Colofon

E-book, herfst 2017.

Uitgeverij De Groene Gedachte, Tienen, België

www.degroenegedachte.be

Titel: De Gloed

Auteur: Catherine Wheels

ISBN-NUMMER : 9789492057181

EAN : 9789492057181

De Groene Gedachte helpt bij het verspreiden van een positief gedachtegoed, gaande van een gezonde voeding, een gezonde levenshouding, balansbewerkstellende en balansherstellende mechanismen of interacties van mens tot mens, van cultuur tot cultuur en tussen mens en natuur.

No part of this work may be reproduced in any form, by print, photoprint, microfilm or any other means, without written permission of De Groene Gedachte.

De Gloed

Het appartementsgebouw werd gebouwd in de jaren zestig van vorige eeuw. Het was één van de hoge rechthoekige kubussen die in een ritme van drie werd neergepoot in een landschapspark. Inderdaad drie blokken in het groen. Het idee erachter was goed, mensen konden vanuit hun raam of balkon genieten van het mooie uitzicht want je vond er ook vijvers en sportvelden. Maar gaandeweg werden er wat teveel appartementsblokken bijgebouwd waardoor het park- en panorama-idee toch wat verwaterde. De kleine bomen werden intussen wel groot en hun kruinen reikten bijna tot aan de hoogste verdiepingen. Op die wijze kon menig oudje elk jaar in mei meegenieten van het jonge vogelleven in de verse en oude nesten. In blok 47 bleken vele alleenstaanden om die reden over een verrekijker of vogelkijker te beschikken. Het waren platanen, beuken en eiken. Overdag had dit wel iets wanneer je door het park wandelde, maar ’s avonds voelde men er zich wat onveilig in het grote park. Te weinig lantaarnpalen? Slechts zelden verlieten de bewoners het appartementsblok nog na zonsondergang. Blok 47 zag er niet anders uit dan blok 48 en 49 en toch was er iets speciaals aan de hand. Alleen kon je er niet meteen de vinger op leggen, wat dit blok nu zo anders maakte. Ging het om de architectuur of de bewoners? Sommigen zeggen zelfs dat het gebouw ’s nachts baadt in een vreemde gloed. Door de verlichtingspalen die er rond staan? Neen, zelfs zonder dat die lichten branden, lijkt de gemiddelde nacht minder donker in de buurt van blok 47, dan in de buurt van de andere appartementsblokken. Overdag verzamelde er zich ook altijd meer volk rond blok 47. Meer volk, meer sociaal leven, meer jolijt… De banken bleven er zelden onbezet. Op één of andere manier voelde de onmiddellijke omgeving er wel veilig aan. En de politie is er slechts zelden op bezoek geweest. Indien die kwam, dan was het om vragen te stellen over de buurt.

In de kelders van de appartementsblokken bevond zich een ondergrondse parking. Op het gelijkvloers bevonden zich kleine appartementen en die hadden zelfs een piepklein koertje of tuintje. Sommige bewoners hadden de afsluiting versterkt met een hoge haag. Ze wilden geen inkijk van de wandelaars. En nog minder wilden ze dat het poortje werd gevonden. Dus vandaar dat het poortje voor eeuwig werd gesloten en dat het verdween tussen het gebladerte. Sommige planologische ideeën zijn werkelijk niet mis, maar getransformeerd naar de werkelijkheid, hebben ze ongewenste neveneffecten. Ze verhogen met name het onveiligheidsgevoel. Maar op één of andere manier werkte het wel in de buut van blok 47. Die tuintjes maakten het er nog gezelliger.

Op de twee hoogste vloeren bevonden zich telkens vier grote appartementen. En er was zelfs een penthouse met daktuin. Er waren in het gebouw verschillende liften, maar deze appartementen hadden een eigen lift zodat de bewoners zich niet hoefden te mengen tussen de mensen van de middenklasse die hun appartementen huurden aan gewone of lage prijzen. Het was weer zo’n mooie intentie om verschillende sociale klassen samen te brengen in één gebouw, maar ergens werd het teniet gedaan door het bestaan van die lift, waardoor er onderling helaas toch niet zoveel contact kon worden gemaakt. Het gebeurde ook dat deze jonge sociaal bewogen gezinnen, meestal grootverdieners, zo verkocht waren voor het sociale idee dat ze het kopen van zo’n appartement bijna zagen als een goede daad voor de mensheid. Maar enkele jaren en kinderen later, zag je die vrolijkheid verdwijnen en waren ze er als de dood voor dat zij of hun kinderen toch in contact kwamen met de lagere klassen en dat ze zich zouden gaan mengen, al was het maar op de speelpleintjes of in de buurtschool en jeugdbeweging. Heel regelmatig kwam zo’n appartement om die reden weer te koop, hoewel het alle nodige luxe had. Integratie werd dan weer segregatie en die segregatie schiepen ze ditmaal helemaal zelf. Zo beschouwd, kwamen ze in feite weer te huur omdat het karakter van de eigenaars veranderde.

Op het gelijkvloers woonde ook de huisbewaarder. Het was een stille onopvallende man, heel discreet maar tegelijk zorgzaam. Zeer geschikt voor de job, maar hoe oud hij precies was, dat viel moeilijk te zeggen. Hij boog zich ook over de kleine technische mankementen. Hij had blijkbaar geen gezin, maar scheen niettemin toch erg gelukkig. Hij had een rimpelloos gezicht, een minzame glimlach en hij groette iedereen op dezelfde wijze. Hij maakte daarin geen onderscheid. Op elke verdieping had hij een klein kamertje waarin ook de zekeringen van de desbetreffende appartementen zich bevonden en nog wat technisch materieel.

De huisbewaarder kende hen allemaal. Rijk en arm, jong en oud. Hij zag het aan en kon allengs het komen en gaan van nieuwe gezinnen goed voorspellen. Hij wist op voorhand hoe lang een nieuwkomer zou blijven, wanneer een appartement weer te huur zou staan. Na verloop van jaren ging het toch op een paar honderd mensen en dat is lang niet mis. Zo’n appartementsblok is in feite een mini-maatschappij. Het verzamelt al het wel en wee van de mensen die er wonen en daardoor ontwikkelt het zelfs een eigen ziel. Aangezien de appartementen niet lang te huur stonden, kon je zelfs veronderstellen dat het wel goed zat met de energie van dit blok. Maar daar bleek een reden voor te bestaan. Niets in deze wereld is zomaar. Niets berust op toeval.

Klop klop. Iemand klopt op de deur van de huisbewaarder. Of hij geen reservesleutel heeft? ‘Jazeker, ik zal de deur komen open doen maar ik zou graag hebben dat je tegen morgen deze sleutel hebt bijgemaakt toch als je hem vandaag niet meer terug zou vinden.’ De huisbewaarder stapt met de man mee in de lift en opent de deur van het appartement. Hij vangt even een glimp op van de living. Die staat vol met rommel. Boordevol. De keurig geklede man voelt zich enigszins betrapt en zegt: ‘Verbouwingen hé? En de schilders laten weer op zich wachten.’ ‘Zolang je geen breekwerken laat uitvoeren, is het goed want die zijn niet toegelaten weet u?’ zegt de huisbewaarder. Het antwoord was in feite niet informatief bedoeld, maar eerder om de man zijn schaamte weg te nemen. Ondertussen weet de huisbewaarder immers goed dat er bij hem helemaal geen verbouwingen aan de gang zijn. De rommel was er al vanaf week twee. En er werden al verscheidene sleutels bijgemaakt. Deze man is in de war. Het appartement toont op beeldende wijze de chaos in zijn hoofd. ‘Nee nee, maak je maar niet ongerust.’ En hij geeft hem nog een knipoog cadeau. ‘Na de verbouwingen, kom je maar eens op de koffie.’ ‘Oké, daar hou ik je aan!’ De huisbewaarder weet dat die uitnodiging van hem nooit zal volgen en als ze zou volgen, dan zou hij er wellicht niet op ingaan. Hij wil hier de privacy van elkeen respecteren, maar dit lukt hem maar moeilijk. Er wordt al eens ruzie gemaakt en wanneer stemmen zich verheffen dan hoor je vaak een sterk uitvergrote waarheid. In elke ruzie steekt wat waarheid. Ook al is het slechts een klein beetje. Ook dat weet hij. Deze man heeft niemand om ruzie mee te maken. Hij kwam hier wonen na zijn scheiding. Hij kon die niet goed verwerken en vooral omdat hij zijn kinderen niet meer mocht zien. Hij stapt weer de lift in en gaat terug naar zijn eigen stekje op het gelijkvloers.

(lichtje aan en uit)

Onverwerkt verdriet

Wat de huisbewaarder zelf uitvoert wanneer hij niet aan het werken is, dat weet niemand. Niemand in het blok weet iets over hem. Niemand kent zijn familie, zijn vrienden. Hij is wel enkele uren per dag weg. Maar waar hij dan vertoeft, God mag het weten. Niemand zal het hem vragen. Het respect voor hem is erg groot. Zoals hij discretie toont voor éénieder, zo wordt hij zelf ook behandeld. Het respect is dus geheel wederzijds. Zelfs de nieuwsgierigsten van het blok zullen het hem nooit vragen en ze zullen ook niet over hem gaan roddelen. Deze man is de onzichtbare aanwezige of de aanwezige onzichtbare. Je kan hem niet wegdenken uit blok 47, en hij zal na zijn pensionering ook nooit waardig kunnen worden vervangen. Als je hem ziet, dan is hij er blijkbaar. Als je hem niet ziet blijkbaar ook (toch vaak), maar wanneer zijn deur dicht gaat verdwijnt hij in het niets. Dan zijn er enkel de bewoners, heel kleurrijk en divers zoals altijd, maar in zekere zin hoort hij daar niet bij.

Onzichtbaar en toch onmisbaar