Ander werk van Maurice Leblanc bij Uitgeverij Oevers:

Arsène Lupin, gentleman-inbreker (2016)

Arsène Lupin versus Herlock Sholmes (2016)

Arsène Lupin, De Holle Naald (2019)

Maurice Leblanc (1864-1941)

MAURICE LEBLANC

Het dubbelleven van
Arsène Lupin
813 #1

Vertaald uit het Frans door
Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen

De vertalers ontvingen voor deze vertaling een projectbeurs van

Oorspronkelijke titel La double vie d’Arsène Lupin

Éditions Pierre Lafitte, 1910

Nederlandse vertaling © Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen
en Uitgeverij Oevers, 2021

Omslagontwerp en vormgeving binnenwerk

Martijn Couwenhoven, Uitgeverij Oevers

Verzorging e-book Coco Bookmedia

NUR 331

ISBN 9789492068804

www.uitgeverijoevers.nl

HET BLOEDBAD

– 1 –

Kesselbach bleef abrupt staan op de drempel van de salon, greep zijn secretaris bij de arm en fluisterde bezorgd:

‘Chapman, er is weer iemand binnen geweest.’

‘Welnee, meneer,’ sprak de secretaris hem tegen, ‘u hebt zojuist zelf de deur van de voorkamer opengedaan, en terwijl we ons middagmaal gebruikten in het restaurant is de sleutel niet uit uw zak geweest.’

‘Chapman, er is weer iemand binnen geweest,’ herhaalde Kesselbach. Hij wees naar een reistas die op de schoorsteen stond.

‘Kijk, dat is het bewijs. De tas was dicht. Nu is hij dat niet meer.’

Chapman wierp tegen: ‘Weet u wel zeker dat u die hebt dichtgemaakt, meneer? Er zitten overigens alleen waardeloze spullen in, toiletartikelen...’

‘Dat is alleen maar zo omdat ik voor ons vertrek mijn portefeuille eruit heb gehaald, voorzichtigheidshalve, anders... Nee, ik verzeker u, Chapman, terwijl wij zaten te eten, is er weer iemand binnen geweest.’

Aan de muur hing een telefoontoestel. Hij nam de hoorn van de haak.

‘Hallo? ... Hier Kesselbach, appartement nummer 415. ... Inderdaad, juffrouw, verbindt u mij met het hoofdcommissariaat, afdeling recherche. Het nummer hoef ik u niet te geven, toch? ... Goed, dank u. Ik wacht bij het toestel.’

Een minuut later sprak hij verder:

‘Hallo? Hallo? Ik zou iets willen bespreken met meneer Lenormand, de directeur van de recherche. Kesselbach aan de lijn. ... Hallo? ... Natuurlijk weet meneer Lenormand waar het over gaat. Ik bel met zijn toestemming. ... O, hij is er niet. ... Met wie spreek ik alstublieft? ... Inspecteur Gourel. ... Maar, meneer Gourel, als ik het goed heb was u gisteren aanwezig bij mijn onderhoud met meneer Lenormand. ... Welnu, vandaag is hetzelfde gebeurd. Iemand is binnengedrongen in het appartement waar ik verblijf. En als u nu meteen zou komen, zou u op basis van de sporen misschien kunnen vaststellen... Over een uur of twee? Uitstekend. Vraagt u maar naar appartement nummer 415. Nogmaals bedankt!’

Rudolf Kesselbach, de Koning van de diamant, zoals hij werd genoemd – of ook wel: de Heerser van Kaapstad –, de multimiljonair Rudolf Kesselbach (zijn vermogen werd geschat op meer dan honderd miljoen) was op doorreis in Parijs en verbleef sinds een week op de vierde verdieping van het Palace-Hôtel in appartement nummer 415, dat bestond uit drie kamers, waarvan rechts de twee ruimste, de salon en de grootste kamer, uitkeken op de laan, en waarvan links de andere kamer, die door secretaris Chapman werd gebruikt, uitkeek op de rue de Judée.

Daarachter waren vijf kamers gereserveerd voor mevrouw Kesselbach, die nog in Monte-Carlo was, maar op het eerste teken van haar echtgenoot ook naar Parijs zou komen.

Een paar minuten lang ijsbeerde Rudolf Kesselbach met bezorgd gezicht door de kamer. Hij was een rijzige man, zijn gezicht was gebruind, nog jong en had door de dromerige ogen, die zachtblauw oplichtten achter een gouden bril, een milde en verlegen uitdrukking, die contrasteerde met het energieke van het vierkante voorhoofd en de knokige kaken.

Hij ging bij het raam staan; het was dicht. Hoe zou iemand ook langs het raam gekomen kunnen zijn? Het privébalkon dat bij het appartement hoorde stopte rechts, en aan de linkerzijde was het door een tussenmuur gescheiden van de balkons die uitkeken op de rue de Judée.

Hij ging naar zijn kamer, die niet in verbinding stond met aangrenzende kamers. Hij ging naar de kamer van zijn secretaris: de deur naar de vijf voor mevrouw Kesselbach gereserveerde kamers was dicht en de grendel was op de deur geschoven.

‘Ik snap er niks van, Chapman, dit is nu al de zoveelste keer dat ik hier dingen vaststel, rare dingen, dat bent u vast met me eens. Gisteren heeft iemand mijn wandelstok verplaatst. Eergisteren is er aan mijn papieren gezeten, dat weet ik wel zeker, maar het is een raadsel hoe dat mogelijk is.’

‘Het is onmogelijk, meneer,’ zei Chapman, op wiens onverstoorbare gezicht van de rechtschapen man geen onrust lag. ‘Het zijn veronderstellingen, meer niet, u hebt geen enkel bewijs, alleen wat indrukken. En zegt u nu zelf: de enige toegang tot uw appartement is via de voorkamer, en u hebt bij uw aankomst hier een speciale sleutel laten maken, waarvan alleen uw butler Edwards het duplicaat heeft. Vertrouwt u hem?’

‘Natuurlijk vertrouw ik hem, hij is al tien jaar bij mij in dienst! Maar dat Edwards het middagmaal gebruikt op hetzelfde moment als wij is geen goed idee. Voortaan gaat hij pas naar beneden als wij terug zijn.’

Chapman haalde licht zijn schouders op. De Heerser van Kaapstad begon zich wat zonderling te gedragen met zijn onverklaarbare angsten. Welk risico kan een mens nou lopen in een hotel, en al zeker als je niets van waarde of geen groot geldbedrag bij je hebt of op je kamer hebt liggen?

Ze hoorden de deur van de vestibule opengaan. Het was Edwards.

Kesselbach riep hem bij zich.

‘U bent in livrei, Edwards? Uitstekend! Ik verwacht vandaag geen bezoek, Edwards, of toch wel, één bezoek, van inspecteur Gourel. Blijf in afwachting daarvan in de vestibule en hou de deur in het oog. Meneer Chapman en ik hebben serieus werk te doen.’

Het serieuze werk was dat Kesselbach kort zijn post bekeek, drie, vier brieven doorlas en Chapman de woorden dicteerde om ze te beantwoorden. Chapman zat klaar met de pen in de hand, toen hij merkte dat Kesselbach met zijn gedachten niet bij zijn briefwisseling was. Hij stond geconcentreerd naar een zwarte, in de vorm van een vishaak geplooide speld te kijken die hij tussen zijn vingers hield.

‘Chapman,’ zei hij, ‘kijk eens wat ik hier op tafel heb gevonden. Dit móet iets betekenen, deze geplooide speld. Dit is een bewijsstuk. Nu kunt u niet langer beweren dat er niemand in deze salon is geweest. Want die speld kan hier toch niet in z’n eentje binnengewandeld zijn!’

‘Dat niet,’ antwoordde de secretaris, ‘ik heb die hier binnengebracht.’

‘Hoezo?’

‘Ja, het is een speld die mijn stropdas aan mijn boord bevestigde. Gisteren toen u zat te lezen heb ik die losgemaakt en gedachteloos geplooid.’

Kesselbach kwam boos overeind, deed een paar stappen, stopte en zei: ‘U vindt het waarschijnlijk allemaal belachelijk, Chapman, en u hebt gelijk. Het is waar dat ik me wat, hoe zal ik het zeggen, zonderling gedraag sinds mijn laatste reis naar Kaapstad. Het is namelijk zo, hm... wat u niet weet is dat er een nieuwigheid is in mijn leven, een fantastisch project, iets fenomenaals, dat nu nog in de nevelen van de toekomst is gehuld, maar dat zich toch al aftekent. Het wordt iets kolossaals. Chapman, u kunt het u niet voorstellen. Geld laat me koud, ik heb genoeg, te veel zelfs. Maar dit is van een grotere orde, macht, impact, autoriteit. Als mijn voorgevoel wordt bevestigd, zal ik niet langer alleen de Heerser van Kaapstad zijn, maar ook de heerser over andere koninkrijken. Rudolf Kesselbach, de zoon van de ketellapper uit Augsburg, zal op ooghoogte staan met heel wat heren die tot nu toe op hem neerkeken. Hij zal zelfs boven hen uitstijgen, Chapman, ja, boven hen uitstijgen, geloof me, en als er ooit...’

Hij stokte, keek Chapman aan alsof hij spijt had dat hij zoveel had gezegd en voegde er, meegesleurd door zijn enthousiasme, aan toe: ‘Weet u, Chapman, de reden voor mijn onrust... Ik heb hier, in mijn hoofd, een onbetaalbaar idee, en misschien vermoedt men dat ik dat idee heb en word ik bespied, dat weet ik zeker.’

Belgerinkel.

‘De telefoon,’ zei Chapman.

‘Zou dat toevallig...’ mompelde Kesselbach.

Hij nam de hoorn van de haak.

‘Hallo? ... Wie zegt u? De kolonel? ... Ha, ja, ja, ik ben het. Is er al nieuws? ... Uitstekend. Dan verwacht ik u. ... U komt met uw mannen? Uitstekend. ... Hallo? Nee, u stoort niet, ik zal de nodige instructies geven. ... Is het dan zo erg? ... Ik herhaal dat ik strikte orders zal geven, mijn secretaris en mijn butler bewaken de deur en laten niemand binnen. U kent de weg, als ik me niet vergis? ... Goed, komt u dan meteen.’

Hij hing op en zei: ‘Chapman, er komen twee heren. Ja, twee heren. Edwards zal hen binnenlaten.’

‘Maar inspecteur Gourel...’

‘Die komt later, over een uur. En wat dan nog, ze mogen elkaar toch ontmoeten? Zeg dus tegen Edwards dat hij nu meteen op het kantoortje gaat melden dat ik er voor niemand ben, behalve voor deze twee heren, de kolonel en zijn vriend, en voor inspecteur Gourel. Die namen moeten worden genoteerd.’

Chapman deed wat hem gevraagd was. Toen hij terugkwam, zag hij dat Kesselbach een enveloppe in zijn hand had, of liever: een klein etui van zwart marokijnleer, kennelijk leeg. Hij leek te aarzelen, alsof hij niet wist wat hij ermee aan moest. Zou hij het op zak steken of het ergens neerleggen? Uiteindelijk liep hij naar de schoorsteen en stopte het leren etui in zijn reistas.

‘Laten we de correspondentie afhandelen, Chapman. We hebben tien minuten. Ha, een brief van mevrouw Kesselbach. Hoe komt het dat u me daar niet op hebt gewezen, Chapman? Had u haar handschrift dan niet herkend?’

Hij verborg niet hoezeer het aanraken en bestuderen van dit vel papier dat zijn vrouw in haar handen had gehouden en waaraan ze enkele van haar intieme gedachten had toevertrouwd hem roerde. Hij snoof de geur ervan op en toen hij het zegel had verbroken, las hij hem traag, op gedempte toon. Chapman ving hier en daar een fragment op: Een beetje moe... ik kom mijn kamer niet uit... verveel me... wanneer kan ik naar u toe komen? Ik kijk uit naar uw telegram...

‘Hebt u vanochtend een telegram gestuurd, Chapman? Goed, dan zal mevrouw Kesselbach hier morgen, woensdag, zijn.’

Hij zag er helemaal opgetogen uit, alsof het gewicht van zijn zaken opeens van zijn schouders viel en hij van zijn onrust verlost was. Hij wreef in zijn handen en haalde diep adem, als een sterk man die zeker is van zijn succes, als een gelukkig man, die dame Fortuna aan zijn zijde had en in staat was om zichzelf te verdedigen.

‘Er wordt aangebeld, Chapman, in de vestibule. Ga even kijken.’

Maar Edwards kwam al binnen en zei: ‘Twee heren vragen naar meneer. Het zijn de mannen...’

‘Weet ik. Zijn ze in de voorkamer?’

‘Ja, meneer.’

‘Sluit de deur van de voorkamer en doe voor niemand meer open, alleen voor inspecteur Gourel van de recherche. En u, Chapman, gaat die mannen halen en zegt tegen hen dat ik eerst met de kolonel wil praten, onder vier ogen.’

Edwards en Chapman verlieten de salon en trokken de deur achter zich dicht. Rudolf Kesselbach liep naar het raam en drukte zijn voorhoofd tegen de ruit.

Ver beneden hem reden de koetsen en de automobielen over de evenwijdig lopende rijbanen die door de dubbele strepen van de vluchtheuvels van elkaar werden gescheiden. Een heldere lentezon deed het koper en het vernis schitteren. In de bomen ontlook het eerste groen en de knoppen van de kastanjebomen begonnen hun kleine blaadjes te ontvouwen.

‘Waar blijft Chapman nou?’ mompelde Kesselbach. ‘Met wie praat hij zo lang?’

Hij pakte een sigaret van de tafel, stak die op, nam een paar trekjes. Hij slaakte een kreetje. Vlak bij hem stond een man die hij niet kende.

Hij deinsde achteruit.

‘Wie bent u?’

De man – een goed geklede, tamelijk elegante verschijning met zwart haar en dito snor en een harde blik – lachte spottend: ‘Wie ik ben? De kolonel natuurlijk.’

‘Nee, nee, de man die ik zo noem, die zijn brieven gewoonlijk met die naam ondertekent, dat bent u niet.’

‘Toch wel, toch wel, de andere man was slechts... Maar, m’n beste, dat is allemaal van geen belang. Het belangrijkste is dat ik... ik ben. En ik verzeker u dat ik het ben.’

‘Maar wat is uw naam dan, meneer?’

‘De kolonel, tot nader order.’

Kesselbach voelde angst in zich opstijgen. Wie was deze man? Wat wilde hij?

Hij riep: ‘Chapman!’

‘Wat een idee om iemand te roepen! Hebt u niet genoeg aan mijn gezelschap?’

‘Chapman!’ herhaalde Kesselbach. ‘Chapman! Edwards!’

‘Chapman! Edwards!’ zei de onbekende op zijn beurt. ‘Waar blijven jullie nou, vrienden? Jullie worden hier gevraagd.’

‘Meneer, gelieve mij... U moet mij doorlaten.’

‘Maar, m’n beste, wie houdt u tegen?’

Hij zette beleefd een stap opzij. Kesselbach liep naar de deur, trok die open en deinsde achteruit. In de deuropening stond een tweede man, met een pistool op hem gericht.

Kesselbach stamelde: ‘Edwards... Chap...’

Hij stokte. Hij had in een hoek van de voorkamer zijn secretaris en zijn butler gezien; ze lagen gekneveld en met een prop in hun mond naast elkaar.

Ondanks zijn onrustige en gevoelige aard was Kesselbach een dapper man, die bij het voelen van een concreet gevaar niet verzwakte maar juist zijn volledige kracht en energie herwon.

Hij veinsde angst en verbijstering en week langzaam terug in de richting van de schoorsteen, waar hij zich tegen de muur aan drukte. Zijn vinger tastte naar de elektrische bel. Hij vond die en duwde lang op de knop.

‘En nu?’ vroeg de onbekende.

Kesselbach zei niets en bleef drukken.

‘En nu? Hoopt u soms dat er iemand zal komen, dat het hele hotel op stelten staat omdat u op die knop drukt? Maar meneer toch, draait u zich om en u zult zien dat de draad is doorgeknipt.’

Met een ruk draaide Kesselbach zich om, als om te kijken, maar met een snelle beweging greep hij naar de reistas, stak zijn hand erin, pakte een revolver, richtte die op de man en haalde de trekker over.

‘Verdraaid!’ zei de man. ‘Laadt u uw wapens dan met lucht en stilte?’

De haan van het pistool klapte een tweede keer naar voren, een derde keer. Het pistool ging niet af.

‘Nog drie schoten, beste Heerser van Kaapstad. Ik zal pas rusten als ik zes kogels in mijn lijf heb. Wat nu? Geeft u het op? Jammer... U kon eigenlijk niet missen.’

Hij pakte een stoel bij de rugleuning, draaide die om, ging er schrijlings op zitten en wees naar een leunstoel.

‘Gaat u toch zitten, meneer Kesselbach, en doet u alsof u thuis bent. Een sigaret? Ik liever niet, ik geef de voorkeur aan sigaren.’

Op de tafel stond een doos. Hij koos een goudgele en welgevormde Upman, stak die op en zei met een hoofdbuiging:

‘Dank u. Een heerlijke sigaar. En laten we nu even praten.’

Rudolf Kesselbach hoorde verbaasd toe. Wie was deze vreemde figuur? Maar de man was zo rustig en spraakzaam dat zijn angst stilaan wegebde. Hij begon te geloven dat de situatie mogelijk zonder geweld of bruutheid zou aflopen. Hij haalde zijn portefeuille uit zijn zak, plooide die open, liet een behoorlijk pak bankbiljetten zien en vroeg:

‘Hoeveel?’

De man keek hem ontzet aan, alsof hij moeite had om te begrijpen wat hij hoorde. Na enkele ogenblikken riep hij:

‘Marco!’

De man met de revolver kwam dichterbij.

‘Marco, meneer is zo goed jou een pakje geld te geven voor je vriendinnetje. Neem maar aan, Marco.’

Die hield zijn revolver in zijn rechterhand op Kesselbach gericht, stak zijn linkerhand uit, nam het geld aan en trok zich terug.

‘Nu deze zaak overeenkomstig uw wens is afgehandeld,’ ging de onbekende verder, ‘kunnen we het hebben over de reden van mijn bezoek. Kort en bondig: ik wil twee dingen. Ten eerste een klein etui van zwart marokijnleer dat u meestal bij u draagt. En ten tweede een ebbenhouten juwelenkistje dat gisteren nog in de reistas zat. Laten we beginnen bij het eerste: het marokijnleren etui?’

‘Heb ik verbrand.’

De onbekende fronste. Waarschijnlijk moest hij aan de goede oude tijd denken, toen men nog over afdoende middelen beschikte om mensen aan de praat te krijgen.

‘Goed. We komen er nog op terug. En het ebbenhouten kistje?’

‘Heb ik verbrand.’

‘O,’ bromde hij, ‘u drijft de spot met mij, m’n waarde.’

Hij draaide meedogenloos Kesselbachs arm om.

‘Gisteren, Rudolf Kesselbach, gisteren bent u met een pakje onder uw regenjas het kantoor van de Crédit Lyonnais op de boulevard des Italiens binnengegaan. U hebt een kluis gehuurd... Om precies te zijn: kluis nummer 16, rij 9. Toen u ondertekend en betaald had, bent u naar het souterrain gegaan, en toen u terugkwam had u uw pakje niet meer bij u. Klopt dat?’

‘Zeker.’

‘Dus zijn het kistje en het etui in de Crédit Lyonnais.’

‘Nee.’

‘Geeft u mij de sleutel van uw kluis.’

‘Nee.’

‘Marco!’

Marco kwam toegesneld.

‘Vooruit, Marco. De vierdubbele knoop.’

Nog voor hij eraan kon denken zich te weren zat Rudolf Kesselbach vastgesjord in touwen die bij de minste beweging in zijn vel sneden. Zijn armen waren vastgeknoopt achter zijn rug, zijn bovenlijf aan de stoelleuning en zijn benen waren omwikkeld als de benen van een mummie.

‘Fouilleren, Marco.’

Marco fouilleerde hem. Twee minuten later gaf hij zijn baas een plat, vernikkeld sleuteltje waarop de cijfers 16 en 9 stonden.

‘Uitstekend. Geen marokijnleren etui?’

‘Nee, baas.’

‘Dat zit in de kluis. Meneer Kesselbach, geeft u mij de geheime cijfercombinatie.’

‘Nee.’

‘U weigert?’

‘Ja.’

‘Marco?’

‘Ja, baas?’

‘Druk de loop van je revolver tegen de slaap van meneer.’

‘Is gebeurd.’

‘Leg je vinger op de trekker.’

‘Is gebeurd.’

‘Zo, m’n beste Kesselbach, wilt u nu praten?’

‘Nee.’

‘U hebt tien seconden, geen seconde méér. Marco?’

‘Ja, baas?’

‘Over tien seconden jaag je een kogel door meneer zijn hoofd.’

‘Goed.’

‘Kesselbach, ik tel: een, twee, drie, vier, vijf, zes...’

Rudolf Kesselbach maakte een hoofdgebaar.

‘Wilt u praten?’

‘Ja.’

‘Dat werd tijd. De cijfercombinatie dus... Het codewoord van het slot?’

‘Dolor.’

‘Dolor... Heet mevrouw Kesselbach niet Dolorès? Schattig... Marco, je doet wat we hebben afgesproken. Maak geen fouten, hè? Ik herhaal: je gaat naar Jérôme in zijn kantoor, je weet wel, je geeft hem de sleutel en het codewoord: Dolor. Jullie gaan samen naar de Crédit Lyonnais. Jérôme gaat alleen naar binnen, ondertekent het identificatieregister, gaat naar het souterrain en haalt de kluis leeg. Begrepen?’

‘Ja, baas. Maar wat als de kluis niet opengaat, als het woord Dolor...’

‘Zwijg, Marco. Zodra Jérôme de Crédit Lyonnais buitenkomt, gaan jullie wegen uit elkaar, jij gaat alleen naar huis, je belt me op om het resultaat van de operatie mee te delen. Als de kluis niet is opengegaan met het woord Dolor, zullen mijn vriend Kesselbach en ik een laatste gesprekje voeren. Kesselbach, u weet zeker dat u zich niet hebt vergist?’

‘Ja.’

‘Ha, dan rekent u erop dat de zoektocht niets zal opleveren. Nu goed, we zien wel. Wegwezen, Marco!’

‘En u dan, baas?’

‘Ik blijf hier. Wees maar niet bang! Ik heb nog nooit zo weinig gevaar gelopen. Nietwaar, Kesselbach, dit was uw laatste woord?’

‘Ja.’

‘Verdraaid, u klinkt wel heel gedienstig. Probeert u misschien tijd te winnen? Zou ik als een idioot in de val getrapt zijn?’

Hij dacht na, keek zijn gevangene aan en besloot: ‘Nee, onmogelijk, we zullen niet gestoord worden.’

Zijn woorden waren nog niet koud of de bel van de vestibule rinkelde. Bliksemsnel legde hij zijn hand op de mond van Rudolf Kesselbach.

‘Zo, ouwe vos, u verwachtte iemand!’

In de ogen van de gevangene flakkerde hoop op. Hij grinnikte onder de hand die zijn adem afsneed. De man beefde van woede.

‘Hou uw mond, anders wurg ik u. Kom, Marco, doe een prop in zijn mond. Snel. Goed zo.’

Er werd opnieuw aangebeld. Hij riep, alsof hij zelf Rudolf Kesselbach was en alsof Edwards er nog was: ‘Doe toch open, Edwards.’

Daarna liep hij geruisloos naar de vestibule en zei hij met een gebaar naar de secretaris en de huisbediende op gedempte toon: ‘Marco, help mij om die twee naar de kamer daar te krijgen, zodat ze niet te zien zijn.’

Hij sleepte de secretaris weg, Marco nam de huisbediende voor zijn rekening.

‘Goed, ga nu terug naar de salon.’

Hij volgde hem en sprak, terwijl hij een tweede keer door de vestibule liep, met luide en verbaasde stem: ‘Maar uw huisbediende is er helemaal niet, meneer Kesselbach... Nee, blijft u maar zitten, maakt u uw brief af... Ik ga zelf wel.’

En doodgemoedereerd deed hij open.

‘Meneer Kesselbach?’ werd hem gevraagd.

Hij stond tegenover een soort kolos met een breed, opgewekt gezicht en levendige blik, die zijn gewicht afwisselend van het ene naar het andere been bracht en de rand van zijn hoed in zijn handen verfrommelde.

Hij antwoordde: ‘Inderdaad, die woont hier. Wie mag ik aankondigen?’

‘Meneer Kesselbach heeft getelefoneerd... Hij verwacht me...’

‘Ha, u bent het. Ik breng meneer op de hoogte. Wilt u even wachten? Meneer Kesselbach staat u dadelijk te woord.’

Hij had het lef om de bezoeker op de drempel van de voorkamer te laten staan, op een plek vanwaar je door de open deur een deel van de salon kon zien. Langzaam, zonder zich ook maar om te draaien, ging hij terug naar zijn handlanger bij Kesselbach en zei tegen hem: ‘We zijn de pineut. Het is Gourel, van de recherche.’

Marco haalde zijn mes tevoorschijn. Hij legde zijn hand op zijn arm: ‘Geen stommiteiten! Ik heb een idee. Maar in godsnaam, Marco, doe wat ik je vraag en praat niet voor je beurt... Praat alsof je Kesselbach bent. Begrepen, Marco? Jij bent Kesselbach.’

Hij sprak met zoveel koelbloedigheid en harde autoriteit dat zijn handlanger zonder verdere uitleg begreep dat hij de rol van Kesselbach moest spelen. Marco zei luid, zodat het goed hoorbaar was: ‘Verontschuldig mij, m’n waarde. Zeg tegen meneer Gourel dat ik tot mijn spijt tot over mijn oren in het werk zit. Ik zal hem morgenochtend om negen uur ontvangen, ja, klokslag om negen uur.’

‘Uitstekend,’ fluisterde hij, ‘verroer je niet.’

Hij liep terug naar de voorkamer, waar Gourel stond te wachten.

Hij zei tegen hem: ‘Meneer Kesselbach laat zich verontschuldigen. Hij werkt iets belangrijks af. Kunt u morgenochtend om negen uur komen?’

Er viel een stilte. Gourel leek verbaasd en enigszins verontrust. De hand in zijn zak balde zich tot een vuist. Eén verdacht gebaar en hij zou uithalen.

Ten slotte zei Gourel: ‘Goed dan. Tot morgen, negen uur... maar... Ja, negen uur, ik zal er zijn.’

Hij zette zijn hoed weer op en verdween in de gang van het hotel.

In de salon barstte Marco in lachen uit.

‘Een sterk staaltje, baas! Die hebt u aardig bij de neus genomen!’

‘Nu jij, Marco, achter hem aan. Zodra hij het hotel uit is, ga je zoals afgesproken naar Jérôme... En bel me op!’

Marco vertrok spoorslags.

De man nam een karaf die op de schoorsteen stond, schonk een groot glas water uit, dronk het in één teug leeg, bevochtigde zijn zakdoek, ging ermee over zijn voorhoofd waarop zweet parelde en ging toen bij zijn gevangene zitten. Op overdreven beleefde toon sprak hij: ‘Het is de hoogste tijd, meneer Kesselbach, om me aan u voor te stellen.’ En terwijl hij een visitekaartje uit zijn zak haalde, zei hij: ‘Arsène Lupin, gentleman-inbreker.’

– 2 –

De naam van de beroemde avonturier leek op Kesselbach een bijzonder goede indruk te maken. Lupin merkte dat uiteraard en riep: ‘Ha, m’n beste, u haalt opgelucht adem! Arsène Lupin is een fijngevoelige inbreker met een afkeer van bloed, hij heeft nooit andere misdrijven begaan dan zich het eigendom van anderen toe-eigenen, pekelzonden kortom, en u zegt bij uzelf dat hij geen nutteloze moord op zijn geweten zal willen hebben. Goed... Maar is u uitschakelen wel zo nutteloos? Dat is de vraag. Op dit ogenblik maak ik geen grapjes, dat verzeker ik u. Laten we beginnen, kameraad.’

Hij schoof zijn stoel dichter naar de leunstoel toe, haalde de prop uit Kesselbachs mond en zei op afgemeten toon: ‘Meneer Kesselbach, nog op de dag van uw aankomst in Parijs hebt u contact opgenomen met een zekere Barbareux, directeur van een detectivebureau, en, omdat Chapman daar niets van mocht weten, bediende de heer Barbareux zich in zijn schriftelijke of telefonische communicatie met u van het pseudoniem “De kolonel”. Ik haast mij te zeggen dat Barbareux de meest rechtschapen man ter wereld is. Maar ik heb het geluk dat ik een van zijn bedienden tot mijn beste vrienden kan rekenen. Zo kwam ik te weten wat u van Barbareux wilde, ging ik me met u bezighouden en kon ik met valse sleutels enkele huisbezoeken bij u maken, alleen vond ik jammer genoeg niet wat ik zocht.’

Hij dempte zijn stem, keek zijn gevangene diep in de ogen als om naar zijn geheimste gedachten te peilen en zei: ‘Meneer Kesselbach, u hebt Barbareux opgedragen om in de achterbuurten van Parijs een man te vinden die de naam Pierre Leduc draagt, of droeg, en op wie volgend kort signalement van toepassing is: een meter vijfenzeventig groot, blond, snor. Bijzonder kenmerk: door een ongeluk ontbreekt het topje van zijn linkerpink. Verder een nauwelijks nog zichtbaar litteken op de rechterwang. Kennelijk vindt u het van het grootste belang dat die man wordt gevonden, alsof u hoopt dat dat u aanzienlijke voordelen zou opleveren. Wie is die man?’

‘Weet ik niet.’

Het antwoord kwam prompt, liet geen ruimte voor twijfel. Wist hij het of wist hij het niet? Dat maakt niet veel uit. Het belangrijkste was dat hij vastbesloten was niets los te laten.

‘Goed dan,’ zei Lupin, ‘maar u hebt wel meer informatie over hem dan wat u aan Barbareux hebt doorgegeven?’

‘Nee.’

‘U liegt, Kesselbach. U hebt bij Barbareux twee keer documenten geraadpleegd die in het marokijnleren etui zaten.’

‘Dat klopt.’

‘Dus waar is het etui?’

‘Verbrand.’

Lupin beefde van woede. Vanzelfsprekend schoot de gedachte aan marteling en de voordelen die dat hem zou opleveren opnieuw door zijn hoofd.

‘Verbrand? Maar het kistje, geeft u maar toe, geeft u maar toe dat dat zich nog in de Crédit Lyonnais bevindt.’

‘Ja.’

‘Wat zit erin?’

‘De tweehonderd mooiste diamanten uit mijn privécollectie.’

Dat antwoord beviel de avonturier duidelijk.

‘Ha, de tweehonderd mooiste diamanten! Maar dat is een vermogen. Ja, nu glimlacht u. Voor u is dat een peulenschil. En uw geheim is veel meer waard. Voor u wel, maar voor mij?’

Hij nam een sigaar, streek een lucifer af, die hij verstrooid liet doven, en zat enkele ogenblikken roerloos na te denken. Minuten verstreken. Opeens grinnikte hij.

‘Hoopt u soms dat de expeditie mislukt en dat ze de kluis niet openkrijgen? Zou kunnen, m’n beste. Maar dan wil ik een schadeloosstelling. Ik ben niet gekomen om naar uw grimassen te zitten kijken. De diamanten, want diamanten zijn er. Anders het marokijnleren etui. Aan u de keus.’

Hij wierp een blik op zijn horloge.

‘Een halfuur al... Verdraaid! Vrouwe Fortuna is me niet gunstig gezind... Zit maar niet te lachen, meneer Kesselbach. Gelooft u me, ik ga niet met lege handen weg. Ha, eindelijk!’

De telefoon rinkelde. Lupin greep naar de hoorn en zei met een ander timbre, de harde intonatie van zijn gevangene imiterend: ‘Ja, ik ben het, Rudolf Kesselbach. ... Ha! Goed, juffrouw, verbindt u me maar. ... Ben jij het Marco? ... Uitstekend. ... Is alles goed gelopen? ... Zo mag ik het horen. Geen moeilijkheden? ... Mijn complimenten, makker. ... En wat hebben jullie gevonden? Het ebbenhouten kistje? ... Verder niets? Geen documenten? ... Merkwaardig! En in het kistje? ... Zijn het mooie diamanten? ... Uitstekend, uitstekend! ... Ogenblikje, Marco, laat me nadenken. Deze zaak, zie je, als je het mij vraagt... Wacht even, blijf aan de lijn...’

Hij draaide zich om: ‘Meneer Kesselbach, bent u aan uw diamanten gehecht?’

‘Ja.’

‘Koopt u ze van me terug?’

‘Hangt ervan af.’

‘Hoeveel? Vijfhonderdduizend?’

‘Vijfhonderdduizend... ja...’

‘Alleen, het probleem is... Hoe moet de transactie gebeuren? Een cheque? Nee, u zou me oplichten... of ik licht u op... Luister, overmorgen gaat u in de loop van de ochtend naar de Crédit Lyonnais, u pakt uw vijfhonderd briefjes en u gaat wandelen in het Bois de Boulogne, in de buurt van Auteuil. Ik zal de diamanten bij me hebben, in een tas, dat is praktischer, het kistje valt te veel op.’

‘Nee, nee, het kistje... Ik wil alles...’

‘Ha!’ riep Lupin en hij barstte in lachen uit: ‘U bent erin getuind! Die diamanten kunnen u niets schelen. Die zijn vervangbaar. Maar het kistje, daar bent u aan gehecht als was het uw eigen hachje. Goed dan, u krijgt het terug, erewoord van Arsène, u krijgt het terug, morgenochtend in een postpakketje.’

Hij greep weer naar de telefoon.

‘Marco, heb je dat kistje daar bij je? ... Is er iets wat je eraan opvalt? ... Met ivoor ingelegd ebbenhout? Ja, dat ken ik, Japanse stijl, Faubourg Saint-Antoine. ... Geen merk? ... Ha, een rond etiket met blauwe rand en een nummer? ... Ja, een verwijzing naar de fabrikant, niet belangrijk. En is de bodem van het kistje dik? ... Verdraaid! Geen dubbele bodem dus... Zeg, Marco, kijk eens naar het ingelegde ivoor aan de bovenkant, of nee, in het deksel.’

Hij jubelde.

‘Het deksel, inderdaad, Marco! Kesselbach heeft geknipperd... We zijn er bijna! ... O, m’n beste Kesselbach, had u dan niet door dat ik u in het oog hield? Wat bent u toch een sufferd!’

En weer tegen Marco: ‘Nou, wat zeg je? ... Een spiegel in het deksel? ... Uitschuifbaar? Zijn er gleuven? ... Nee? Goed dan, breek hem. ... Ja, ja, breek hem maar. Die spiegel heeft geen functie. Dat is een toevoegsel.’

Hij werd ongeduldig: ‘Stomkop, bemoei je niet met zaken die je niet aangaan. Doe wat ik zeg.’

Waarschijnlijk hoorde hij hoe Marco aan de andere kant van de lijn de spiegel brak, want triomfantelijk riep hij uit: ‘Heb ik het niet gezegd, meneer Kesselbach, dat we een goede vangst zouden doen? ... Hallo? Klaar? Nou? ... Een brief? Eureka, de buit is binnen! Alle diamanten van Kaapstad en het geheim van deze man!’

Hij nam ook de tweede ontvanger van de haak, drukte ze allebei stevig tegen zijn oren en zei: ‘Lees voor, Marco, traag... Eerst de enveloppe. ... Goed. Herhaal nu.’

Zelf herhaalde hij het gehoorde: ‘Kopie van de brief in het marokijnleren etui. En verder? Open de enveloppe, Marco. Neemt u mij niet kwalijk, meneer Kesselbach. Erg fatsoenlijk is het niet, maar ja... Ga je gang, Marco, meneer Kesselbach geeft zijn toestemming. Klaar? Lees voor.’

Hij luisterde en zei vervolgens met een grijns: ‘Verduiveld! Het is zo klaar als een klontje. Uitstekend, ik vat samen. Een doodgewoon in vieren gevouwen vel papier, de plooien lijken recent. Goed. ... Rechtsboven deze woorden: één meter vijfenzeventig, afgesneden topje van de linkerpink, enzovoort. Ja, dat is het signalement van de heer Pierre Leduc. In Kesselbachs handschrift, nietwaar? ... Goed. En in het midden van het blad in drukletters dit woord:

APOON