De drie misdaden van Arsène Lupin
813 #2

Ander werk van Maurice Leblanc bij Uitgeverij Oevers:

Arsène Lupin, gentleman-inbreker (2016)

Arsène Lupin versus Herlock Sholmes (2016)

Arsène Lupin, De Holle Naald (2019)

Het dubbelleven van Arsène Lupin - 813 #1 (2021)

Maurice Leblanc (1864-1941)

De vertalers ontvingen voor deze vertaling een projectbeurs van

Oorspronkelijke titel Les trois crimes d’Arsène Lupin

Éditions Pierre Lafitte, 1910

Nederlandse vertaling © Kris Lauwerys & Isabelle Schoepen
en Uitgeverij Oevers, 2021

Omslagontwerp en vormgeving binnenwerk

Martijn Couwenhoven, Uitgeverij Oevers

Verzorging e-book Coco Bookmedia

NUR 331

ISBN 9789492068934

www.uitgeverijoevers.nl

INHOUD

Santé-Palace

Een korte les moderne geschiedenis

Het grote plan van Lupin

Karel de Grote

De brieven van de keizer

De zeven bandieten

De man in het zwart

De kaart van Europa

De moordenares

Epiloog: De zelfmoord

SANTÉ-PALACE

– 1 –

Overal ter wereld weerklonk daverend gelach. Zeker, de arrestatie van Arsène Lupin was een grote sensatie en het publiek had niets dan lof voor de politie, verdiende lof voor deze zo lang verhoopte en complete revanche. De grote avonturier zat achter slot en grendel. De formidabele, geniale, onzichtbare held zat net als alle andere gevangenen duimendraaiend tussen de vier muren van een cel en was op zijn beurt verpletterd door de ontzaglijke macht genaamd Justitie, die vroeg of laat, onontkoombaar, de obstakels die men voor haar opwerpt uit de weg ruimt en het werk van haar tegenstanders tenietdoet.

Dat alles werd gezegd en gedrukt, becommentarieerd, herhaald en herkauwd. De prefect ontving het commandeurskruis van het Légion d’honneur, de onderdirecteur van de recherche Weber het officierskruis. Men prees de bedrevenheid en moed van hun laagst geplaatste medewerkers. Men applaudisseerde. Men bezong de overwinning. Men schreef artikelen en toespraken.

Allemaal goed en wel! Maar toch was er iets wat luider klonk dan dat prachtige concert van loftuitingen, dan die luidruchtige vrolijkheid: een schaterlach, een kolossale, spontane, onbedaarlijke en onstuimige lach.

Arsène Lupin was vier jaar lang de directeur van de recherche geweest!

Vier jaar lang! Hij was het echt, wettelijk, met alle rechten die die titel hem schonk, met de waardering van zijn superieuren, met rugdekking van de regering, met de bewondering van iedereen.

Vier jaar lang was de rust van de mensen en de verdediging van het eigendom toevertrouwd geweest aan Arsène Lupin. Hij waakte over de handhaving van de wet. Hij beschermde de onschuldige en vervolgde de dader.

En wat voor diensten had hij niet verleend! Nooit eerder was de orde zo weinig verstoord geweest, nooit eerder waren misdaden trefzekerder en sneller opgelost. De zaak-Denizou, de bankroof bij de Crédit Lyonnais, de overval op de sneltrein van Orléans, de moord op baron Dorf... het waren stuk voor stuk onverwachte, overweldigende triomfen, schitterende krachttoeren die de vergelijking konden doorstaan met de befaamdste overwinningen van de meest illustere politiemensen.

Destijds had premier Valenglay in een toespraak naar aanleiding van de brandstichting in het Louvre en de arrestatie van de daders de nogal arbitraire werkwijze van Lenormand verdedigd met de uitroep: ‘Met zijn scherpzinnigheid, zijn energie, zijn besluitvaardigheid, zijn doortastendheid, zijn ongewone methodes, zijn onuitputtelijke mogelijkheden, doet Lenormand slechts denken aan één man, die hem, mocht hij nog in leven zijn, het hoofd zou kunnen bieden: Arsène Lupin. Lenormand is een Arsène Lupin in dienst van de samenleving.’

En nu bleek dus Lenormand niemand anders te zijn dan Arsène Lupin!

Dat hij een Russische prins was, daar keek niemand van op. Lupin verwisselde wel vaker van gedaante. Maar directeur van de recherche! Wat een heerlijke ironie! Wat een ingeving van deze werkelijk buitengewone man!

Lenormand! Arsène Lupin!

Nu begreep men zijn schijnbaar miraculeuze krachttoeren die tot voor kort verwarring hadden gesticht onder de bevolking en ontreddering bij de politie. Nu werd duidelijk hoe hij erin was geslaagd om op klaarlichte dag, midden in het paleis van justitie zijn handlanger op de vastgelegde datum weg te toveren. Had hij zelf niet gezegd: ‘De verbazing zal enorm zijn, zodra duidelijk wordt hoe eenvoudig de middelen waren die ik heb ingezet voor die ontsnapping. “Was dat alles?” zal men vragen. Ja, dat was alles, maar je moest erop komen.’

Het was inderdaad kinderspel: je hoefde maar directeur van de recherche te zijn.

En Lupin wás directeur van de recherche, wat maakte dat alle agenten, door aan zijn bevelen te gehoorzamen, onvrijwillig en onbewust medeplichtigen waren geworden van Arsène Lupin!

Wat een schitterende komedie! Wat een prachtig staaltje bluf! Wat een kolossale en opbeurende farce, in dit tijdperk van wilszwakte. Ook al zat hij gevangen, ook al was hij onmiskenbaar verslagen, hij, Lupin, was toch de grote overwinnaar. Vanuit zijn cel straalde zijn roem uit over heel Parijs. Meer dan ooit was hij het idool, meer dan ooit was hij de Meester!

Toen hij de volgende ochtend ontwaakte in zijn appartement in Santé-Palace, zoals hij de gevangenis meteen had genoemd, zag Arsène Lupin heel duidelijk wat voor een opschudding zijn arrestatie onder de twee namen Sernine en Lenormand, onder de twee titels prins en directeur van de recherche, zou veroorzaken.

Hij wreef zich in de handen en zei bij zichzelf: ‘Voor een eenzame man is geen beter gezelschap denkbaar dan de bijval van zijn tijdgenoten. Roem! Eer en glorie!’

Nu het licht was, beviel zijn cel hem nog meer. Door het raam hoog in de muur kon hij de takken van een boom zien met daarachter de blauwe hemel. De muren waren wit. Er was maar één tafel en één stoel, die vastgeschroefd zaten in de vloer. Maar alles was schoon en gezellig.

‘Zo, een korte rustkuur zal me geen kwaad doen... Maar eerst m’n toilet maken. Heb ik al het nodige? Nee... In dat geval: twee keer drukken voor de kamermeid.’

Hij duwde een knop naast de deur in waardoor op de gang het sein op rood sprong.

Even later werden aan de buitenkant grendels en tralies opzijgeschoven, de deur ging open en een bewaker verscheen.

‘Warm water, m’n beste,’ zei Lupin.

De man keek hem vol verbijstering en woede aan.

‘O,’ riep Lupin nog, ‘en een badhanddoek! Hoe kan dat nou, er is hier geen badhanddoek!’

De man gromde: ‘Neem je me soms op de hak? Dat kun je maar beter laten.’

Hij schrok terug toen Lupin hem krachtig bij de arm greep.

‘Honderd francs als je een brief naar de post wilt brengen.’

Hij haalde een biljet van honderd francs uit zijn zak, dat hij tijdens het fouilleren had weten te verbergen, en stak het de man toe.

‘De brief...’ zei de cipier, terwijl hij het geld aannam.

‘Geef me even de tijd om hem te schrijven.’

Hij ging aan de tafel zitten, krabbelde met een potlood een paar woorden op een vel papier, stak het in een envelop waarop hij schreef:

De heer S. B. 42.

Poste restante, Parijs.

De cipier nam de brief aan en vertrok.

‘Zo,’ zei Lupin bij zichzelf, ‘die brief zal net zo zeker op zijn bestemming komen als wanneer ik hem zelf zou brengen. Binnen het uur heb ik een antwoord. Precies de tijd die ik nodig heb om mijn situatie te evalueren.’

Hij ging op zijn stoel zitten en resumeerde met gedempte stem: ‘Alles bij elkaar genomen moet ik de strijd aangaan met twee tegenstanders. Ten eerste: de maatschappij die me in haar macht heeft en waar ik de spot mee drijf. Ten tweede: een onbekende die me niet in z’n macht heeft, maar waar ik niet de spot mee drijf. Hij is het die de politie heeft verteld dat ik Sernine ben. Hij is het die heeft geraden dat ik Lenormand ben. Hij is het die de deur in de tunnel heeft gesloten en die me in de nor heeft doen belanden.’

Arsène Lupin dacht even na en vervolgde: ‘Dus uiteindelijk is het een strijd tussen hem en mij. En om die strijd te voeren, dat wil zeggen: om de zaak-Kesselbach op te lossen, moet ik opereren vanuit de gevangenis, terwijl hij vrij is, onbekend, ongrijpbaar en de twee troeven in de hand heeft die ik meende te hebben: Pierre Leduc en de oude Steinweg... Kortom, hij bereikt het doel, na mij definitief de weg te hebben versperd.’ Weer verzonk hij in gepeins, waarna hij zijn monoloog hervatte: ‘De situatie is niet rooskleurig. Aan de ene kant alles, aan de andere niets. Tegenover mij een man die zo sterk is als ikzelf, die zelfs sterker is, omdat hij niet wordt gehinderd door de scrupules die ik heb. En ik heb geen wapens om hem aan te vallen.’

Met monotone stem herhaalde hij die laatste woorden een paar keer, daarna zweeg hij en zat lang met zijn voorhoofd in zijn handen te peinzen.

‘Komt u binnen, meneer de directeur,’ zei hij toen hij de deur zag opengaan.

‘Verwachtte u mij dan?’

‘Ik heb u toch per brief verzocht om te komen, meneer de directeur? Geen moment heb ik eraan getwijfeld dat de cipier mijn brief aan u zou overhandigen. Ik had zo weinig twijfels dat ik op de envelop uw initialen heb gezet, S. B., en uw leeftijd, 42.’

De directeur heette inderdaad Stanislas Borély en was tweeënveertig jaar oud. Hij had een aangenaam gezicht, was zachtaardig en behandelde de gevangenen zo welwillend als hij maar kon. Hij zei tegen Lupin: ‘U hebt zich niet vergist in de integriteit van mijn ondergeschikte. Hier is uw geld. U krijgt het terug bij uw vrijlating. En nu gaat u naar de fouilleerkamer.’

Lupin volgde Borély naar het kamertje dat daarvoor voorzien was, kleedde zich uit, en onderging, terwijl zijn kleren met een gerechtvaardigd wantrouwen werden onderzocht, zelf ook een uiterst nauwgezet onderzoek.

Vervolgens werd hij weer naar zijn cel gebracht. Borély zei: ‘Zo, dat is achter de rug. Nu voel ik me geruster.’

‘Vast, meneer de directeur. Uw mensen voeren hun taken met zoveel tact uit, dat ik ze graag wens te bedanken met dit teken van erkentelijkheid.’

Hij overhandigde een biljet van honderd francs aan Borély, die zich een hoedje schrok.

‘Wel verdraaid! Waar komt...?’

‘Breekt u zich daar het hoofd niet over, meneer de directeur. Een man als ik, die het leven leidt dat ik leid, is altijd op alles voorbereid en laat zich niet verrassen door tegenslagen, hoe vervelend ook, zelfs niet door opsluiting.’

Hij nam de middelvinger van zijn linkerhand tussen duim en wijsvinger van zijn rechterhand, trok die er met een ruk af en liet die doodbedaard aan Borély zien.

‘U hoeft niet zo te schrikken, meneer de directeur. Dit is mijn vinger niet, maar een doodgewone, kunstig geschilderde huls die zo perfect over mijn middelvinger past dat hij eruitziet als de echte vinger.’

En met een lachje voegde hij eraan toe: ‘En die me natuurlijk in staat stelt een derde biljet van honderd francs te verstoppen. Wat wilt u, een mens heeft de portemonnee die hij kan hebben... en hij moet wel gebruikmaken van de...’

Borély keek zo verbijsterd, dat Lupin zweeg.

‘Denkt u alstublieft niet, meneer de directeur, dat ik u wil verbluffen met mijn bescheiden goocheltalenten. Ik wil u alleen maar laten zien dat u te maken hebt met een... een nogal speciale klant... en aankondigen dat u niet verbaasd hoeft te zijn als ik me schuldig maak aan bepaalde inbreuken op de huisregels van uw etablissement.’

De directeur had zich herpakt. Hij zei op droge toon: ‘Ik mag hopen dat u zich aan die regels zult houden en dat u mij niet zult dwingen streng op te treden...’

‘Wat u ongaarne zou doen, nietwaar, meneer de directeur? Dat is precies wat ik u wil besparen door u op voorhand te laten zien dat die regels mij niet zullen beletten te handelen naar eigen goeddunken, te corresponderen met mijn vrienden, buiten deze muren de gewichtige belangen te verdedigen die mij zijn toevertrouwd, naar de kranten te schrijven die zo afhankelijk zijn van mijn inspiratie, de verwezenlijking van mijn plannen na te streven en ten slotte mijn ontsnapping voor te bereiden.’

‘Uw ontsnapping!’

Lupin lachte hartelijk.

‘Denkt u even na, meneer de directeur... de enige reden waarom ik in de gevangenis zit is om eruit te ontsnappen.’

Borély leek niet erg overtuigd door die uitspraak. Hij dwong zichzelf ook te lachen: ‘Een gewaarschuwd man telt voor twee...’

‘Dat was mijn bedoeling. Neemt u alle mogelijke voorzorgsmaatregelen, meneer de directeur, ziet u niets over het hoofd, zodat men u later niets kan verwijten. Ik van mijn kant zal ervoor zorgen dat, ongeacht de moeilijkheden die mijn ontsnapping u zal bezorgen, uw carrière er niet onder lijdt. Dat is wat ik u wilde zeggen, meneer de directeur. U kunt gaan.’

En terwijl Borély wegging, uit het lood geslagen door deze merkwaardige kostganger en met het hoofd vol zorgen over wat er op hem afkwam, liet de gevangene zich op zijn bed vallen en mompelde: ‘Nou, m’n beste Lupin, lef heb je wel! Het lijkt wel of je echt al weet hoe je hier moet wegkomen!’

– 2 –

De Santé-gevangenis is een stervormig gebouw. In het centrum is er een rotonde van waaruit alle gangen weglopen, zodat elke gevangene die zijn cel uit stapt meteen wordt opgemerkt door de cipiers die in het glazen hokje in het midden van de rotonde zitten.

Wie als bezoeker door de gevangenis loopt, komt tot zijn verbazing om de haverklap gedetineerden zonder escorte tegen, die de indruk geven vrij rond te lopen. Maar in werkelijkheid moeten ze om van het ene punt naar het andere te gaan, bijvoorbeeld van hun cel naar de gevangenenwagen die op de binnenplaats klaarstaat om ze naar het paleis van justitie, dat wil zeggen naar de onderzoeksrechter te voeren, rechte lijnen volgen die telkens uitlopen op een deur die een cipier voor de gevangenen ontgrendelt, een cipier die als enige taak het ontgrendelen van die deur heeft en het in het oog houden van de twee rechte lijnen die ervan vertrekken.

Aldus worden de schijnbaar vrije gevangenen van deur naar deur gestuurd, van blik naar blik, als een pakje dat van hand tot hand gaat.

Buiten nemen de politieagenten het pakje in ontvangst en steken ze het door de tralies van de celwagen, die gemeenzaam het ‘slamandje’ wordt genoemd.

Dat is de gewone gang van zaken.

In het geval van Lupin werd daar volstrekt geen rekening mee gehouden.

Men vertrouwde de wandeling door de gangen niet. Men vertrouwde de celwagen niet. Men vertrouwde niets.

Weber kwam in hoogsteigen persoon, begeleid door twaalf agenten – zijn beste agenten, voortreffelijke mannen die tot de tanden gewapend waren –, pikte de geduchte gevangene op bij de drempel van zijn kamer en voerde hem weg in een rijtuig waarvan een van zijn mannen de koetsier was. Links en rechts ervan, ervoor en erachter liepen politie-agenten.

‘Schitterend!’ riep Lupin uit, ‘dat zijn nog eens egards! Een erewacht. Verdorie, Weber, jij hebt zin voor hiërarchie! Je bent niet vergeten wat je aan je directe overste verschuldigd bent.’

Hij gaf hem een schouderklopje en vervolgde: ‘Weber, ik ben van plan mijn ontslag in te dienen. Ik zal jou aanwijzen als mijn opvolger.’

‘Dat is slechts een kwestie van tijd,’ reageerde Weber.

‘Maar dat is uitstekend nieuws! Ik begon me al zorgen te maken over mijn ontsnapping. Nu kan ik op beide oren slapen. Zodra Weber directeur is van de recherche...’

Weber reageerde niet op de sneer. In feite koesterde hij tegenover zijn tegenstander een vreemd en complex gevoel, dat voortkwam uit de angst die Lupin hem inboezemde, de consideratie die hij had voor prins Sernine en de respectvolle bewondering die hij altijd had betuigd tegenover Lenormand. Dat alles vermengd met rancune, afgunst en het genot te haten.

Ze arriveerden op het paleis van justitie. Beneden bij de ‘Muizenval’ stonden agenten van de recherche hen op te wachten, onder wie Weber tot zijn tevredenheid zijn twee beste mannen, de broers-Doudeville, zag staan.

‘Is meneer Formerie er al?’ vroeg hij ze.

‘Ja, chef, de onderzoeksrechter is in zijn kamer.’

Weber ging de trap op, gevolgd door Lupin, die geflankeerd werd door de Doudevilles.

‘Geneviève?’ fluisterde de gevangene.

‘Gered...’

‘Waar is ze?’

‘Bij haar grootmoeder.’

‘Mevrouw Kesselbach?’

‘In Parijs, Hotel Bristol.’

‘Suzanne?’

‘Verdwenen.’

‘Steinweg?’

‘We tasten in het duister.’

‘Wordt de rue Villa Dupont bewaakt?’

‘Ja.’

‘Is de ochtendpers positief?’

‘Uitstekend.’

‘Goed. Hier zijn mijn instructies voor briefverkeer met me.’

Ze kwamen aan bij de binnengang van de eerste verdieping. Lupin duwde een van de broers een propje papier in de hand.

Toen Lupin in het gezelschap van de onderdirecteur van de recherche de werkkamer van Formerie betrad, zei die laatste met een grijns: ‘Ha, daar bent u dan! Ik heb er nooit aan getwijfeld dat we u op een dag in de kraag zouden vatten.’

‘Ik evenmin, meneer de onderzoeksrechter,’ zei Lupin, ‘en het verheugt me dat u door het lot bent aangewezen om de rechtschapen man die ik ben recht te doen wedervaren.’

Hij drijft de spot met me, dacht Formerie. Hij antwoordde op dezelfde ironische en tegelijk ernstige toon: ‘De rechtschapen man die u bent, meneer, moet zich op dit moment verantwoorden in driehonderdvierenveertig zaken van diefstal, inbraak, oplichting, fraude, chantage, heling enzovoort. Driehonderdvierenveertig!’

‘Hoezo! Niet meer?’ riep Lupin uit. ‘Ik ben werkelijk beschaamd.’

‘En vandaag moet de rechtschapen man die u bent zich verantwoorden voor de moord op baron Altenheim.’

‘Hm, dat is nieuw. Komt dat idee van u, meneer de onderzoeksrechter?’

‘Inderdaad.’

‘Heel sterk. U maakt werkelijk vorderingen, meneer Formerie.’

‘Door de positie waarin u werd gevonden, is er geen twijfel mogelijk.’

‘Geen enkele twijfel, nee, maar staat u mij toe de volgende vraag te stellen: aan welke verwonding is Altenheim gestorven?’

‘Aan een verwonding aan de keel die is toegebracht door een mes.’

‘En waar is dat mes?’

‘Dat hebben we niet teruggevonden.’

‘Hoe is het mogelijk dat dat niet werd teruggevonden als ik de moordenaar zou zijn, aangezien ik werd betrapt naast de man die ik zou hebben vermoord?’

‘En volgens u is de moordenaar...’

‘... niemand anders dan de man die Kesselbach, Chapman enzovoort de keel heeft doorgesneden. De snijwond bewijst dat afdoend.’

‘Waarlangs zou hij ontsnapt zijn?’

‘Door een valluik dat u zult vinden in de ruimte waar het drama zich heeft afgespeeld.’

Formerie glimlachte fijntjes. ‘En hoe komt het dat u dat reddinggevende voorbeeld niet bent gevolgd?’

‘Ik heb het geprobeerd. Maar de uitgang was versperd door een deur die ik niet open kreeg. Terwijl ik daarmee bezig was, is de man teruggekeerd naar de ruimte en heeft hij zijn handlanger vermoord uit vrees voor de onthullingen die hij vast zou hebben gedaan. Tegelijk heeft hij het bundeltje kleren dat ik had gemaakt in de kast verstopt, waar het vervolgens werd gevonden.’

‘Vanwaar die kleren?’

‘Om me te vermommen. Toen ik naar de Villa des Glycines kwam was dit mijn opzet: Altenheim overdragen aan het gerecht, mezelf als prins Sernine doen verdwijnen en weer opduiken in de gedaante van...’

‘... van Lenormand misschien?’

‘Precies.’

‘Nee.’

‘Hoezo?’

Formerie glimlachte spottend en schudde zijn wijsvinger heen en weer.

‘Nee,’ herhaalde hij.

‘Hoezo, nee?’

‘Dat verhaaltje over Lenormand, dat is goed voor het grote publiek, m’n beste. Maar Formerie zult u niet wijsmaken dat Lupin en Lenormand een en dezelfde persoon waren.’

Hij barstte in lachen uit. ‘Lupin directeur van de recherche! Nee, u kunt me alles doen geloven, maar dat niet! Er zijn tenslotte grenzen. Ik ben een goeie jongen, maar dat... Kom, onder ons, waarom dit nieuwe verzinsel? Ik moet toegeven dat ik het niet helemaal snap...’

Lupin stond perplex. Ondanks alles wat hij over Formerie wist, was hij verbijsterd over zoveel zelfingenomenheid en verblinding. Op dat moment was er niemand die geen geloof hechtte aan de dubbele persoonlijkheid van prins Sernine. Behalve Formerie...

Lupin richtte zich tot de onderdirecteur, die met open mond stond te luisteren.

‘Beste Weber, ik heb de indruk dat uw promotie in het gedrang komt. Want zegt u nou zelf, als ik niet Lenormand ben, dan bestaat hij... En als hij bestaat, twijfel ik er niet aan dat meneer Formerie hem met al zijn flair uiteindelijk zal vinden, in welk geval...’

‘We vinden hem wel, meneer Lupin,’ riep de onderzoeksrechter uit. ‘Ik zal daar zelf voor zorgen en ik kan u zeggen dat bij de confrontatie tussen u en hem de vonken eraf zullen spatten.’

Hij schaterde het uit, sloeg op de tafel.

‘Wat is dit grappig! Echt, met u verveelt een mens zich niet. Dus u zou Lenormand zijn en u zou uw handlanger Marco hebben laten arresteren!’

‘Zeker. Ik moest de premier toch een pleziertje doen en zijn kabinet redden? Dat is een historisch feit.’

Formerie schuddebuikte van het lachen. ‘Hahaha, ik lach me dood! Mijn god, wat is dit grappig! Dat antwoord zal de wereld rondgaan. En dus, als we u moeten geloven, zou ik het aanvankelijke onderzoek na de moord op Kesselbach in het Palace-Hôtel samen met u hebben geleid?’

‘U hebt toch ook het onderzoek naar de diadeem samen met mij gevoerd, toen ik de hertog van Charmerace was,’ antwoordde Lupin op sarcastische toon.

Formerie schrok op. De afgrijselijke herinnering aan die zaak maakte een einde aan zijn vrolijke stemming. Op ernstige toon zei hij nu: ‘Dus u blijft bij uw absurde bewering?’

‘Dat moet ik wel, omdat ik de waarheid spreek. U hoeft maar de pakketboot naar Cochin-China te nemen om in Saigon de bewijzen te vinden voor de dood van de echte Lenormand, de goede man wiens gedaante ik heb aangenomen en van wie ik u de overlijdensakte zal overhandigen.’

‘Kletspraat!’

‘Eerlijk gezegd, meneer de onderzoeksrechter, moet ik toegeven dat uw mening mij volslagen om het even is. Als u niet graag gelooft dat ik Lenormand ben, laten we er dan over ophouden. Als u graag gelooft dat ik Altenheim heb vermoord, dan zij dat zo. Veel plezier met het leveren van de bewijzen. Ik herhaal het: het laat me allemaal volkomen koud. Ik beschouw al uw vragen en al mijn antwoorden van nul en generlei waarde. Uw onderzoek heeft voor mij geen belang om de eenvoudige reden dat ik aan het andere eind van de wereld zal zijn op het moment dat het wordt afgerond. Maar...’

Schaamteloos nam hij een stoel en ging tegenover Formerie aan zijn werktafel zitten. Droogjes vervolgde hij: ‘Er is een maar: u zult merken, meneer, dat ik, hoewel het niet zo lijkt en hoewel u andere plannen hebt, niet van plan ben om tijd te verliezen. U hebt uw zaken, ik heb de mijne. U wordt betaald voor uw zaken, ik hou me met die van mij bezig – en betaal mezelf. Welnu, de zaak die me momenteel bezighoudt is er een die bij de voorbereiding en de uitvoering van de daden die tot de oplossing ervan moeten leiden, geen minuut afleiding duldt, geen seconde stilstand. Dus ga ik door, en omdat u me tijdelijk dwingt om tussen de vier muren van een cel met mijn duimen te draaien, draag ik u beiden op, heren, om mijn belangen te behartigen. Begrepen?’

Hij was overeind gekomen, uit zijn houding sprak arrogantie, uit zijn gezicht misprijzen, en hij straalde zoveel superioriteit uit dat zijn twee gesprekspartners het niet hadden gewaagd hem te onderbreken.

Formerie koos ervoor om te lachen als een toeschouwer die zich vermaakt. ‘Hoe grappig! Hoe lollig!’

‘Lollig of niet, meneer, zo zal het zijn. Mijn proces, de zekerheid dat ik iemand vermoord heb of niet, het onderzoek naar mijn verleden, naar mijn misdrijven of vergrijpen: het zijn allemaal frivoliteiten waarmee u zich wat mij betreft kunt verstrooien, maar wel op voorwaarde dat u op geen enkel moment het doel van uw missie uit het oog verliest.’

‘En dat is?’ vroeg Formerie nog steeds spottend.

‘Mijn plaats innemen in mijn onderzoek naar het project van meneer Kesselbach en meer in het bijzonder de heer Steinweg vinden, een Duitser die door wijlen baron Altenheim is ontvoerd en opgesloten.’

‘Wat is dit nu weer voor een verhaal?’

‘Het is een van de verhalen die ik voor mezelf hield toen ik Lenormand was, of liever gezegd: meende te zijn. Een deel ervan speelde zich af in mijn werkkamer niet ver hiervandaan, en meneer Weber verkeert er wellicht niet helemaal over in het ongewisse. Kort en bondig: de oude Steinweg kent de waarheid over het mysterieuze project van meneer Kesselbach, en Altenheim, die ook dat spoor volgde, heeft de oude Steinweg doen verdwijnen.’

‘Je kunt niet zomaar mensen laten verdwijnen. Die Steinweg moet ergens zijn.’

‘Zeker.’

‘Weet u waar?’

‘Ja.’

‘Dan zou ik graag weten...’

‘In de rue Villa Dupont, nummer 29.’

Weber haalde zijn schouders op. ‘Dus bij Altenheim. In het huis dat hij bewoonde?’

‘Ja.’

‘Zo zie je maar hoeveel geloof we moeten hechten aan al die kletspraat. Ik heb het adres van de baron in zijn broekzak gevonden. Een uur later was zijn huis bezet door mijn mannen!’

Lupin slaakte een zucht van verlichting.

‘Ha, dat is goed nieuws! Ik was bang dat de handlanger van de man die ik niet te pakken heb kunnen krijgen iets zou ondernemen, en dat Steinweg een tweede keer zou worden ontvoerd. De huisbedienden?’

‘Verdwenen!’

‘Ja, een telefoontje van de man zal ze hebben gewaarschuwd. Maar Steinweg is daar.’

Weber werd ongeduldig.

‘Ik verzeker u dat er niemand is. Ik zei toch al dat mijn mannen het huis niet hebben verlaten.’

‘Meneer de onderdirecteur, ik verleen u de volmacht om zelf een huiszoeking te verrichten in het huis in de rue Villa Dupont. Morgen brengt u verslag bij mij uit.’

Weber haalde opnieuw zijn schouders op en zei, zonder in te gaan op de onbeschaamdheid: ‘Ik heb wel wat dringender zaken op de plank...’

‘Meneer de onderdirecteur, er is niets dringender. Als u draalt, lopen al mijn plannen in het honderd. De oude Steinweg zal niet meer kunnen praten.’

‘Waarom?’

‘Omdat hij, als u hem niet vandaag of ten laatste morgen te eten brengt, verhongerd zal zijn.’

– 3 –

‘Een ernstige zaak, een heel ernstige zaak...’ mompelde Formerie na kort te hebben nagedacht. ‘Jammer genoeg...’

Hij glimlachte.

‘Jammer genoeg vertoont uw onthulling een groot manco.’

‘Ha! En welk dan?’

‘Dat het allemaal, meneer Lupin, niets dan bluf is. Wat dacht u? Ik begin uw truken te kennen en hoe raadselachtiger ik ze vind, hoe meer ik op mijn hoede ben.’

‘Idioot,’ mompelde Lupin.

Formerie stond op.

‘Zo, dat was het dan. Zoals u hebt gemerkt was het slechts een strikt formele ondervraging, een samenbrengen van de twee duellisten. Nu de sabels zijn getrokken, hebben we alleen nog de gebruikelijke getuige nodig voor het gevecht: uw advocaat.’

‘Ach, is dat echt noodzakelijk?’

‘Absoluut.’

‘Een beroep doen op een advocaat bij zulke... problematische debatten?’

‘Het is nodig.’

‘In dat geval kies ik meester Quimbel.’

‘De deken. Goed dan, u zult uitstekend verdedigd worden.’

De eerste ondervraging zat erop. Terwijl de gevangene tussen de twee broers-Doudeville de trap van de Muizenval afliep, gaf hij discreet een paar korte instructies: ‘Zorg ervoor dat het huis van Geneviève wordt bewaakt... vier mannen ter plaatse... Mevrouw Kesselbach ook... ze zijn in gevaar. In de rue Villa Dupont wordt een huiszoeking gedaan, zorg dat jullie er zijn. Als ze Steinweg vinden, zorg er dan voor dat hij de lippen stijf op elkaar houdt, zelfs als je daarvoor wat kruit moet gebruiken.’

‘Wanneer komt u vrij, chef?’

‘Voorlopig niet. Het heeft overigens geen haast. Ik rust uit.’

Beneden aangekomen liep hij naar de politiemannen die om het rijtuig heen stonden.

‘Naar huis, jongens,’ zei hij. Onomwonden voegde hij eraan toe: ‘Ik heb stipt om twee uur een afspraak, met mezelf.’

Het traject verliep zonder verdere incidenten.

Terug in zijn cel schreef Lupin een lange brief met gedetailleerde instructies voor de broers-Doudeville en nog twee andere brieven. Een ervan was gericht aan Geneviève:

Geneviève, u weet nu wie ik ben, en u zult wel begrijpen waarom ik de naam heb verborgen van de man die u als kind tot tweemaal toe in zijn armen heeft weggevoerd.

Geneviève, ik was de vriend van uw moeder, de verre vriend van wie ze het dubbelleven niet vermoedde, maar op wie ze meende te kunnen rekenen. Dat is de reden waarom ze me kort voor haar overlijden een brief schreef waarin ze me smeekte over u te waken.

Hoezeer ik ook uw achting niet waardig ben, Geneviève, ik zal die belofte gestand doen. Verban me niet helemaal uit uw hart.

ARSÈNE LUPIN

De andere brief was bestemd voor Dolorès Kesselbach:

Het was uit puur eigenbelang dat prins Sernine de nabijheid opzocht van mevrouw Kesselbach. Maar hij bleef bij haar vanuit een diepe behoefte zich aan haar te wijden.

Nu prins Sernine nog slechts Arsène Lupin is, verzoekt hij mevrouw Kesselbach hem het recht niet te ontnemen haar te beschermen, vanuit de verte, zoals je iemand beschermt die je nooit meer zult terugzien.

Op de tafel lagen een paar enveloppen. Hij pakte er een, daarna een tweede, maar toen hij de derde nam, ontdekte hij tot zijn verrassing een vel papier waar woorden op waren geplakt die duidelijk uit een krant waren geknipt. Hij las:

Het gevecht met Altenheim is je slecht bekomen. Trek je handen af van de zaak en ik zal je ontsnapping niet verhinderen. Getekend: L.M.

Eens te meer voelde Lupin de afschuw en angst die dit afgrijselijke en onwaarschijnlijke wezen hem inboezemde – de walging die je voelt wanneer je een giftig beest aanraakt, een reptiel.

‘Alweer hij,’ zei hij, ‘en tot in mijn cel!’

Het was ook precies dat wat Lupin van zijn stuk bracht: dat hij soms in een flits die vijandelijke macht ontwaarde, een macht die even groot was als de zijne en die over fenomenale middelen beschikte zonder er zelf weet van te hebben.

Onmiddellijk verdacht hij zijn cipier. Maar hoe had iemand die man met zijn hardvochtige en strenge gezichtsuitdrukking kunnen omkopen?

‘Nu goed, des te beter eigenlijk!’ riep hij uit. ‘Ik heb altijd alleen maar met slappelingen te maken gehad. Om tegen mezelf te strijden, heb ik mezelf tot directeur van de recherche moeten bombarderen. Nu heb ik wat ik wilde! Dit is een man die me kan verslaan, met speels gemak zelfs. Als ik vanuit mijn cel zijn slagen kan ontwijken en hem te gronde kan richten, de oude Steinweg aan het praten kan krijgen, het project van Kesselbach op de sporen kan krijgen en tot een goed einde kan brengen, mevrouw Kesselbach kan beschermen en voor Geneviève geluk en rijkdom kan veroveren, nou, dan betekent dat dat Lupin nog altijd Lupin is. Laten we daarom eerst maar eens wat slapen.’

Hij strekte zich uit op zijn bed en mompelde nog: ‘Steinweg, wacht nog tot morgenavond met sterven en ik verzeker je...’

Hij sliep de rest van de dag, de hele nacht en de hele ochtend. Tegen elf uur kwam men hem zeggen dat meester Quimbel in de advocatenspreekkamer op hem zat te wachten. Hij antwoordde: ‘Zeg tegen meester Quimbel dat als hij informatie nodig heeft over mijn handel en wandel, hij dan maar de kranten van de afgelopen tien jaar hoeft te lezen. Mijn verleden is geschiedenis.’

Om twaalf uur hetzelfde ceremonieel en dezelfde voorzorgsmaatregelen als de dag ervoor om hem naar het paleis van justitie te brengen. Hij zag de oudste van de twee Doudevilles, wisselde enkele woorden met hem, overhandigde hem de drie brieven die hij had geschreven en werd naar Formeries werkkamer gebracht.

Meester Quimbel was er, met een aktetas boordevol documenten.

Lupin verontschuldigde zich meteen. ‘Het spijt me zeer, meester, dat ik niet in staat was u te ontvangen, en het spijt me eveneens voor de moeite die u zich getroost, onnodige moeite overigens, want...’

‘Ja, ja,’ onderbrak Formerie hem, ‘we weten wel dat u weldra weg bent. Dat is afgesproken. Maar laten we in afwachting daarvan aan het werk gaan. Arsène Lupin, ondanks al ons onderzoek hebben we geen precieze gegevens over uw echte naam.’

‘Vreemd! Ik ook niet.’

‘We kunnen zelfs niet beweren dat u dezelfde Arsène Lupin bent als degene die in negentienhonderd-en-zoveel in de Santé zat en toen een eerste keer ontsnapte.’

‘Een “eerste keer” is een zeer correcte formulering.’

‘Het bleek namelijk,’ vervolgde Formerie, ‘dat de Arsène Lupin-fiche die we raadpleegden op de afdeling antropometrie een signalement geeft van Arsène Lupin dat op alle punten afwijkt van uw huidige signalement.’

‘Het wordt steeds vreemder.’

‘Andere gegevens, andere maten, andere vingerafdrukken... De twee foto’s zijn totaal verschillend. Ik moet u dus verzoeken ons uitsluitsel te geven over uw exacte identiteit.’

‘Dat is precies waar ik ú om wilde verzoeken. Ik heb onder zoveel verschillende namen geleefd dat ik mijn eigen naam ben vergeten. Ik kan er zelf geen wijs meer uit worden.’

‘Weigering te antwoorden dus.’

‘Ja.’

‘En waarom?’

‘Omdat.’

‘Blijft u daarbij?’

‘Ja. Ik heb het al gezegd: uw onderzoek is van geen belang. Ik heb u gisteren de opdracht gegeven een onderzoek te doen dat mij interesseert. Ik wacht nog op het resultaat.’

‘En ik,’ riep Formerie uit, ‘heb u gisteren gezegd dat ik geen woord geloof van uw verhaal over Steinweg en dat ik me er niet mee zou bezighouden.’

‘Waarom bent u dan gisteren na ons onderhoud zelf naar de rue Villa Dupont gegaan en hebt u in het gezelschap van de heer Weber nummer 29 uitgekamd?’

‘Hoe weet u...?’ zei de onderzoeksrechter behoorlijk geergerd.

‘Uit de kranten.’

‘Ha! U leest de kranten!’

‘Ik moet me toch informeren.’

‘Ja, ik heb gisteren voor alle zekerheid dat huis bezocht, kort en zonder er verder enig belang aan te hechten.’

‘U hecht er integendeel zoveel belang aan en u voert de taak die ik u heb opgedragen met zoveel lovenswaardige ijver uit, dat op dit eigenste moment de onderdirecteur van de recherche er hoogstpersoonlijk een huiszoeking aan het doen is.’

Formerie leek stomverbaasd. Hij stamelde: ‘Wat een verzinsel! Meneer Weber en ik hebben wel wat anders aan ons hoofd.’

Op dat moment kwam er een portier binnen en fluisterde Formerie iets in het oor.

‘Laat hem binnen!’ riep die uit. ‘Laat hem binnen!’

Hij zei gejaagd: ‘Nou, meneer Weber, hebt u nieuws? Hebt u die man gevonden...’

Hij brandde zo van nieuwsgierigheid dat hij dat niet eens probeerde te verbergen.

De onderdirecteur van de recherche antwoordde: ‘Niets.’

‘O! Weet u dat zeker?’

‘Ik bevestig dat er niemand in dat huis is, dood noch levend.’

‘Maar...’

‘Meer heb ik niet te zeggen, meneer de onderzoeksrechter.’