Eerder verschenen in dezelfde serie:

BM1 - Het Verdwenen Kind

BM2 - De Zwarte Weduwe

BM3 - De Mysterieuze Inbraken

BM4 - Een Hete Dood

BM5 - Een Fatale Vergissing

BM6 - De HuisMeester

BM7 - Het KattenPension

© 2020 Esther Vermeulen

© 2020 ED Vermeulen Books, Barendrecht

Redactie / Opmaak: Textcase, Deventer

Omslagontwerp: Mirjam Schouten, Roosendaal

Auteursfoto: Arco van der Lee, Barendrecht

ISBN 978 94 920 7809 4 papieren editie

ISBN 978 94 920 7810 0 e-book editie

NUR 331

Voor meer informatie over Bureau MaRiT:

• info@bureaumarit.nl

• www.bureaumarit.nl / www.bureaumarit.be

• facebook.com/BureauMaRiT

• twitter.com/bureaumarit

• izi.TRAVEL app, rondwandeling Noordereiland met de auteur

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Just Wisdom:

Laugh a little now and then, it brightens life a lot.

You can see the brighter side just as well as not.

Don’t go mournfully around, gloomy and forlorn.

Try to make your fellow men glad that you were born.

(anoniem)

Voor Anneke,

Dierbare vriendin en partner in crime

tijdens promotieactiviteiten

Hoewel de gebeurtenissen in deze detectiveroman fictief zijn, is het verhaal zo waarheidsgetrouw mogelijk weergegeven. Daardoor kan het taalgebruik, dat in sommige passages noodzakelijk is voor het verhaal, mogelijk wat grof overkomen.

“Je hebt voetbalsituaties en situaties die voortkomen uit vechten. Ik zie liever een voetbalsituatie”

Johan Cruijff

PROLOOG

Zijn nieuwsgierigheid had de overhand gekregen.

Het had hem aanvankelijk benauwd maar zijn vriend had hem weten te overtuigen, het was tenslotte voor zijn eigen bestwil. Als hij zich goed wilde inleven zou hij het juist moeten ervaren, een betere leerschool was er niet.

Waar was hij eigenlijk? Zoekend keek de jongen om zich heen, maar zijn vriend leek te zijn opgeslokt door de zwijgende menigte.

Opgewonden nam hij de omgeving in zich op. Het bos dat op ieder ander tijdstip uitnodigde tot een ontspannen wandeling zag er nu dreigend uit. De omgeving duister en onheilspellend, de bladeren geheimzinnig ritselend in de kille avondlucht. Zelfs de frisse boslucht rook nu anders en herinnerde hem aan de typische weeïge geur van een nevelachtige uitgaansavond in de straten van de stad.

Ondanks de mensenmassa benam de stilte hem de adem. Een drukkend gevoel alsof er ieder moment iets heftigs kon gebeuren van waaruit geen ontsnapping mogelijk was. Tegen beter weten in hoopte hij dat deze avond met een sisser zou aflopen, dat de mensen om hem heen plotseling van koers zouden veranderen. Tot inzicht zouden komen dat het hele plan onzinnig was en alleen maar tot veel ellende kon leiden, zich vertwijfeld afvragend waar ze in godsnaam mee bezig waren. Het zag er niet naar uit. De vastberaden blik in hun ogen sloot alle twijfel uit. En hij had ermee ingestemd.

Waar was hij nou?

Een plotseling gevoel van paniek overviel hem, maar het was te laat om van gedachten te veranderen. Hij moest sterk zijn. Hij had tenslotte wel eens iets soortgelijks meegemaakt, hoewel dat op klaarlichte dag was geweest en niet hier, in een donker dreigend bos. Toen had hij niet de sterke drang gevoeld om te vluchten. Met moeite wist hij een plotselinge huivering te onderdrukken, bang dat iemand het zou opmerken. Gelukkig was het droog, want regen zou de beklemmende sfeer alleen maar versterken, hoewel het van weinig invloed zou zijn als het eenmaal zover was.

Zijn blik gleed over de menigte waarvan hij deel uitmaakte. Onbekenden, gekleed in zwarte hoodies, joggingbroeken en sneakers, zodat ze zich snel en ongezien uit de voeten zouden kunnen maken. Overal was aan gedacht. De kleding, die de onderlinge band versterkte en de kans op herkenning bemoeilijkte. De locatie, die meerdere uitvalroutes had. En het tijdstip, omdat het op de zaterdagavond altijd druk was in het centrum van de stad en een voorsprong van levensbelang was.

Maar wat als de tegenpartij dezelfde kleding droeg? Hij schrok van zijn ingeving. Waren ze wel in staat om zich van elkaar te onderscheiden? Op een enkele lantaarnpaal na die een sinister licht leek uit te stralen, was het donker in het bos.

Hij wierp een onrustige blik over zijn schouder naar de aaneengesloten rijen achter hem. Zijn vriend zag hij nog steeds niet. Van begin af aan waren ze elkaar al uit het oog verloren, toen de mensenmassa hen had opgeslokt. Toch had hij steeds het gevoel gehad dat ze niet ver van elkaar verwijderd waren en ze straks op het open veld verenigd zouden worden.

Echt gerust was hij er niet op.

Ergens in de verte verstoorde een zacht gebrom plotseling de zenuwslopende stilte, maar het had geen kalmerend effect op hem. Gebiologeerd luisterde hij ernaar. Het geluid zwol geleidelijk aan tot een massaal protest, als een oeroude strijdkreet.

De tegenpartij….

Gespannen liet hij zich meevoeren naar dat onheilspellende geluid, zich realiserend dat het niet langer een kortstondig opstootje was. Hij had de verkeerde beslissing genomen, ineens wist hij het heel zeker. Versteend door angst werd hij voortgedreven.

Plotseling verbrak een fluisterend gezang de hardnekkige stilte in de eigen gelederen. Simultaan, alsof een onzichtbare dirigent met zijn baton de inzet had aangegeven. Met vaste hand en vastberaden. De melodie kwam hem bekend voor, hoewel hij de woorden niet kon thuisbrengen. Steeds dreigender klonk het uit tientallen kelen, een monotoon gezang dat afstevende op een climax.

Hij werd erdoor aangestoken.

Niet langer werd zijn geest beheerst door een onbeschrijfelijk gevoel van paniek, de adrenaline in zijn lichaam kreeg de overhand. Als een agressieve besmetting verspreidde het zich via zijn aderen en beïnvloedde het zijn gedachten. Bijna was het zover. Het onheilspellende gezang werkte aanstekelijk en als vanzelf mompelde hij de woorden van overmoed, alsof hij nooit anders had gedaan. Steeds uitbundiger zong hij met hen mee, euforisch, zich in extase voortbewegend met de groep. Joelend, schreeuwend, zingend. Het gevoel van sensatie was overweldigend en wakkerde zijn verlangen aan. Steeds sneller dreef de opgewonden massa hem voort. Bezweet en verhit, niet langer in staat om zich te beheersen. De sfeer grimmiger, de gezichten meer verwrongen, de gezangen feller, donkerder, harder. Gelijkgestemde zielen met maar één doel voor ogen.

Hij zou vechten tot het einde, ook al moest hij zijn leven ervoor laten. Eén voor allen en allen voor één. Het intense gevoel van saamhorigheid bedwelmde hem en beheerste zijn hele wezen. Hij was onoverwinnelijk, samen waren zij onoverwinnelijk, hardcore supporters die voor elkaar door het vuur gingen. Nooit eerder was hij zo bereid geweest om de confrontatie aan te gaan. Elke vezel van zijn lichaam hunkerde ernaar. Het doel ondergeschikt aan zijn bereidheid om het te verdedigen. Hij was niet langer een eenling, maar één met de groep.

Op een open plek in het bos kwam het gezang tot een hoogtepunt en stonden de kemphanen ineens tegenover elkaar. Uit volle borst zongen zij de laatste regels.

Toen was het doodstil.

Het gevoel was onbeschrijflijk. Alsof de wereld ineens stilstond en het geluid van de stilte overheerste. Een moment van bezinning, terwijl die gedachte ongeloofwaardig en onverdraaglijk was. Alsof ze massaal tot inkeer zouden komen en God hen vanuit de hemel een halt toeriep met een felle bliksemschicht.

Het was een rookbom.

Plotseling klonk een angstaanjagend gejoel uit de vele kelen. Van zijn kameraden, die naast hem stonden en van de tegenpartij, dat minstens zo huiveringwekkend klonk. Hij stond roerloos, maar niet lang. Eindelijk werd zijn geduld niet langer op de proef gesteld.

Dronken van overmoed stortte hij zich op zijn tegenstander, roekeloos en onbesuisd. Een eerste klap wist hij behendig te ontwijken, hoewel de kerel die voor hem stond er angstaanjagend uitzag met zijn glanzende kale kop en gespierde schouders. Een sportschooltype, die heel wat beter kon vechten dan dat hij dat kon. Maar hij was slimmer, dacht hij strijdvaardig. Buiten zinnen gaf hij de man een trap in zijn kruis. Met een kreet sloeg zijn tegenstander voorover.

Triomfantelijk keek hij toe, in een roes van overwinning. Hij was dan wel geen sportschooltype maar die kon hij in zijn zak steken, letterlijk en figuurlijk, lachte hij uitzinnig. Ineens lachte hij niet meer. Een intens gevoel van pijn maakte abrupt een einde aan zijn euforie. Het werd zwart voor zijn ogen. Een brandende pijn in zijn hoofd deed hem langzaam zijn bewustzijn verliezen. Wankelend draaide hij zich om, gepijnigd en verbluft. Er joeg een vlaag van herkenning door hem heen. Het verbijsterde hem. Nog even probeerde hij stamelend een opmerking te maken, maar zijn keel bracht enkel een jammerend geluid voort.

Toen zakte hij als een lappenpop in elkaar.

Het waren allemaal gelegenheidshoolies.

Met een waanzinnige blik in zijn ogen keek hij om zich heen. Het moest een kleine groep zijn, die elkaar zou treffen met gelijke middelen en gelijke aantallen. Het was een ongeschreven wet, waar zelfs de meest geduchte tegenstander zich aan hield. Er zou alleen extra publiek zijn voor aanmoediging of voor een mooie fotorapportage. Dat was de afspraak. In plaats daarvan leek nu de hele club uitgelopen te zijn om met elkaar op de vuist te gaan. Met moeite wist hij zich te beheersen, al stonden zijn zintuigen op scherp en waren zijn spieren gespannen. De afspraak was niet voor niets in het leven geroepen, het was niet voor iedereen weggelegd. In het donker was vriend niet van vijand te onderscheiden. Waren ze besodemieterd om met zo’n grote groep de confrontatie aan te gaan, veel te link.

Stoned liet hij zijn fietsketting door zijn vingers glijden, bijna nonchalant alsof het een ander doel zou dienen. Het gerucht had zich op de een of andere manier ook onder de meelopers weten te verspreiden. Ze hadden geen notie van wat hun boven het hoofd hing. De randdebielen. Het was te laat om alles af te blazen.

Maar ze waren niet de enigen. Ook de tegenpartij was in ruime mate vertegenwoordigd en kampte met hetzelfde probleem. Was het doorgestoken kaart? Een afwijkende afspraak tussen beide partijen? Of had iemand het verkloot door een afspraak te lekken? Zogenaamd bevriende aanhangers die wel zin hadden in een potje matten en de hele sport niet serieus namen. Dronken vocht hij tegen zijn opkomende woede. Van hem konden ze allemaal doodvallen. Hoewel hij naar de confrontatie hunkerde, wilde hij geen gezeik. Als hij werd opgepakt zou hij een boete of erger aan zijn broek krijgen. Daar zat hij echt niet op te wachten.

Plotseling was het zover.

Het moment van de waarheid. Hij was er altijd van onder de indruk, de stilte voor de storm. Zelfs die gelegenheidshoolies begrepen het. Al zijn gedachten concentreerden zich op wat er komen ging. Zijn zenuwen tot het uiterste gespannen, zijn geest zich haarscherp bewust van zijn omgeving. Zijn maten, de tegenstanders, de wapens in hun handen, het donkere bos, het was de perfecte omgeving voor een oeroud gevecht.

Ineens, een rookbom.

Niet langer bungelde zijn fietsketting werkeloos in zijn hand, maar zwiepte wild om hem heen. Ongenadig en meedogenloos. Angst om zelf geraakt te worden had hij niet, hij zou het niet eens voelen.

Stimulerende middelen en adrenaline voedden de roes waarin zij verkeerden. Kreten van pijn, woede en frustratie dreven hen voort, de saamhorigheid maakte hen sterk. De eer van hun club tot het uiterste verdedigend. De tijd was hun vijand, het zou niet lang duren of hun spel zou abrupt tot een einde komen. Maar zover was het nog niet.

Nog feller zwiepte hij zijn ketting in het rond, het geluid alleen al moest de tegenstander angst inboezemen. Door de afgestoken rookbommen was het veld in een groene nevel gehuld, waarin woedende schimmen het tegen elkaar opnamen. Hij zag geen hand voor ogen. In de groene duisternis raakte hij iemand die hem van achteren moest zijn benaderd en hem nu vloekend verwenste met een van pijn verwrongen overslaande stem. Vliegensvlug draaide hij zich om maar zag dat hij weinig meer te duchten had. Zijn tegenstander stond ineengedoken en had zijn handen voor zijn gezicht geslagen. De capuchon van zijn hoodie hing half over hem heen, als een gekwelde geest.

Lang om erbij stil te staan had hij niet toen iemand zich van opzij op hem stortte. Maar hij wist hem behendig van zich af te schudden, waarna de ketting de rest deed. Zolang iemand nog overeind stond was het geoorloofd. Door de joelende massa van schimmen baande hij zich een weg naar een volgend slachtoffer. Klaar om toe te slaan, totdat hij werd teruggefloten.

In de verte klonk het alarmsein. Steeds luider loeiden de politiesirenes, zodat er geen twijfel meer mogelijk was. Het krijgsveld was ontdekt, door zichtbare vlagen rook en door het geweld. Een hard gefluit waarschuwde de gelederen dat het tijd was om het slagveld te verlaten en zich zo snel mogelijk uit de voeten te maken. De groene mist werkte nu in hun voordeel en maakte herkenning onmogelijk, terwijl ook de duisternis haar steentje bijdroeg. Alles bij elkaar had het nog geen tien minuten geduurd, maar de beleving was veel langer en de pijn intenser. Aan beide zijden waren er slachtoffers gevallen.

Rennend, strompelend, ondersteund door hun maten, verlieten ze massaal het grasveld. In hun haast om weg te komen, was er geen tijd om naar gewonden te zoeken en werden degenen die geen kracht meer hadden om op te staan aan hun lot overgelaten. Dat was de consequentie van het spel, tijd was essentieel voor het slagen ervan. Zeker voor degenen die al een strafblad hadden, maar ook voor degenen die dat niet hadden, was er reden genoeg om uit handen van justitie te blijven. De straffen waren hoog tegenwoordig, zoals een stadionverbod. Voor de meesten van hen was de verbanning van het thuishonk een ondraaglijke gedachte. De geldboetes, die er ook niet om logen, namen zij voor lief.

Waar bleef die mongool nou toch? Koortsachtig keek hij om zich heen. Tijdens de optocht hadden ze nog zij aan zij gelopen, samen met hun maten. Inmiddels was hij bij zijn auto aangekomen, maar zijn maat zag hij niet. Nog onder invloed van het strijdgeweld stapte hij in en startte de motor. Hij was zeker weer eens met de anderen meegegaan, zoals hij dat wel vaker deed. Nog een laatste keer wierp hij speurend een blik over zijn schouder. In alle chaos en verwarring die er heerste zocht iedereen een veilig heenkomen. Hij maakte zich er niet langer druk om en reed op hoge snelheid achter de anderen aan het bos uit.

1

Verveeld staarde Marit Johansen naar het televisiescherm en vroeg ze zich af of ze die avond nog iets zou gaan ondernemen. Als eigenaar van het detectivebureau dat haar naam droeg had ze zichzelf vrijgegeven en zich verheugd op een avond zonder verplichtingen. Maar nu ze zich met een glas rode wijn en wat stukjes kaas binnen handbereik op de bank had genesteld, sloeg de verveling toe. Ze had geen zin in een documentaire, geen zin in een quiz en irriteerde zich mateloos aan de vele reclames gedurende de spannende film die ze aan het kijken was. De spanning was ver te zoeken als het verhaal om de haverklap werd onderbroken door saaie reclames, waardoor de film ook nog eens twee keer zo lang duurde. Toen haar mobiel overging, veerde ze op uit de bank en griste het toestel van de salontafel. Misschien ging het om een opdracht?

Het was haar broer James.

Opgewekt beantwoordde ze zijn oproep en informeerde belangstellend naar hem en zijn gezin. Doordat ze beiden een drukke baan hadden, was het te lang geleden dat ze elkaar hadden gesproken en ze miste het contact. Ooit had James in zijn vrije uurtjes voor haar detectivebureau gewerkt, waar hij haar had verlost van de administratieve rompslomp. Inmiddels had ze noodgedwongen ervaren dat het detectivewerk niet alleen bestond uit spannend opsporingswerk of boeiende interviews met clientèle en mogelijke betrokkenen. Met de telefoon tegen haar oor geklemd liep ze naar het grote woonkamerraam en wierp een afwezige blik naar buiten. Het uitzicht vanaf de derde etage van het appartementencomplex op het Noordereiland in Rotterdam verveelde nooit. Inmiddels was het alweer herfst en was de omstreden wintertijd ingesteld, waardoor het ’s avonds een uur eerder donker was. Na de lange zinderende zomer had ze moeite om weer aan het nieuwe seizoen te wennen.

Het water van de Nieuwe Maas klotste hard tegen de kade van het eiland, waar enkele wandelaars op de Maaskade met gebogen schouders de gure westenwind trotseerden. De nostalgische lantaarnpalen wierpen een diffuus licht over de brede boulevard die daardoor een sprookjesachtig aanzien kreeg en even dwaalden haar gedachten af.

‘Marit, ben je er nog,’ klonk plotseling de stem van James door de telefoon. ‘Of bel ik ongelegen?’

Marit schrok op uit haar overpeinzingen en lachte verontschuldigend. ‘Jij belt nooit ongelegen, James. Om je de waarheid te zeggen verveelde ik me dood en ben ik blij met je belletje. Zeker op mijn vrije zaterdagavond.’

‘Als je zin hebt om langs te komen ben je van harte welkom? Sarah en Sam vinden het ook altijd leuk als je komt.’ Sam, Marits enige neefje, was inmiddels alweer elf jaar. ‘Ik zou me bijna zorgen om je gaan maken, zusje. Waar zijn je twee aanbidders op deze onstuimige herfstavond, ik dacht dat je je weer verzoend had met Jack en Dix?’ James duidde op haar collega speurder Jack Stevens en op Dix Boeks, rechercheur van het politiekorps Rotterdam, met wie ze ooit in een lang verleden een relatie had gehad. Ook haar recente relatie met de eigenzinnige Jack was onlangs op de klippen gelopen, omdat hij zijn charmes niet alleen op haar had gericht maar ook op zijn vrouwelijke clientèle.

‘Bedankt, James, op elke andere avond zou ik zo op de stoep staan,’ reageerde Marit, zijn laatste opmerking negerend. ‘Lief van je. Ik moet gewoon niet zo zeuren, maar nu ik mezelf eens een vrije avond veroorloof, kan ik er op de een of andere manier niet van genieten.’

‘De avond is nog jong, Marit. Je bent ook altijd zo rusteloos.’

Ze lachte. ‘In dat opzicht zijn we wel elkaars tegenpolen. Maar ja, wat doe ik eraan?’

‘Ik kom gewoon morgenmiddag vóór de wedstrijd in de Kuip even langs, samen met Sam. Die weet je vast wel op te vrolijken.’

‘Dus er is weer eens een wedstrijd? Leuk dat Sam met je meegaat. Dan zal het zondagmiddag wel weer flink druk worden op de toegangswegen en moet ik er dus uit de buurt blijven. Waar ben je trouwens van plan te parkeren? Of wil je mijn fiets lenen? Vanaf het Noordereiland is het goed te doen.’

‘Bedankt voor het aanbod, maar ik heb zo mijn adresjes. In een van de zijstraten van de Colosseumweg is altijd nog wel een parkeerplek te vinden. Tenminste, als je een beetje op tijd bent. Daarvandaan loop je via het fietstunneltje zo de Olympiaweg op naar de Kuip.’

‘Ik denk wel dat ik weet waar het is.’

‘Het is aan de andere kant van het spoor,’ zei James ter verduidelijking. ‘Bovendien is het altijd leuk om met de supporters op te lopen. Iedereen is opgewonden over de wedstrijd.’

‘Dat geloof ik graag,’ reageerde ze. ‘Het lijkt me een bijzondere sfeer. Hopelijk blijft dat ook zo op de terugweg.’

‘Nou ja, ik heb gelukkig nooit rottigheid meegemaakt, op wat vuurwerk na dan. Maar we gaan er natuurlijk vanuit dat ze winnen, ook wel zo leuk voor Sam. Dat is trouwens een geboren voetbalhooligan ook al is hij elf. Je moet hem soms horen schelden op de tegenpartij, daar lusten de honden geen brood van. Geen idee waar hij het vandaan haalt, maar dat drukken we direct de kop in natuurlijk. Liefde voor de club is goed, maar ook respect voor de tegenstander, het is tenslotte een sportieve prestatie en de beste club wint.’

‘Zo is dat, James. Waarschijnlijk hoort hij wel het een en ander op de voetbalclub?’

‘Dat zou zomaar kunnen, hoewel respect voor elkaar bij voetbalvereniging Bal-dadig hoog in het vaandel staat. Maar goed, hij hoort van alles tijdens de wedstrijd, want er wordt heel wat gebruld door de fanatieke aanhang. Zelfs de Feyenoordliedjes op de wijs van een bekende melodie zijn lang niet zo onschuldig als de oorspronkelijke versies, alhoewel ze vaak wel origineel zijn.’ Hij lachte.

‘Ongetwijfeld. Oorwarmers dan maar op voor onze Sam,’ lachte ze ook. ‘Hoe laat komen jullie dan ongeveer, voor als ik morgenochtend nog in spannende zaken verwikkeld raak. Hoop doet leven tenslotte.’

‘Rond een uur of twaalf, als de spannende zaken dat toelaten? Dat moet je me dan nog maar even laten weten. De wedstrijd begint om half drie.’

‘Ik ben thuis hoor, James, dan eten jullie gewoon een hapje mee. Ik zie jullie morgen. Doe Sarah de hartelijke groetjes van me. Je moet haar maar doorgeven dat we snel eens gezellig bijkletsen.’

‘Zolang het maar niet over mij gaat vind ik alles best.’

Toen ze afscheid hadden genomen, bedacht ze dat ze vergeten was te informeren naar de tegenpartij. Nonchalant haalde ze haar schouders op. Dat zou ze ongetwijfeld nog wel horen. Haar blik viel op een kleurrijk verlichte rondvaartboot die langzaam voorbij de kade voer. Waarschijnlijk voor het een of andere feest, mijmerde ze.

Hoewel het gesprek met James haar goed had gedaan, keerde haar rusteloosheid weer terug. Als ze maar weer eens een opdracht kreeg waar ze haar tanden in kon zetten, zodat ze weer kon genieten van een vrije avond.

Verveeld pakte ze de krant en begon erin te bladeren.

2

Met gierende banden draaide Rik de parkeerplaats op en bemerkte tot zijn opluchting dat de plek waar zijn Golf GTI zo-even had gestaan nog steeds vrij was. Hij slaakte een zucht van verlichting. Er waren maar weinig parkeerplaatsen bij zijn flat in de Rotterdamse wijk Charlois, te weinig voor het aantal bewoners, vaak tweeverdieners met twee auto’s. Gelukkig was de zaterdagavond voor veel mensen een uitgaansavond, wat hem nu mooi uitkwam. Vanavond begaf hij zich niet in het feestgedruis, hij had zijn pleziertje al gehad. Veel blauwe plekken had hij er dit keer niet eens aan overgehouden.

Nadat hij zijn auto had geparkeerd, haastte hij zich naar de ingang van de portiek en glipte zo snel mogelijk naar binnen. Nog even achteromkijken, om er zeker van te zijn dat hij niet werd gevolgd, maar waarschijnlijk hadden ze het vanavond veel te druk. Dat was dan weer het voordeel van zoveel meelopers, minder aandacht voor iemand zoals hij. Echt opgelucht kon hij nog niet zijn. De avond was nog jong en zijn adres was bij hen bekend. Juist nu klopten ze misschien wel op een later tijdstip op zijn deur, als ze de zaken in het bos hadden afgehandeld. Snel verwisselde hij zijn hoodie voor een donkergroene sweater en pakte een pilsje uit de koelkast. Het bittere vocht ontspande hem. Werktuiglijk pakte hij zijn afstandsbediening en zette zijn 84-inch-televisie aan. Het enorme scherm besloeg een groot deel van zijn woonkamermuur en was dan ook het enige voorwerp dat de muur sierde. Het was ook direct het belangrijkste onderdeel van de kamer, samen met een comfortabele leren bank, waarop hij vele uren sleet om naar zijn favoriete voetbalwedstrijden en sportprogramma’s te kijken.

Maar het was ook een mooie afleidingsmanoeuvre. Hij rukte een paar zakken paprikachips uit de kast, die hij openscheurde en waarvan hij vervolgens een gedeelte in de prullenbak liet verdwijnen. Daarna legde hij de zakken nonchalant op de salontafel, zodat het leek alsof hij de hele avond aan de buis gekluisterd had gezeten. Inmiddels kende hij de kneepjes van het vak en wist hij hoe hij eventueel onwelkom bezoek om de tuin kon leiden.

Geleidelijk trok de roes waarin hij had verkeerd weg en kon hij weer helder nadenken. Hoewel de knokpartij niet lang had geduurd leek de avond in slow motion aan hem te zijn voorbij gegaan en volgde onvermijdelijk de ontnuchtering. Hoe zou het zijn vrienden zijn vergaan, was Andreas bij hen? Meestal lieten ze direct iets van zich horen, maar ook van Andreas had hij nog niets gehoord. Hij was er niet gerust op, zeker niet nu het op een ware veldslag was uitgelopen. Hij graaide zijn mobiel uit zijn broekzak en koos het nummer van zijn maat. Ongeduldig liet hij de telefoon een paar keer overgaan, totdat deze doorschakelde naar zijn voicemail. Waarom nam die mongool nou niet op, was hij nog bij de anderen? Bij de volgende poging had hij meer geluk en al snel tetterde de opgewonden stem van Karel in zijn oor. Opgelucht haalde hij adem. Ook zijn maat was er zonder kleerscheuren afgekomen.

‘Hé Bik, wat een matpartij. Ik lag in een deuk. Die randdebielen gingen ervandoor als een stelletje bange schijterds. Ze deden het zowat in hun broek, tering.’

‘Breek me de bek niet open. Ik heb er een paar een flinke aframmeling gegeven, die wisten niet hoe snel ze weer moesten optiefen. Hoe is het daar?’

‘Gaat wel. Blondie heeft een paar rake klappen gekregen, die hebben we effe met een koud kompres de badkamer ingestuurd. Als de smerissen komen dan blijft-ie daar maar voorlopig. Ritchie is oké. Van Jo weet ik het niet, die was hem zoals gewoonlijk alweer snel gesmeerd. En Gast?’

‘Wat bedoel je, is hij niet bij jou dan? Ik dacht dat hij met jullie terug was gereden? Ik heb hem verder niet meer gezien.’

‘Niet dus, ik dacht dat hij bij jou was. We hebben hem sinds het bos ook niet meer gezien.’

‘Ik snap er geen klote van.’

‘Tering, die mongool zal toch niet zijn opgepakt? Wacht effe…. Ritchie, hou je kop nou eens, je ziet toch dat ik zit te bellen.’

‘Wat?’

‘Tering, Gast is gewond. Ritchie zegt dat hij met een ketting voor z’n harses is geslagen, keihard tegen zijn voorhoofd. Hij zei nog dat-ie naar de parkeerplaats aftaaide, omdat hij moest kotsen. Hun hebben nog naar hem gezocht, maar door die mist zagen ze geen pest.’

‘Die klote meelopers met hun rookbommen, die hebben alles vertieft.’ Nadenkend wreef Rik, Bik of Bikkel voor zijn vrienden, met zijn grote hand over zijn kale glanzende hoofd.

‘Zeg dat, Bik.’ Luidruchtig haalde Karel zijn neus op. ‘Is hij gelijk naar huis gegaan dan? Heb je zijn mokkel al gebeld?’

‘Sil belde me in de auto, omdat ze niet wist waar hij was. Ik heb haar verder niets verteld en zei dat Gast bij jou was.’

‘Tering, hopelijk is hij niet de sjaak.’

‘Klote, man.’ Rik probeerde koppig te verzinnen waar zijn maat zich in hemelsnaam kon ophouden.

‘Ik ga wat rondvragen, hij kan overal zijn.’

‘Laat het me gelijk weten dan, anders ga ik terug om hem te zoeken. Het interesseert me geen reet of er nog smerissen zijn. Samen uit, samen thuis. Misschien heeft hij ergens achter een boom staan kotsen en is hij in slaap gevallen. Ik zou er niet gek van staan te kijken. Hij had heel wat op, de mongool. Ik had ook op hem moeten wachten…’

‘Als hij in slaap is gevallen, had je hem toch niet gevonden. Hij heeft zeker weer flink zitten blowen. Hij kan het gewoon niet laten, ook al zegt dat mokkel van hem dat ze bij hem weggaat als-tie er niet mee stopt. Blijkbaar interesseert het hem geen reet.’

‘Hij verkloot het als hij een meid als Sil laat gaan, hij krijgt nooit meer zo’n mokkel.’ Rik slaakte een hartgrondige zucht.

‘Gast is gewoon stronteigenwijs en verslaafd. Hij helpt zichzelf nog een keer naar de klote.’

‘Ik ga hangen, Kas. Ik hoor je nog wel.’ Rik was te ongeduldig om het relaas van zijn maat aan te horen.

In gedachten propte hij een hand vol chips in zijn mond en scande met zijn afstandsbediening de kanalen, totdat RTV Rijnmond op het scherm verscheen. Tot zijn teleurstelling was het geen nieuws, maar een programma over dieren die hun natuurlijke habitat noodgedwongen hadden verruild voor het industrieterrein van Rotterdam Europoort. Zijn gedachten maalden verder. Misschien waren er wel slachtoffers gevallen, want het was volledig uit de hand gelopen. Die klote meelopers. Ze vertieften het voor de rest van de club en ze dachten dat ze nog goed bezig waren ook.

Waar was zijn maat? Wat zou er gebeurd zijn? Hadden ze hem te pakken of lag hij nog in het bos zijn roes uit te slapen. Het was er veel te koud voor, hij zou onderkoeld raken. Ongerust beende hij door de kamer. Plotseling hield hij het niet meer uit, zo ging het niet langer. Hij wist wat hem te doen stond. Als er nieuws was kon Kas hem gewoon op zijn mobiel bereiken. Snel trok hij zijn dikke bomberjack aan, knoopte een wollen sjaal om zijn hals en bedekte zijn kale hoofd met een zwarte muts. Hij moest eerst zijn fietsketting in veiligheid brengen, voordat de politie bij hem langskwam. Gewoontegetrouw hing hij de ketting om de fiets van zijn oude buurman, die hem de sleutel van zijn kelderbox had gegeven, omdat hij nog wel eens een klusje voor hem deed. Na een tijdje hing hij de ketting dan weer om zijn eigen fiets, hoewel de oude man zijn fiets zelden gebruikte. Voorheen had hij na een treffen zijn fietsketting nog weleens aan Karel meegegeven. Zijn maat verstopte hun fietskettingen dan in de dakgoot van het houten schuurtje van zijn rijtjeshuis in de wijk IJsselmonde, waar ze voor iedereen uit het zicht lagen. Maar toen het een keer bijna fout was gegaan, wilde Rik niet meer dat Karel risico voor hem liep.

De nacht was inktzwart toen hij op de parkeerplaats van het Kralingse Bos arriveerde. De groene mist die nog niet zolang geleden het strijdtoneel had omgetoverd tot een bizar schouwspel was volledig opgelost. Op het parkeerterrein stonden enkele auto’s, maar hij schonk er weinig aandacht aan. Het waren zeker weer bruinwerkers. Zij liever dan ik in dit koude weer, dacht hij.

Met opzet had hij dezelfde locatie uitgekozen als eerder die avond, goed te bereiken, goed weg te komen en niet te opvallend, omdat hij eventuele aandacht zoveel mogelijk wilde vermijden. Met gedimde koplampen parkeerde hij zijn Golf GTI uit het zicht van de andere auto’s in het uiterste parkeervak, maar stapte niet uit. Nauwlettend observeerde hij de parkeerplaats, zich tot het uiterste inspannend om iets van de omgeving waar te nemen. Hij wilde geen rottigheid en dat betekende uit handen van de smeris blijven, die konden zijn leven vergallen. Het kon hem niet schelen als hij op dit uur nog verdwaalde supporters van de tegenpartij zou tegenkomen, ze hadden niets van hem te vrezen. Hun strijd was gestreden.

Waar was Andreas? Ook Karel had nog steeds geen contact opgenomen. Was hij opgepakt en sleet hij de nacht in een cel of was hem iets overkomen? Zijn maat kon wel gewond zijn en naar het ziekenhuis zijn afgevoerd. Karel had gezegd dat Gast geraakt was door een fietsketting en uit ervaring wist hij dat zo’n stuk metaal heel wat schade kan berokkenen. Dat hadden zijn tegenstanders vanavond wel ondervonden, toen hij in de chaos die er heerste wild om zich heen had geslagen. Hij had ook minder moeten blowen. Dan had hij Andreas niet uit het oog verloren en hadden ze nu samen een pilsje gedronken, nagenietend van hun avontuur.

Bedachtzaam stapte hij uit en liep het bospad op. In het aardedonker verwenste hij zichzelf om zijn stomheid. Hij had zijn telefoon in de auto laten liggen en hij was te ongeduldig om weer terug te gaan. Maar zonder zaklamp leek het onbegonnen werk. Zijn enige houvast was het diffuse licht van de schaars aanwezige lantaarnpalen en het zwakke schijnsel van de maan dat tussen dikke plukken bewolking door scheen. Woonhuizen stonden er niet langs dit deel van het bos.

Hij struikelde over een boomwortel en wist nog net zijn evenwicht te bewaren. Een verwensing ontsnapte aan zijn lippen. Het was zinloos maar hij moest doorzetten. Zijn maat rekende op hem.

Ingespannen liep hij verder, werktuiglijk zijn intuïtie volgend, verbeten op zoek naar het pad dat ze enkele uren geleden nog hadden gevolgd. De doodse stilte benauwde hem, maar was tegelijkertijd rustgevend. Het betekende dat er geen politie in de buurt was of ambulances om gewonden af te voeren. Het bos leek verlaten.

Plotseling joeg de schreeuw van een uil hem de stuipen op het lijf. Hij verwenste zichzelf omdat hij zijn zenuwen niet de baas was en luisterde gefrustreerd naar het wegstervende geluid in het stille bos. Voetje voor voetje schuifelde hij verder, soms bijgestaan door het flauwe licht van een lantaarnpaal waardoor hij wist dat hij in de goede richting liep. Het kon nu niet ver meer zijn. De plaats die kortgeleden nog het strijdtoneel was van twee rivaliserende clubs. Het leek nog geen uur geleden, maar inmiddels was het middernacht en hadden de meeste kemphanen gehavend en uitgeput hun bed opgezocht.

Een vaag geluid verbrak de ijzige stilte. Even joeg er een huivering door zijn lichaam, het leek een doodskreet van iemand in nood. Andreas? Gespannen stond hij stil en spitste zijn oren. Speelde zijn verbeelding hem parten? De stilte was overweldigend en onwerkelijk, het benam hem de adem. Was het hier in de buurt? Hoewel zijn ogen inmiddels aan het donker gewend waren moest hij zich inspannen om iets van de omgeving waar te nemen. Niet langer had hij het gevoel dat het bos verlaten was. Zo geruisloos mogelijk bewoog hij zich over het bospad totdat hij bij een open vlakte kwam. Het strijdveld.

Op zijn hoede liep hij het grasveld op, toen hij plotseling tegen een fles aantrapte die met een dof geluid wegrolde. De klank verbrak de doodse stilte van het bos en verraadde zijn aanwezigheid. Geschrokken bleef hij staan en hij boog zich voorover om de fles op te rapen. De hals van de fles was kapotgeslagen en had waarschijnlijk dienstgedaan als wapen. Met de fles in zijn hand liep hij behoedzaam verder, zich verwonderend over de surrealistische aanblik veroorzaakt door het licht van de maan. Een vlakte zonder mensen maar bezaaid met alternatieve wapens, zoals stokken, kapotgeslagen flessen, stoeptegels, keien, dikke takken en kapotte paraplu’s.’

Het strijdtoneel van een hooligan.

Ineens stond hij stil en kneep zijn ogen tot spleetjes om beter te kunnen zien. In de verte scheen een fel licht waar gedaanten in witte pakken aan het werk leken te zijn. Een plaats delict? Zijn gedachten maalden verder in een verbijsterend tempo. Was er iemand dood dan? Waar was Andreas?

Zijn hart leek plotseling stil te staan. Hij werd overspoeld door een stortvloed van emoties en wist met moeite zijn kalmte te bewaren. Hij moest zich niet gek laten maken, misschien was er niets aan de hand. Maar er was wel iets aan de hand en het had te maken met wat er hier pas nog was gebeurd. Hij wist het gewoon zeker.

De schimmen in het wit werden uitvergroot door een meedogenloze schijnwerper die alle geheimen ontrafelde. Het was geen hallucinatie, maar keiharde realiteit. Het rood-witte lint dat een gedeelte van het terrein afbakende, bewees het.

Met een zenuwachtig gebaar wreef hij over zijn gezicht en hij pijnigde zijn hersens voor een mogelijke verklaring. Zou hij gewoon naar ze toe lopen en het hen op de man af vragen? Of zou dat een vergissing zijn?

Was het Andreas? Vertwijfeld vroeg hij zich voor de zoveelste keer af waar zijn maat kon zijn. Misschien waren er wel dodelijke slachtoffers gevallen bij de tegenpartij en zochten ze naar sporen? Voor zover hij het kon zien lag er niemand op de grond. Dat was het. Ze zochten natuurlijk naar sporen van de daders om de ravage op te kunnen verhalen. Zelfs in het donker kon je zien dat het een enorme bende was en het zou een kostbare bedoening zijn om alles op te ruimen. Voor het eerst haalde hij opgelucht adem. Hij moest zich ook niet gek laten maken.

In ieder geval moest hij maken dat hij wegkwam, het was veel te link. Ongetwijfeld was er ook nog politie aanwezig om de boel in de smiezen te houden.

Vermoeid keerde hij terug naar de parkeerplaats.

3

Vanuit het raam van haar appartement zag ze zijn auto al aankomen. Marit was zondagochtend vroeg opgestaan om een herfstwandeling rond het Noordereiland te gaan maken en ze verheugde zich nu op het komende bezoek. Tijdens haar wandeling was ze nog even op visite geweest bij een voormalige klant die in de Van der Takstraat woonde. De vrouw had haar onlangs ingeschakeld om haar vermiste kat op te sporen en daarbij was Marit op een bende meedogenloze bonthandelaars gestuit. De kat had ze niet gevonden, maar ze had een rode moederpoes en haar jong uit het asiel gehaald om het gemis te verzachten. Inmiddels waren beide poezen volledig ingeburgerd en leek de vrouw te berusten in het verlies van haar geliefde kater.

De geur van verse koffie van de onlangs aangeschafte koffiebonenmachine vulde de woonkamer toen haar broer samen met haar neefje aanbelden. Het vrolijke duo had duidelijk zin in de wedstrijd en was van top tot teen in hun favoriete clubstijl gekleed, in het rood-witte Feyenoordthuisshirt en dito sjaal. Na een uitgebreide begroeting verraste Marit Sam met een lading voetbalplaatjes van de lokale supermarktactie, die hij uitgelaten in ontvangst nam. Daarna nestelde hij zich met een beker warme chocolademelk en een groot stuk appeltaart voor de televisie en keek naar de voorbeschouwingen van de wedstrijd. James en Marit zaten schuin van elkaar op de bank, genietend van de hete koffie en elkaars gezelschap.

‘Heb je er zin in,’ vroeg ze hem opgewekt.

‘Wat dacht je, het is nu al leuk, omdat Sam met me meegaat. Hij is door het dolle heen en stond vanochtend om zes uur al naast ons bed, omdat hij te opgewonden was om uit te slapen.’

‘Ach, die jongen.’ Ze wierp een vertederde blik op de jonge supporter, die aan het beeld gekluisterd zat en geen woord van de in haar ogen oeverloze saaie gesprekken, leek te willen missen.

‘Over voetballen gesproken, heb je vanochtend het nieuws nog gezien?’

Marit schudde haar hoofd en vertelde over haar vroege ochtendwandeling.

‘Het is groot nieuws. Blijkbaar was er gisteravond in het Kralingse Bos een supportersrel die gigantisch uit de klauwen is gelopen. Het schijnt vergelijkbaar met die rel in Beverwijk van twintig jaar geleden, waarbij een Ajaxsupporter om het leven kwam. Ook nu is er weer een dodelijk slachtoffer gevallen en er zijn vele gewonden waarvan één ernstig.’

‘Oké. Ja, dat van Beverwijk* herinner ik me nog wel, is dat alweer twintig jaar geleden? Toen gingen de aanhangers van Ajax en Feyenoord elkaar met veel geweld te lijf, toch? Heette het slachtoffer niet Picornie? Er is toen ook iemand voor opgepakt.’

‘Inderdaad, en de dader heette Leonardo Pansier.** Nadat hij uit de gevangenis kwam heeft hij een mooie film gemaakt over de liefde van de supporters voor Feyenoord.’

‘Dan heeft hij zijn leven misschien gebeterd. Ik vind het verbazingwekkend dat er niet meer dodelijke slachtoffers vallen bij dat soort confrontaties. Die gasten gaan elkaar met van alles en nog wat te lijf en blijken daarnaast ook nog flink te gebruiken. Lekker stelletje ongeregeld, wat mij betreft. Dat moet een keer fout gaan, daar kun je op wachten.’

James knikte. ‘Er viel trouwens ook een dode tijdens de rellen in Hoek van Holland ongeveer tien jaar geleden. Toen Feyenoordhooligans zich massaal tegen de politie keerden tijdens een grootschalig dancefeest op het strand.’

‘Dat weet ik nog. Het zijn geen lieverdjes, die hooligans. Ik vraag me af hoe ze in het Kralingse Bos verzeild zijn geraakt.’

‘Als ik de berichten mag geloven gaat het waarschijnlijk om een onderlinge vechtafspraak.’

‘Tja, jammer voor ze.’ Onverschillig haalde ze haar schouders op. ‘Ze willen het blijkbaar zelf, dan moeten ze ook op de blaren zitten. Ik kan er eerlijk gezegd niet wakker van liggen.’

‘Eerlijk zijn mag altijd en je moet er zeker geen slapeloze nachten door krijgen, zusje,’ zei James opgewekt. ‘In ieder geval zal het dan vandaag wel lekker rustig zijn in de Kuip, nu de harde kern van vak S zijn wonden likt.’

‘In welk vak zitten jullie eigenlijk?’

‘In vak RR, pal achter de harde kern en achter het doel, ideale plaatsen, hoewel Sam nog wel wat jong is om de vele verwensingen aan te horen die naar het hoofd van de tegenpartij geslingerd worden. Gelukkig zitten we ergens in het midden.’

Marit fronste haar wenkbrauwen. ‘Achter het doel, dan heb je toch geen goed overzicht?’

‘Ik zie genoeg. De tweede helft is toch het spannendst. Als ze goed op dreef zijn speelt Feyenoord dan veel aan onze kant en scoren ze wel een paar keer tijdens een thuiswedstrijd. Daarom zit de harde kern ook pal achter het doel. Geweldig sfeertje heerst er dan.’

‘Met een seizoenkaart heb je toch vaste plaatsen? Spelen ze dan standaard aan jullie kant in de tweede helft?’

‘Nou ja, er wordt getost en de winnaar bepaalt op welke helft zijn club begint, na de pauze wisselen ze van helft. Dat gebruikt elke club natuurlijk in zijn voordeel.’

‘Ja, pap, maar dan krijgt de tegenpartij de aftrap,’ mengde Sam zich in het gesprek, terwijl hij onafgebroken naar het televisiescherm staarde.

‘Zo is dat, Sammyboy.’ James lachte trots naar Marit, die aangaf gelukkig geen verstand van voetbal te hebben.

‘Maar zeker bij belangrijke wedstrijden heeft Feyenoord het geluk vaak aan zijn zijde en dat is aan de supporterszijde,’ ging James op het onderwerp door. ‘Vraag me niet hoe ze dat voor elkaar krijgen.’

‘Misschien wel door onderlinge afspraken in de kleedkamer, vriendelijk al dan niet dwingend,’ opperde Marit laconiek. ‘Maar zonder geluk vaart niemand wel, zullen we maar zeggen.’

‘Zo is dat, zus, als de wedstrijden maar leuk zijn.’

‘Je bedoelt, als Feyenoord maar wint.’

‘Er kan er maar één de beste zijn,’ antwoordde hij gevat, ‘maar zo fanatiek ben ik niet hoor. Als het een leuke wedstrijd is kan ik vrede hebben met gelijkspel, maar liever niet natuurlijk.’

Toen het stel vertrokken was bleef het nieuws door haar gedachten spoken. Als ze Dix binnenkort weer eens sprak zou ze ernaar informeren. Marit en de rechercheur waren inmiddels goed bevriend met elkaar, al waren zijn gevoelens voor haar nooit helemaal verdwenen. Hoewel het gevoel lange tijd niet wederzijds was geweest, was ze onlangs gezwicht voor zijn avances toen hij haar had getroost. Dat was nadat Jack Stevens, haar collega privédetective met wie ze een knipperlichtrelatie had, zijn charmes op een vrouwelijke klant had losgelaten.

Op het moment was ze vrijgezel en dat beviel haar prima.

* De slag bij Beverwijk Een gewelddadig treffen tussen hooligans van de voetbalclubs Feyenoord (S.C.F. Hooligans) en Ajax (F-Side). De massale vechtpartij vond plaats op 23 maart 1997  langs de  A9  op een weiland in Beverwijk. Deze vechtpartij kostte uiteindelijk aan een Ajax-hooligan het leven. Bron: Wikipedia.

** The Other Side of the Heart Is White is een Nederlandse documentaire uit 2014, geregisseerd door Leonardo Pansier en Brandon Baan. De film gaat over het clubgevoel van supporters van de Rotterdamse club Feyenoord. Bron: Wikipedia.

4

Onderweg naar beneden weergalmde haar ringtone van Mission Impossible ineens door het lege trappenhuis. Ongeduldig haalde ze haar handtas overhoop tot ze haar mobiel te pakken had en ze zag dat het Dix was. Met de open tas onhandig bungelend aan haar schouder beantwoordde ze zijn oproep.

‘Morning, Marit, alles goed met je? Wat een weertje hè, een mooie dag om iets af te spreken.’ Hij klonk opgewekt.

Wat hadden die mannen toch vandaag?

‘Hallo Dix, alles prima hier en het is inderdaad een heerlijke dag. Ik ben alleen nog niet helemaal wakker, hoewel ik vanochtend een korte herfstwandeling over het Noordereiland heb gemaakt en James nog is langs geweest. Maar wat kan ik voor je betekenen?’

‘Ik denk dat ik iets voor jou kan betekenen, Marit. Heb je vanmiddag tijd?’

Ze aarzelde. Ze was onderweg naar het bijkantoor van Bureau MaRiT in Hillegersberg, waar ze een afspraak had met Jack. Maar haar nieuwsgierigheid kreeg de overhand. Jack vermaakte zich ook wel zonder haar en veel spannends was er op het ogenblik toch niet te beleven op het detectivebureau.

‘Ik ben benieuwd, Dix, ik kan wel een uurtje vrijmaken. Zullen we bij Hotel New York afspreken?’ Ze kwam graag in het hotel dat door het Art Deco-interieur een ontspannen sfeer uitstraalde en een hip café-restaurant had.

‘Mijn idee, ik heb een leuk nieuwtje voor je.’

‘Nu maak je me wel heel nieuwsgierig. Zie ik je daar over een halfuurtje?’

‘Dat gaat me wel lukken. Dan moet je nog even je geduld bewaren,’ zei hij geheimzinnig. ‘Tot zo.’

Marit stuurde Jack een berichtje dat ze verlaat was en slenterde op haar gemak over de parkeerplaats. Haar donkergroene Mazda had er, ondanks enige mankementen zoals een kapotte airco, al meer dan tien trouwe dienstjaren opzitten en ze hoopte dat de auto nog een tijdje mee zou gaan. Het was haar trouwe maatje tijdens de vele speurtochten naar dubieuze individuen en had er tot nu toe zelden de brui aangegeven.

Het prestigieuze hotel was gevestigd op de Wilhelminapier, een bijzondere locatie in Rotterdam-Zuid, waar de bezoeker een weids uitzicht werd gegund over de Nieuwe Maas en het centrum van de stad. Voor het statige gebouw was omgetoverd tot een hotel was het in de jaren vijftig het hoofdkwartier geweest van de fameuze Holland Amerika Lijn. De locatie had als voordeel dat het binnen loopafstand was van het Noordereiland.

Welk nieuwtje zou Dix voor haar hebben? Mocht ze weer een keer meedraaien met een lopend onderzoek, zoals dat wel vaker gebeurde? Het zou een leuke afleiding zijn van de saaie klussen die op het moment haar aandacht opeisten, zoals de aangifte van de driemaandelijkse omzetbelasting. Ze snakte naar een nieuwe uitdaging, bij voorkeur eentje waarin ze haar ziel en zaligheid kwijt kon en waarvoor ze veel uren buitenshuis moest doorbrengen.

Ze parkeerde de Mazda op het terrein aan de achterzijde van het hotel en wandelde op haar gemak naar de ingang. Daar stond ze even stil om van het uitzicht over de rivier te genieten. De opvallende geel-zwarte watertaxi’s voeren af en aan. Blijkbaar weerhield het herfstweer de vakantiegangers er niet van om hun heil elders te zoeken.

Waarschijnlijk zou Dix er nog niet zijn, als hij tenminste uit het centrum kwam. Omdat het niet druk was in het restaurant zocht ze een tafeltje bij het raam. Ze bestelde alvast een cappuccino en staarde door het raam naar de bedrijvigheid op de kade, waar toeristen massaal selfies namen. Nippend van haar cappuccino genoot ze van de dynamiek die de bruisende havenstad haar bood.

‘Hey, Marit.’

Even verscheen er een blos op haar gezicht die contrasteerde met haar dikke halflange kastanjebruine haar. Ze had de aantrekkelijke rechercheur niet opgemerkt.

Ze produceerde een speelse glimlach. ‘Hallo Dix, dat heb je snel gedaan.’

‘Ik was in de buurt. Op het moment is het weer behoorlijk druk op Zuid, omdat er zo meteen een wedstrijd in de Kuip begint en al het verkeer wordt omgeleid.’

Ze knikte. ‘James en Sam zijn er ook naartoe. Ze zijn maar even langs geweest, omdat ze op tijd wilden zijn om een parkeerplekje te kunnen bemachtigen.’

‘Dan hadden ze net zo goed vanaf het Noordereiland kunnen gaan lopen,’ merkte hij op.

‘Dat is nog wel een eindje, zeker voor mijn opgewonden neefje,’ lachte ze. Ondertussen had een ober zijn bestelling opgenomen en zette nu een glas Spa voor hem op tafel.