkeljuffrouw!

Ik beklom de marmeren treden naar de indrukwekkende ingang en besloot dat het te veel moeite kostte om God nogmaals te vragen naar de zin van dit alles. Tot nu toe had ik geen antwoord ontvangen, geen openbaring van zijn plan en zeker geen stem uit de hemel, waar ik veruit de voorkeur aan zou geven. God was me vergeten, of misschien had Hij een afkeer van mijn ouders gekregen door hun ondoordachte handelen.

Ik tilde langzaam de glanzende klopper op en liet hem weer op zijn plaats neerkomen. De butler in zijn zwarte kostuum deed open.

Ik produceerde een vriendelijke glimlach zoals meneer Macy het graag zag. 'Goedemorgen, meneer, ik kom de boodschappen afleveren.'

'De boodschappen?' Zijn gezicht liep rood aan. Vrezend dat hij slecht tegen veranderingen kon, voelde ik me genoodzaakt uitleg te geven.

'Ziet u, de vaste boodschappenjongen van kruidenier Macy is ziek. Ik ben eigenlijk de winkeljuffrouw. Maar ik verzeker u dat ik alle artikelen bij me heb.'

'En wie denkt u dat dit gaat controleren?' blafte hij. 'Lord Willow zelf?'

'Wel, ik vermoed dat de kokkin...' Mijn gezicht betrok. Ik begreep zijn ergernis en besefte welke gruwelijke fout ik had begaan. Beschaamd sloeg ik mijn ogen neer. 'Wilt u, wilt u zo vriendelijk zijn mij de leveranciersingang te wijzen?'

––––––––

De gesnauwde instructies van de butler brachten me zonder verdere problemen naar de achteringang die door personeel en leveranciers werd gebruikt. Mijn benen trilden nog toen ik op de grond stapte. Wat een pijnlijke vernedering! Nog zag ik zijn gefronste wenkbrauwen, zijn misprijzend omlaag getrokken mondhoeken. Ik dacht aan vroeger, aan thuis. Onze eigen Harris had nooit één boos woord tegen mij gesproken. Integendeel, onze oude butler had mij op handen gedragen, had mij snoepjes en complimentjes gegeven.

Die ellendige tranen kwamen terug. Met driftige gebaren tilde ik het eerste krat van de wagen.

Geen gejank, Jess, gewoon doorgaan. Bruusk draaide ik me om, zette een paar stappen naar de deur en... 'O!' Meteen botste ik hard ergens tegenaan. Een gespierd lichaam in een bruin overhemd. Een mand vol appels die viel en waarvan de inhoud nu over het grind rolde. En daarboven het geschrokken gezicht van Jack Steward. U krijgt de groeten van meneer Macy.

'Heeft u zich bezeerd, juffrouw Langtree?' Zijn stem klonk bezorgd.

'Nee hoor.' Als het iemand pijn had gedaan... 'Ik zal u helpen met de appels,' zei ik vlug.

Ik had de oudere vrouw in de donkere jurk niet meteen opgemerkt, maar ze verscheen als een reddende engel.

'Wilt u even mijn boodschappen vasthouden?' Ik kon niet onderscheiden of zij de kokkin of de huishoudster was, maar onder de gegeven omstandigheden leek dat onbelangrijk. De appels waren ver weggerold en we moesten ze vlug verzamelen. Helaas leek Jack niet erg doordrongen van die noodzaak. Hij stond met open mond te staren, zodat ik zelf onder de wagen dook om er twee verdwaalde appels vandaan te halen. Pas toen de oudere vrouw kuchte, kwam hij in beweging. 'Het spijt me, Lady Willow. Geeft u mij dat krat, alstublieft.'

Lady Willow? Mijn hoofd bonsde hard tegen de bovenkant van de wagen. Lady Willow? Ik weerstond de neiging om onder de kar te blijven zitten, om achter de wielen weg te kruipen. O God, wat heb ik nu weer gedaan? Met brandende wangen en knikkende knieën kroop ik tevoorschijn.

'Lady Willow.' Mijn stem piepte. 'Mijn excuses. Helaas herkende ik u niet.'

'U bent de nieuwe winkeljuffrouw van Macy, neem ik aan?'

'Dat klopt, my lady.' Ik deed een onhandige poging tot een reverence. Mama zou zich voor me schamen.

'Juffrouw Langtree en ik botsten tegen elkaar aan,' legde Jack uit.

Lady Willow knikte alleen. 'De rozen doen het prachtig dit jaar, Steward. Ik heb ze een beetje gesnoeid.'

'Uitstekend, my lady.'

Haar blik ging naar zijn mand. 'Als je die naar de kokkin brengt, zeg haar dan dat de appelmoes geen stukjes mag bevatten.'

'Natuurlijk, my lady.' Onderdanig knikkend maakte Jack een heel andere indruk dan toen hij mij als dappere ridder bevrijdde van mijn benarde positie aan het hoge rek in de winkel.

Nu Lady Willow wegliep, keek hij naar mij. Opnieuw bloosde ik, want ik had het gevoel dat hij geen degelijke katoenen jurk zag, maar een onderrok van zijde en kant.

Ik slikte. 'U moet wel een vreselijke indruk van me krijgen, meneer Steward.'

'Zeg maar Jack.' Hij bevestigde noch ontkende mijn uitspraak.

'Als u, als jij Jessica zegt. Ik, ik had geen idee wie ze was.'

'Lady Willow is dol op tuinieren,' zei hij. 'Ze draagt er meestal een oude jurk bij.'

'En jij?'

'Wat? Of ik dol ben op tuinieren?' Zijn ogen glinsterden plagend.

'Ik bedoel, wat is jouw werk hier?'

'Ik ben tuinman,' gaf hij toe. 'Ik beheer de siertuinen, de moestuin, de kassen. Vandaar die appels.' Hij lachte.

Ik keek diep in zijn donkerbruine ogen en knikte als verdoofd.

'Ik dacht al, waar blijven de boodschappen!' Een snerpende stem kwam ons uit de open deur tegemoet en een magere vrouw sloeg haar armen over elkaar. Verschrikt keek ik op. 'Jij bent niet de boodschappenjongen van Macy,' concludeerde ze.

'Hij is ziek, ik ben de winkeljuffrouw,' begon ik uit te leggen, maar het was tegen dovemansoren.

'Nou, breng je die kratten nog naar binnen?'

'Natuurlijk, mevrouw.' Ik pakte haastig het krat dat Jack had teruggezet op de wagen, struikelde bijna en botste opnieuw tegen hem aan.

Hij hield zijn appels stevig vast.

––––––––

Twee dagen later mocht ik voor het eerst klanten bedienen. Op zaterdag. Ja, inderdaad, de drukste dag van de week.

Helaas had mevrouw Macy haar handen vol aan twee jengelende en overgevende jongetjes en stond ik er direct grotendeels alleen voor.

Dus verkocht ik tot drie keer toe de verkeerde soort thee aan de twijfelende mevrouw Harolds, die er telkens weer mee terugkwam. ''t Is toch andere dan het restje dat nog thuis staat.'

En toen ik stof uitmat voor de nieuwe japon van mevrouw Lindsey paste de lap amper rond haar middel. 'Weet je wel hoe je met een meetlat moet omgaan, meisje?'

Toen ik na de middagpauze het bordje met 'Gesloten' omdraaide, kwam Jack binnen om zaden te bestellen. Hij treuzelde. 'Lady Willow zei dat je moeder uit dit dorp komt.' Geschrokken sloeg ik mijn ogen neer, want ze had het daar vast niet bij gelaten.

'Ze heeft les gehad met hun eigen dochter.'

'Dat klopt.'

'Ben je daarom hierheen gekomen? Waarom heb je dat niet eerder verteld?'

Mijn bezwete handen friemelden aan de bandjes van mijn schort. 'Heb je niet gehoord... hoe mijn moeder is vertrokken?'

'Ze was de dochter van een rijke bankier, verbrak haar verloving en liep weg met een boerenzoon.'

Ik kromp ineen nu ik het hem zo zakelijk hoorde zeggen. Als mama erover vertelde, was het verhaal doorspekt met liefde en dromen. 'Maar papa heeft gespaard tot hij kon studeren. Hij is advocaat geworden.' Mijn trots kwam boven. 'En hij was heel goed.'

'En nu ben jij winkeljuffrouw?' Er klonk ongeloof door in zijn stem.

'Hij takelde af na mama's dood. Toen hij stierf, had hij schulden.' Ik lachte spottend. 'En ik was zo dom om te denken dat een advertentie uit mama's geboortedorp het antwoord op mijn gebeden was. Ze was hier gelukkig voordat ze wegliep.'

'Maar ze is nooit teruggegaan?'

'Nee, en daarvan had ik moeten leren. Niemand begreep haar keuze, maar zij gaf niets om het standsverschil. Ze zei altijd dat God paradijsvogels en musjes met evenveel zorg heeft gemaakt.'

'Een mooie gedachte.' Hij bleef mij lang aankijken, zodat mijn wangen warm werden. 'Dus jij bent een kruising tussen een paradijsvogel en een musje?'

Lachend gebaarde ik naar mijn jurk en mijn schort. 'Volgens mij heb ik meer van een simpele mus.' En eerlijk gezegd begon ik daar al aardig aan te wennen.

'God zorgt voor de musjes,' zei Jack.

'O ja?'

'Het staat in de Bijbel.'

'Hij had best mogen zorgen dat geheim bleef wie ik ben, zodat ik een normaal leven kan leiden.' Zonder roddels, zonder praatjes. Waarom was ik hier in vredesnaam naartoe gekomen?

Ik wendde me van Jack af om de volgende klant te begroeten. 'Goedemiddag, mevrouw Jones, waarmee kan ik helpen?'

Ze bekeek mij van top tot teen en snoof. 'Als mensen zich niet aan de regels van de maatschappij houden, worden hun kinderen de dupe.'

Tot zover gelukkige musjes. Hoorde God hen niet tegen gemene kraaien te beschermen? Ik wilde Jack ter verantwoording roepen, maar hij was al verdwenen.

––––––––

Geheel in tegenspraak met mijn sombere stemming scheen die zondagochtend een vrolijk herfstzonnetje. Toen de Macy's met hun zoontjes naar de kerk gingen, tikten ze bemoedigend op mijn wang en zeiden dat ik lekker moest uitrusten. Daar knapte ik van op. En als ik me goed genoeg voelde, was het heel gezond om achter het huis in de zon te gaan zitten.

Met mijn rug tegen een boom probeerde ik te genieten, maar mijn gedachten gingen vooral naar alle praatjes die de kerkgangers van Barley ter ore zouden komen.

'Jessica?' O, ik kon zijn stem inmiddels al uit duizenden herkennen en het liefst zou ik achter de boom wegkruipen. Maar hij stond al naast me. Jack liet zijn oogverblindende glimlach zien. 'Meneer Macy zei dat je ziek was, maar je hebt genoeg kleur op je wangen.'

Dankzij jou, ja. 'Ik... ik ben ineens weer opgeknapt,' loog ik.

'Ik heb iets voor je meegenomen.' Hij hield een mandje omhoog. Ik zag drie glanzend rode appels, een bosje kleurrijke bloemen en een kannetje sap. 'Van sinaasappels uit de kas.'

Mijn ogen gingen terug naar de bloemen en tranen welden op. Was hij speciaal daarvoor naar me toegekomen? Had hij de moeite genomen om voor mij dat mandje klaar te maken?

'Je bent niet echt ziek, hè?' Ook dat nog. Hij prikte moeiteloos door mijn smoezen heen.

'Wordt er veel over me gepraat?'

'Niet echt. De verloving van John Moore en Lizzie Jones is groter nieuws.' Ik was de jongelui dankbaar. 'Of de nieuwe baby van de familie Simms.'

'O, die wil ik een cadeautje geven!' riep ik zonder nadenken uit. Jack grijnsde. 'Dus je blijft?'

Ik aarzelde. 'Zou het goed komen?'

'Geef Barley maar een kans. Leer mensen kennen, maak vrienden.' Hij sloeg even zijn ogen neer. 'Je hebt er al eentje.'

Toen hij me weer aankeek, met een ernstige blik, werd mijn keel droog. Zojuist had Jack Steward mijn wereld veranderd. Hij had mij laten zien dat er hoop bestond, nieuwe kansen, een nieuw leven. En ik was niet alleen.

Pas later zag ik het kaartje dat hij op de bodem van de mand had gelegd. Een kleine, eenvoudige pentekening die me deed beseffen dat God mij toch niet in de steek had gelaten. Het was de afbeelding van een musje.

2. Belasting-medewerker door Nine de Vries

Eindelijk is ze uitgenodigd voor een gesprek. Het maakt dat Liesbeth veerkrachtiger dan andere dagen haar postronde loopt. Ze zucht niet eens als ze bij het hoekhuis van de Klipperstraat komt en ziet dat de bewoner de voortuin staat te harken. Aan de post te zien leeft hij alleen en hij heeft altijd iets te klagen.

Als Liesbeth het paadje naar de voordeur oploopt, groet ze de man opgewekt: 'Mooi weer, hè!'

'Voor morgen voorspellen ze alweer regen,' klinkt het korzelige antwoord.

Liesbeth volgt de blik van de man naar de strakblauwe lucht boven hen. Geen wolkje te zien. Het is bijna oktober en warm voor de tijd van het jaar.

'Heb je het al gehoord?'

Liesbeth kijkt hem vragend aan. 'Vast niet,' glimlacht ze. 'Ik hoor de dingen vaak als laatste.'

'Ze willen in heel de stad betaald parkeren doorvoeren. Dan moet ik betalen om mijn auto voor het huis te kunnen zetten.'

Liesbeth drukt haar bril omhoog en knikt. Daar had ze wel van gehoord.

De man harkt mopperend verder. 'De hele buurt klaagt. Als ik visite krijg, moet ik ook voor hen een parkeerplek betalen. Het is belachelijk!'

Traag knikt Liesbeth nog een keer. 'Ja, dat is wel vervelend.'

Terwijl de man zijn beklag doet, dwalen haar gedachten naar het gesprek volgende week. Haar buik trekt samen. Ze heeft al veel mails gestuurd, maar dit is de eerste keer dat ze is uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Eindelijk. Het is bij een naburige gemeente, als belasting-medewerker.

––––––––

Even later loopt ze dromend verder. Als de nieuwe baan wat wordt, zal ze de post wel missen. Maar ja, over een half jaar moet ze echt uit haar studentenkamer en dan gaan haar vaste lasten flink omhoog. Ze denkt aan Tineke, een vriendin van haar. Die is getrouwd en zit in de poepluiers en doorkomende tandjes. Haar gedachten worden plots onderbroken als ze over een hekje struikelt en languit in een tuin valt. Verdwaasd kijkt ze om zich heen. Hier zat toch geen hekje? Snel krabbelt ze overeind en graait de post bij elkaar. De afzetting is inderdaad nieuw. Het tuinpaadje is twee meter naar rechts verlegd. Liesbeth loopt beschaamd naar de brievenbus en kijkt steels om zich heen of niemand haar buiteling heeft gezien. Dat is dus het nadeel van een vaste wijk, denkt ze terwijl ze de post in haar hand ordent. Je loopt op de automatische piloot en ziet of hoort niets meer totdat ze die rottige paadjes gaan verleggen.

Als ze vanavond haar vriendinnen ziet, zal ze hun vertellen wat er gebeurd is, dan hebben ze weer wat te lachen.

En inderdaad, Sara rolt bijna van de stoel van het lachen. 'Serieus? Plat op de grond?'

Liesbeth lacht mee. Met z'n drieën zitten ze in een bruin café met een glas wijn voor hun neus. Sara's ogen dwalen geregeld naar een plek achter Liesbeth. Liesbeth kent die gezichtsuitdrukking. Ze stoot Tineke aan en fluistert met een blik naar Sara: 'Is het weer zover?'

Tineke knikt. 'De jongen achter de bar.'

Liesbeth kijkt bezorgd naar Sara. Haar vriendin is al vaker in een relatie gedoken, maar ze heeft nog geen één gevonden die blijft.

Sara ontwaakt ineens uit haar dagdroom: 'Wat?'

'Doe je kalm aan?' vraagt Liesbeth.

'Ja hoor,' kat Sara terug. 'Ik ben heel voorzichtig.'

'Sorry. Ik ben alleen nog niet vergeten hoe je vorige verkering uitging.'

Sara verzacht. 'Je hebt gelijk. Maar ik denk dat deze jongen echt anders is.'

De laatste woorden fluistert Sara, want het onderwerp van gesprek komt quasi nonchalant aangewandeld.

'Kan ik de dames nog wat inschenken?' gebaart hij naar de lege glazen.

Liesbeth bekijkt de jongen eens goed. Zijn witte schortje hangt achteloos om zijn heupen. Als de mouw van zijn shirt omhoog piept, ziet ze een stukje van een tatoeage. Ze moet toegeven dat hij er goed uitziet. En dat zijn aantrekkingskracht op Sara wederzijds is. Pas na een tijdje lijkt de jongen te ontdekken dat er, behalve Sara, nog meer mensen aan de tafel zitten.

'Nog een wijntje?' vraagt hij met een blik op Tineke.

'Een appelsap graag,' glimlacht Tineke.