Over het boek

Het enige waar Cassie Robichaud altijd naar heeft verlangd, is een relatie met Will Foret, de liefde van haar leven. Maar als Will erachter komt dat Cassie deel uitmaakt van S.E.C.R.E.T., een geheim genootschap dat vrouwen helpt hun diepste seksuele verlangens te laten uitkomen, verbreekt hij abrupt hun relatie.

Met een gebroken hart stort Cassie zich op het begeleiden van Solange Faraday, de nieuwste pupil van S.E.C.R.E.T., en haalt ze de band weer aan met aantrekkelijke bad boy Jesse. Zal Solange haar geheime wensen in vervulling zien gaan? En zal Carrie, wanneer Will zich realiseert dat hij een grote fout heeft gemaakt, in staat zijn hem te vergeven?

Terwijl beide vrouwen seksueel opbloeien, leren ze ook dat ware liefde dichterbij is dan ze dachten.

S.E.C.R.E.T. en het vervolg Gedeeld geheim zijn internationale bestsellers. Onthuld geheim is de explosieve, romantische en sensuele afsluiting van deze populaire erotische trilogie.

De pers over het boek

‘Zinderend sexy. L. Marie Adeline weet de vrouwelijke psyche diep te raken en vooral te prikkelen.’ – VIVA

‘De verhaallijn is prachtig uitgewerkt en de erotische fantasieën worden meeslepend weergegeven (…) niet plat en soms zelfs ontroerend. Het verhaal bevat humor, verdriet, veel liefde en is erotisch en sensueel getint. Een mooie roman.’ – Leesfanaten.nl

Over de auteur

L. Marie Adeline is het pseudoniem van de Canadese schrijfster en filmproducente Lisa Gabrielle. Haar S.E.C.R.E.T.-trilogie verscheen in meer dan dertig landen in vertaling en werd een internationale bestseller

Van dezelfde auteur verschenen eveneens:

S.E.C.R.E.T.
Gedeeld geheim

Bezoek onze internetsite www.uitgeverijorlando.nl voor informatie over onze boeken, volg @orlandouitgever op Twitter of bezoek onze Facebookpagina: Facebook.com/Orlandouitgevers

L. MARIE ADELINE

Onthuld geheim

Vertaald door Marike Groot en Sander Brink

e-bookeditie, juni 2015

2015

© 2014 L. Marie Adeline

Oorspronkelijke titel Secret Revealed

Oorspronkelijke uitgever Broadway Books, an imprint of the

Crown Publishing Group, a division of Random House LLC,

a Penguin Random House Company, New York

Vertaald uit het Engels door Marike Groot en Sander Brink,

© 2015 Uitgeverij Orlando, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Omslagfoto © Khomulo Anna

Typografie Pre Press Media Groep, Zeist

ISBN papieren editie 978 94 920 8610 5

ISBN e-book 978 94 920 8611 2

NUR 302

Eerste druk, juni 2015

Tweede druk, e-book, juni 2015

Voor Lisa Laborde, met liefde en dankbaarheid.

Tien stappen

Stap Een: Overgave

Stap Twee: Moed

Stap Drie: Vertrouwen

Stap Vier: Vrijgevigheid

Stap Vijf: Onbevreesdheid

Stap Zes: Zelfvertrouwen

Stap Zeven: Nieuwsgierigheid

Stap Acht: Lef

Stap Negen: Uitbundigheid

Stap Tien: Bevrijding

PROLOOG

Cassie

Was het nog maar een week geleden? Een week sinds ik dat zwart-witte kanten hemdje aantrok, met het bijpassende slipje? Met mijn oor tegen de deur gedrukt luisterde ik hoe hij met twee treden tegelijk de trap op kwam, en ik dwong mezelf om tot vijf te tellen toen hij zachtjes aanklopte, om een beetje minder opgetogen te lijken over het feit dat ik hem zou zien dan ik me werkelijk voelde. Ik kwam maar tot drie seconden en toen gooide ik de deur open.

Daar was mijn Will, met een handvol verlepte bloemen die hij duidelijk uit een vaas in het café had gerukt.

‘Voor jou,’ zei hij, terwijl hij de bloemen onder mijn neus hield voordat hij ze over mijn hoofd op de vloer achter me gooide. ‘En voor mij,’ zei hij, terwijl hij me oppakte en me achterwaarts naar mijn bed droeg.

Hij gooide me neer op de sprei. Ik kreunde van verrukking toen hij mijn hemdje over mijn borsten omhoog schoof om mijn buik te kussen. Daarna werd ik week en voelde hoe hij door alleen van mijn huid te proeven al in vuur en vlam werd gezet, waardoor hij begeriger en ruwer werd, wat ik tegelijk tergend en opwindend vond. Het geluid dat uit zijn keel kwam terwijl hij mijn hemdje van me af frummelde en het opzij gooide… ik hoor het nog steeds.

‘Ben je wel echt?’ vroeg hij terwijl hij mijn borsten in zijn handen nam.

‘Ach, ik heb wel eens een borstvergroting overwogen, maar ja, zo’n soort meisje ben ik nu eenmaal niet, hè?’ zei ik, terwijl ik lui met mijn vingers door zijn dikke, donkere haar ging.

Maar hij liet zich niet door mijn grapje van de wijs brengen. We waren niet meer ‘gewoon vrienden’. We waren elkaars geliefden. En hij ging helemaal in me op, in mijn lichaam, mijn haar en mijn huid. Ik was een zee en ik liet het verlangen over me heen spoelen. Mijn bloed pompte, waardoor er rillinkjes door mijn benen gingen en ik smachtte op plekken die hij zometeen zou aanraken. Hij trok mijn slipje uit en wierp het over mijn hoofd heen. Het raakte het raam en viel op de grond. Hij keek naar mijn lichaam alsof het een feestmaal was, en kon maar niet beslissen waar hij me het eerst zou kussen. Zijn handen wisten waar ze naartoe moesten, vooral zijn vingers, terwijl ze de ronding van mijn onderbuik volgden en over de plek schampten waar ik vochtig op hem wachtte.

‘Ik verlang zo naar je,’ zei hij, terwijl hij zijn hete handpalm op mijn huid liet rusten en hij een vinger in me stak.

Hij zei nog meer, maar wat het was kan ik me niet meer herinneren. Ik had mijn ogen dicht en het bloed gonsde nu in mijn oren. De hunkering was zo groot dat ik mijn armen boven mijn hoofd gooide en mijn lichaam aan hem aanbood als een geschenk, gewoon om te zien wat hij ermee zou doen. En toen draaide hij me op mijn buik, tilde me op en zette zijn tanden in een van mijn billen, niet te hard, maar hard genoeg om me als de zijne te markeren. Ik hoorde hem zijn kleren uit rukken. Daarna pakte hij mijn heupen stevig vast en boog me verder omhoog, opende me voor hem, met mijn armen opzij uitgestrekt, mijn wang tegen een kussen. Ik voelde zijn erectie tegen me aan duwen en ik kronkelde om hem binnen te laten. Ik was heet geworden en ik verlangde ernaar dat hij me neukte. Ik was als een dier, en mijn vingers waren net klauwen waarmee ik aan het dekbed trok. Hij liet zijn handen langs mijn rug omlaag glijden en streelde de huid vóór hem.

‘O god, Will.’

Ik kon een hunkering als deze net zomin uitleggen als ik kon uitleggen hoe het voelde om door hem opgevuld te worden terwijl hij stukje bij beetje bij me naar binnen begon te dringen, met zijn handpalm op mijn heup om zich schrap te zetten, omdat het duidelijk was dat het niet lang zou duren voor we als een razende tekeer zouden gaan. Maar in eerste instantie herinner ik me dat hij perfect langzaam naar binnen gleed en daarna het heerlijk smachtende gevoel terwijl hij zich weer terugtrok. Hij stootte steeds maar weer en ik begon zijn stoten aan mijn gekreun aan te passen, of mijn gekreun aan zijn ritme; dat was moeilijk te zeggen. Ik deed mijn dijen verder uit elkaar en boog mijn rug verder omhoog. Ik voelde zijn duimen in mijn heupen drukken en daarna keek ik over mijn schouder naar de uitdrukking op zijn gezicht, die zo vastberaden en zo verbijsterd was. Ik zal hem wel uit zijn trance hebben willen halen, want waarom zou ik het anders hebben gezegd? Waarom zou ik hem hebben gevraagd om me te slaan? Hij stopte even.

‘Doe het,’ siste ik, terwijl mijn haar in mijn gezicht hing.

Dit was me nooit eerder overkomen. Maar we waren op een andere plek, een dierlijke plek, en toen voelde ik het. Will gaf me een snelle, heerlijke klap – zomaar opeens – gevolgd door een zacht wrijven. Ik vond het heerlijk; de manier waarop het gevoel van zijn huid op die van mij de rillingen diep naar binnen stuurde, waar ik nu zo strak rond zijn stotende pik was gewikkeld.

‘Ja! Nog een keer,’ beval ik, met mijn gezicht nu in het dekbed geduwd, met mijn ogen dicht. Wat gebeurt er met me?

Maar inmiddels werd hij volledig in beslag genomen door het neuken. Hij stootte zo hard in me dat ik niet meer kon bepalen welke kant het opging, als ik dat had gewild. Ik stuurde versuft een vinger naar mijn gespannen clitoris, omdat ik graag wilde klaarkomen, maar hij duwde hem ruw weg en vond me met zijn eigen vinger; en dat voelde veel beter tegen dat knopje. Het enige wat ik kon doen was het dekbed grijpen, me vasthouden en naar achteren duwen terwijl er zich witte sterren voor mijn gezichtsveld verdrongen.

‘Wat ben je toch hard,’ zei ik, en toen gebeurde het. De hete golf van mijn orgasme overviel me, stuwde me omhoog, steeds hoger en daarna over de rand, terwijl ik verzuchtte: O ja, ja! O god, o Will, precies op het moment dat hij zei: Jezus, Cassie, ik kom, en zich net op tijd terugtrok om zich over mijn ruggengraat heen te ontladen. We wisten allebei wel dat condooms essentieel waren, maar man! Op een gegeven moment is er gewoon geen weg terug, geen houden meer aan, en dat hoeft dan ook niet meer. Hij was van mij en ik was van hem. Ik had hem gekozen, hij had mij gekozen. We hadden elkaar. Als dat gevolgen had, dan zouden we die accepteren. Na een paar seconden van sidderend genot stortte hij zich over me heen, drukte zich tegen me aan en trok me naar zich toe, naar adem snakkend en lachend om zoveel geluk.

‘God… god… godskolere,’ fluisterde hij, met zijn mond bij mijn oor.

‘Nou en of,’ zei ik, terwijl ik mijn ogen eventjes sloot en de seksgoden bedankte voor deze man.

‘Dus eh… waar kwam dát nou opeens vandaan?’

‘Waar kwam wát vandaan?’

Ik was alweer vergeten dat ik, met mijn kont in de lucht, mijn lieve Will had gevraagd om me billenkoek te geven.

‘Dat van dat “sla me”,’ zei hij, nog steeds een beetje buiten adem, maar nu bezig zich van mijn rug los te maken om naast me neer te storten.

Ik ging op mijn zij liggen om hem aan te kijken en liet mijn hand naar het deel van zijn buik gaan waar ik het meest van hield, het deel dat nog steeds plakte van ons. Ik dacht eraan hoe het vuurtje van onze vriendschap al zo lang brandende was gehouden dat ik me ooit zorgen had gemaakt dat we nooit genoeg hitte tussen ons zouden kunnen opwekken.

Daar maakte ik me nu geen zorgen meer om.

‘Ik weet het niet,’ zei ik schouderophalend. ‘Ik denk… dat ik overspoeld werd door verlangen.’ Ik lachte in mijn kussen. Wat klonk dat belachelijk!

‘Waarom vraag je dat?’ vroeg ik, terwijl ik bovenkwam om adem te halen. ‘Vond je het vervelend?’

‘Welnee, joh! Ik had gewoon nooit gedacht dat jij van billenkoek hield.’

‘Ik weet niet of ik mezelf zo zou omschrijven, maar ja, op dat moment voelde het, tja… alsof het precies het juiste snufje was om eraan toe te voegen.’

‘Dan zal ik dat snufje in de toekomst achter de hand houden,’ zei hij, terwijl hij zijn handpalm ophield om een high five met me te doen en daarmee een lekker flauwe grap nog even te bevestigen.

Net toen ik dacht: Wat een geluk heb ik dat ik mijn vriend Will hier naast me in bed heb liggen, trok hij mijn hele hoofd naar zich toe voor een lange, diepe kus.

Zijn mond op mijn mond. Dat is wat me het meest van die dag zal bijblijven.

‘Wie had kunnen weten dat je een of andere séksgodin was,’ fluisterde hij terwijl hij mijn kin in zijn hand hield.

Ik gooide mijn hoofd achterover en lachte, omdat hij geen idee had van S.E.C.R.E.T.. Maar minder dan een week later zou Will erachter komen waar zijn zogenaamde seksgodin had geleerd zo godinachtig te zijn; en ik zou worden achtergelaten in een donkere hal bij Latrobe’s. Hij zou me beschouwen als een of andere smerige slet, waar de geur van een andere man aan kleefde, het genot van een andere man; acht verschillende mannen als je Will niet meetelde, allemaal van S.E.C.R.E.T.; en negen als je Mark Drury, mijn rekruut, meetelde.

Binnenkort zou ik geen seksgodin meer zijn voor Will, maar juist een gevaarlijke vrouw.

Binnenkort zou deze man, die ooit geen genoeg van me kon krijgen, niet snel genoeg van me vandaan weten te komen.

HOOFDSTUK 1

Solange

Ik ben opgegroeid in dit huis, en daarom kende ik het van binnen en van buiten, elk hoekje en gaatje; de barsten in het pannendak als gevolg van orkanen die niet meer hadden aangericht dan wat schade aan de gevelbeplating; het metselwerk dat moest worden bijgewerkt, op de enige stenen veranda in State Street. Die gebreken vielen me altijd weer op als ik met mijn Volkswagen de oprijlaan met de keien opreed. Mijn vader had dit huis gekocht van de oorspronkelijke eigenaars, en een tijdje waren we het enige zwarte gezin binnen een omtrek van twee straten in Uptown. En daarom hield ik het nog steeds heel bewust net zo fleurig en fris als hij had gedaan. Maar de laatste tijd had ik het een beetje laten verslonzen. Tja, hoe gaan die dingen? Ik had het druk. En ik ben nooit zo’n gehoorzaam type geweest.

Maar toch wist ik, toen ik die warme herfstdag aan kwam rijden, dat er iets niet helemaal klopte. Of dat er juist iets heel erg klopte, afhankelijk van hoe je ertegenaan keek. De kapotte dakpannen waren vervangen, en de nieuwe waren nu iets helderder van kleur dan de oude eromheen. En het metselwerk was donker waar het opnieuw was opgevuld rondom de stenen van de veranda. Mijn tien jaar oude zoon, Gus, was bij mijn ex, Julius, dat weekend. Dit waren klusjes waar hij me bij zou helpen, had hij gezegd. Wanneer hij eraan toe kwam. Ik zei: Nee. Ik doe het wel. Ik kan heus wel voor mezelf zorgen.

Maar met mijn diensten van tien uur per dag, met chagrijnige nieuwsteams op jacht naar het allerlaatste nieuws, en de weekends gevuld met presenteren, had ik geen tijd om goed uit te zoeken welk klusbedrijf het beste was of om rond te vragen op mijn werk of iemand een goede aannemer kon aanbevelen. Die waren zo moeilijk te vinden in New Orleans, er waren er zoveel ingehuurd voor de hausse aan nieuwe appartementen in Warehouse District en voor de grote herstelwerkzaamheden van de regering. En Julius was nooit een erg handige klusjesman geweest. Mijn ex-man was ondernemer, een creatief type, of tenminste, zo zag hij zichzelf. Dus hoe waren die reparaties er dan in godsnaam gekomen? Als Julius ze had uitgevoerd, of als hij iemand had gevonden om ze te doen, had hij het echt wel aan me verteld.

Pas toen ik mijn auto in zijn vrij zette, zag ik voor mijn huis de witte bestelwagen, waaruit een lange ladder stak. Er wás iemand. Ik stapte stilletjes uit, en deed de autodeur niet helemaal dicht. Juist op dat moment hoorde ik een galmend geluid van metaal op metaal uit mijn achtertuin komen.

Mijn journalisteninstinct stond in de hoogste versnelling. Laat je tas in de auto. Neem alleen je sleutels mee. Sta klaar om ze weg te gooien. Ga niet naar binnen. Bekijk alles vanaf de buitenkant. Ik had hakken aan, dus liep ik op mijn tenen over de oprijlaan aan de zijkant, en merkte op dat de lekkende tuinslang gerepareerd was. Wauw. Te gek. Maar toch. Hoe dan? En door wie?

Ik keek naar de overkant van de straat. Dr. Franz, van het bakstenen huis in koloniale stijl, was zijn auto aan het wassen. Oké, mooi. Er zou een getuige zijn, iemand die me zou horen schreeuwen in het geval dat degene die in mijn achtertuin stond te knutselen en te timmeren in werkelijkheid aan het inbreken was.

Beng, beng, ting, ting. De geluiden bleven doorgaan. Ik vatte moed en liep naar de poort. Ik wilde hem openen maar het slot was helemaal weg, met schroeven en al! Mijn hart sloeg over. Misschien kon ik maar beter niet verdergaan en de politie bellen. Ik reikte naar mijn telefoon, maar besefte dat ik mijn tas in de auto had laten liggen. Verdomme. Ik stapte het gras op, en mijn hakken zonken weg in het natte gazon. Wie had het gesproeid?

Ik keek voorzichtig om de hoek en toen zag ik hem: een jonge man die over een schraag gebogen ergens op stond te hameren. Het was 23 graden, een warme dag voor november, dus had hij geen shirt aan, waardoor een brede gespierde rug zichtbaar werd die diep gebruind was door de zon. Als de politie zou vragen hem te beschrijven, zou ik zeggen dat hij waarschijnlijk een Italiaan, een Griek of een Latino was. Hij was sierlijk, en zijn lijf was meer dat van een danser dan van een bouwvakker. Nee. Ik zou de term ‘lijf van een danser’ niet tegen de politie gebruiken, of wel soms? Ik was een meter drieënzeventig, zonder schoenen, dus ik schatte hem op een meter tachtig. Volle bos krullend zwart haar. Gespierde bovenarmen. Niet dat ik ze aan de politie zou omschrijven als ‘gespierd’; dat zou ik nooit zeggen. Dik, misschien. Pezig? Nee. Wacht eens. Waarom zou ik zijn bovenarmen eigenlijk beschrijven? Nou ja, ze waren wel opmerkelijk. Hij zag eruit als vijfentwintig, hooguit dertig. Verbleekte kaki werkbroek, naakt bovenlichaam, een wit T-shirt dat uit zijn achterzak hing.

Hij ging door met hameren op iets pietepeuterigs wat op een platform lag die tussen de schragen was gespannen, en zijn gereedschapsgordel hing scheef om zijn slanke heupen. Nog meer gereedschap was netjes uitgestald op een draagbare werktafel die op het terras aan de achterzijde was opgesteld. (Ja, agent, toen stuitte ik op een jonge, sierlijke Italiaanse man met het lijf van een danser, bruine, stevige huid, zwart krullend haar, slanke heupen en ongelooflijk sexy bovenarmen; hij was reparaties aan het uitvoeren aan mijn huis. U moet hem arresteren.)

De man zag er ontspannen uit. Alsof hij thuis was. Thuis in míjn huis. Misschien had ik de politie niet nodig.

‘Ahum.’

Hij hoorde me niet.

‘Hallo,’ zei ik iets harder.

Daarvan schoot zijn hamer uit zijn handen naar achteren, en landde nog geen halve meter voor me op het gras.

‘Jezus Mina!’ riep hij uit, terwijl hij zich omdraaide. ‘Je laat me schrikken!’

‘Ík laat jóú schrikken? Dit is míjn achtertuin waar je in staat te timmeren.’

Ik kon eindelijk zijn gezicht zien, in volle glorie. Hij was echt knap, met zachtaardige trekken: zachte bruine ogen, volle lippen. Hij glimlachte zelfverzekerd naar me en zette zijn hand op zijn heup, en met zijn andere hand trok hij het T-shirt uit zijn achterzak om zijn voorhoofd af te vegen.

‘Hoe lang stond je daar al?’ vroeg hij.

Ik besefte dat ik zo hard in mijn autosleutels kneep dat ik er putjes van in mijn huid had gekregen.

‘Ik kom net thuis. Hoe lang ben je hier al aan het werk?’

‘De hele dag. Ik heb de kapotte dakpannen gemaakt, een paar stenen van de veranda teruggezet, het gazon gesproeid…’

‘Dat weet ik. Dat heb ik gezien. Door wie ben je ingehuurd? Niet door mij in elk geval.’

‘…en ik was net bezig het slot van het hek te maken, maar dat wordt maar een tijdelijke reparatie. Je zult een nieuw slot moeten kopen. Eentje met een grendel, lijkt me. Ik bedoel, dit is dan wel Uptown, dus het is aardig veilig, maar je weet maar nooit.’

Hij had een heel licht accent, niet van hier; misschien uit Oost-Texas? Voor mij, als journalist, was het feit dat ik me meteen van dit soort details bewust was een automatische vaardigheid, een waar ik bekend om stond. Ik deed een stap dichter naar hem toe terwijl hij zijn hoofd bedachtzaam schuin hield; hij bekeek mijn schoenen, mijn benen, mijn middel, mijn bor sten. Ik had een intens blauwe zijden blouse aan, dezelfde die ik had gedragen toen ik het nieuws die ochtend had gepresenteerd. Ik voelde een stroom door mijn lijf dansen, die me meteen een warm gevoel gaf. Solange, dit is een heel jonge man. En jij bent een vakvrouw, een gescheiden vrouw, met een jonge zoon en je hebt een baan in de stad waardoor je in de schijnwerpers staat. Het zou niet gepast zijn om te flirten. Met deze man. Die huisvredebreuk pleegt. Die jouw huis aan het repareren is. Die jonger is dan jij.

‘Wie ben je en wie heeft je ingehuurd?’ herhaalde ik, terwijl ik mijn hand omhoog bracht om mijn nek te wrijven. Zenuwen.

‘Ik heb dorst. Ik vraag me af of ik misschien een glas water kan krijgen. Dan kan ik de lekkende vaatwasmachine aanpakken – als je me in je huis binnenlaat, tenminste.’

Sexy man, deze. Hij had wel iets cools en zelfverzekerds.

Op ferme toon, maar zonder boos te klinken, zei ik: ‘Je zult dorst blijven houden totdat je vertelt wie je heeft gestuurd en wat je op mijn terrein doet.’

‘Oké, ik zal het zeggen… als… je de Stap accepteert.’

Toen hij het zei, letterlijk toen de woorden uit zijn mond kwamen, wist ik het. Eindelijk, het ging beginnen. Het dinges. Het S.E.C.R.E.T.-dinges.

Mijn gids, Matilda, had gezegd dat het binnen een maand zou beginnen, dat ik over sommige van mijn fantasieën van tevoren ingelicht zou worden maar dat andere zich gewoon zouden… ontvouwen. Mijn god, hoe vaak ik er wel niet over had gedacht om de telefoon te pakken en deze hele seksfantasieonzin af te zeggen nog voor het van start ging. Ik had hier geen tijd voor. Vroeger was seks belangrijk. Het maakte in elk geval een groot deel uit van mijn leven met Julius voordat het bergafwaarts ging met ons. Maar ik was potverdorie eenenveertig. Ik had een kind. Ik had het recht niet om een beetje te lopen flirten in de stad, of zelfs in mijn eigen achtertuin, of om seks te hebben met vreemde mannen, ook al hadden ze een kuiltje in hun linkerwang en hadden ze broeken aan die als het ware om hun slanke heupen waren gedrapeerd. Had ik dat al gezegd?

Hij liep naar de tuinslang. Nee, eigenlijk kuierde hij erheen. Allejezus.

‘Als jij mijn dorst niet lest, moet ik het maar zo doen,’ zei hij, en liet een koele boog water omhoogkomen naar zijn lippen.

Ik stak mijn hand op.

‘Wacht, je mag binnenkomen.’

‘En?’ vroeg hij, terwijl hij het water op het gazon liet lopen.

‘En…’

Mijn hersenen werkten koortsachtig. Hoe zal dit verdergaan? O mijn god, stel nou dat ik niet goed ben in seks. Het is al een tijd geleden…

‘Accepteer je de Stap?’ vroeg hij, terwijl hij nog een mondvol water nam, waarbij hij ook iets op zijn blote schouders en borst liet spatten.

Ik barstte bijna in lachen uit. ‘Weet je wel hoe oud ik ben?’

‘Weet je wel hoe sexy je bent?’

‘Moeten jullie dat soort dingen zeggen?’

‘Ja, dat moeten we…’

Ik voelde hoe mijn gezicht een beteuterde uitdrukking kreeg. Zie ik er teleurgesteld uit? Ik ben te oud om teleurgesteld te zijn.

‘… maar we mogen ook alleen maar dingen zeggen die we menen.’

Hij liet de slang vallen en deed de kraan dicht, en ging stokstijf stil voor me staan, met een kalme, beheerste uitdrukking op zijn gezicht en zijn prachtige armen ontspannen langs zijn zij. Een heup was opgetrokken, en zijn buikspieren waren gespannen.

Ik deed mijn ogen dicht.

‘Goed dan.’

‘Goed dan wat?’ vroeg hij.

‘Goed dan.’ Ik haalde mijn schouders op en wuifde met mijn hand. ‘Ik accepteer… de hoe heet het. De Stap.’

‘Je accepteert hem?’

‘Tuurlijk, waarom niet? En nu? Wat moet ik nu doen? Moet ik naar boven gaan en lingerie aantrekken? Of moeten we het maar gewoon hier achter doen?’

Zijn mond viel open. Ik kon Julius in mijn hoofd horen: Waarom moet je nou zo doen, Solange? Je hoeft toch niet zo defensief te zijn? Kun je je niet gewoon ontspannen en vrouw zijn?

‘We zouden het hier kunnen doen als… je dat wilt…’ zei hij, terwijl hij zijn blik nadenkend over de tuin liet gaan. ‘Maar ik moet eerst even douchen.’

‘Oké. Ja. Prima. Goed idee. Ik zal je laten zien waar de badkamer is. Volg me maar,’ zei ik, ongeveer even verleidelijk als een bibliothecaresse die iemand meeneemt naar een stapel boeken.

Hij stond achter me terwijl ik de achterdeur probeerde open te maken. De sleutels trilden in mijn hand. Hij legde zijn hand op mijn trillende vingers, draaide mijn hele lichaam om en naar zich toe en drukte mijn rug stevig tegen de zijwand.

‘Solange,’ zei hij, terwijl hij me streng aankeek.

‘Eh… ja-a,’ stotterde ik, moeizaam slikkend. Ik keek over zijn schouder naar de achtertuin.

‘Als jij dat wilt, en alleen als jij dat wilt, ga ik een paar dingen met je doen,’ fluisterde hij, terwijl hij me tussen zijn armen gevangen hield en mijn lichaam van top tot teen bekeek.

Ik voelde zijn adem tegen mijn sleutelbeen, en mijn rug werd warm van de hete zijwand.

‘In het begin kunnen die dingen die ik met je ga doen een beetje… raar voelen. Maar daarna denk ik dat het heel… lekker gaat voelen.’

Ik knikte zenuwachtig.

‘Daarom ben ik hier. Om jou je lekker te laten voelen. Dat is het enige waarvoor ik hier ben. Dat is mijn taak.’

‘Hoe heet je?’ vroeg ik.

‘Dominic,’ zei hij.

‘Waar kom je vandaan, Dominic?’

‘Tyler, in Texas. Mijn ouders komen uit Colombia.’

‘Ik wist het!’

‘Wat wist je?’

‘Je accent… laat maar.’ Ik giechelde. Alweer zenuwen. Solange, ontspan je, laat hem gewoon zijn werk doen. Tot nu toe doet hij het prima. Verpest het moment nou niet met je ratio.

Hij liet mijn nerveuze gelach ophouden door zijn lippen op die van mij te drukken, en wachtte heel even voordat hij ze van elkaar deed met zijn tong. Hij kuste met de diepte en de zwierigheid van iemand die weet wat hij doet. Hij kuste als een oudere, meer ervaren man. Hij kuste goed. Hij kuste alsof hij dit wilde. Echt wilde. Deze kus hielp me een heel stuk op weg om me ervan te overtuigen dat dit de juiste beslissing was.

Hij greep mijn ribbenkast en streek met zijn duim brutaal over mijn tepel, die door de zijde heen hard werd. Zijn mond bewoog van mijn mond naar mijn oor. Hij rook naar een man; naar muskus, naar hout, naar zeep. Wat was de laatste keer dat ik dit heb geroken, deze heerlijke mannengeur?

Hij haalde zijn lippen van die van mij en commandeerde me, zachtjes in mijn oor: ‘Hier met die sleutels.’

Ik liet ze in zijn hand vallen en hij leunde voor me langs om de deur open te maken. Het huis was verkwikkend koel. Ik had de airconditioning weer aan laten staan. Hij liet de sleutels weer in mijn hand vallen.

‘Brr. Ik heb er een hekel aan als ik vergeet de airconditioning uit te zetten,’ zei ik, terwijl ik me van zijn lichaam afkeerde en het huis in liep, een beetje duizelig. Ik liep naar de thermostaat en zette de wijzer van 19 op 21 graden. ‘Als het aan mij lag,’ zei ik, ‘zou ik die hele airco gewoon helemaal weg…’

Toen ik me omdraaide was Dominic verdwenen. De keuken en de eethoek waren verlaten. Een paar seconden later hoorde ik het geluid van water dat door de leidingen stroomde. Hij was boven de badkuip aan het vol laten lopen! O jemig. Het begon me te dagen: dit liep allemaal precies zoals ik het drie weken geleden had geschetst terwijl ik aan deze zelfde keukentafel zat. Na die vreemde en wonderlijke dag in dat landhuis op Third Street had Matilda me gevraagd om ze allemaal op te schrijven, alle seksuele fantasieën die ik ooit had gehad, alles wat ik zou willen dat een man met en voor me deed, maar wat ik niet durfde te vragen.

Voor een van mijn fantasieën had ik geschreven: Ik zou thuis willen komen en dat dan eens één keertje al die vervelende kleine klusjes door iemand anders worden gedaan, door een sexy iemand… die ook nog een bad voor me vol heeft laten lopen. Dat had ik geschreven in het mapje dat ze me hadden gegeven. En nog terwijl ik het aan het opschrijven was, had ik er al mijn twijfels over. Ik dacht nog steeds: Dit is waanzin, dit is een geintje. Dit soort dingen gebeuren niet echt. En al helemaal niet bij eenenveertigjarige werkverslaafde moeders.

‘Solange! Waar bewaar je de handdoeken?’

Mijn hart bonsde zo hard dat ik het hoorde dreunen in mijn oren. Ik deed mijn horloge af en legde het naast de fruitschaal. Toen knoopte ik mijn blouse los en deed mijn hakken uit, en liet ze naast elkaar op de tegelvloer achter. Toen liep ik langzaam naar de trap, in de richting van het geluid van water, want blijkbaar had ik het verkeerd. Blijkbaar gebeuren dit soort dingen wél. En ze gebeurden nu, bij mij.

Drie verhalen waren er aan het broeien bij dat liefdadigheidsevenement waar ik Matilda Greene voor het eerst had ontmoet. Maar de meeste journalisten ter plaatse waren op de hoogte van slechts twee ervan.

Je had natuurlijk het verhaal van Carruthers Johnstone. De pasgeleden herverkozen officier van justitie stond in de hoek ‘geen commentaar’ te geven over zijn nieuwe vriendin en hun nog nieuwere baby. En dan had je nog het verhaal over een kleine liefdadigheidsorganisatie waarvan niemand had gehoord die plotseling de enorme som van vijftien miljoen dollar aan verschillende goede doelen doneerde. Ze hadden ons verteld dat S.E.C.R.E.T. stond voor de Society for the Encouragement of Civic Responsibility and Equal Treatment (Genootschap voor de Bevordering van Burgerlijke Verantwoordelijkheid en Gelijke Behandeling), een legale liefdadigheidsinstelling die sinds het eind van de jaren zestig geregistreerd stond bij de gemeente, maar verder kon ik niets over hen vinden. (Pas een tijd later leerde ik hun niet-officiële volledige naam kennen.)

Maar het beste verhaal van de avond kwam in feite binnengestommeld een paar minuten nadat mijn ploeg de spullen bij de bar had opgezet om Matilda te interviewen. Een stomdronken Pierre Castille, een van de rijkste projectontwikkelaars van New Orleans, was als ongenode gast naar het feest gekomen. Normaal gesproken was hij extreem op zichzelf, dus het feit alleen al dat hij daar was, was vreemd. Maar om hem zo onvoorzichtig en verfomfaaid te zien was schokkend, hoewel ik misschien wel de enige journalist was die hem herkende. Er bestonden maar een paar foto’s van hem, en geen filmopnamen. Hij had nog nooit zelfs maar kort commentaar, laat staan een interview gegeven over het wel en wee van zijn bedrijf, dat hij had geërfd van zijn al even ongrijpbare vader. Zijn naam stond waarschijnlijk bovenaan het verlanglijstje van iedere journalist aan wie je vroeg van wie hij het liefst een profielschets zou maken. Hij bezat tenslotte de halve stad en hij was hard bezig om goedkoop grondgebied in de wacht te slepen langs de rivier vlakbij de French Market. Bovendien was hij vrijgezel, en als je naar hem keek, vroeg je je af hoe dat kon. Hij moest wel ongeveer het meest sexy beest zijn dat ik sinds lang had gezien. En hij was mijn type niet eens. En nu was hij zomaar hier, en baande hij zich een weg naar een groepje mensen in een donkere hoek bij de keuken.

Een paar minuten later brak er een drama uit en het leek erop dat er een kaakslag werd uitgedeeld. Matilda kwam uit de schermutseling tevoorschijn en fluisterde iets tegen een uitsmijter, waarna ze zich bij mij voegde voor ons interview. Tegen de tijd dat ik de kans kreeg om te vragen waar al die ophef over ging, werd Castille al door de beveiliging naar buiten geëscorteerd. Toen hij langs ons kwam, keek hij Matilda met samengeknepen ogen aan. Hij wilde net iets naars tegen haar zeggen toen hij mij in de buurt zag staan. Hij grijnsde.

‘Hé, Action News Nightly,’ zei hij. ‘Hier zit een verhaal in. Het is alleen niet het verhaal waarvoor je hierheen bent gekomen.’

Toen, vlak voor de uitsmijter hem de deur uit duwde, schreeuwde hij over zijn schouder: ‘Tot ziens, stelletje hoeren!’

Het was een intens moment, maar Matilda Greene wilde er niet op ingaan toen ik haar vroeg hoe het kwam dat ze Pierre Castille kende en waarom hij in vredesnaam op die manier praatte.

‘Eigenlijk ken ik hem niet echt,’ zei ze, terwijl ze een denkbeeldig pluisje van de bandjes van haar avondjurk plukte.

‘U hebt net de Biljonair van de Bayou hardhandig van uw feestje laten verwijderen, hij noemde u en andere gasten hoeren, en u zegt dat u hem niet kent?’

‘Een goede gastvrouw zou iedereen die zo dronken was hebben laten verwijderen, biljonair of niet,’ zei ze. En met een beweging van haar hand veranderde ze behendig van onderwerp en stak van wal in een intelligent interview over het doel van haar liefdadigheidsinstelling, namelijk het helpen van vrouwen. Een paar minuten later onttrok ze zich aan ons gesprek om een betraande brunette in een zwarte satijnen jurk te troosten die het evenement ook al haastig verliet.

Het was een verbijsterende, dramatische avond.

Naderhand wisselden Matilda en ik kaartjes met elkaar uit. Zelfs als er niets mysterieus aan de hand was met S.E.C.R.E.T., met de vijftien miljoen dollar, een opgefokte biljonair en een ontdane brunette, registreerde ik het feest toch vanbinnen als een vreemd verhaal om nog eens op terug te komen. Dus toen Matilda me een paar weken later belde om me uit te nodigen om samen te lunchen, was ik heel opgewonden en vastbesloten om nog wat meer rond te neuzen.

We hadden afgesproken in Tracey’s, een erg mannelijke plek voor zo’n vrouwelijke vrouw. Maar ze leken haar daar te kennen, alsof ze een stamgast van een sportcafé was. Matilda was knapper dan ik me herinnerde, met haar rode haar naar achteren getrokken in een dikke paardenstaart en de spanning van die avond die helemaal van haar gezicht was verdwenen. Na een paar seconden te hebben gepraat werd echter duidelijk dat ze niet was gekomen om te praten over Pierre, haar liefdadigheidsinstelling of over jankende brunettes. Integendeel: ze was volledig (en om onverklaarbare reden) gefixeerd op mij, met name op een recente profielschets die New Orleans Magazine over me had gemaakt toen mijn verhaal over het havengebied was uitgezonden en ik werd gepromoveerd tot de belangrijkste nieuwslezeres voor het weekend.

‘Heel erg bedankt dat je met me wilde afspreken, Solange. Of moet ik zeggen “de Formidabele Solange Faraday”?’

Hè bah. Matilda doelde op de kop in het tijdschrift. Het artikel zelf ging niet echt over mijn carrière. In plaats daarvan was het bijna helemaal gefocust op het feit dat ik een alleenstaande moeder was die niet veel vriendjes had gehad in de acht jaar sinds mijn scheiding.

‘Ik krimp elke keer in elkaar als ik dat tijdschrift zie in de rij voor de kassa.’

‘Ik zou denken dat je in je nopjes was over de publiciteit,’ zei ze.

‘Normaal gesproken heb je gelijk, maar het artikel… het ging nérgens over. Oké, ik ben gescheiden, maar de manier waarop ik met mijn ex het ouderschap deel is prima; hij is een fantastische vader. We doen heel erg ons best. Om mij een “alleenstaande moeder” te noemen is een belediging voor alle vrouwen die écht hun kinderen in hun eentje opvoeden, en voor gescheiden vaders die wél hun deel voor hun rekening nemen.’

En vervolgens liet ik jaren van opgekropte verontwaardiging de vrije loop. Ik was me tot op dat moment zelf niet eens bewust geweest van hoe diep die eigenlijk zat.

‘Ze zeiden dat het artikel zou focussen op de uren, dagen, weken en maanden die mijn hele téám had besteed aan mijn verhaal over het havengebied, dat onze zender afgelopen jaar naar buiten heeft gebracht. Er zijn plaatselijke politici in de gevangenis beland vanwege dat omkoopschandaal. Maar in plaats daarvan schilderden ze me af als een of andere eenzame, werkverslaafde, gescheiden vrouw!’

Ik kon de punten van Matilda’s haar bijna zien verschroeien door mijn felle betoog, maar het kon me niet schelen. Ik kon niet aan haar of aan wie ook toegeven dat er bijna tien jaar was verstreken sinds ik een serieuze relatie had gehad. Ik had hier en daar wel afspraakjes gehad. Ik had ook wel seks gehad. Maar die was gewoonlijk beroerd en stiekem, en het niet waard om de zeldzame avond die ik voor mezelf had voor op te geven. Ik was er niet echt op uit om weer te trouwen. Ik was er al helemaal niet op uit om een nieuwe man in het leven van mijn zoon te introduceren. Trouwens, hem groot zien worden gaf zo’n voldoening dat er niet veel overbleef voor iets of iemand anders. En het was waar, ik hield van mijn werk. Als ik ergens mee getrouwd was, was het daarmee. Maar jemig, wat zou ik er niet voor geven om af en toe eens een paar warme voeten te voelen in een koud bed…

‘Hoe was de seks? Met je ex-man?’ vroeg Matilda, monter in haar koffie roerend.

Tot op de dag van vandaag snap ik nog steeds niet hoe ik mijn seksleven kon bespreken met een volslagen vreemde, maar Matilda had een gave, een manier waarop ze het me gemakkelijk maakte om haar alles te vertellen, ook al leek ze zelf een gesloten boek.

‘Julius en ik pasten heel goed bij elkaar op dat gebied,’ zei ik. ‘Toen beviel ik van Gus en… veranderde alles. Ik veranderde. Hij veranderde, of eigenlijk veranderde hij juist niet. Alle seks viel als het ware gewoon weg. In het begin kwam dat doordat ik een baby had om voor te zorgen. Toen was het omdat hij voor de baby zorgde terwijl ik aan het werk was. Veel aan het werk was. Toen werd ik ambitieus en kreeg ik het heel druk. En hij… niet. Dat eiste zijn tol bij hem.’ Mijn mond bleef maar niet stilstaan! Ik voelde me alsof ik gehypnotiseerd was.

‘Klinkt alsof hij een zelfvertrouwenscrisis had,’ zei Matilda.

‘Ja, dat is het precies.’

Ik vertelde haar hoe Julius het prima had gevonden om een huisvader te zijn. In het begin. Maar de ene mislukte onderneming volgde op de andere, en met de seks ging het dezelfde kant op als met zijn gevoel van eigenwaarde. Ondanks het feit dat we naar relatietherapie gingen, groeiden we teveel uit elkaar om ooit echt te herstellen wat we hadden gehad.

‘Was het een moeilijke scheiding?’

‘Niet echt. Ik bedoel, mijn vader overleed en mijn moeder kreeg een beroerte. Dus ging ik terug naar mijn ouderlijk huis om voor haar te zorgen. Dat was voor ons een aanleiding om apart te gaan wonen. Maar nadat ze was overleden, ben ik eigenlijk nooit meer weggegaan uit dat huis. Zoals ik zei, het co-ouderschap gaat prima. Hij is een geweldige vader. En Gus heeft ons nooit ruzie zien maken. Omdat we dat niet doen. Niet meer. Maar nee, het was niet akelig. Het was alleen maar… heel verdrietig…’

Plotseling kreeg ik een brok in mijn keel. Ik vond het vreselijk om eraan te denken welke invloed onze scheiding had gehad op onze allerliefste jongen, die ik met mijn hele lichaam miste wanneer hij bij zijn vader was. Aan de ene kant was het goed dat we waren gescheiden voor hij drie jaar was. Hij herinnerde zich ons niet zoals we samen waren, zo gespannen en kattig. Aan de andere kant had hij zijn moeder ook nooit echt in een liefhebbende, tedere volwassen relatie gezien. Maar misschien las ik teveel van die boeken over het ouderschap na een scheiding.

Op dat moment merkte ik, toen ik in mijn wanhoop zocht naar iets om van onderwerp te veranderen, Matilda’s armband op en stak mijn hand uit om hem aan te raken. Het goud was warm en zwaar; er stonden kleine inscripties op de bedeltjes die ik niet kon lezen zonder mijn leesbril.

‘Wat een prachtig sieraad. Is het een erfstuk?’

‘Zo zou je het kunnen zeggen.’ Ze glimlachte.

‘Hoe kom je eraan?’

Ze trok haar arm terug.

‘Wat jammer dat je dat artikel zo vreselijk vond, Solange,’ zei ze, mijn vraag volkomen negerend. Ze zou college kunnen geven over ontwijkingstactieken. ‘Maar in zekere zin was die focus op je seksleven voor mij de aanleiding om je te bellen.’

Dus er zat wél een doel achter deze lunch.

‘Het zit namelijk zo: ik ben hiernaartoe gekomen om met je te praten over dat artikel én over je seksleven. Of het gebrek eraan. En hoe ik je zou kunnen… helpen.’

Haar ongelooflijke directheid zorgde ervoor dat ik het helemaal warm kreeg. O jeetje. Nu begreep ik het. Ik veegde mijn mond af met mijn servet, legde mijn hand op die van haar en schraapte mijn keel.

‘Ik moet zeggen, Matilda, dat ik zeer gevleid ben. Maar het zit zo… ik ben hetero. Maar als ik wél lesbisch was…’

‘Nee, nee, nee. O mijn god. Dat bedoelde ik helemaal niet!’ zei ze glimlachend. ‘Vergeef me, gewoonlijk ben ik niet zo recht voor zijn raap, maar mijn aanpak verschilt van vrouw tot vrouw en ik heb het idee dat de directe aanpak bij jou het beste werkt. Ik heb het over seks met mánnen. En niet per se relaties. Alleen maar… ontmoetingen.’

‘O.’

Ze gleed naar voren op haar stoel, en plotseling gedroeg ze zich als iemand die een geweldig aanbod deed, het soort aanbod dat je niet kunt laten liggen.

‘Die ontmoetingen waar ik het over heb, zijn zuiver seksueel,’ voegde ze eraan toe. ‘Leuke, vrijblijvende, veilige en anonieme ontmoetingen. Ontmoetingen die jij volledig beheerst. Die jíj bepaalt. Zij bepalen jou niet. Seksuele scenario’s die jij verzint, precies uitgevoerd zoals je wilt dat ze uitgevoerd worden. Hoe klinkt dat?’

‘Je bedoelt… je hebt het over seksuele fantasieën. Over dat je ze… werkelijkheid laat worden?’ Ik keek om me heen in de lawaaiige, rumoerige bar die voornamelijk vol zat met luidruchtige, onbehouwen mannen die volledig in het spel van hun eigen gesprekken opgingen. Dit was écht de perfecte plek om zo’n soort gesprek te hebben.

‘Ja. Oké, jij bent journalist, Solange. Dus wat ik je nu ga vertellen moet off the record blijven. Voor altijd. Het is zeer vertrouwelijk. Zo vertrouwelijk dat als mij gevraagd zou worden om ón the record te gaan, ik zou moeten ontkennen dat dit gesprek ooit heeft plaatsgevonden.’

Ik keek het etablissement rond. Mijn interesse was meer dan gewekt; mijn hele lichaam stond in de allemachtig-stand, en ik was duizelig van de verwachting. Maar ik deed mijn best om een onbewogen masker op te houden.

‘Oké. Afgesproken.’

Toen vertelde ze alles: waar haar liefdadigheidsgenootschap, S.E.C.R.E.T., echt voor stond, de geschiedenis ervan en haar eigen rol als een van de oprichters en belangrijkste gidsen. S.E.C.R.E.T. was bij nader inzien niet de afkorting van de Society for the Encouragement of Civic Responsibility and Equal Treatment. Het was een afkorting van Safe, Erotisch, Compleet, Romantisch, Extatisch en Transformerend: de voorwaarden voor seksuele fantasieën die haar groep arrangeerde en uitvoerde voor vrouwen. Vrouwen die zij uitkozen. Vrouwen zoals ik. Vrouwen die hulp nodig hadden op dat gebied.

Ik kon mijn oren niet geloven.

En ik was geschokt.

En volkomen geboeid.

‘Even voor de duidelijkheid. Jij staat aan het roer van een organisatie die seksuele fantasieën biedt aan vrouwen? Waarom vertel je dat allemaal aan míj? Zoals je al zei, ik ben een journalist.’

‘Weet ik. Maar ik vertrouw je. En… nou ja, we zouden willen dat jij onze volgende kandidate wordt. En heel wel mogelijk de laatste, voorlopig tenminste.’

‘Kandidate? Waarom ik?’

‘Nou, de laatste jaren hebben we vrouwen uitgekozen die waren uitgerangeerd op seksueel vlak, en anderen die intens gekwetst waren. Deze keer, voor onze laatste kandidate, willen we iemand die van seks gewoon geen prioriteit meer maakt. Iemand met meer levenservaring. En bovendien: waarom níét? Je bent mooi, je hebt veel bereikt, je hebt het druk. Zoals je al hebt gezegd in dat artikel is daten niet iets “waar je veel tijd aan verspilt”. Je doet er geen moeite meer voor, zoals jij het stelde. Mijn voorstel is dat je ons iets voor je laat doen wat je nooit voor jezelf zou doen. Daar zijn we ontzettend goed in.’

Ik was even sprakeloos, en toen vroeg ik: ‘Wat bedoel je met “laatste kandidate”?’

Ze leek even in gedachten verzonken voordat ze de schijnbaar droevige gedachten van zich afschudde.

‘Nou, S.E.C.R.E.T. heeft zijn langste tijd gehad, ben ik bang. Het is een heerlijke tijd geweest, maar na onze volgende kandidate gaan we sluiten, of we nou willen of niet,’ zei ze, en veranderde opnieuw van onderwerp door te gebaren dat ze de rekening wilde. ‘Als je besluit dat het iets voor jou is, bel me dan. Dan neem ik je mee om kennis te maken met de Commissie.’

‘De Commissie?’

‘Ja. Andere vrouwen net als jij, die in positieve zin zijn veranderd doordat ze dit hebben gedaan. Sommige zijn vooraanstaande leden van de gemeenschap van New Orleans – artsen, advocaten, artiesten en zo. Namen die je zou herkennen. Andere zijn serveerster, kapster of lerares. De mannen die we rekruteren om fantasieën te vervullen zijn kok, bouwvakker, ondernemer of zakelijk leider. Weer andere horen tot de beroemdste mannen ter wereld.’

Toen werd het me plotseling duidelijk!

‘Pierre Castille! Dat is waar je hem van kent! Hij is een van die… rekruten, hè?’

Matilda Greene zou een fantastische pokerspeler zijn geweest. Haar uitdrukking veranderde geen greintje. Ze vertrok geen spier, en toen ze weer sprak, woog ze haar woorden zorgvuldig.

‘Zelfs als hij dat was, Solange, zou ik die vraag nooit beantwoorden. Vóór alles zijn we discreet, en ik hoop dat dat je een geruststellend gevoel geeft als je ons aanbod overweegt. En ik hoop dat ik ook op jouw discretie kan rekenen.’

Ik keek omlaag naar de rug van mijn handen, en had een beetje spijt van mijn beschuldigende uitbarsting. Het feit dat ik veertig was geworden, was op de vreemdste plekken zichtbaar geworden: de manier waarop mijn huid rimpelde om mijn knokkels, die huidflap bij mijn elleboog, een stijve onderrug ’s ochtends, een of twee grijze haren op intieme plekken. Ik mocht er nog steeds zijn, maar Matilda had gelijk: ik deed er geen moeite meer voor. Seks interesseerde me niet. Misschien hier en daar een afspraakje, soms genoeg afspraakjes met één man om mijn kleren uit te trekken, met de lichten uit. Maar steeds vaker was het idee om een van de zeldzame, ontspannen avonden die ik voor mezelf had, op te geven om weer naar een afspraakje te gaan dat nergens toe leidde, het idee om niet in mijn eigen bed te slapen, niet mijn eigen toiletspullen bij de hand te hebben, om mijn dagelijkse routine te laten verstoren, tja, het was gewoon niet aanlokkelijk genoeg om er moeite voor te doen.

‘Ik zal erover nadenken,’ zei ik tegen haar, terwijl ik zenuwachtig het kaartje wegstopte dat ze me had gegeven. Ik nam met verbazend veel tegenzin afscheid; ze was het soort gezelschap waarvan je geen afscheid wilt nemen.

Die avond was het huis leeg. Gus was bij zijn vader dat weekend, en plotseling voelde dat als een stomp in mijn maag. Waar ik ooit had uitgekeken naar het alleen zijn, naar mijn bank, mijn boek, mijn glas wijn, mijn fijne pyjama, zag ik er plotseling allemaal tegenop. Toen ik jonger was, hield ik ervan om uit te gaan. Ik hield van het ritueel; je mooi aankleden, makeup opdoen, naar de hipste clubs gaan en nooit het soort meisje zijn dat in de rij hoefde te wachten. Ik heb nota bene een deel van mijn opleiding betaald met optreden als zangeres, ik bleef tot sluitingstijd in jazzclubs waar Julius deejay was, en ik danste dicht tegen hem aan tot de zon opkwam.

Nu niet meer.

Ondanks zijn carrièreproblemen leek Julius’ seksleven op te bloeien na de scheiding. De man had ten minste twee serieuze vriendinnen gehad in de afgelopen acht jaar. En als die vrouwen niet zo lief waren geweest voor Gus had ik het hem verboden om nog andere vrouwen in zijn leven te introduceren.

Maar toch: kwetsbaarheid was niets voor mij; ik had een fobie voor vragen om hulp. Dus was het een grote stap dat ik twee martelende dagen later de telefoon pakte om Matilda te bellen. De grootste reden waarom ik ja zei, was dat het een geweldig verhaal zou opleveren. Niet dat ik het zou kunnen vertellen, maar ja, niet alle verhalen zijn bedoeld voor prime time.

Ik was één brok zenuwen toen ik naar het Landhuis op Third Street liep om die Commissie te ontmoeten. Maar Matilda had gelijk: de vrouwen leken écht allemaal op mij. Ik bedoel niet omdat sommige ook zwart waren, al was het een opluchting om te zien dat de Commissie niet volledig blank was. Het was eerder omdat deze vrouwen al wat ouder waren; geen knappe jonge dingetjes, geen meisjes, maar vróúwen; vrouwen die me recht aankeken, die straalden met een soort sexy charme die ik allang had verruild voor professionele glans. Zij droegen hun vrouwelijkheid zonder angst, op hun gemak en met trots.

Toen mijn zenuwen waren bedaard, werden we allemaal aan elkaar voorgesteld en verzekerden ze me dat dit allemaal anoniem zou zijn. Natuurlijk had ik vragen. Als ik op enig moment van gedachten verander, kan ik dan stoppen? Ja, absoluut. Ik heb een kind. Zouden jullie rekening kunnen houden met mijn zorgschema? Dat is wel het plan. Ik ben niet uit op een relatie. Mooi, dat beloven we ook niet, al komt het wel eens voor dat er een ontstaat.

Op het eind was ik meer geïntrigeerd dan bang, wat, omdat ik journalist ben, altijd een goed teken is.

Dus zei ik ja, en bloosde bij het applaus als gevolg ervan.

‘Bij die “ja” hoort een symbool van onze band met jou en met elkaar,’ zei Matilda, en ze zette een paars doosje voor me neer. Erin zat een kale gouden schakelarmband, van dezelfde kleur en opmaak als die de andere vrouwen droegen, behalve dat die van hen waren bedekt met rinkelende bedeltjes.

‘Is die van mij?’ vroeg ik, terwijl ik de zware achttienkaraats gouden armband tegen het licht hield.

‘Die is van jou,’ zei Matilda.

Na omhelzingen en felicitaties stuurden ze me naar huis met een map waarvan ze me waarschuwden dat ik hem niet moest openen voordat Gus sliep.

Die avond controleerde ik nog eens of het licht in de kamer van mijn zoon uit was, nam een kop thee en zette wat klassieke muziek op. Ik ging nog één keer bij Gus kijken en ging toen aan mijn keukentafel met het marmeren blad zitten, waar ik aan had gegeten als kind, en maakte de map met bevende handen open. Erin zat een lange lijst met fantasieën en scenario’s, sommige choquerend, andere vrij gewoon, een soort seksuele verlanglijst, met verscheidene witregels om op ideeën te improviseren. Matilda had me gezegd dat ik er niet omheen moest draaien en dat ik eerlijk moest zijn, dat geen enkel scenario te saai of te onconventioneel was om in aanmerking te komen.

Ik sleep een potlood en begon aan de taak, waar ik meer over nadacht dan ik over de gastenlijst voor mijn eigen huwelijk had gedaan. Mijn eerste scenario was niet moeilijk te bedenken:

Voor één keer zou ik thuis willen komen van een lange dag op mijn werk, en dat dan alle vervelende klusjes en taken al waren gedaan door een heel aantrekkelijke man, een sexy persoon, die ook een bad voor me heeft laten vollopen, en voor wie ik niet hoef te koken ofschoon te maken of met wie ik zelfs niet hoef te praten als ik dat niet wil. We zouden gewoon – dit was waar ik aarzelde – we zouden gewoon… seks met elkaar hebben?

Ik schreef ook het vraagteken aan het eind. De seks was geen uitgemaakte zaak, tenminste niet wat mij betreft.

En nu, drie weken later, was dit scenario zich aan het ontrollen precies zoals ik het had opgeschreven. Hier was hij dan. Mijn eerste fantasieman.