Colofon

Titlel: Een andere kijk op gezondheid

Ondertitlel: HIV , mijn positieve vriend

Auteur: Geert Thyssen

Grafisch ontwerp cover: Kantlijn, Tienen

Uitgeverij: De Groene Gedachte, Tienen /

vzw LevensSTrooM, Leuven

ISBN-NUMMER : 9789492057174

EAN : 9789492057174

Trefwoorden: gezondheid, genezing, HIV, aids, zelfheling, mentale weerbaarheid, immuniteit

De Groene Gedachte helpt bij het verspreiden van een positief gedachtegoed, gaande van een gezonde voeding, een gezonde levenshouding, balansbewerkstellende en balansherstellende mechanismen of interacties van mens tot mens, van cultuur tot cultuur en tussen mens en natuur.

No part of this book may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission of De Groene Gedachte.

Een andere kijk op ziekte en gezondheid

HIV, mijn positieve vriend

Geert Thyssen

‘Het beste geneesmiddel voor de mens is de mens.’ ‘En de hoogste graad van genezing wordt gebracht door de liefde.’ (Paracelsus)

Voorwoord

In 2013 krijg ik het label ‘HIV-patiënt’. Na het verwerken van de eerste shock ben ik op zoek gegaan naar een manier om hiermee om te gaan. Deze zoektocht geef ik in dit boek weer, dit met als doel mensen die in gelijkaardige situaties terecht komen te helpen.

Voor mij zijn de voorbije drie jaar een boeiende reis geweest. De zoektocht heeft me heel wat inzichten gegeven waardoor het een begin is geworden van een groeien in persoonlijk bewustzijn. Zo ben ik er van overtuigd geraakt dat er nog heel wat andere waarheden zijn naast die ene die de reguliere geneeskunde naar voor schuift. Door ervoor te zorgen dat je voldoende sterk in je schoenen staat, kan je die onbekende paden bewandelen. Gaandeweg heb ik ontdekt dat je zo meer en meer je diepere zelf ontmoet waardoor angst plaats maakt voor een brede basis van vertrouwen.

Na het verzamelen en neerschrijven van al deze informatie heb ik nu al een vorm van ‘weten’, maar de noodzakelijke volgende stap is om dit weten nog meer te integreren in mijn leven en het ook ten volle toe te passen. Ik probeer sterker de conditioneringen los te laten om vol overgave nieuwe uitdagingen aan te gaan die buiten mijn comfortzone liggen.

Ik heb ook gemerkt dat indien je met wederzijds respect elkaar benadert er een mooie dialoog mogelijk is met personen die de reguliere aanpak prediken. Er is helemaal geen strijd nodig, waardoor ik de keuzevrijheid heb gekregen om voor mijzelf een eigen weg uit te stippelen.

Iedereen kan voor zichzelf de hulpmiddelen hanteren die hem/haar kunnen helpen om een optimale gezondheidsbalans te bekomen. Persoonlijk heb ik ervaren dat hoe meer je op het spirituele pad aan de slag kan gaan, hoe sterker je in het leven kan staan.

In vertrouwen en liefde!

Helder Inzicht Vormen

Meer en meer worden we geconfronteerd met mensen die uit balans zijn. Mensen zonder een medisch labeltje of zonder diagnose worden stilaan een zeldzaamheid.

Het maatschappijbeeld en het concept rond ziekten kan zo overweldigend zijn, zo indoctrinerend werken dat je er zelf niet meer durft aan te twijfelen.

In dit boek gebruik ik mijn eigen ervaring met HIV als rode draad, maar dit dient enkel als voorbeeld. Veel informatie die ik wil meegeven is toepasbaar voor eenieder die begaan is met zijn gezondheid en met de gezondheid van zijn medemens!

Dit eerste deel heeft als doel om het vastgeroeste angstbeeld van het aids-monster van zijn sokkel te duwen, zodat je blik zich eventueel kan verruimen naar een andere perceptie op ziekte en je terug het recht op gezonde twijfel geeft om zo een eigen mening te vormen.

Soms wordt de uitleg complex en zeer technisch. Dit is vooral bedoelt om voldoende achtergrond mee te geven aan mensen met HIV zodat ze durven een andere weg uit te gaan.

Geef jezelf de vrijheid om er diagonaal over te lezen en enkel datgeen wat je boeit mee te pikken. Het zou jammer zijn dat je hierdoor afhaakt en het inspirerende tweede deel van dit boek zou missen. De volhouder wint! 

Andere kijk op ziekte

De huidige visie op ziekte gaat er al te vaak van uit dat het een puur fysieke aangelegenheid is. Ziekte is zoals veel zaken een materialistisch concept geworden waardoor er niet meer gezocht wordt naar de ware oorsprong en oplossing. De hoop op volledig herstel verdwijnt en er wordt vooral sympto-matisch gewerkt. Daarnaast is er een groot angstcomplex ontstaan voor allerlei gevaarlijke en ‘onverklaarbare’ ziekten.

De oorsprong van ziekte is echter niet materieel van aard. Het is een conflict tussen de ziel en de geest. Door het oplossen van dit conflict kan je echt genezen. De symptomen op het fysieke vlak oplossen is soms wel nodig; het kan tijdelijk de meeste hinder wegnemen maar meestal is het slechts een lapmiddel. De kans bestaat dat de kwalen verergeren. Ziekte is eerder een weldoener en een helper om ons de levensles die we nog moeten leren te tonen. Ziekte geeft ons de kans om fouten die we blijven maken voor altijd recht te zetten.

Op die manier zijn alle ziekten het gevolg van een levenswijze die afwijkt van de universele wetten¹. Vaak is het een combinatie van verkeerde of negatieve gedachten en gevoelens die niet in harmonie zijn met de universele wetten. Het is onze ziel die spreekt en die ons een les wil leren. De meeste mensen leven met hun hersenbewustzijn op zo’n manier dat ze zich sociaal wenselijk gedragen en zo wijken ze meer en meer af van wat hun eigen dieper aanvoelen is. Ze verleren zodoende ‘het voelen’ en het ‘ernaar handelen’. Ziekte wordt veroorzaakt door het verzet van het verstand tegen het leven.

1.Deze wetten duiken opnieuw op in het spirituele luik van dit boek

Zelf veroorzaakte ziekten zijn een verstoring in de energiestroom en kunnen een gevolg zijn van te sterke of onevenwichtige begeerten, impulsen, verlangens, wensen en diens meer.

Van de vorige generaties erfden we misschien een pathologische constitutie die kan zorgen voor een verhoogde gevoeligheid voor bepaalde ziekten, waardoor ze ook meermaals kunnen voorkomen binnen je familielijn. Het zijn echter storingen die toen niet werden opgelost en die zich zodoende blijven herhalen. Op zich hoeven deze gevoeligheden zich niet noodzakelijk te uiten in ziekten.

Vele welvaartziekten kunnen ook een uitwendige oorzaak hebben zoals een ongezonde voeding, een verkeerde levenshouding, een ongezonde ademhaling (roken, giftige stoffen en foutief ademen), en negatieve omgevingsfactoren zoals bijvoorbeeld elektromagnetische straling, radioactiviteit, verdelgingsmiddelen en aardstralen.

Gezond zijn is gerelateerd aan onze levenswijze en niet aan de mate waarin we afwijken van bepaalde parameters zoals vooropgestelde bloedwaarden. We dienen voldoende aandacht te geven aan een ziekte want het zijn duidelijke boodschappen die rechtstreeks van de ziel komen. Medicatie op het stoffelijke niveau beperk ik tot een minimum want ze pakken de diepere oorzaak helemaal niet aan.

Ziekte geeft je de kans om even stil te staan bij je leven of levenswijze om zo terug op je levensweg te komen. Negeer je die kans, dan worden de ziektesignalen alleen maar erger.

Het natuurlijke zelfhelende vermogen wil de energiestroom in harmonie houden of herstellen. De zelfgenezende energie zorgt terug voor een balans in en tussen alle energetische lichamen.

Het verloop van een ziekte volgens Dr. Hamer of de 5 biologische wetten van de nieuwe Germaanse geneeskunde

De nieuwe Germaanse geneeskunde van de Duitse arts Ryke Geerd Hamer² zal ik af en toe belichten ondanks zijn omstreden persoonlijkheid of zijn soms wat vreemde conclusies. Hoe meer ik me in de Germaanse geneeskunde verdiep, hoe meer ik mij thuis voel in deze visie. De verdere uitwerking die door de Totale Biologie gebeurd is, vervolledigt het geheel en haalt de scherpe kantjes van Dr. Hamer er weer af. Beide denksystemen zijn voor mij een goede hulp geweest om met een ruimere blik naar mijzelf en mijn problemen te kijken.

Dr. Hamer zijn basistheorie die gesteund is op de 5 biologische wetten, is alleszins een boeiende invalshoek voor wie op een andere manier met gezondheid wenst om te gaan. Dr. Hamer heeft als gewone arts veel praktijkervaring met kankerpatiënten waardoor de gebruikte voorbeelden in dit boek vaak over deze ziekte gaan. Hij wil het woord ‘kanker’ ook veel gebruiken om het zo te ontdoen van zijn beladen karakter binnen de reguliere geneeskunde.

Dr. Hamer vindt het zoals vele anderen essentieel om een globale, noem het een holistische benadering, toe te passen. Daarbij komen vragen aan bod zoals: Wat is de levensstijl van de persoon? Welke toxische stoffen neemt hij tot zich (onder andere via voeding en medicatie)? Welke gevolgen zijn er door andere ziekten en in het bijzonder door ontstekingen? Wat is zijn voedingspatroon? Hoe gaat hij in geestelijke zin om met het leven?

Voor Dr. Hamer is het net het geestelijke dat in de reguliere geneeskunde al te vaak vergeten wordt. Het psychisch welzijn is een belangrijke factor in het al of niet gezond zijn.

2.Dr. Hamer (geboren in 1935) heeft zijn biologische wetten bij meer dan 40.000 ziektegevallen proefondervindelijk vastgesteld. Omdat zijn theorieën zo ingaan tegen de gewenste, gangbare geneeskunde is hij in veel landen vervolgd en veroordeeld.

1ste biologische wet: de psychische oorsprong van een ziekte³.

De gedachten, de hersenen en de organen zijn voortdurend met elkaar in interactie. Het is door de geestelijke gedachten dat een persoon voor zichzelf een realiteit schept. Daarbij ontstaan eventuele moeilijkheden. Zolang de persoon het mentaal aan kan, is hij niet ziek.

De pijnlijke levenservaringen kunnen voor een psychische shock zorgen waardoor het individu totaal uit balans geraakt en er geestelijke conflicten ontstaan. De zwaarte van de conflicten zijn zeer individueel gebonden. De ene persoon kan ook meer aan dan de andere. Daarbij spelen volgende vragen een grote rol: Hoe belangrijk vindt die persoon dit innerlijk conflict? Hoe lang duurt de situatie? Wat is zijn subjectief gevoel hierbij, met andere woorden hoe ervaart de persoon deze shock? Is die voor hem/haar overbrugbaar of niet?

Het zenuwstelsel omvat de hersenen met een orthosympatisch en parasympathisch systeem. Het eerste zorgt ervoor dat we alert blijven; in staat van paraatheid blijven om over te gaan tot actie. Het parasympathisch systeem zorgt voor rust en herstel. Gezondheid vereist een goed evenwicht tussen beide systemen.

Van zodra er een conflict ontstaat wordt het evenwicht verstoord met een verschuiving naar het orthosympatische niveau wat beter gekend is als ‘stress’. Het is de uitdrukking van de opperst alerte fase die nodig is om het conflict op te lossen. Vele westerlingen of wie weet zelfs wereldburgers lopen voortdurend in deze stressmodus zonder dit echt te beseffen, dit terwijl de neurovegetatieve disbalans echt wel zijn grenzen kent. Het is dan afwachten tot wanneer het vroeg of laat volledig ontspoort.

3.Door Dr. Hamer soms ook de ijzeren regel voor kanker genoemd.

Door de neurovegetatieve disbalans zal er een bepaalde zone in de hersenen verstoord worden. Deze verstoring kan op zijn beurt een fysieke ziekte doen ontstaan. De subjectieve inkleuring, de manier waarop iemand psychisch reageert op het conflict zal bepalend zijn voor de ‘aangetaste’ zone in de hersenen en vervolgens zal het zich uiten in een ziekte.

Dus een ziekte is niet het resultaat van een toevallige aanval van buitenaf maar eerder het gevolg van een persoonlijke geschiedenis met een bepaalde chronologie en erg individuele menselijke ervaringen.

De shock wordt in de hersenen in enkele seconden verwerkt en vanuit deze specifieke hersenzone reageert op synchrone wijze een overeenkomstig orgaan (met bijvoorbeeld kanker of verlamming als gevolg). Dr. Hamer noemt dit ganse proces het Zinvol Biologisch Speciaalprogramma (ZBS). Het conflict is het Dirk Hamer Syndroom (DHS), genoemd naar de plotse dood van zijn zoon. De Hamerse Haard (HH) is de locatie in de hersenen waar het Zinvol Biologisch Speciaalprogramma plaats grijpt. Deze locatie is rechtstreeks gelinkt met een orgaan.

Indien een zeer traumatische belevenis onverwacht en acuut gebeurt en indien het geïsoleerd voorkomt dan kan er een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma opgestart worden.

Het orgaan waar de ziekte toeslaat is altijd gecorreleerd aan de oorzaak. Het is dus geen toevalligheid. De inhoud van het Dirk Hamer Syndroom en de plaats waar de Hamerse Haard ontstaat bepalen het soort ziekte. De laatste 4 alinea’s omschrijven de conflict-actieve fase. In zo’n conflict-actieve fase kan men op hersenscans een duidelijke plek zien die tijdens de genezingsfase⁴ omgevormd wordt tot een oedeemachtige zwelling.

Andere bepalende criteria zijn de links- of rechtshandigheid van een patiënt, het geslacht, de leeftijd en eventueel hormonale bijzonderheden of ingrepen (het jarenlang nemen van anticonceptie, eierstokbestraling, chemo…).

4.In Dr. Hamer zijn woorden is het de post-conflicto-lytische fase (PCL), de fase na het conflict waarin het herstel kan plaats vinden, maar het lijkt me eenvoudiger om over de genezingsfase te spreken.

2de biologische wet: de 2 stadia van een ziekte

In de conventionele geneeskunde kent men tot nu toe ongeveer 1000 ziekten: koude ziekten (kanker, MS, nierinsufficiëntie, diabetes) en hete ziekten met koorts (nierontsteking, leukemie, infectieziekten). Bij de koude ziekten denkt men dat de micro-organismen niets doen. Bij de hete ziekten daarentegen denkt men dat ze hoogvirulent zijn waarbij ze een orgaan ‘aanvallen’. Door een ziekte vanuit 1 fase te benaderen, negeert men het ‘complementariteitsbeginsel’.

In de nieuwe Germaanse geneeskunde wordt er niet over ziekte gesproken maar eerder over een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma bestaande uit 2 fasen: een conflictactieve fase en een genezingsfase. Er zal pas een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma worden opgestart indien het conflict voor de persoon een te grote impact heeft. In de 1ste fase wordt er dan onafgebroken naar een oplossing voor het conflict gezocht waardoor de psyche, de hersenen en het lichaam in een voortdurende hoge stresstoestand terecht komen. De specifieke zone in de hersenen die uit evenwicht is, zal het orgaan dat ermee overeenkomt, aantasten.

Elk onderdeel van een menselijk lichaam ontstaat vanuit 1 van de 3 kiembladen (endoderm, oud-mesoderm en ectoderm). Het verloop van een ziekte wordt bepaald afhankelijk van welk kiemblad aan de basis van het orgaan of het stelsel ligt.

Van zodra het conflict opgelost is, zal de verstoring zich op 3 fronten herstellen. De herstelfase is de 2de fase van een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma. De oplossing van het conflict is dus het keerpunt. De persoon ervaart niet langer het conflict en de nood om te moeten vechten. Op orgaanniveau ontstaat er dan spontaan een herstel, wat soms verkeerd wordt geïnterpreteerd als ziekte omdat er bij dit herstel heel wat hinder kan worden ervaren.

Het is belangrijk om te weten in welk stadium iemand zit om er op een goede manier therapeutisch mee aan de slag te gaan. Vaak is het niet zo eenvoudig omdat een persoon te kampen heeft met verschillende conflicten.

Een degelijk onderzoek van de drie niveaus (geest/denken, hersenen en organen) en het vaststellen van het stadium waarin de persoon zit, zijn bepalend voor een geschikte aanpak.

Het oplossen van een conflict kan op allerlei manieren gebeuren. Het kan zijn dat het spontaan een natuurlijke oplossing vindt of dat de persoon intuïtief zelf weet wat te doen. Allerlei methoden kunnen een dieper inzicht aanreiken of het conflict helpen ontmantelen. Neem nu mediteren, wandelen, EMDR⁵ , EFT⁶ en familieopstel-lingen…

5.Eye movement desensitization and reprocessing

6.Emotionel Freedom Technique

3de biologische wet: elk ziektestadium heeft bijpassende symptomen

De reactie van het lichaam op een conflict is niet willekeurig. Het is vanuit onze evolutie vanuit de 3 kiembladen volledig te verklaren. Het is geen willekeur, want wat je overkomt past perfect binnen een Zinvol Biologisch Speciaalprogramma. Hierdoor kan je ook op zoek gaan naar de oorzaak door op te merken welke last, hinder of ziekte op je pad komt. Door dit te plaatsen binnen de Germaanse geneeskunde kan je ontdekken welke mogelijke conflicten aan de basis liggen en deze trachten op te lossen.

Een eerste fysieke vorm van reactie op een conflict is een woekerende celgroei waardoor het orgaan een tumor ontwikkelt. De grootte is afhankelijk van de intensiteit en de duur van het conflict. De plaats van de tumor wordt bepaald door de overeenstemmende zone in de hersenen. Indien er op verschillende plaatsen zich tumorcellen ontwikkelen dan duidt dit op verschillende aantastingen van hersenzones.

Tijdens de herstelfase kan de tumor verkleinen met inbegrip van alle vormen van ontstekingen of de tumor wordt ingekapseld en blijft zolang het conflict niet opnieuw op de proppen komt, gewoon inactief.

Of tijdens de conflictfase worden de cellen in het orgaan afgebroken. Bij de herstelfase zal er dan een celgroei zijn om de ‘verliezen’ terug aan te vullen. Hier heeft de tumor een belangrijke rol, want de toegenomen celgroei getuigt hier in feite van een herstel en zal zich pas voordoen na de oplossing van het conflict.

De persoon zit in een vaak pijnlijke herstelfase met allerlei ontstekingen en is ook mentaal kwetsbaar na het oplossen van zijn conflict. Indien hij net op dit moment te horen krijgt dat hij aangevallen wordt door een ‘kanker’, kan dit ervoor zorgen dat hij een nog dramatischere ervaring zal ondergaan dan de initiële aantasting. Slecht nieuws kan immers meteen een nieuw trauma veroorzaken.

Naast celgroei of destructie kan er een functionele storing zijn die omkeerbaar is na de oplossing van het conflict. Zo kan een schildklier gestoord worden in zijn functie door té hard of té traag te gaan werken. Hier gaat het vooral over celweefsel dat zorgt voor de zenuw-activiteit zoals de zintuigen of het cortexweefsel dat verantwoordelijk is voor het gevoel.

Bij hinder, last of pijn kan je dus proberen dankbaar te zijn want de autoherstelfase is dan volop aan de gang.

4de biologische wet: de rol van de microben

Eerst ter verduidelijking wat meer uitleg over ‘microben’. Volgens het medisch handboek ‘Merck Manuel’ is een bacterie een eencellig micro-organisme, een schimmel een soort plant (gisten, paddenstoelen), een parasiet een organisme zoals een worm of een eencellig dier dat de andere nodig heeft om te overleven en is een virus geen microbe omdat het geen levend organisme is. Een virus is kleiner dan een schimmel en een bacterie. Het benut een levende cel om zich te kunnen vermeerderen.

Vanuit de traditionele geneeskunde wordt een ziek persoon al te vaak benaderd alsof het een machine zonder ziel is. De witte bloedcellen reageren op de goed vertegenwoordigde microben wat het concept ‘immuunsysteem’ doet ontstaan. Medicatie zoals antibiotica en aanverwante producten worden ontwikkeld om het immuunsysteem te ondersteunen. Door deze benadering is een microbe echter veroordeeld tot de rol van grootste vijand voor de beschaafde mens. En die beschaafde mens zal er dus angstig van wegvluchten.

In de reguliere geneeskunde gaat men er van uit dat bacteriën en soortgenoten ziekten veroorzaken omdat ze er ook telkens bij aanwezig zijn. Simpel gesteld: ‘Er zijn bacteriën bij elke ziekte, dus ze veroorzaken ze.’ Trek ik deze gedachtegang door naar de ‘kwaal’ die ik in dit boek als voorbeeld gebruik, dan zou dit omdat er bij elke aidspatiënt een HIV-virus terug gevonden wordt, willen zeggen dat HIV de dader is. Doch, bij iedere brand is de brandweer ook snel aanwezig. Veroorzaakt de brandweer daarom ook zelf de brand die ze moeten blussen?

Een gelijkaardige misvatting kennen we bij problemen met hart- en bloedvaten. Telkens wordt er een teveel aan cholesterol teruggevonden waardoor deze stof veroordeeld wordt tot dé schuldige. Dit terwijl het er is om als antioxidant de beschadigde bloedvaten te helpen herstellen. Daarnaast heeft cholesterol nog een belangrijke rol in de aanmaak van vitamine D, galzouten, hormonen, het doden van hinderlijke bacteriën en is ze sowieso essentieel als bouwstof van elke celwand.

Bij ontstekingsziekten zijn het onze lichaamseigen microben die toenemen waardoor je zou kunnen stellen dat goede microben boosdoeners worden. Veel bacteriën en zeker virussen (HIV is hier koning in!) veranderen van vorm en van eigenschappen. Waarvoor dienen deze wijzigingen? Waarom is de gevoeligheid voor de besmettelijkheid van bepaalde virussen zo verschillend van persoon tot persoon?

Hoe komt het dat iemand een zwak of een sterk immuunsysteem heeft?

Bij HIV valt het ‘stoute’ virus het immuunsysteem aan waardoor de wetenschappers vooral op zoek gaan naar een verdedigingsmiddel in plaats van naar de achterliggende biologische wetmatigheden te kijken.

Claude Bernard⁷ denkt het antwoord te kennen op deze vragen… de microben zijn niet gevaarlijk. Het is de menselijke ‘ziel’ die hier het verschil maakt. Het probleem is dat het bestaan van de ziel in de ernstige wetenschap wordt ontkend want er is geen tastbaar of zichtbaar bewijs.

7.Claude Bernard (1813 - 1878) was een Frans fysioloog, die belangrijke feiten vaststelde betreffende de functies van het menselijk lichaam, zoals de centrale regeling van het stofwisselingsproces en de suikervorming in de lever.

Het blijft belangrijk om al de verschillende factoren die meespelen in het verhaal voldoende te belichten. Een persoon geraakt uit evenwicht door een samenspel van vele oorzaken waarbij de geest een prominente rol inneemt.

In het tweede stadium, na de oplossing van het conflict, geven de hersenen de opdracht aan de microben om hun rol op te nemen bij het herstel. Hun taak is het vernietigen en het opruimen van ‘slecht weefsel’. Zo zitten er in een menselijk lichaam zeer veel ziektekiemen simpelweg werkloos te wachten tot ze geactiveerd worden. Een ontstekingsklimaat is hun ideale biotoop wat wel voor waarneembare hinder bij de persoon zorgt. Vaak wordt deze ‘last’ weggewerkt met reguliere medicatie waardoor de microben inderdaad geneutraliseerd worden. Hierdoor kunnen ze hun werk niet meer doen en wordt een kans op ‘herval’ veel groter.

Op welke manier past het immuunsysteem binnen de 4e biologische wet van Dr. Hamer?

Het immuunsysteem is een aanpassingsmechanisme van het microbiële werk. Tijdens het conflict (eerste stadium) is dit systeem in rust. Van zodra het conflict opgelost is, neemt het aantal microben toe en nemen ze samen het herstel op zich. Er is dan ook een grotere activiteit van de witte bloedcellen: ze werken mee en houden tegelijkertijd toezicht op de microben. Na herstel, zijn de microben weer tijdelijk technisch werkloos.

Onze ‘hersencomputer’ bepaalt wanneer en welke micro-organismen zoals bacteriën en schimmels actief worden. Schimmels bewerken bijvoorbeeld tumoren en voeren extra weefsel aan. Bacteriën zijn actief op verschillende terreinen en veroorzaken koorts, zwellingen en vermoeidheid. Ze verkiezen een vochtig en warm milieu. Een beetje vochtophoping zoals een oedeem is voor hen de perfecte leefwereld.

Microben zijn dus helemaal niet ‘de vijand’. Ze optimaliseren zelfs de genezing. Ze functioneren als nuttige ‘vuilnismannen’ en ‘herstellers’ van ons organisme. Microben ruimen op of vullen opnieuw aan waar schimmels en bacteriën actief geweest zijn.

Over virussen is Dr. Hamer al helemaal niet te spreken! Virussen zijn nog nooit rechtstreeks aangetoond . Ze worden enkel onrechtstreeks aangetoond⁸ door middel van een binding met eiwitten. Bij mazelen of rubella ontbreekt het bewijs dat het over een virus gaat. Dr. Hamer spreekt liever over antistoffen in de genezingsfase. Antistoffen zijn een type van (lichaamseigen) katalysators. Deze stoffen zijn geen zelfstandige organismen zoals bacteriën, maar complexe eiwitmoleculen die door het lichaam bijkomend worden aangemaakt in de genezingsfase. Na de verrichte arbeid verdwijnen ze weer vanzelf.

8.Meer uitleg hierover in ‘CD4 & virale lading als maatstaf’

5de biologische wet: de kwintessens – het Zinvol Biologisch Speciaalprogramma (ZBS)

Elke ziekte is door de evolutionaire ontwikkeling verklaarbaar. Het zijn zinvolle biologische patronen of speciaal-programma’s. De traditionele visie definieert enkel de tweede fase als ‘ziek’ in dit zinvol biologisch patroon, terwijl het hier gaat over een complementair geheel. Elke ‘ziekte’ heeft een biologisch opzet. Het gaat dus niet over iets boosaardigs, een fout in de natuur of een straf van God. De oorzaak leidt ons tot de oplossing van het conflict of datgene wat van wezenlijk belang is. Dit kunnen we doen door twee vragen te stellen:

Waardoor is de ‘ziekte’ ontstaan?

Welke biologische zin heeft de ‘ziekte’?

Pijn die we ervaren heeft enkel tot doel om ons in deze periode rustig te houden zodat het lichaam kan herstellen. Diagnoses zoals ‘goedaardig’ of ‘kwaadaardig’ zijn in de Germaanse geneeskunde niet van toepassing. Kwaadaardig weefsel uit de reguliere geneeskunde wordt door Dr. Hamer groeiend of toenemend weefsel genoemd. Het weefsel groeit enkel als er een biologische reden voor is. Er hoeft geen etiket goed- of kwaadaardig op gekleefd te worden. Het proces past immers bij het Zinvol Biologisch Speciaalprogramma dat opgestart werd.

De reguliere en andere zienswijzen zouden elkaar kunnen verrijken en aanvullen. Om op fysisch of mentaal vlak rust te creëren of om een levensbedreigende situatie te ontmijnen, is er soms wel een symptomatische behandeling nodig. Indien een tumor té groot wordt drukt die eventueel op andere organen en dan kan een operatie wel een noodzakelijke ingreep zijn.

De Totale Biologie van Claude Sabbah

De Totale Biologie vindt zijn fundamenten in de Nieuwe Germaanse geneeskunde. Dr. Claude Sabbah⁹ onderzocht gedurende vele jaren bij zijn patiënten de werking van de door Dr. Hamer ontdekte biologische wetmatigheden. Hij richtte zich daarbij niet enkel tot ziekte bij de mens maar deed een uitgebreid vergelijkend onderzoek in het planten- en dierenrijk. Zijn werk bracht hem tot nieuwe en bijkomende ontdekkingen en inzichten die hij integreerde in een nieuwe visie op het aardse leven. Dit levenswerk gaf hij de naam ‘Totale Biologie’.

9.Geboren in 1947 te Casablanca.

Belangrijke verschillen met de Nieuwe Germaanse Geneeskunde zijn onder meer de invloed van trans-generationele conflicten die aan de basis liggen van de zogenaamde erfelijke ziekten; de specifieke ouderlijke invloeden tijdens de perinataliteit (= de periode vanaf de conceptie, de hele zwangerschap, de geboorte en het eerste levensjaar) die zich in de biologie van de foetus lijken te installeren. En van daaruit nog specifieker: het projet-sens.

Het ‘projet-sens’ wordt gevormd op het moment van je verwekking vanuit de (on)bewuste verwachtingen en gedachten van je ouders en voorouders. Het programmeert je leven en geeft je zelfs als het ware een ‘brandmerk’. Je schepper(s) hebben vooraf een bewust of onbewust idee (in de immateriële fase) wat ik ‘conceptvorming’ noem. Het is een concept dat ze in hun geest hebben geprent, met een bepaald doel, waardoor de persoon die uit dat idee ontstaat, enkel nog tot dat doel kan dienen. Voor het kind is het zijn basis, zijn bagage in zijn rugzak waardoor ik ‘projet-sens’ vertaal als basisconcept of in letterlijke zin de basis die gelegd wordt bij je conceptie. Je komt voort uit een concept van je ouders en je bent zo geprogrammeerd om dat concept uit te voeren. Zoals een lamp gemaakt is om licht te geven en niets anders, kan jij niets anders dan je basisconcept te volgen. Het kind is verwekt met al die verwachtingen en ideeën en zal zolang dit onbewust blijft enkel die situaties aantrekken om dat basisconcept ook uit te voeren. Door je er bewust van te worden, kan je de programmatie veranderen.

Je scheppers zijn in biologische strikte zin niet alleen je ouders want deze zijn zelf sterk door hun ouders en hun basisconcept bepaald. Het gaat dus over de generaties heen. De transgenerationele conflicten hebben een impact op je zijn. Een transgenerationeel trauma wordt als een doorlopend programma van generatie op generatie doorgegeven maar kan zich misschien pas enkele generaties later ook in de materie veruitwendigen.

Dr. Bruce Lipton¹⁰ zegt ook dat meer en meer onderzoek het belang aantoont van de prenatale periode (wat Dr. Claude Sabbah peri-nataliteit zou noemen). Hieruit blijkt dat het goed is om bewust om te gaan met de keuze om een kind te verwekken en dat men best al voor de conceptie alle noodzakelijke positieve omstandigheden creëert. Een goede start voor het nieuwe wezentje is meer gegarandeerd wanneer de ouders zich bewust voorbereiden op het ouderschap. Liefde schept in die zin een ideaal klimaat.

10.Amerikaanse celbioloog, pionier van de epigenetica en schrijver van o.a. De biologie van de overtuiging - Hoe je gedachten je leven bepalen.

Claude Sabbah decodeert in zijn werk veel woorden. Zo kan je ouders (parents) opdelen in par (via de vader-de god) en ent (in de moeder – de aarde). Het leven vormt zich vanuit het immateriële (vader) in het materiële (de moeder). Dit laat zien dat in het embryo heel wat invloeden en factoren vanuit verschillende generaties bij elkaar komen.

Het kind is met een bedoeling op de wereld gekomen, het kan niet anders dan zijn basisconcept of programmatie uit te werken en wordt door de ogenschijnlijke toevallige levensomstandigheden er telkens opnieuw op gewezen. Je kan het ontcijferen of ontmantelen van zodra je je van je basisconcept bewust bent. Je kan het dan ‘bewust’ loslaten waardoor je niet meer de conflicten zal tegenkomen die je er telkens op wezen. Je zielsopdracht, het bevel des hemels, kan door het basisconcept gehinderd worden of er zelfs mee in strijd zijn. Of misschien is het nu net jouw zielsopdracht om alle obstakels in je basisconcept te transformeren naar wat anders, wat ook ten goede zal komen voor de volgende generaties.

Dr. Claude Sabbah spreekt duidelijk niet over schuldigen en slachtoffers. Hij wil niet vingerwijzend zijn of de persoon met een zwaar schuldgevoel belasten. Er zijn alleen de wetten van de biologie die ervoor zorgen dat je telkens herinnerd wordt aan je basisconcept. De biologische wetmatigheden bepalen je ‘zijn’ veel meer dan we zouden denken. Blijf dus vooral niet in je slachtofferrol zitten en onderzoek waarom je bepaalde zaken steeds weer opnieuw aantrekt! Zoek naar de weerkerende patronen erachter.

Een ander gegeven dat Dr. Sabbah in zijn zoektocht opmerkte was dat sterke psychologische conflicten bij de ouders zich in de biologie van het kind lijken te programmeren. En deze biologische programma’s kunnen zich in het leven van het kind vertalen in een bepaalde ziekte.

Als het psychologische conflict zich bij 1 ouder stelt, dan zal het zich als een programma in de biologie installeren. In dat geval moet het kind zelf een trigger, een ontketeningsconflict meemaken om het geprogrammeerde conflict op te starten in de vorm van een bepaalde ziekte. Na het ontmoeten van de trigger kan de ziekte dus ontstaan. Indien beide ouders gelijktijdig hetzelfde conflict hebben, dan wordt het biologische programma ook meteen tijdens de zwangerschap of bij de geboorte van het kind geactiveerd en wordt het kind geboren met een zogenaamde ‘erfelijke ziekte’. Het is eigenlijk niet de ziekte die erfelijk is maar eerder het conflict, het programma.

Zolang een psychologisch conflict een bepaalde grens niet overschrijdt, is er geen probleem en uit de ziekte zich niet! Van zodra de psychologische stress door de manier waarop je met een gebeurtenis omgaat, zo hoog wordt of je zit plots op zo’n hoog en continu acuut stressniveau dat het mentaal niet vol te houden is, dan zal de biologie (meer bepaald de autonome hersenen) ingrijpen. Dit deel van de hersenen is gericht op overleven. Ze bundelen een te hoge spanning tot een bepaalde zone in de hersenen zodat de andere neuronen-groepen gevrijwaard worden van de enorme spanning en terug hun werk kunnen doen. Vanuit die geconcentreerde zone wordt een specifiek overlevingsprogramma gestuurd naar het lichaamsdeel waarmee het verbonden is waardoor een ziekte zich ontwikkelt. Het psychologisch conflict valt letterlijk in de biologie in het fysieke lichaam onder de vorm van een ziekte wat de gepaste manier is om te kunnen overleven. De hoge stress is hierdoor naar een beter hanteerbaar niveau gebracht, waardoor je meer tijd krijgt om het conflict op te lossen. Indien je daar niet in slaagt, kan je sterven met de ziekte. Maar los je het conflict op, dan decodeer je het en keert het ontmaskerd programma zich onmiddellijk om. De hersenen krijgen de boodschap dat het conflict opgelost is en het noodprogramma wordt stopgezet. De ziekte heeft nu geen zin meer en het herstel, de genezingsfase, kan starten. Zoals we van Dr. Hamer weten, is er in de 2de fase de meeste hinder zoals een verkoudheid, oedeem, koorts, pijn en vermoeidheid. Het gaat dan om het opruimen van alle ballast of het herstellen van alle schade die in de eerste fase is veroorzaakt. Indien je deze fase niet tegenwerkt en voldoende rust neemt, kom je geleidelijk terug naar het gewone niveau van de fysiologie.

Op een Tibetaanse weide hoog boven de boomgrens maakt een jong koppel een trektocht van enkele maanden. Ze voelen zich volledig bevrijd los van het Westers thuisfront. In een warme middagzon vleien ze zich neer in het zachte gras. Terwijl de man verleidelijk fluistert: ‘Kom… laten we onze nomade maken!’, frutselt hij de broekknopjes van zijn vriendin los. Ze glimlacht bij het heerlijke vooruitzicht. Samen genieten ze van elkaars naakte lichaam, heerlijk gestreeld door de Oosterse wind.

Hieruit zou een avonturier geboren kunnen worden. Een kind dat voortdurend in open lucht wil zijn, dat geniet van een stevige wind. Misschien organiseert het later grote wandeltochten of wordt het een gepassioneerd bergbeklimmer.

Het kind kan niet anders. Het was tijdens de verwekking allemaal aanwezig in zijn basisconcept dat vorm kreeg door de gedachten, de gevoelens, de emoties, de energie van de ‘creërende’ ouders.

Volgens de Totale Biologie trek je bepaalde zaken telkens opnieuw aan totdat het voor jou helder is wat je blauwdruk is. Als je jezelf er niet dadelijk in kan veranderen, dan zal het leven je er regelmatig opnieuw op wijzen.

Mijn vertrekpunt vanuit HIV dat veel verder reikt

Ik vertel hier vanuit mijn HIV-ervaring hoe ik tot nieuwe inzichten met betrekking tot gezondheid en ziekte ben gekomen.

Het werd mij gaandeweg immers duidelijk dat het idee rond ziekte en gezondheid aan verbreding toe is.

Uit het leven gegrepen

In deze diagonale tekstvorm wil ik vanuit mijn eigen ervaring spreken. Sommigen vallen misschien wat te plots in een totaal nieuwe wereld, maar toch vind ik het essentieel om het totale verhaal te schetsen. Ik vind het taboedoorbrekend door open kaart te spelen en wil er dus niet geheimzinnig over doen. Gevoelige zielen mogen de volgende alinea dus overslaan.

Op één van mijn sauna-avonturen was ik nog maar net binnen en werd ik aangesproken door een opdringerige kleurling. Onderweg naar het 'hokje' twijfelde ik een paar keer om verder te gaan. Had ik al een voorgevoel dat het niet goed zat? Maar de lustgevoelens namen toch de overhand. Hij was vrij passief en kwam vreemd over. Vrij snel hoorde ik het condoom stuk gaan. Jammer genoeg heb ik dit bij het tweede condoom niet eens gemerkt.

Van zodra ik het ontdekte werd ik lastig. Herhaaldelijk heb ik hem gevraagd of hij wel gezond was. Natuurlijk bevestigde hij dat, hij beweerde zelfs dat hij zich wekelijks liet testen. In het verleden had ik soms ook risico's genomen, maar die avond had ik een totaal ander gevoel. Ik was lastig, kwaad en in paniek. Ik voelde meteen aan dat het niet goed zat, dat er nu meer aan de hand was.

Terug in Leuven op een terrasje zocht ik wat meer informatie over HIV op. Ik ontdekte de Swab2know-speekseltest. Deels door de schemer die 's avonds over mijn gedachten viel en deels door de Duvel, bleef ik in een angstspiraal zitten.

Wat later maakte ik mezelf wijs dat er niks aan de hand was. Ik had een druk weekend, vertrok ‘s maandag op vakantie... dus die kopzorgen kon ik nu wel missen.

Thuis had ik uit zekerheid toch onmiddellijk een speekseltest aangevraagd en was ik eveneens een zware kruidenkuur gestart.

Het resultaat van de speekseltest was goed, maar ik las dan pas in de bijgevoegde folder dat dit resultaat enkel betrouwbaar is bij risicogedrag dat niet recent gesteld is (ouder dan 3 maanden). Opnieuw ongerust besloot ik een maand na de feiten, om een bloedtest te laten doen. De volgende avond belde de dokter al terug. Ik nam de telefoon niet op, want wist dat dit geen goed teken was en ik wou nog les kunnen geven. ‘s Ochtends belde ik terug naar de dokter. Ze had toch graag dat ik even langskwam omdat er enige twijfel bestond. Dat was een goede manier om de 'patiënt’ tot bij haar te lokken.

Het verdict was er: HIV! Mijn leven stopte! Ik had het gevoel te falen. Dit terwijl ik nog zo veel plannen had! Ook overmeesterde mij de angst van wat ging komen en hoe ik dit moest vertellen aan mijn levensgezel. Ik hoopte de volgende dag wakker te worden en dat deze nachtmerrie dan voorbij zou zijn. Vragen zoals: ‘Wat als ik die dag niet naar de sauna was geweest? Wat als ik die kerel wel had genegeerd? Of had ik toch niet het tweede condoom horen springen?! Hoe kan ik die kerel afremmen zodat hij geen nieuwe slachtoffers maakt?’, speelden door mijn hoofd. Normale vragen, die niks opleverden en die ik gelukkig snel de kop heb kunnen indrukken.

Mijn vriend reageerde verrassend goed. We konden er samen op een rustige manier over spreken.

Door meer en meer informatie te verzamelen merkte ik dat er toch een leven is met HIV. Dat het niet meer het ‘monsterlijke’ aids uit de jaren '80 is. Het is nu een positieve vriend die me zal vergezellen de rest van mijn leven.

Vroeger was de visie van de medische wereld om met medicatie (Hiv-remmers) te starten van zodra de CD4¹¹ - waarde onder de 200 daalde. In 2013 kreeg je al een levenslange kuur van zodra de CD4's tussen de 350 en de 500 zat. Levenslang omdat het opstarten en stoppen het virus resistent zou kunnen maken. Dankzij de medicatie kan de virale lading onder het meetbare worden gebracht en zijn de levensverwachtingen zoals bij een normale veertiger. Als je dan nog hoort dat deze medicatie gratis is, dan zou je toch gek zijn om er niet mee te starten?

Persoonlijk ben ik niet iemand die te lang zijn hoofd laat hangen. Vrij snel na de diagnose had ik enkele 'alternatieve' dokters gecontacteerd om hun visie te kennen. Na deze 'informatieronde' kon ik een gefundeerde beslissing nemen.

Deze gebeurtenis zorgde voor een tweejarige zoektocht naar informatie en meer geruststellende gedachten. Als voorvechter van een natuurlijke aanpak huiverde ik bij het idee levenslang medicatie te moeten nemen. Er moest toch een andere manier zijn om hiermee om te gaan...

11.CD staat voor Cluster of Differentation. CD-4 zijn witte bloedcellen waarover later meer informatie.

De kern bij HIV en misschien zelfs bij elke andere ziekte zoals later in dit boek duidelijk zal worden, is het opnieuw zoeken naar evenwicht. Een innerlijke vrede bekomen waardoor angst en paniek geen kans krijgen. Rust en ontspanning zijn essentieel om die vrede te hervinden. Het begint met het nagaan of er verzwakkende factoren in je leven zijn en die trachten weg te nemen. Levensbevorderende factoren zoveel mogelijk opzoeken, ze omarmen en integreren in je leven! Probeer te achterhalen wat de les achter de ziekte is. Wat wil ze jou vertellen? Niet dat dit altijd zo makkelijk is, maar elke ziekte kan je interpreteren. Stel je bijvoorbeeld deze vragen: Hoe sta ik in het leven? Hoe verhoud ik mij tot mijn omgeving, mijn werk…? Wat kan ik wijzigen aan mijn levenshouding, mijn levenspatroon of mijn levenspad?

CD4 & virale lading als maatstaf?

Voordat ik je meeneem naar de wereld van HIV en aids wil ik wat meer uitleg geven over enkele algemene begrippen en geef ik de wankele basis weer waarop het verdict van HIV vandaag gestoeld is.

CD4 en CD8 zijn andere benamingen voor respectievelijk de T-helper en T-suppressorcellen van het immuunstelsel. CD4 begeleidt en ondersteunt de immuunrespons. De CD8 zal de geïnfecteerde cellen onderdrukken door ze te doden¹².

Vooral de hoeveelheid van de CD4-cellen in het bloed en de virale lading worden regelmatig nagekeken binnen de reguliere behandelwijze van HIV.

Virussen zoals HIV zijn te klein om onder een microscoop zichtbaar te maken. De techniek om een organisme te kweken in een laboratorium om ze zo te kunnen herkennen gaat met het HIV-virus ook niet omdat het virus moeilijk te kweken is. De opsporing gebeurt door het aantonen van antilichamen tegen het virus in het bloed of in lichaamsvloeistoffen. Het medisch handboek stelt echter dat deze methode niet altijd betrouwbaar is om een infectie op te sporen. Antilichamen blijven immers jaren nadat de infectie verdwenen is, nog in het lichaam aanwezig.

De HIV-testen zoals de Elisa¹³, de Western blot en de PCR (Polymerase kettingreactie )¹⁴ zijn niet gestandaardiseerd, maar het zijn wel deze testen die gebruikt worden om wetenschappelijk aan te tonen of je HIV-positief bent. Bij PCR wordt de aanwezigheid van het virus bepaald aan de hand van de aanwezigheid van stukjes genetisch materiaal. De ‘Elisa en Western blot’ gaan op zoek naar antilichamen in het bloed.

Bij 8 miljoen bloeddonoren in de VS werd vastgesteld dat 96% van de positieve Elisa-testen niet reactief testen op de Western Blot. In Engeland wordt de Western Blot als totaal onbetrouwbaar beschouwd! Hieruit volgt dus dat iemand die in één land positief test, in een ander land negatief kan testen.

Indien het HIV-virus niet geïsoleerd noch duidelijk gezuiverd kan worden, dan worden via de tests enkel proteïnen gevonden die de positieve reactie veroorzaken. Een positieve test kan een beeld geven van de vele uitdagingen waar de mens en zijn immuunsysteem aan blootgesteld worden. De zichtbare antilichaampjes kunnen normale cellulaire proteïnes zijn (bv. actine) die vrijkomen wanneer het immuunsysteem stress ervaart. Dit heeft op zich dan niets te maken met een virus dat HIV heet.

12.Meer hierover in het gedeelte over de immuniteit

13.Elisa staat voor enzyme-linked immuno sorbent assay.

14.Elisa staat voor enzyme-linked immuno sorbent assay.

Daarnaast zijn er 70 andere oorzaken buiten HIV die een positieve testuitslag kunnen geven zoals griep, infecties van de bovenste luchtwegen, herpes simplex, lymfeklierzwellingen, bloedziekten, kanker, de natuurlijk voorkomende antilichamen, bloedtransfusies, vaccinaties, testen na het praktiseren van anaal ‘verkeer’, toediening van immuun-globulines en zwangerschap. Met andere woorden, eender wie kan seropositief bevonden worden omwille van 70 andere redenen dan HIV.

Van alle bestaande opsporingstests die uitgevoerd kunnen worden in laboratoria, behoren diegenen die HIV opsporen tot de meest controversiële. Het is nuttig dat - zoals de wet het voorschrijft - de geteste personen de aanbevelingen en onzekerheden van de fabrikanten kennen om te begrijpen waarom zij zo terughoudend zijn en zichzelf beschermen tegen mogelijke gevolgen:

‘Indien de Elisa-test gebruikt wordt bij mensen waarvan de aanwezigheid van het virus zeer laag is, kunnen er meerdere onduidelijke reacties optreden…/… Bijgevolg is het in de meeste gevallen nodig om meerdere, specifiekere tests uit te voeren op de bewuste stalen …/… tot op heden bestaat er echter geen erkende test die toelaat om de aan- of afwezigheid van het HIV-virus in het menselijk bloed op te sporen’¹⁵ .

‘Bij sommige mensen, waarvan men niet weet in hoeverre ze zijn blootgesteld aan het virus, kan de test ook reageren om nog onduidelijke redenen. Bepaalde, onduidelijke resultaten duiken soms op wanneer de tests toegepast wordt op grotere populaties…/… Een bloedstaal reageert positief op HIV aan de hand van een Elisa-test of een Western Blot-test, behalve wanneer passieve antilichamen aanwezig zijn vanwege een experimentele vaccinatie’¹⁶ .

De resultaten van een Elisa of Western Blot worden daarbij nog naargelang het land waar ze wordt uitgevoerd, verschillend geïnterpreteerd. Eenzelfde test, uitgevoerd op eenzelfde persoon zou een positief resultaat kunnen hebben in Duitsland en een negatief in Frankrijk. Dit komt omdat de criteria om de test te interpreteren verschillend zijn door het ontbreken van een internationale standaard. Het volstaat dus om de grens over te steken om al dan niet ten dode te worden opgeschreven! In Afrika worden deze testen zelden gebruikt door gebrek aan deskundig materiaal en personeel. Hoe kan men dan weten bij tuberculose of malaria, toch veel voorkomend in Afrika, of het gaat over de ziekte zelf of over aids?

Screening-fabrikanten merken dikwijls op dat een bloedstaal pas seropositief is indien het meerdere malen getest is. Dit met de wetenschap dat de extra test niet méér betrouwbaarheid zal geven dan de eerste.

15.Uittreksel uit de Elisa Abott-test.

16.Uittreksel uit de Western Blot-test.

In 1998 verscheen een opzienbarend artikel van Dr. Roberto Giraldo met als titel ‘Wij zijn allemaal seropositief aan de hand van de Elisa-test bij het opsporen van HIV’. De dokter verduidelijkt dat bij de Elisa-test het bloed tot 400 keer verdund moet worden. De gebruikte verdunning is minstens 20 keer groter dan bij de meeste andere serologische testen, vermoedelijk omdat in gewoon bloed sowieso veel materiaal zit dat positief zou reageren. Wel vreemd, wetende dat de meeste tests een puur serum gebruiken. De zeldzame keer dat bij andere virus-testen verdunning toch werd toegepast, ging het over 10 (Epstein-barrvirus) tot 20 (Cytomégalo-virus) keer verdunnen. Vierhonderd is een record! Roberto Giraldo testte een honderdtal bloedstalen, de eerste keer verdund, de tweede keer niet. Zonder verdunning gaven alle stalen een HIV-positief resultaat. Hieruit concludeert hij: indien alle onverdunde stalen een positief resultaat geven, betekent dat sowieso dat wij allemaal van nature over antistoffen tegen HIV beschikken. De bloedstalen die positief reageren bij een verdunning van 1/400, zijn meer blootgesteld geweest aan een van de vele oorzaken die de aanwezigheid van antistoffen veroorzaken.

Ook werd duidelijk dat de verdunningsgraad van de testserums aangepast werd. Men past de verdunningsgraad zodanig aan tot het aantal HIV-positieven ongeveer gelijk bleef.

De Nieuwe Germaanse geneeskunde gaat een stap verder door te stellen dat men geen HIV-test maar een allergietest voor smegma ontwikkeld heeft. Alle niet-besneden mensen komen hiervoor in aanmerking. Twee ‘oplossingen’ voor de smegma-allergie¹⁷: ofwel moet men steeds goed gewassen zijn, ofwel laat de partner zich besnijden. Toch wel krasse ‘oplossingen’ voor een zwaar beladen onderwerp als HIV. Doch logisch, binnen de redenering van Dr. Hamer. Of het dicht bij de waarheid komt, dat laat ik in dit geval liever in het midden.

17.Smegma is een mengeling van epitheelcellen, huidafscheiding en vocht, die zich kan ophopen onder de voorhuid van de penis en in de vulva met een karakteristieke sterke geur en smaak veroorzaakt door melkzuurbacteriën.

De manier waarop HIV-testen geïnterpreteerd worden is volgens Dr. Hamer ook fout. De aanwezigheid van antilichamen (virale lading) van om het even welke infectie duidt aan dat de dreiging van de ziekte voorbij is. Het immuunsysteem heeft het herkend en er een gepast antwoord op geformuleerd. Waarom wordt dezelfde gedachtegang bij HIV niet gevolgd en plots gesteld dat het ergste nog moet komen?

Bij andere ziekten is de aanwezigheid van een antilichaam net een teken dat het lichaam immuun is. Bij aids draaien ze de redenering om: er zijn antilichamen tegen HIV dus de betrokkene is HIV-positief wat gelijk gesteld wordt met ziek zijn, met als einddoel het ontwikkelen van aids.

De gebruikte HIV-testen zijn oorspronkelijk ontwikkeld om de veiligheid van de bloedvoorraden te controleren. Een foutieve testwaarde veroorzaakt bij deze toepassing geen drama. Daarbij kan het aantal verdachte stalen sterk verminderd worden door herhaaldelijk te testen. Hierdoor hoef je geen gezond bloed weg te gooien. Maar bij het stellen van een levensbepalende diagnose zoals HIV zijn foutieve uitslagen niet te tolereren.

Een positieve test geeft eerder een beeld weer dat de persoon werd blootgesteld aan stresserende of oxiderende stoffen. Ook de virale lading is eerder een teken dat het immuunsysteem onderhevig is aan verstoring. Er werd nooit bewijs geleverd dat dit materiaal specifiek is voor HIV. In de huidige maatschappij lijkt het me overigens niet vreemd dat er bij veel mensen een zware druk op het immuun-systeem aanwezig is met oxiderende stress op de immuuncellen.

Bedenkingen bij het algemeen aanvaarde idee over HIV & aids

Even terug in de tijd tot in 1981 toen er een ‘Acquired Immune-Deficiency Syndrome’ ontstond. Het is een syndroom omdat het een samenraapsel is van verschillende symptomen zoals gezwollen klieren en verschillende infecties met een verzwakking van het immuunsysteem als gevolg. Vooral minderheden zoals homoseksuelen, druggebruikers, prostituees en zwarte immigranten waren er het slachtoffer van. Opvallend was ook dat het negen keer meer bij mannen voorkwam dan bij vrouwen. Rond 1983 werd in Parijs een onbekend virus als dader van het syndroom naar voor geschoven en kreeg het de naam HIV.

Sinds de geboorte van deze nieuwe ziekte heeft het al heel veel media-aandacht gekregen waardoor de angst stevig gevoed werd. In die tijd was de enige hoop en doelstelling in de traditionele medische wereld om de periode tussen de besmetting en het laatste stadium zo lang mogelijk uit te stellen omdat het virus niet uitgeschakeld kon worden. Er zat niks anders op dan uitstel te zoeken, wat financieel uiteraard interessanter is voor de farmaceutische wereld. Het ‘normale’ verloop van de besmettingsfase tot uiteindelijk de ziekte aids, bestaat volgens de reguliere visie uit vier stadia: de besmetting, de aanwezigheid van antilichamen (seropositief) met een verlaging van de CD4’s, het abnormaal dik worden van de klieren en tot slot de symptomatische fase met onder andere een aantasting van de algehele gezondheid, neurologische afwijkingen, allerlei infecties en kankers waardoor het gehele pakket herdoopt wordt tot aids.

Een sterk gemediatiseerde bijeenkomst in de Verenigde Staten op 23 april 1984 bezegelde wereldwijd het schijnhuwelijk tussen HIV en aids. Het Amerikaanse onderzoek was evenwel nog niet erkend. Meer nog, het onderzoek leek erg op dat van Frankrijk, alsof het gewoon overgenomen was. Dit zorgde voor een groot dispuut tussen beide landen. Later werd duidelijk dat geen van beide partijen echt het HIV-virus had kunnen isoleren. Publicaties van Gallo, Popovic, Montagnier¹⁸, Barré-Sonoussi en Chermann voldeden niet aan de postulaten van Koch¹⁹:

Het virus (de ziektekiem) moet in ongewoon grote hoeveelheden in de patiënt worden aangetroffen.

Het virus moet geïsoleerd en verder gekweekt kunnen worden.

Een proefdier dat met het gekweekte virus besmet wordt, moet dezelfde ziekte krijgen.

Het virus moet uit het proefdier geïsoleerd kunnen worden, en moet gelijk zijn aan het virus in het lichaam van de patiënt.

In 1997 bevestigt Dr. Luc Montagnier het volgende: ‘… de analyse van de proteïnen van het virus moet op veel grotere schaal gebeuren en via het duidelijk aantoonbaar maken van het virus … ik herhaal, wij hebben het virus niet duidelijk kunnen aantonen’. Voor het observeren van retrovirussen²⁰, geïdentificeerd als HIV-virussen, werd er gewerkt met virussen ontstaan in complexe laboratoria en niet met virussen die rechtstreeks uit het bloed kwamen van patiënten die aids hadden. Dit wordt bevestigd door Etienne de Harven, specialist op vlak van elektronische microscopen. Zonder het toepassen van het protocol van Koch, zonder het duidelijk kunnen stellen van het virus is het onmogelijk om aan te tonen dat HIV de oorzaak is van de ondergang van het immuunsysteem en dat het zelfs besmettelijk is.

HIV is 1 van de 3000 niet schadelijke retrovirussen die terug gevonden worden bij dieren en mensen. Enkel in een proefopstelling in een laboratorium doodt het cellen.

18.Het Franse team met Dr. Montagnier aan het hoofd identificeerde als eerste HIV in 1983.

19.In de postulaten van de Duitse arts Robert Koch zijn een aantal regels opgesteld om uit te kunnen maken of een bepaalde ziektekiem de oorzaak van een bepaalde ziekte is. Koch was de eerste arts die ontdekte dat één specifieke ziektekiem te maken had met één specifieke ziekte.

20.HIV zou een retrovirus zijn wat wil zeggen dat het bestaat uit genen die opgebouwd zijn uit RNA (ribonucleïne zuur). Een retrovirus zet het RNA om naar DNA met de hulp van het enzyme ‘omgekeerde transcriptase’ en dringt zo de gastcellen binnen.

Vierentwintig jaar na de geboorte van HIV wordt de Amerikaan Roberto Gallo wiens fraude bevestigd was, ontslagen en in 2008 kregen de Franse onderzoekers de Nobelprijs voor geneeskunde. Ondanks de aankondiging van een pandemie, uitte dit zich slechts in ‘officiële’ cijfers. Erkende epidemiologen merkten immers een daling op. Vreemd genoeg sprak men nooit meer over het isoleren van het virus, ondanks dat dit wetenschappelijk nog niet was aangetoond. De link tussen HIV en aids berust dus wel degelijk op een behaalde consensus en niet op een wetenschappelijke bewijsvoering. Met name: een retrovirus vermenigvuldigt zich op verschillende manieren en veroorzaakt allerlei ziekten en de dood.

Dit werd sinds de jaren tachtig graag aangenomen, want de beste manier om HIV te bestrijden is voor de wetenschappelijke wereld het werken met antivirale middelen.

Voor de wereld was het een hele opluchting want het monster aids dat het immuunsysteem onverbiddelijk vernietigde, kon overwonnen worden.

Mede door de inderhaast bijeengeroepen persconferentie van 23 april 1984 wordt dit foutieve verband door de hele wereldbevolking geloofd. Er wordt dankbaar van deze mythe gebruik gemaakt om miljarden te investeren in wetenschappelijk onderzoek of in een zoektocht naar een wondermedicijn. Maar op dit moment blijken er in de HIV-hypothese zoveel onvolkomenheden te zitten dat het bestaan van HIV zelf, sterk in vraag wordt gesteld.

In den beginne was er de hypothese dat het immuunsysteem plots grondig faalt (aids) door het veelvuldige nitrietengebruik (poppers, een seksueel stimulerend middel) bij homo’s. Als bleek dat ook hetero’s de ziekte hadden, werd gesteld dat aids een soa is die door bloed en seksueel contact overdraagbaar is.

De dynamiek van een soa is dat het zich niet te opvallend probeert te verspreiden om te kunnen overleven. Pas op lange termijn komen de symptomen aan de oppervlakte nadat er al verschillende besmettingen gelukt zijn. Volgens de reguliere geneeskunde is HIV niet zo besmettelijk (1 op 1000 vaginale contacten tegenover 1 op 60 anale contacten²¹ geeft een HIV-besmetting). Het is wel makkelijker overdraagbaar bij wisselende seksuele contacten. Hoe hoger de frequentie van het hebben van seks met wisselende partners, hoe groter de kans om besmet te geraken. In Afrika vergroot de kans op verspreiding doordat er in sommige gemeenschappen langdurige gelijktijdige partnerschappen zijn.

Ondervoeding, slechte voeding en talrijke infecties verzwakken in Afrika hoogst waarschijnlijk het verdedigings-systeem waardoor er meer kans is op aids. De oplossing in ontwikkelingslanden mag dus niet alleen gezocht worden door alle pijlen te richten op de seksuele overdraagbaarheid en antivirale middelen. De redding zal eerder gevonden worden door meer werk te maken van een gezonde voeding. Luc Bonneux²² ziet het condoomgebruik niet als redding, maar eerder als het werken aan een gedragsverandering. Zo’n attitudewijziging kan ervoor zorgen dat ook het aantal partners beperkt wordt (= seriële monogamie).

21.Kans op besmetting: 0,1% bij vaginaal contact en 0,8 tot 3% bij anale contacten.

22.Schrijver van ‘En ze leefden nog lang en gezond, hoe gezondheid een industrie werd’.

Maar wat dan met promiscue homo’s die niet werden besmet?

Een levensstijl met een slecht voedingspatroon, uitdroging, veel partydrugs (poppers), veel antibiotica en medicijnen... zorgen ervoor dat het immuunsysteem sterk verzwakt. Na verloop van tijd kan het immuunsysteem zelfs vernietigd worden en deze vernietiging mag je aids noemen.

In de jaren '80-'90 kwam dit frequent voor in de homogemeenschap omdat door de combinatie van griepvaccins en hepatitis B-vaccins, er veel vals-positieven werden gedetecteerd. Deze groep van mensen werd toen behandeld met het giftige AZT²³ wat een chemotherapie uit de jaren '60 was. In 2002 was de voornaamste doodsoorzaak bij aidspatiënten een leverfalen, door het gebruik van retrovirale medicijnen zoals AZT.

Na AZT werd er koortsachtig gezocht naar een aidsvaccin om de miljardenbusiness te voeden. Er kwam massaal veel onderzoeksgeld ter beschikking waardoor de aidsonderzoekers op de eerste rij staan om de geforceerde wetenschappelijke consensus te behouden. Er werd zelfs even over nagedacht om elke 12-jarige preventief te vaccineren.

Gelukkig was er op een aidsconferentie toch enige twijfel: het vaccin dat nog steeds in ontwikkeling is moet de strijd aan gaan met HIV, dit terwijl er geen bewezen link is met aids en de zogenaamde risicogroepen voor aids niet gewijzigd zijn. Waarom het dan bij elke 12-jarige toepassen, wetende dat mensen die geïnjecteerd worden met het vaccin net wel HIV-positief worden?

23.azidothymidine.

De hypothese dat HIV de enige schuldige is in het aidsverhaal wordt ook ondermijnd door volgende bedenkingen:

Het geven van borstvoeding door een HIV-geïnfecteerde vrouw verkort haar levensverwachting en versnelt haar dood door aids. Het zou ook de kans op overlijden van haar kind vergroten. Hoe komt dit indien aids enkel en alleen door HIV zou veroorzaakt worden? Waarom versnelt borstvoeding de negatieve impact van het HIV-virus op het immuunsysteem?

De Senegalese samenleving is een samenleving met een hoge seksuele activiteit. Veel bewoners hebben verschillende wisselende seksuele contacten zonder zich te beschermen. Ondanks dit risicovol gedrag is de verspreiding van HIV er veel trager dan in andere Zuid-Afrikaanse landen. De meest logische verklaring voor deze geografische tegenstrijdigheid is dat HIV nood heeft aan cofactoren om iemand te besmetten en om vervolgens de sterke afbrokkeling van het immuunsysteem die geassocieerd wordt met aids, te veroorzaken. Deze uitleg volgt later.

Een veel voorkomende kanker bij aidspatiënten is Kaposisarcoom. HIV speelt geen rol in de ontwikkeling van deze kanker. Kaposisarcoom wordt veroorzaakt door een herpesvirus. Beide virussen hebben gelijkaardige cofactoren nodig om ‘kwaadaardig’ te worden. Misschien zijn het dus meer die cofactoren die voor problemen zorgen? Mogelijke cofactoren die een verzwakking van het immuunsysteem veroorzaken komen ook nog aan bod.

Na 12 tot 78 maanden onbeschermde seks met een HIV positieve/hemofiliepatiënt werd maar 17% besmet.

Dr. Montagnier geeft zelf toe dat HIV pas dodelijk wordt indien er cofactoren aanwezig zijn.

Doorheen de jaren zijn er heel wat tegenstrijdige theorieën ontsproten uit de menselijke geest die de gevaarlijke ziekte willen verklaren.

Zo zou aids ontstaan door de destructie van CD4 T-lymfocyten door HIV. HIV zou dit misschien doen, maar niet op een betekenisvolle grote schaal.

Of HIV schakelt de ‘schildwacht’ (dendriet-cellen) uit, die normaal met behulp van CD4 T-lymfocyten waarschuwen voor indringers. Hierdoor worden geen nieuwe CD4 T-cellen gerekruteerd, waardoor het immuunsysteem langzaam verzwakt tot dat er aids ontstaat.

Of HIV is een meester in het misleiden van het immuunsysteem door snel te muteren. Hierdoor word je drager van steeds meer varianten, wat het immuunsysteem overdondert. Deze hypothese zou de verklaring zijn waarom het zo’n zware klus is om een vaccin te ontwikkelen.

Of HIV activeert apoptose²⁴ op CD4 T-lymfocyten.

Verschillende wetenschappers gaan hier van uit, maar kunnen niet bewijzen of dit belangrijk is bij het ontstaan van aids.

Bij dierenproeven blijkt dat enkel apoptose ontstaat bij dieren die ziek worden en niet bij diegenen die de infecties kunnen verdragen.

Of HIV doet zich voor als essentiële verdedigingsproteïne en verwart zo het immuunsysteem. Een voortdurende activatie van CD4 T-lymfocyten zorgt voor het uiteenvallen van een overwerkt immuunsysteem (aids).

Of de witte bloedcellen, meer specifiek de T-helpercellen, zouden door HIV uit balans worden gebracht en produceren hierdoor te weinig Natural killer-cellen en teveel antilichamen. Bij HIV is de T-helpercel 1, die voor 60% bestaat uit CD4-moleculen minder werkzaam. De T-helpercel 2 is volop actief, waardoor de B-cellen over gestimuleerd worden. Dit alles geeft dan een groot risico op aids.

24.azidothymidine.

Naast deze wankele theorieën lichten er nog andere vragen op aan de rijk gevulde aidshemel.

Waarom worden vooral minderheidsgroepen zoals de homoseksuelen getroffen?

Waarom zijn het vooral mannen die ziek worden?

Hoe komt het dat sommige seropositieven zeer lang gezond blijven of zelfs nooit in de aids-fase komen en andere mensen vrij snel ziek worden? Deze vraag mag je ook stellen bij andere virussen en ziekten: waarom is de ene persoon er meer vatbaar voor dan de andere?

Waarom gaat bij HIV de theorie van antilichamen, die zich vroegere infecties kunnen herinneren, niet op? Waarom bij griep, bof, TBC (ziekten waarvoor volop vaccins ingezet worden) wel en niet bij HIV?

Al die onduidelijkheden wijzen erop dat er na 30 jaar nog altijd niet kan verklaard worden hoe HIV aids veroorzaakt, terwijl er wel gesteld wordt dat HIV de enige oorzaak van aids is. Is het dan niet gerechtvaardigd om de link tussen HIV en aids of het concept rond het immuunsysteem opnieuw te bekijken?

Stefan Lanka, een Duitse viroloog, stelt zelfs dat HIV en zogenaamde retrovirussen niet bestaan. Retrovirussen zijn slechts een hypothese doorgedrukt door een beperkte groep wetenschappers. Wie niet akkoord was, werd simpelweg aan de kant gezet.

Een voorbeeld daarvan is Peter Duesberg, een Amerikaanse professor in moleculaire biologie, die het waagde te concluderen dat het over een oud virus gaat dat nu in een nieuw jasje zit. De professor beweerde dat HIV een onschadelijk bijproduct van aids is. Er wordt te weinig actief HIV aangetroffen, zelfs bij mensen in een ver gevorderd aidsstadium zodat het virus niet de oorzaak kan zijn van de immense immuniteitsschade. Hij legde eerder de link met ander gedrag dat veel homo’s stellen: toegenomen druggebruik, verschillende vormen van verslaving en zelfs ondervoeding.

In 2000 gaf Dr. Duesberg samen met enkele collega’s in een rapport aan dat HIV geen aids veroorzaakt. HIV is een onschuldig virus. Aids is het resultaat van het afbreken van het immuunsysteem door langdurig gebruik van intraveneuze, recreatieve en farmaceutische verdovende middelen zoals AZT²⁵, cocaïne, amfetamines en nitrieten. Aids is geen besmettelijke ziekte die door seksueel contact wordt doorgegeven. De HIV-medicatie is fataal bij verschillende patiënten en veroorzaakt nevenwerkingen die niet los te zien zijn van aids. De symptomen van aids zijn het resultaat van extreme oxidatieve stress. Mensen kunnen doodgaan aan een chronisch lage immuniteit zonder specifieke aanleiding of enig pathogeen²⁶ . Over heel de wereld sterven er hongerende mensen door immuunsupressie. Dit is echter nog geen reden om hier de zwaar beladen term ‘aids’ op te plakken.

Om deze alternatievelingen de mond te snoeren bleef op de aidsconferentie in Zuid-Afrika in datzelfde jaar de gevestigde medische orde achter hun visie staan dat énkel HIV aids veroorzaakt. Ze staan niet open voor het idee dat er bij het in elkaar zakken van het immuunsysteem ook andere essentiële (co)factoren een hoofdrol spelen.

Peter Duesberg werd na zijn beweringen van vooraanstaand top-wetenschapper gedegradeerd tot een nietszeggende schaduwfiguur die het plots op zijn departement met veel lagere budgetten moest zien te redden.

25.AZT wordt al een tijd niet meer gebruikt in de reguliere geneeskunde.

26.Dit is een ziekteverwekker van biologische oorsprong.

De Amerikaanse Noreen Martin kwam nietsvermoedend in een vergevorderd aidsstadium. In eerste instantie volgde ze de reguliere aanpak. Ze had veel nevenwerkingen van de medicatie en haar leverwaarden sloegen op hol.

Ze sloeg een andere weg in geruggesteund door een 10-jarig onderzoek bij 22000 HIV-positieven²⁷. Daaruit bleek dat de personen met antivirale medicatie niet langer leven dan diegenen die geen medicatie nemen. De medicijnen kunnen eerder schadelijk en giftig zijn voor een natuurlijke immuunreactie op HIV. De grootste doodsoorzaak bij aidspatiënten zijn niet de 30 aids-gerelateerde kwalen, maar eerder een leverfalen als gevolg van het langdurig nemen van medicatie.

Wat daarbij ook veel schadelijker is, is het diagnosticeren van mensen met het HIV-label want het zadelt hen op met angst, stress en een negatief toekomstbeeld gebaseerd op het sterk gemediatiseerde schrikbeeld uit de jaren tachtig.

Noreen Martin vindt nog meer (soms vreemde) theorieën die aids kunnen helpen verklaren.

Het Human herpesvirus (HHV6A) dat in verband wordt gebracht met CVS, is voor haar de schuldige. Of Mycoplasma, een bacterie, doet aan nutriëntenroof bij zijn gastheer en breekt zo de immuniteit af.

Aids zou gestart zijn in een labo in de jaren '60 waar Robert Gallo verschillende HIV-achtige virussen zou gemaakt hebben.

Of neen, een parasiet Fasciolopsis buski (platte worm)²⁸ veroorzaakt het immuunfalen. Of aids is het het gevolg van benzeenvergiftiging? Of kan de pest van de moderne tijd ontstaan zijn na een experimentele test met een Hepatitis B-vaccin in Amerika?

27.gepubliceerd eind 2006 in The Lancet.

28.Dit is een stelling van Hulda Clark waarover later meer.

Het aids-label wordt gegeven als je HIV+ bent en je CD4-waarden lager dan 200 zijn. Daarbij moet je nog de trotse eigenaar zijn van 1 van de 30 gerelateerde aidskwalen. Vóór 1984 werd de persoon behandeld voor die kwaal. Merkwaardig is dat sinds HIV op de kaart staat, je als chronisch ziek wordt beschouwd. Je krijgt dan als remedie onder andere antivirale medicatie.

Aids ontstaat niet door een seksueel overdraagbaar virus, maar door verschillende aspecten die iemand zijn immuunsysteem langdurig aantasten zoals stress, slechte voeding, drugs, alcohol, milieufactoren, (langdurig) medicatiegebruik, te weinig beweging, een tekort aan zon, vaccinaties, amalgaan-vullingen… . Het is een samenspel van heel wat belastende factoren die na lange tijd kunnen zorgen voor een crash.

Miss Martin heeft bij haarzelf het tij doen keren door meer en meer positieve veranderingen in te bouwen en zulke negatieve invloeden te mijden.

Sinds 2012 startte er een internationaal onderzoek (START) in 36 landen bij circa 4700 seropositieven met als doel de gezondheid van de HIV-positieven te verbeteren en de besmettingsgraad te verlagen. START was het eerste onderzoek op grote schaal met de bedoeling om wetenschappelijk bewijs te vinden om de huidige Amerikaanse HIV-richtlijn te staven, namelijk dat elke seropositieve anti-retrovirale medicatie dient te nemen.

Het onderzoek is georganiseerd vanuit het nationaal instituut voor gezondheid (NIH), het Amerikaans centrum waar men onderzoek doet in verband met medicatie. Het onderzoek kijkt dus niet of er andere behandelingen bestaan die kunnen helpen. Het vertrekpunt is het bepalen van normen in verband met medicatie-inname, zonder enige scepsis tegenover hoe het HIV-virus voordien onderzocht werd.

In principe liep het onderzoek tot 2016, maar men vond dat het midden 2015 al het geschikte moment was om naar buiten te komen met voorlopige resultaten omdat de WHO²⁹ rond die tijd samen kwam om de richtlijnen rond HIV te bespreken. Het oude advies van de gezondheidsorganisatie bestond erin om met medicatie te starten van zodra de CD4 T-cellen onder een waarde van 500 komen. Deze medicatie wordt terugbetaald, dus het is dan zeer moeilijk om als zwakke, angstige patiënt te weerstaan aan deze ‘gratis’ medicatie.

De voorlopige conclusie van START is nu dat seropositieven best onmiddellijk met aidsremmers starten, anders hebben ze tot 3 keer meer kans om aidsgerelateerde ziekten te krijgen of om te overlijden. Toch vraag ik enige voorzichtigheid met de interpretatie van de cijfers want er ontwikkelden zich maar bij 141 (3%) van alle deelnemers problemen. De onderzoekers noemen het een krachtig bewijs. De problemen zijn 86 aidsgerelateerde ‘gebeurtenissen’ bij de groep zonder medicatie ten op zichtte van 41 incidenten bij de groep die vroeg behandeld werd. Er wordt duidelijk niet gesproken over 86 mensen, maar ‘events’, dus vermoedelijk zijn het maar enkelingen die meerdere problemen of ‘events’ hadden. Is er rekening gehouden met andere mogelijke cofactoren? Werd er ook gekeken naar het leefpatroon dat mee verantwoordelijk kan zijn voor de incidenten?

Het voorbarig besluit is dus dat iedereen behandeld moet worden - medicatie moet nemen - ongeacht de CD4-waarde.

In de kantlijn werd er kort aangehaald dat er wel vragen worden gesteld in verband met de nevenwerkingen en complicaties door het levenslang innemen van antiretrovirale medicatie. Er bestaat namelijk de kans dat het virus resistent wordt tegen de medicatie.

29WHO : World Health Organisation.

Een Franse 18-jarige heeft sinds haar geboorte HIV. Tot haar 5,5 jaar kreeg ze een combinatie van antivirale medicatie. Toen hebben de ouders beslist om met de medicatie te stoppen. Enkele jaren later kwamen de ouders terug voor een nacontrole. De dokters waren verrast dat er geen virale lading meer te meten was. In 2015 leefde hun dochter al 12 jaar zonder antivirale medicatie. Voor de aidsconferentie in Vancouver is dit een ‘bewijs’ dat hoe vroeger je met deze medicatie begint, hoe meer kans je hebt op de onderdrukking van het virus.

Voor mij laat het eerder zien dat indien je de virale lading wil beperken (indien dit al nodig zou zijn) er geen levenslange inname van medicatie nodig is. Voor wie de medicatie toch zou willen gebruiken, kan het een geruststelling zijn dat de behandeling beperkt mag worden in de tijd, op voorwaarde dat je bewust omgaat met je gezondheid.

Andere kijk op HIV

Na de bundeling van enkele wankele hypotheses, vraagtekens en mogelijke kanttekeningen bij het algemeen aanvaarde wereldbeeld rond HIV en aids laat ik je graag kennismaken met een aantal alternatieve zienswijzen.

Er zijn zeer veel mensen die denken dé verklaring of oplossing gevonden te hebben. Het is echter niet zo eenvoudig om het kaf van het koren te scheiden. Je eigen kritische geest en intuïtieve aanvoelen zijn goede barometers!

De visies die ik hier als voorbeeld geef zijn niet volledig mijn nieuwe waarheid geworden, maar ze vormen zeker de stevige fundamenten waardoor ik vol vertrouwen een andere weg dan de conventionele kan inslaan.

Selenium, het redmiddel voor je immuniteit³⁰

We ademen zuurstof in om via verbranding energie te produceren. Het lichaam wordt beschermd door een complex antioxidatief afweersysteem met onder andere het enzym glutathion peroxidase, wat een soort antioxidant³¹ is dat aangemaakt wordt door het lichaam.

Glutathion peroxidase is een klasse II-detoxificatie enzym. Het zorgt voor differentiatie, het geven van opdrachten aan de cellen en het programmeren van een precieze functie en detoxificatie. Er zal dus een zuivering en eliminatie gebeuren van vervuilende, ziekmakende stoffen uit de cellen en uit het lichaam door de gifstoffen in de lever wateroplosbaar te maken zodat het elimineren gemakkelijker kan verlopen.

HIV zou strijden met zijn gastheer om Selenium uit glutathion peroxidase te halen of door glutathion te gebruiken om zo zichzelf te vermeerderen.

Onderzoekers stellen vast dat bij een virale of bacteriële infectie het normaal is dat het seleniumgehalte in het bloedserum verlaagt, maar deze toestand normaliseert zich vrij snel na het herstel van de infectie. Er zouden wel bepaalde pathogenen zijn zoals retrovirussen (Coxsackie B3, hepatitis C en HIV) die glutathion peroxidase coderen en hierdoor selenium van de gastheer blijven roven. Door een seleniumtekort kan het lichaam minder CD4 T-cellen aanmaken en een verlaagd aantal van deze cellen kan de opportunistische infecties meer kans geven. Deze infecties gaan op hun beurt ook het seleniumgehalte naar beneden halen waardoor HIV de kans heeft om zich meer te verspreiden. Dit is een opeenvolging van reacties die versnelt door het effect dat HIV zou hebben op de beschikbaarheid van selenium maar ook op de beschikbaarheid van glutathion peroxidase. Indien dit laatste zelf minder beschikbaar is, staat niets HIV nog in de weg om dit proces volop uit te voeren en zich te nestelen in de celgenen van zijn gastheer.

Verschillende cofactoren (ook bepaalde soorten medicatie) ‘helpen’ bij het terugdringen van het selenium- en glutathiongehalte, waardoor de situatie sneller uit de hand kan lopen en er aids kan ontstaan.

Doordat HIV zich vermenigvuldigt zal het niet alleen voor een tekort aan selenium zorgen maar ook voor een tekort aan de 3 bouwstenen van glutathion peroxidase: cysteïne, glutamine en glycine. Zeer grote tekorten aan deze voedingsstoffen leiden mogelijks naar een lage CD4-waarde.

De link is meer en meer aangetoond tussen een Selenium-arme voeding en een slechte prognose bij aids. Iemand is meer vatbaar voor virale infecties wanneer die persoon nutriëntentekorten³² heeft. Hoe groter het tekort bij een aidspatiënt aan selenium en aan glutathion, hoe sneller hij zal sterven. Er is dus een belangrijke relatie tussen selenium en het immuunsysteem. Een betere maatstaf voor mij is dan ook in plaats van het angstvallig in de gaten houden van de CD4-waarden, het meten van het seleniumniveau in het serum.

30.Deze alternatieve kijk steunt hoofdzakelijk op het boek van Harold Foster What really causes aids

31.Antioxidantia geven een elektron aan een vrije radicaal en hierdoor stopt ook de rooftocht van dit radicaal doordat het terug een stabiele verbinding wordt.

32.Nutriënten zijn essentiële voedingsstoffen voor het menselijk lichaam zoals bepaalde mineralen en vitaminen.

Mensen die al jaren onbeschermde seksuele contacten hebben met hun HIV-partner zonder aids te ontwikkelen, maar ook het niet verspreiden van HIV in Senegal, bevestigen het belang van voedingsstoffen zoals Selenium.

De Senegalese bodem is rijk aan Selenium, Magnesium en Calcium wat een grote invloed heeft op onder andere het voorkomen van kanker. Door de beperkte regenval drinkt de bevolking vooral grondwater dat meer Calcium en Magnesium bevat dan waar ook ter wereld. Dit Afrikaans milieu bevat ook weinig kwik (een kankerstimulerende stof) waardoor in Senegal kanker het minst voorkomt. Senegal beschikt dus over de best mogelijke natuurlijke omgeving om het immuniteit-stelsel te ondersteunen. Door voldoende Seleniuminname (uit voeding) geraken de partners zelfs na jaren van onbeschermde seks, niet besmet.

In landen zoals Zaïre, waar Selenium beperkt beschikbaar is, kom je veel meer HIV tegen. Deze hypothese verklaart ook het hoog aantal kaposisarcomen bij aids. Deze kanker wordt veroorzaakt door het humaan herpesvirus (HHV-8) wat net als HIV enkel voorkomt bij Seleniumtekort. In gebieden met een Seleniumdeficiëntie komen zowel HIV als een kaposisarcoom veel meer voor. Het blijkt zelfs dat een Seleniumtekort een goede voedingsbodem is voor verschillende virussen zoals bijvoorbeeld Hepatitis B (met daarbij de vaak voorkomende leverkanker). Coxsackie B3, Ebola Zaire, Hepatitis C en HIV roven Selenium uit het lichaam om zichzelf te kunnen vermenigvuldigen. Door het innemen van Selenium zullen de virussen eerder afgeremd worden dan gevoed. Hiervoor heb ik geen duidelijke verklaring gevonden, maar vermoedelijk is dit door een soort onderdrukkingsmechanisme. Oxidatieve stress stimuleert HIV³³ terwijl glutathion peroxidase oxidatieve stress verlaagt. Misschien heeft HIV op een persoon met voldoende Selenium en een prima werkend immuniteitsysteem, geen impact.

Dit verklaart ook waarom HIV-moeders die borstvoeding geven sneller aids ontwikkelen. Ze geven hun beperkte voorraad Selenium gewoon door aan hun baby waardoor ze voor zichzelf nutriënten-tekorten opbouwen.

Seleniumtekort is dus een directe oorzaak van een afbrokkelend immuunsysteem. Omgekeerd geldt ook… Selenium zorgt voor een verhoogde cytotoxiciteit van de killer T-cellen waardoor ze beter ‘besmette’ cellen kunnen vernietigen. Het bevordert een sterke groei van de T-cellen wanneer ze uitgedaagd worden door antigenen.

33.Luc Montagnier bevestigt dit.

Verklaart dit ook waarom er de laatste decennia zoveel HIV-positieven waren?

In de 20ste eeuw is er een sterke toename van het gebruik van fossiele brandstoffen, van zware metalen in het milieu, ontbossing door middel van branden, zure regen met onder andere kwik. Dit heeft een grote invloed op de aanwezigheid en beschikbaarheid van bepaalde belangrijke metalen in de bodem en dus ook in de voedselketen. Selenium verbindt zich bijvoorbeeld met kwik, waardoor het niet meer beschikbaar is. Onkruidverdelgers met fosfaten, nitraten en sulfaten verlagen ook de beschikbaarheid van Selenium in de voedselketen.

Verschillende kankers, hart- en vaatziekten, hepatitis B, C én HIV zijn ziekten die onder andere ontstaan door te weinig Selenium in de voeding. Ze komen inderdaad meer en meer voor: een derde van de wereldbevolking is besmet door deze virussen. Daarnaast zijn kankers, hart- en vaatziekten de voornaamste doodsoorzaak.

Misschien kan dit een reden te meer zijn om het milieu niet meer zo stiefmoederlijk te behandelen!

Naast reeds vermelde milieufactoren zijn er nog andere factoren die tegelijkertijd een negatieve rol spelen in de verzwakking van het immuunsysteem.

Zo zorgt het veelvuldig gebruiken van chloorgas voor de afbouw van de ozonlaag. Bepaalde zonnestralen (ultraviolet licht) veroorzaken een verlaging van de T-lymfocyten met een verhoogde kans op kanker en het meer vatbaar zijn voor het selenium/CD4-effect.

Sinds 1950 worden veel pesticiden zoals DDT volop toegepast in de landbouw. Jaarlijks worden er nu nog ongeveer 2 biljoen kilogram pesticiden gebruikt. De tol van 20.000 doden en 500.000 zieken per jaar zijn waarschijnlijk nog onderschatte cijfers van de wereld-gezondheidsorganisatie (WHO).

De oorsprong van het voedsel bepaalt of er veel of weinig selenium beschikbaar is. De Europese grond bevat lage hoeveelheden selenium. Bij de bevolkingsgroepen die een verhoogd risico op aids hebben, blijkt dat hun immuunsysteem al kwetsbaar is door een laag seleniumgehalte en een lage CD4-waarde en dit nog voordat ze HIV-positief werden. Een overmatig drank- en druggebruik veroorzaken een tekort aan selenium. Zo zal het overdadig inhaleren van nitrieten, waaruit poppers bestaan, het ‘tumorbewakingsmechanisme’ in de war brengen.

Bepaalde medicijnen beperken de glutathionaanmaak en ver-moedelijk zal roken, door de aanwezigheid van cadmium in de sigarettenrook, ook het seleniumgehalte omlaag halen.

Volgens deze visie van Harold Foster kan ik opnieuw besluiten dat niet alleen HIV de oorzaak van aids is. Het is een samenspel van verschillende zaken die zorgen voor een seleniumtekort, voor de aanwezigheid van besmettelijke pathogenen en voor een tekort aan glutathion. Indien al deze factoren tegelijk inwerken, dan wordt het ziekteverloop versneld.

Indien het klopt dat mensen met een goed Seleniumgehalte niet HIV-besmet worden en er zich ook geen aids ontwikkelt, dan bestaat er een goedkoop redmiddel!

De logische preventieve en curatieve aanpak is dan ook een aanvulling van selenium, cysteïne, glutamine en tryptofaan³⁴. De Braziliaanse noot of de lekkere paranoot bevat het hoogste gehalte aan selenium.

Ik stel me dan de vraag of HIV de kip is of het ei? Is HIV een toevallige aanwezige bij aids of wel degelijk een mededader?

Voor mij is het duidelijk dat de maatschappij op hol slaat! Er zijn zeer veel typische Westerse ziekten gerelateerd aan onze ontspoorde levensstijl. De doorsnee mens heeft geen ideaal voedingspatroon, beweegt te weinig, torst een fikse lading stress met zich mee en wordt gestuurd door heel wat belastende emoties. De verpakking, ons lichaam met het ingenieuze werkingssysteem, kan veel verdragen, maar ‘trop’ is te veel!

We negeren een wirwar aan signalen waardoor de gevolgen zich steeds duidelijker op de voorgrond dringen. De reguliere geneeskunde zit met de handen in het haar voor talrijke nieuwe symptomen. Om beheerst en geleerd over te komen, bundelen ze de symptomen samen in een mooi pakje met een nietszeggende naam zoals het chronisch vermoeidheids-syndroom, MS, ALS, een verworven defect aan het immuunsysteem (aids), de ziekte van Lyme. Voor mij allemaal duidelijke signalen dat de maatschappij zelf ziek is.

Waar eindigen we wanneer we massaal deze signalen blijven negeren? Het individueel verdedigingssysteem³⁵ slaat tilt en het zoekt de beste uitweg voor de persoon. Er zijn heel wat slachtoffers doordat de grote meerderheid aangeleerd wordt om niet verder te zien dan onze farmaceutische neus lang is. Economische motieven primeren boven gezondheid en geluk!

34.lees meer in het gedeelte over de hulpmiddelen op fysiek vlak.

35Het verdedigingssysteem bestaat o.a. uit de mentale kracht en het immuunstelsel.

De angstige wereld vol bedreigingen van Hulda Clark

Dr. Hulda Clark (1928 - 2009) wordt door de ene herinnerd als een biologe die een doctoraat behaalde in de biofysica en de celfysiologie, andere bronnen beperken haar tot een natuurgenezer, een auteur, en controversiële beoefenaar van alternatieve geneeskunde.

In mijn zoektocht naar andere meningen op een HIV-forum kwam ik deze dokter meermaals tegen. Sommige zaken hebben voor mij wel enige waarde, maar ze is een mooi voorbeeld hoe iedereen toch vanuit zijn eigen gekleurde bril de wereld tracht te verklaren. Haar visie over HIV is gevormd vanuit haar achtergrond als biologe.

Zo stelt ze dat de laatste eeuw het lichaam moeilijkheden ondervindt door een sterke toename van benzeen uit onder andere de dampen van benzine, schoonheidsproducten met petroleumderivaten, pesticiden, smaak- en geurstoffen in voeding, uitlaatgassen en sigarettenrook. Door deze giftige stof kan het immuunsysteem niet meer overgaan tot fagocytose³⁶ . Hierdoor kunnen andere vreemde stoffen zich nestelen in het lichaam zoals PCB, asbest, magnetische metalen en kwik. Aids geeft een toestand weer waarbij het immuniteitstelsel volledig ontspoort door allerlei toxines. Zo zetten kwik en Thalium³⁷ de lymfocyten buiten strijd. Kleurstoffen vernietigen de CD4 en CD8- lymfocyten. De T-helpercellen (CD4) zullen steeds verminderen en de T-suppressorcellen (CD8) zullen in grotere aantallen aanwezig zijn.

36.Een manier om slechte of vreemde stoffen in het lichaam in te palmen en weg te werken. Zo zullen witte bloedcellen bacteriën, schimmels en andere indringers omsluiten om ze buiten gevecht te stellen en ze vervolgens af te breken.

37.Residu bij de productie van zwavelzuur, werd vroeger gebruikt als pesticide.

Volgens deze vrouw worden we met veel ‘gevaarlijke’ virussen en bacteriën geconfronteerd en zijn er heel wat slapende vijanden aanwezig in ons lichaam. Van zodra de T-lymfocyten in aantal zijn afgenomen en er geen fagocytose meer mogelijk is, is de tijd rijp voor de latent aanwezige virussen en bacteriën om tot actie over te gaan.

De oorzaak van HIV is volgens haar de Fasciolapsis buski, een platvormige worm. Het beestje zit bij veel mensen in de ingewanden maar bij personen die een teveel aan benzeen hebben zal deze parasiet ‘ontwaken’ en zich op allerlei verzwakte plaatsen in het lichaam vastzetten. De Fasciolapsis buski kan zo verschillende ziekten veroorzaken afhankelijk van het orgaan waarin het zich plaatst: kanker (lever), endometriosis (baarmoeder), HIV (Thymus )³⁸ of de ziekte van Alzheimer (hersenen).

38.De Thymus of de zwezerik is een orgaan dat achter het borstbeen zit en een belangrijke rol speelt in de immuniteit.

Bij HIV doet de parasiet zijn intrede in de thymus, waardoor er nog minder witte bloedcelen aangemaakt worden. De thymus wordt zwakker en de T-helpercellen sterven te snel af waardoor meer virussen de kans krijgen op overheersing.

Hulda Clark geeft drie stappen tot gezondheid, waarbij ik me bij de eerste twee volledig aansluit: het verwijderen van de toxines die je immuniteit vernietigen en het herstellen van de immuniteit.

De derde stap is het doden van de fasciolopsis (en andere parasieten) in al zijn stadia.

Volgens Hulda Clark zijn parasieten en wormen de oorzaak van veel ziekten waarbij ik soms een gevoel heb dat ze teveel pleit voor een hyperhygiënische wereld. Misschien horen deze kleine beestjes wel bij een natuurlijk evenwicht.

Alles is volgens haar ‘bezoedeld’, waardoor je het op een of andere manier moet behandelen. Het voedsel afkoken, zuiveren met heet water en elektrisch behandelen voordat je het nuttigt. Welke voedingsstoffen blijven dan nog overeind?

Ik heb het gevoel dat ze de wereld met een angstige bril bekijkt en die wereld ervaart alsof die vol met bedreigende monsters zit.

Door het horen van alle mogelijke bedreigingen zou je bijna willen vluchten onder een glazen stolp. Wat met het zelfgenezend vermogen? Op welke manier kan het lichaam zich misschien aanpassen aan al deze toxische vijanden?

Een geschikte aanpak volgens de nieuwe Germaanse geneeskunde

Vanuit het klassieke denken is het logisch om seropositiviteit als een dodelijk gevaar te zien en als een bedreiging voor de anderen. De basis van waaruit de reguliere behandeling met medicatie wordt gerechtvaardigd, gaat voor mij aan het wankelen na het kennen van de 5 biologische wetten van de nieuwe Germaanse geneeskunde. Zo is kanker vanuit hun oogpunt eerder een tumor die in de conflictfase essentieel is om de patiënt te ondersteunen om dat conflict zelf op te lossen. Of het is een hersteltumor in het 2e stadium die vanzelf verdwijnt van zodra het herstelproces ten einde is.

Voor Dr. Hamer is HIV géén zinvol biologisch speciaal programma, doch enkel een allergie voor smegma. Soms ontstaan er vanuit een traumatische gebeurtenis (het Dirk Hamersyndroom) een soort van herinnering die hij ‘sporen’ noemt. Dit zijn conflictaspecten die samenhangen met het syndroom. Wanneer deze sporen via één van onze zintuigen opnieuw worden waargenomen, kan het ganse conflict terugkeren. HIV is zo’n voorbeeld. Het is het spoor van smegma dat zorgt voor een positieve testuitslag. Het conflict is dus gelinkt met de geur van smegma.

Een ‘ernstige’ diagnose heeft een heel grote impact op de persoon en zijn denken. Een diagnose zoals kanker en aids roepen beelden op van een gevaarlijke bedreiging, afzien, lijden, achteruitgang en dood. Vanuit deze schrikbeelden kunnen de ergste conflicten ontstaan waardoor de diagnose in feite de ziekte verergert.

Uit het leven gegrepen

Tijdens een sessie vertelde de therapeute mij over Dr. Hamer. Ik had aangegeven dat die bewuste avond het seksueel contact in de sauna vreemd aanvoelde. In het verleden waren mijn seksuele escapades soms nog ‘onveilig’ geweest, maar deze keer was het anders. Ik had hierbij onmiddellijk een slecht gevoel, was ook zeer angstig en paniekerig. Door die angst zou ik mij kwetsbaar opgesteld hebben en op die manier het virus zelf geactiveerd kunnen hebben. Ze gaf als voorbeeld dat ze af en toe mensen behandelt die koorts hebben en dat ze die nooit overkrijgt.

Behalve die ene keer dat een vrouw binnenkwam, haar eerst een kus gaf en haar dan vertelde dat ze ziek was, dat ze grieperig was en zich niet goed voelde. De therapeute schrok of in de woorden van Dr. Hamer, kreeg een shock waarna ze zelf ook ziek werd.

Daarnaast gaf ze als voorbeeld een man die ernstig ziek werd. Na de onderzoeken van de artsen bleek dat hij aids in een vergevorderd stadium had. Niet veel later stierf de man. Zijn echtgenote wist (net zoals haar man) niets van een mogelijk HIV-virus, waardoor ze al die jaren op een normale manier hun seksualiteit hebben beleefd. Wat blijkt… bij de vrouw werd geen besmetting vastgesteld. Ze heeft ook nooit in de geestelijke toestand verkeerd van waaruit dit kon ontstaan.

Er sterven meer mensen door de diagnose dan van de kwaal.

Dit toont het risico aan van het geven van een koude of puur beschrijvende diagnose. Deze roept de meest schrikwekkende voorbeelden die we kennen op. Een immense angst voor de ziekte overvalt de persoon. Dit terwijl de 5 biologische wetten laten zien dat een ziekte te herstellen is van zodra het conflict van de baan is.

Een klassieke diagnose beschrijft alle zichtbare symptomen zonder in overweging te nemen wat de oorsprong ervan is, zonder te kijken wat het kan te maken hebben met de voorgeschiedenis van de patiënt en het holistische geheel. Een holistisch onderzoek geeft een totaalbeeld van de patiënt zijn huidig bestaan met daarin de toestand van zijn geestelijk welzijn, zijn zenuwstelsel en zijn algemene staat van zijn.

Het eerste waar een therapeut of dokter interesse in zou moeten hebben, is in het stadium van de ziekte. Daarna kan de mens op de 3 niveaus (geest, hersenen en organen) ondersteund worden.

Op geestelijk niveau dient het conflict opgelost te worden door hem gerust te stellen, inzicht te geven in de ziekte (en de mentale als de emotionele oorzaken) en de tijd te geven deze nieuwe ervaring aan te nemen.

Op het fysieke organenniveau kan het soms nodig zijn om de persoon wat ademruimte te geven, hem te ontdoen van de onmiddellijk voelbare last door het toedienen van medicatie of, misschien beter, natuurlijke middelen die het herstelproces niet tegenwerken.

Een chirurgische ingreep is vaak geen goede beslissing en zelfs gevaarlijk omdat dit het gestel verzwakt en een beschadigingsconflict uitlokt. Enkel in levensbedreigende situaties (in om het even welk stadium van een ziekte, of als het ene orgaan drukt op het andere) is het een noodzakelijk kwaad.

Meer en meer ben ik er van overtuigd geraakt, dat aids een mythe is, een constructie vanuit de geest zonder enig fundament in de werkelijkheid. De officiële theorie is gebaseerd op een samen voorkomen van een aantal ziekten zonder een aantoonbaar oorzakelijk verband. Dikwijls gaat het om wilde verhalen van helse neerwaartse spiralen van waaruit het nog moeilijk ontsnappen is, zonder rekening te houden met de conflicten die ontstaan door het verwoorden van de diagnose. Vaak is dat de start van een minder-waard-conflict, angst, scheiding en andere hinder. De vicieuze cirkel wordt gevoed door het telkens opnieuw activeren van de conflicten.

Dr. Hamer vertrekt vanuit het samengaan van het psychische leven van een individu, zijn hersenen en de weerslag ervan op de organen en het fysieke lichaam.

De persoon geraakt in de war door diverse conflicten die in verschillende stadia zitten waardoor hij uiteindelijk zijn overlevings-grens kan bereiken.

De epidermis of de opperhuid is het rechtstreeks contact met de buitenwereld. Een scheidingsconflict kan hier optreden. In de eerste plaats is het een fysiek contact maar het conflict gaat ook over menselijke relaties en is een soort van communicatieconflict. De plaats op de huid waar de problemen zich stellen dient ook onder de loep genomen te worden. Er is een rechtstreekse associatie bij de start van het conflict en een afgescheiden gevoel ten aanzien van het lichaamsdeel.

De dermis of de lederhuid heeft een beschermende rol. Het conflict zal draaien rond een aanval op de persoon zijn integriteit, op zijn eigenheid.

Vanuit beide conflicten is het dan makkelijk te begrijpen dat iemand met aids vaak huidinfecties heeft.

Kaposisarcoom is een zeldzame kanker in de mond, de neus of de anus die in de actieve conflictfase voorkomt. Het lijkt een tijdbom, maar het is perfect te genezen.

Echter indien de patiënt dit in zijn hoofd linkt met het laatste stadium van de ziekte, dan ontstaat er paniek en wanhoop. Het is over-duidelijk dat zo een psychische ingesteldheid een nefaste invloed zal hebben op het organisme van die persoon.

Wat kan je dan doen wanneer je gediagnostiseerd wordt met HIV of aids?

Daar HIV geen ziekte is (het geeft voor de traditionele geneeskunde weer dat je de trotse bezitter bent van een virus) moeten we niet de ziekte maar de ‘zieke’ persoon aanpakken! Je gezondheidsproblemen kunnen enkel begrepen worden wanneer jouw geestelijk aspect bekeken wordt. Heel je geschiedenis, met het in acht nemen van de situationele omstandigheden op het moment van het uitspreken van de diagnose, moeten in ogenschouw genomen worden. Welke conflicten zijn aanwezig? Welke nieuwe conflicten ontstaan? In welke fase zitten deze conflicten? In welk stadium zit de heilige triade geest-hersenen-lichaam? Is er sprake van een levensbedreigende situatie?

Ondersteun jezelf bij het verhelpen van niet opgeloste conflicten. In dit proces is goede informatie een niet te onderschatten therapeutisch hulpmiddel of al een stukje van de mentale heling.

Diegenen die zogenaamd sterven aan aids doen dit door de diagnose-shock (een doodsangstconflict), door sociale isolatie (een existentieconflict), door een feitelijke ziekte van voor de diagnose maar die nu een verergering kent of door een overdosis aan medicatie.

Diegene die overleven hebben de klassieke therapie geweigerd of ze kunnen de diagnose op een positieve manier benaderen. Zo betwijfelen ze de diagnose of vergeten ze het probleem waardoor ze kunnen verder gaan met hun leven.

HIV verklaard vanuit de Totale Biologie (Claude Sabbah)

Wanneer je de hypothese van het projet-sense of het basisconcept volgt, kan je je de vraag stellen welk programma bij het basisconcept hoort van een persoon die vatbaar is voor het HIV-virus, en uit welk gegeven dit programma voortkomt. Patiënten die HIV-positief waren, en die op zoek naar genezing hun basisconcept decodeerden, kwamen tot de bevinding dat hun conceptie op een of andere manier niet paste in het levensproject van de ouders. Het lijkt er dus op dat het programma luidt: ‘Geboren worden staat gelijk aan het zorgen dat je weer verdwijnt (in de biologie is dat dan sterven)’. Dus: geboren worden is gelijk aan sterven.

Zo kan bijvoorbeeld bij een jong koppel het idee van het aantal geplande kinderen zich onbewust sterk in de blauwdruk van hun levensproject installeren.

Een kind dat in dit geval verwekt wordt na dit (onbewust) vooropgesteld aantal kan vanuit zijn basisconcept de dood als het ware door ongeval of ziekte aantrekken. Het zit namelijk zo als een programma in zijn individuele biologie vastgelegd. Toch wil dit niet zeggen dat al die kinderen effectief zullen sterven. Dit hangt af van de diepte van de transgenerationele trauma’s en of de persoon in kwestie zelf in staat is het programma te herprogrammeren. De persoon zou bijvoorbeeld zelf moeten gaan onderzoeken hoe sterk het concept was voor die ouders. De oorzaak daarvan zal vaak liggen in de stamboom bij de voorouders. Zoals een betovergrootmoeder die bij de geboorte van haar 4de kind ten prooi viel aan een zware depressie. De achterkleindochter krijgt deze informatie via de genen van haar vrouwenlijn door. Ze ontwikkelt hierdoor het alarmerend programma dat een 4de kind gelijk staat met een depressie. Dit is uiteraard een onbewust gegeven, maar het is wel de oorzaak van haar beslissing dat ze niet meer dan 3 kinderen wenst. Als zij dan toch per ongeluk zwanger wordt van een 4de kind, kan dit onbewuste idee (gebaseerd op angst) nog vóór de conceptie (= immateriële fase) het levensplan van het zieltje dat zal incarneren, mee gaan programmeren. De redenering die de biologie op basis van dit programma kan maken, klinkt dan ongeveer zo: ‘Mijn geboorte als 4de kind veroorzaakt ziekte (hier depressie) in de familieclan. En vermits ziekte de fysieke overlevingskansen verkleint en verzwakt, kan ik er maar beter voor zorgen dat ik weer verdwijn.’

Iemand die bij de labeling seropositiviteit heel kalm blijft, en daar geen innerlijke conflicten aan overhoudt, zal nooit tot het aidsstadium overgaan. Naar verluidt zijn een aantal patiënten er zelfs in geslaagd om door decodering van HIV-positief terug tot HIV-negatief te komen.

Jammerlijk is het seropositief zijn op zich meestal een gigantisch conflict en veroorzaakt het een extreem hoge acute stress. Zo kunnen bepaalde conflicten toch in gang worden gezet.

Een gebeurtenis in je leven, het krijgen van de diagnose en voortdurend met het idee leven dat je aids of kanker zal krijgen, kan het ontketeningsconflict zijn om werkelijk tot de ziekte te evolueren.

Volgens de Totale Biologie kunnen er zich door de diagnose van HIV 39 mogelijke ontketeningsconflicten vormen. Deze triggeren de geprogrammeerde conflicten, doen ze als het ware in de biologie vallen, waardoor welbepaalde ziekten in gang schieten en tot uitdrukking komen. Op het moment dat die ziekten, die met aids geassocieerd worden, de kop opsteken, ontstaat er paniek. Bij het uitbreken van de eerste ziektesymptomen denkt de persoon dat hij hiermee van HIV naar aids is gevorderd en belandt hij hierdoor vanzelf in de negatieve angstspiraal.

Het lijkt er dus op dat de ware oorzaak van een ziekte een specifiek conflict is. En dat een verzwakking van het immuunsysteem eerder een mogelijk gevolg is en niet de oorzaak van de ziekte op zich.

Het scheidingsconflict of contactconflict ontstaat bijvoorbeeld bij een aidspatiënt vanuit het idee niet meer te kunnen vrijen met zijn partner. Indien dit thema bij de persoon zodanig leeft dat het als een conflict in de biologie valt, dan kunnen er welbepaalde huidproblemen aan de opperhuid tot uitdrukking komen.

Een ander mogelijk conflict is een smetconflict³⁹ met melanomen als gevolg. Het ontstaat vanuit de beleving zich door het aidsvirus besmet en vies te voelen. Je hebt het idee dat anderen je ook zo zullen ervaren en bejegenen.

Of je kan je diep minderwaardig voelen op de bloedband waardoor net bloedziekten kunnen ontstaan.

39.lederhuid - oud mesoderm.

Een homoseksuele man wordt door zijn familie uitgestoten vanwege zijn aard. Een gigantisch ontwaardingsconflict op de bloedlijn speelt hem vanaf dan parten. Op dat moment krijgt hij bovendien te horen dat hij seropositief is. Dit geeft zo’n gigantische stress dat zijn ontwaardingsconflict ‘in’ zijn biologie valt en zich materialiseert onder de vorm van bloedkanker.

Een andere man met een belangrijke positie op het werk, krijgt het verdict van seropositief te zijn. Ondanks het medelijden van zijn baas en collega’s wordt hij toch ontslagen. Dit ervaart hij als een gigantisch ontwaardingsconflict (ditmaal niet op de bloedlijn maar in zijn status op de sociale ladder). Hij voelt zich compleet waardeloos en doet een gigantische osteolyse,⁴⁰ wat in de reguliere geneeskunde als botkanker wordt beschouwd. Het zouden de kankercellen zijn die de botten opvreten wat binnen de Totale Biologie sterk in twijfel wordt getrokken. Volgens Dr. Claude Sabbah zitten we in de genezingsfase en vindt er een herstel plaats van het botweefsel.

40.Verdwijning van beenderweefsel.

Een vrouw met HIV heeft het idee dat ze hierdoor geen kinderen meer mag krijgen. Het kan zich in de biologie materialiseren als baarmoederhalskanker. Dit is een conflict wat te maken heeft met contact: een scheidingsconflict. Doordat het ectoderm⁴¹ is, verdwijnen er cellen in de conflictfase.

Het feit dat ze nu zwangerschap omwille van ethische redenen dient te vermijden, kan bij haar een nieuw conflict ontketenen: het conflict van geen kind in haar baarmoeder te kunnen dragen. Ze ontwikkelt ook hierdoor kanker aan de baarmoeder zelf. Ze wil een superbaarmoeder maken met de hoop toch nog kinderen te kunnen krijgen. Dit endodermconflict zorgt voor een toename van cellen in de conflictfase. Als het conflict opgelost geraakt, verdwijnt de tumor of zal die ingekapseld worden. Maar door de kankers die ze ontwikkelt denkt ze dat ze in de aidsfase zit. Ze wordt bevestigd in haar basisconcept (geboorte = sterven) en komt zo in een angst-spiraal terecht…

Een vergelijking in de natuur: bomen op ringwegen vangen veel uitlaatgasresidu’s. Het roet blijft kleven op de schors. Vaak zie je dan ongewone celwoekeringen (bomenkanker). De bomen sterven hier niet aan en boomchirurgen weten dat het gaat om een overlevingsmechanisme dat goed aan het werk is. Toch laat men vaak zulke bomen kappen omdat men ze onterecht heeft opgegeven.

Tot slot een voorbeeld van een patiënte die haar basisconcept met behulp van biomedische decodering heeft kunnen ontkrachten. Tijdens dit werk werd het haar duidelijk dat het niet haar ballast was, maar ballast van haar ouders. Dankzij dit inzicht is bij haar de omkering gebeurd zodat ze van de conflictfase naar genezingsfase kon gaan. Ze zette haar genezingsproces verder in de overtuiging dat ze weer seronegatief zal worden. Dr. Sabbah verwees haar hiervoor door naar Niro Markoff Assistent⁴², een vrouw die zelf ooit seropositief was.

41.Verwijst naar de 3 kiembladen van waaruit een menselijke lichaam ontstaat en dit bepaalt het verloop van een ziekte.

42.schrijfster van ‘Why I survive aids?’