Colofon

E-book, 2017.

Uitgeverij De Groene Gedachte, Tienen, België.

www.degroenegedachte.be

Titel:

Novaluna’s Magische Verhaal

ISBN-NUMMER : 9789492057167

EAN : 9789492057167

Trefwoorden: magisch realisme, fantasie, verhaal

Vormgeving: Freak & Si

Coverontwerp: Anne-Mie Verheyden

De Groene Gedachte helpt bij het verspreiden van een positief gedachtegoed, gaande van een gezonde voeding, een gezonde levenshouding, balansbewerkstellende en balansherstellende mechanismen of interacties van mens tot mens, van cultuur tot cultuur en tussen mens en natuur.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission of De Groene Gedachte.

Novaluna’s Magische Verhaal

Catherine Wheels

Copyright vertaling: De Groene Gedachte – Tienen (België) 2016

Ze werd wakker…

… opende haar oogjes en ontwaarde tussen haar lange wimpers een prachtige blauwe hemel. Er priemde een zonnestraaltje doorheen en dat deed haar glimlachen. Maar o, wat had ze het koud! Ze rilde over heel haar lijf. Haar kleren waren nat. Haar huid leek doorweekt en in haar natte haren kleefde zand. Ze draaide zich op haar zij en gebruikte één arm als steun om zich op te richten. Dat ging veel moeizamer dan verwacht. Haar lichaam leek stijf en haar krachten waren uitgeput. Waar ben ik aangespoeld? En waar zijn mijn ouders? Liggen ze hier ook op dit strand? Leven ze nog of zijn ze dood? Ze speurde de omgeving af, maar ze zag niemand. O, wat een hel!

Ze huilde stilletjes. Haar tranen smaakten naar zout. Ze voelde ze op haar wangen branden in de warme zon. Ze keek nog eens om zich heen. Wat was het hier mooi! Azuurblauw water, wit zand, een weelderige plantengroei aan de andere kant en in de verte de afgetopte bergen die zichtbaar met sneeuw waren bedekt. Dit leek wel Tibet, maar Tibet lag toch niet aan zee?

Zou ze hier echt alleen zijn aangespoeld? Had ze zich weten vast te klampen aan drijfhout? Ze herinnerde zich amper iets van wat er was gebeurd. Ze wist alleen nog dat ze met haar ouders, buren en familie op zoek ging naar meer veiligheid. Veiligheid is het allerbelangrijkste en voor hen was er voortdurend die stress door de alomtegenwoordige angst. Angst omdat ze niet wisten of ze de volgende ochtend nog zouden halen. Vreemde snuiters hadden hun stad ingepalmd en mensen gerekruteerd voor een oorlog die ze niet konden winnen. Een oorlog die ze helemaal niet begrepen. Wanneer een man weigerde deel te nemen aan dat zinloze geweld, kon hij meteen al een kopje kleiner worden gemaakt. Deze strijders streden voor idealen die er geen waren. Voor een leider die ze niet kenden. Ze beweerden te strijden voor hun geloof, maar daar geloofde niemand wat van, want ze leken helemaal geen waarden te kennen. Waar er geen moraal is, kan er toch ook geen God zijn. En aangezien hun land voor hun verbeten strijd als uitvalsbasis werd gebruikt, was er niet één vijand, maar waren er vele.

Elke actie vraagt immers om reactie. De oorspronkelijke bewoners van hun land konden zowel in de actie als in de reactie hun leven laten. Op die manier is overleven quasi onmogelijk. Dit was een oorlog van blinden, met alleen maar verliezers. Dat geldt trouwens voor elke oorlog. Ze hadden gewacht op internationale politieke tussenkomst. En ze hadden om logistieke hulp gevraagd, maar die kregen ze niet of die bereikte hen niet. Daarom leek het hen beter om gewoon te vluchten naar de landen die hen aanvankelijk woordelijke beloftes hadden gemaakt omdat zij hen vermoedelijk dat veilige kader wel zouden kunnen bieden.

Ze waren vertrokken met weinig op zak. Eigenlijk zaten er alleen wat kleren in de rugzak, iets om te eten en veel drank, maar ook geld en diploma’s. Misschien werden de diploma’s ooit nog belangrijker dan het geld, want die gaven hun een identiteit. Hun smartphone wees hen nu de weg. Waar apps al niet goed voor zijn! Toen ze enkele straten verder waren, sloten ze zich aan bij een andere groep. Na een tiental kilometers merkten ze dat ze als druppels water in een bewegende mensenstroom terechtkwamen. En die stroom werd een mensenzee, die zich traag bewoog in de richting van de zee. Daar lagen rubberboten klaar. Eigenlijk waren ze te vol, maar niemand mopperde. Niemand deed moeilijk. Waarom zouden ze? Dit was de weg naar de betere toekomst, naar een toekomst. De families mochten samen in een boot. Ze waren allang blij dat ze niet van elkaar werden gescheiden. Maar dit viel niet te rijmen, want wat deed zij dan hier, helemaal alleen, op dit verlaten strand? Waren de anderen omgekomen? Of was zij de laatste die aanspoelde? Of was ze de laatste die haar oogjes had geopend en waren de anderen allang het eiland gaan verkennen?

Ze trok haar kleren uit en hing ze op aan de takken van een ontschorste boom om ze te laten drogen aan de zon. Kwam die dode boom misschien ook uit de zee? Werd hij achtergelaten door de vloed? Gek genoeg hingen er nog heel wat lappen stof aan. Ze controleerde ze om te zien of ze er wat van kon gebruiken. Ze vond dat ze, ondanks alles, wel opvallend nuchter was. Niet eens in paniek. Het leek haar hier geen onveilige plek. Ze zou eerst op zoek gaan naar drinkbaar water en wat voedsel. Al snel vond ze enkele plastic flessen. Mogelijk waren het die van haar. Ja joepie, het lipje zat er nog op! Het water was dus drinkbaar. Ze nam gulzig enkele slokken, maar bewaarde nog wat voor later.

Nu zij dit – wat het ook was – had overleefd, leek het toch helemaal de bedoeling dat ze in leven bleef. Het lot leek haar welgezind. Gesteund door deze gedachte, een gedachte die hoop en moed bij haar opwekte, moest ze nu op eigen houtje verder. Ze wilde haar redders – in de hemel of op aarde – niet ontgoochelen door het net nu op te geven. Misschien vond ze zelfs haar ouders terug. Ja, nu begreep ze de uitdrukkingen ‘hoop doet leven’ en ‘veiligheid boven alles’. Je kan geloven in het lot, maar voor een deel moet je ook zelf je leven creëren. En het moeilijkste leek haar al achter de rug. Ze had een woelige zee overleefd. Ze was niet verdronken. Tot tweemaal toe was het lot haar welgezind geweest. Ze had de strijders overleefd en nu de zee. Dat waren dus twee wereldwonderen. De andere wonderen zou ze dus zelf moeten laten gebeuren door haar verstand te gebruiken, of haar intuïtie.

Ze at zeewier, proefde voorzichtig van wat bladeren en rode sappige bessen. Ze leken sterk op veenbessen. En veenbessen zitten vol vitaminen. Misschien deze dan ook. Als ze zoet smaakten en geen bittere nasmaak hadden, dan had ze er vertrouwen in. Het was slechts een wilde gok, maar ze ging ervan uit dat de natuur op een of andere manier de mens wel zou alarmeren. In haar zoektocht naar eetbaar voedsel vermeed ze vreemde kleuren en bittere smaken. Soms voelde ze wel een kleine kramp, maar toch kreeg ze al gauw wat meer kracht en warmte. En door het stappen werden ook haar spieren sterker. De zon leek ook een heel belangrijke rol te spelen. Zorgde die immers niet voor nog meer vitamines?