Over het boek

Tijdens de lange, warme zomer, waarin haar Maman te verdrietig is om voor haar te zorgen, speelt de vijfjarige Pea elke dag in de weilanden achter hun huis in een slaperig dorpje in Zuid-Frankrijk. Wanneer ze Claude ontmoet, een man die net zoveel van zwerven door de velden lijkt te houden als zij en altijd tijd heeft om te spelen, denkt Pea dat ze een nieuwe vriend of misschien zelfs een nieuwe Papa heeft gevonden. Maar waarom vertrouwen de dorpelingen Claude niet en welk geheim herbergt hij in zijn vreemde, lege huis? Het prachtig geschreven en meeslepende Een regenboog in de nacht is een roman die je niet meer loslaat. Het is een verhaal over het verlies van de onschuld, over verdriet en mededogen en de gevaren van een al te rijke fantasie.

De pers over het boek

‘Eigenzinnig, mooi en lief: een genot om te lezen!’ – Joanne Harris

‘Ontroerend en aangrijpend, prachtig in al zijn eenvoud. Een regenboog in de nacht is een gedurfde roman over een meisje dat zich geen raad weet met het verdriet van volwassenen. Claire King weet de jonge vertelster vanaf de eerste pagina op voortreffelijke wijze een stem te geven. Pea is een personage dat je altijd zal bijblijven.’ – Maggie O’Farrell

‘Een origineel en verleidelijk debuut.’ – Marie-Claire

‘Dit verrassende en betoverende debuut wordt met enthousiasme aangeraden.’ – Library Journal

‘Met de scherpzinnige beschrijvingen van natuur en vriendschap, brengt Kings roman je terug naar de essentie van de kindertijd.’ – Metro UK

‘Prachtig en emotioneel geschreven, je zit constant op het puntje van je stoel.’ – Stylist Magazine

‘Een poëtisch, aangrijpend verhaal met een spannend plot wat zich afspeelt op het idyllische Franse platteland. Een regenboog in de nacht is een ode aan kinderlijke veerkracht.’ – Booklist

Over de auteur

Claire King is een bekroonde schrijfster van korte verhalen. Na haar studie aan Cambridge verhuisde ze naar Zuid-Frankrijk.

Een regenboog in de nacht is haar debuutroman.

Wilt u op de hoogte worden gehouden van de romans van Uitgeverij Orlando? Meldt u zich dan aan voor de nieuwsbrief via onze website www.uitgeverijorlando.nl

CLAIRE KING

Een regenboog in de nacht

Vertaald uit het Engels door Anke ten Doeschate

e-bookeditie, september 2015

2015

© 2013 Claire King

Oorspronkelijke titel The Night Rainbow

Oorspronkelijke uitgever Bloomsbury Publishing, London,

United Kingdom

Vertaald uit het Engels door Anke ten Doeschate

© 2015 Uitgeverij Orlando bv, Amsterdam

Omslagontwerp b’IJ Barbara

Foto auteur © Debbie Scanlan

ISBN paperback 978 94 9208 622 8

ISBN e-book 978 94 9208 623 5

NUR 302

Eerste druk, september 2015

Tweede druk, e-book, september 2015

Een verhaal voor als jullie ouder zijn, voor het geval jullie het in de loop van de tijd zullen vergeten. Om jullie eraan te herinneren dat jullie altijd al hebben beschikt over de wijsheid om te weten wat echt belangrijk is en de hoop om je dromen waar te maken.

Voor Amélie en Beatrix, met al mijn liefde

HOOFDSTUK 1

Mamans buik drukt tegen het fornuis en haar billen duwen tegen de tafel waaraan wij zitten te kleuren. Met uitgestrekte arm roert ze de geur van tomaat uit de pan in onze sokken. Ze zingt niet.

Het is bijna overal koel in de keuken, maar een stukje van mij is licht en warm, omdat ik in een strook zonlicht zit. De rest van mij bevindt zich in de streperige schaduw van de sokken en onderbroekjes die boven mijn hoofd aan de houten droogmolen hangen. We hebben inmiddels al vijf keer geslapen en nog hangen ze daar, al sinds die regenachtige middag toen we maman de hele tijd voor de voeten liepen, zelfs als we in een andere kamer waren.

Er landt een vlieg op de rand van de botervloot en nog een op mijn lege bord. Dan strijkt er eentje neer op mijn arm, waardoor de haartjes daar overeind gaan staan. Margot kijkt ernaar. Ze rolt met haar ogen, zodat ze bijna helemaal wit worden en haar wenkbrauwen heen en weer gaan. Nog twee vliegen strijken neer op het tafelzeil.

‘Pea, de vliegen denken dat ons huis een vliegveld is,’ zegt ze.

Margot lijkt op mij, maar ook weer niet. Ik ben vijfenhalf, Margot nog maar vier, maar ze is groot voor haar leeftijd. We houden van knuffelen en van insecten en van insecten knuffelen, en we hebben allebei sproeten en groene ogen, net als maman, met sprankjes blauw en bruin. In het zonlicht lijken de ogen van maman wel caleidoscopen.

Dat Margot en ik niet hetzelfde zijn, merk je aan onze dromen. Ik droom altijd over heksen die achter me aan zitten of over de picknickdagen op het strand voordat al dat doodgaan begon; dat zijn de mooiste dromen. Margot droomt over piepkleine mensjes die in de kasten wonen en op donderdag feestjes houden, en over puzzelstukjes die zichzelf aan elkaar leggen.

‘Vrouwen zijn als auto’s en mannen zijn als motoren,’ zegt Margot.

Je moet altijd naar Margot luisteren, omdat ze dingen uitlegt.

‘Motoren hebben geen deuren, maar auto’s wel, zodat er mensen in en uit kunnen,’ zegt ze. ‘Je kunt ook mensen in vrouwen stoppen. Er is een deurtje waardoor ze erin en eruit kunnen.’

Ik kijk naar de enorme buik van maman en stel me het deurtje voor. Ik heb het nog nooit gezien, wat eigenlijk best vreemd is. De deurknop heb ik wel gezien. Die zie je door haar kleren heen en zit op de plek waar vroeger haar navel zat.

‘Klop maar eens aan, Pea, misschien doet de baby wel open,’ zegt Margot.

Ik stel me voor hoe de baby mamans buik opendoet en me verwelkomt of tekent voor ontvangst van een pakketje. Voordat ik me kan inhouden, borrelt er een lach over mijn lippen. Het klinkt een beetje alsof ik het geluid van een scheet nadoe. Maman kijkt verstoord om.

‘Peony,’ zegt ze (dat is ook een van mijn namen). Haar gezicht staat op onweer. Dan kijkt ze weer voor zich en gaat nog sneller in de saus roeren.

‘Maman,’ zeg ik.

Ze kijkt weer om. Maar ik weet niets belangrijks meer te zeggen, dus ik flap er zomaar iets uit.

‘Er zit een vlieg aan je voet geplakt.’

Dat is ook echt zo. Maman loopt op blote voeten en ik zie dat er onder haar hiel een vliegenpootje uitsteekt. En een vliegenkontje.

Maman kijkt me verwijtend aan. ‘Het is allemaal jouw schuld,’ lijkt ze met haar blik te willen zeggen. Dan steunt ze op de tafel om haar voeten te bekijken. Ze tilt er een van de tegelvloer, leunt achterover en kijkt er over haar schouder naar. Haar lange haar valt als een rood gordijn over haar rug. Haar voetzool is zwart. Mamans voeten worden altijd smeriger dan de mijne, hoewel we allebei blootsvoets over dezelfde vloer rondlopen.

‘De andere,’ fluister ik.

Ze bekijkt de andere voet. Daar zit hij: de geplette vlieg. Ze krabt hem er met haar vingertoppen af en zet haar voet voorzichtig neer. Ze trekt met haar mond, alsof ze maar niet kan beslissen welke vorm hij moet aannemen. Ze kijkt naar de vloer en haar blik glijdt over de kruimels, de flinters ui, de knoflookschillen, de kattenharen en het zand. De tafel is ook niet bijster schoon. We proberen zo min mogelijk rommel te maken, maar als dat toch gebeurt, kan ik niet bij de gootsteen om het schoon te maken.

Ik wacht in stilte af wat er nu gaat gebeuren. Maman gooit de vlieg in de prullenbak, steunt dan met beide handen op de tafel en schommelt heen en weer, alsof er treurige muziek opklinkt die alleen zij kan horen. De tomatensaus sputtert in het pannetje achter haar. Zonder verder nog iets te zeggen komt ze weer overeind en neemt haar tranen mee naar boven.

Het duister welt op in mijn buik. Daar word ik altijd erg bang van.

‘Het was een ramp om maman over de vlieg te vertellen,’ zeg ik.

‘Ja,’ zegt Margot, ‘je had beter kunnen zeggen dat ze er vandaag zo mooi uitziet.’

‘Dat was inderdaad beter geweest,’ zeg ik.

‘Het maakt niet uit,’ zegt Margot. ‘Ik houd toch niet van tomatensaus. Zullen we gaan picknicken?’

Boven hoor ik hoe de douche wordt aangezet. Op het fornuis vliegen spetters tomatensaus uit de pan. Sommige komen zo hoog dat de kleding aan de droogmolen besmeurd raakt. Niet alleen onze kledingstukken maar ook de steelpannetjes, koekenpannen, strengen knoflook, chilipepers, uien en droge worsten die buiten ons bereik aan S-vormige, puntige haken hangen, komen onder de rode vlekken te zitten. Ik sta op en draai het gas uit.

‘Kom mee, Pea,’ zegt Margot. ‘Ik heb honger.’

Eenmaal buiten moet ik mijn ogen dichtknijpen tegen de felle zon. Ik ben mijn hoed vergeten en voel meteen hoe mijn haren beginnen te gloeien. Soms baal ik ervan dat het hier zo warm wordt, maar volgens maman zijn de zomers in Frankrijk veel fijner dan die in Engeland, waar ze vandaan komt. Hier kun je er in elk geval van op aan dat de zon schijnt, zegt ze.

Op het erf overleggen we waar we vandaag naartoe zullen gaan, ook al doen we nu al twee zomers, een winter en een verjaardag steeds hetzelfde. Dat gaat al zo vanaf de dag dat maman vorig jaar uit het ziekenhuis kwam. Ze was niet meer dik, maar dun. De baby die ze ons had beloofd, had ze niet bij zich. Die had ze, samen met haar vrolijkheid, in het ziekenhuis achtergelaten.

Als papa thuis was, ging het nog wel. Hij knuffelde maman de hele tijd en dan waren er meisjesachtige vormen tussen hun ellebogen en buiken waarin ik me kon verschuilen, zodat ik ook deel uitmaakte van de omhelzing. Maar als hij aan het werk was, zei maman dat we buiten moesten gaan spelen, dus dat deden we dan maar. Meestal gingen we naar het Lage Veld, maar soms ook naar de Windheuvel. Dat waren de plekken waar we voor de dode baby ook vaak met maman kwamen. Hoewel er meteen een nieuw kindje in haar buik ging groeien, kwam haar vrolijkheid niet terug.

En toen ging papa dood. Toen hij op een lentedag met zijn tractor een heuvel op reed, viel hij eraf en raakte eronder geplet. Dat was tragisch, volgens de pastoor in de kerk, maar daarna werd het pas echt rampzalig. Zonder papa is het nooit meer fijn in huis, dus we moeten elke dag weer verzinnen waar we naartoe zullen gaan.

*

‘De zon of de schaduw?’ vraagt Margot, wat eigenlijk een variant op dezelfde vraag is.

Als we langs de zonnige zijde van het huis gaan, kunnen we het pad door de perzikboomgaard nemen, de grote weg oversteken en naar het Lage Veld lopen. Als we langs de schaduwzijde gaan, achter de schuur langs, kunnen we het weiland doorkruisen en de Windheuvel beklimmen.

‘De schaduw,’ antwoord ik, omdat ik de windmolens wil zien.

De windmolens zijn nog groter dan de huizen. Ze staan twee rijen dik op een andere heuvel, als drievleugelige engelen die hun rug naar de zee hebben gekeerd en over de dorpen en de velden uitkijken. Ze maken de elektriciteit die naar onze lichtschakelaars gaat, waardoor ik ’s avonds, als ik in bed lig en alles donker is, toch een beetje licht onder de deur door zie schijnen. Dan ben ik niet zo bang. In de duisternis voel ik me alleen, maar door de zwiepende windmolens wordt die eenzaamheid verdreven. Als ik de molens zie draaien, dan weet ik dat ze er nog steeds zijn. Dan vertraagt alles tot het gestage rondwentelen en vergeet ik alle narigheid even.

‘Pea,’ roept Margot, ‘in vredesnaam. Het is midden op de dag. Er is geen schaduw op de Windheuvel. We zullen hartstikke verbranden, een zonnesteek krijgen en smelten.’

Ik ga ertegenin, maar Margot valt me in de rede, zoals ze zo vaak doet.

‘Vandaag ben ik de maman,’ zegt ze. ‘Je moet doen wat ik zeg.’

‘Maar we zijn al heel lang niet meer naar de Windheuvel geweest,’ zeg ik.

‘Pea, denk nou eens na. Je hebt niet eens een hoed op. We gaan naar het Lage Veld en daarmee uit.’ Margot slaat haar armen over elkaar. ‘Daar kunnen we ook lekker pootjebaden,’ zegt ze, terwijl ze naar mijn gele sandalen kijkt.

Het riviertje is lekker koel en mijn voeten zijn warm. Het zal fijn zijn bij het water. Margot weet dat. Margot weet veel dingen voordat ze mij zelfs maar te binnen schieten.

‘Waarom zijn mamans voeten altijd veel smeriger dan de mijne?’ vraag ik haar.

‘Omdat ze steeds binnen zit, waar het smerig is,’ zegt Margot.

‘Vroeger was het er niet zo vies.’

‘Nee.’

‘Vroeger was ze ook niet zoveel binnen.’

‘Papa had dat nooit goedgevonden.’

‘Ik vind het ook maar niets,’ zeg ik.

‘Kun jij je nog herinneren of maman vroeger weleens meekwam als we gingen pootjebaden?’ vraagt Margot.

‘Ja,’ zeg ik. ‘Dat deed ze. Haar voeten leken wel grote, witte vissen in het rimpelende water. Ze wiebelde altijd met haar tenen met roze gelakte nagels.’

‘Nou,’ zegt Margot, ‘als ze vaker met ons ging pootjebaden, zouden haar voeten ook niet zo smerig zijn. Maar mijn maag rammelt van de honger. Zullen we gaan?’

‘Ik heb dorst,’ zeg ik.

‘Kom mee,’ roept Margot.

Om te kunnen drinken uit de buitenkraan op het erf moet je neerknielen en je hoofd ondersteboven houden. Dan loopt het water in je nek en worden je kleren nat. Maar in de warme zon zijn die in een mum van tijd weer droog.

‘We hebben ook brood nodig,’ zegt Margot.

Sylvie, de broodmevrouw, heeft zoals altijd twee stokbroden op de brievenbus gelegd. Ze zijn heet, alsof ze net uit de oven komen, en in een papiertje gewikkeld. Nu papa er niet meer is, eten we nog maar één stokbrood. Toch blijft Sylvie er twee brengen. De overgebleven exemplaren leg ik bij de voordeur in een doos die de perzikman meeneemt voor zijn varkens.

Ik breek de uiteindes af, een voor ons allebei, en we peuteren het zachte brood er onder het lopen uit. Eenmaal in de boomgaard kijken we of er nog perziken op de grond liggen. Er zijn er meer dan genoeg. We eten eerst allebei een rijpe, zoete perzik en dan maak ik een schort van mijn vochtige jurk om de rest mee te kunnen nemen.

In het Lage Veld is de grond zachter en vinden we veel schaduw. Als we over het paadje langs de bramenstruiken huppelen, kijken we of er al rijpe bramen hangen, maar ze zijn allemaal nog groen en rood. Beneden stuiten we op Josettes ezels die we onze laatste broodkorsten geven. Op een door elzen en eiken beschut plekje gaan we dicht bij het riviertje tussen de paardenbloemen zitten. We horen hoe een vogel ergens hoog in de boom gaten boort.

‘Een specht!’ roept Margot.

‘Dat is een makkie,’ zeg ik lachend, waardoor het perziksap over mijn kin sijpelt.

Dan klinkt het roekoe van een andere vogel. ‘Een duif!’ roep ik.

Meestal win ik dit spelletje. Maman, die hier veel verstand van heeft, heeft me de roep van allerlei vogels geleerd: koekoek, kraai, merel, meeuw, zanglijster. Ze heeft me ook over hun veren verteld. Vogels strooien hun veren als cadeautjes rond. Toen maman nog liedjes zong en taarten bakte, gingen we soms samen op zoek naar veren en bloemen. Thuis plakten we ze dan op vellen papier die maman met magneetjes aan de koelkast hing, of op de muur prikte.

Margot en ik spitsen onze oren in de hoop dat we het gekwetter kunnen ontwarren en van nog meer vogels de roep zullen herkennen. Het is tamelijk moeilijk en we gaan er helemaal in op, totdat een dikke hoornaar rond mijn hoofd begint te zoemen. Ik spring overeind en Margot speelt meteen weer de baas over me.

‘Kom snel,’ zegt ze. ‘We moeten onze handen en ons gezicht wassen.’ Ze pakt mijn plakkerige hand en voert me mee naar de rivier. We hurken neer en wassen onze handen in het bruine water waarin de bomen worden weerspiegeld. Kikkervisjes schieten weg onder de stenen.

‘De stenen zien er anders uit,’ zegt Margot. ‘Wat is ermee?’

‘Ze liggen op het droge,’ zeg ik, ‘omdat het zomer is.’

‘Natuurlijk weet ik van de zomer,’ zegt Margot, ‘en van de regen en de sneeuw en de bergen, maar dat is het niet alleen. Ze hebben zich verplaatst. Kijk maar.’

‘Stenen verplaatsen zich niet,’ zeg ik. Maar voor de zekerheid doe ik toch een paar stappen naar achteren. Van een afstandje ontwaar ik een patroon. De grote keien die vroeger kriskras over het riviertje verspreid lagen, vormen nu een zigzagpatroon van de ene naar de andere kant, van het veld naar het weiland. De stroming wordt erdoor vertraagd. Voor de keien hebben zich poeltjes gevormd, maar ertussendoor kabbelt het water verder. Op het stilstaande water in het midden zwenken schaatsenrijders rond. Bootsmannetjes en kleine visjes glinsteren onder het oppervlak.

‘Stapstenen!’ roep ik. ‘Kom mee!’ Ik ren naar de waterkant en steek mijn armen uit om tijdens het oversteken mijn evenwicht te bewaren.

‘Stenen die zich verplaatsen,’ zegt Margot zachtjes.

‘Ja,’ zeg ik, terwijl ik weer een stap naar achteren doe.

Margot heeft gelijk. Stenen horen zich niet te verplaatsen. Ik kijk weer naar de stapstenen. Zeven keien die erg zwaar lijken. Zo zwaar dat kinderen ze niet kunnen dragen.

‘Een heks zal het wel gedaan hebben,’ zeg ik.

‘Heksen bestaan niet,’ zegt Margot.

Aan de overzijde van het stroompje bloeien teunisbloemen die ik graag wil plukken.

‘Het was wel een heks,’ zeg ik. ‘Kijk maar naar de bloemen.’

‘De bloemen?’

‘Heksen doen dat. Ze leggen dingen die je wilt hebben op plekken waar je niet hoort te komen. Ze maken huizen van snoep en koek zodat ze je te pakken kunnen krijgen en dan stoppen ze je in een kooi om je vet te mesten.’

‘Bloemen zijn geen snoepjes. Wat moet je dan met die bloemen?’ vraagt Margot.

‘Maman blij maken.’

‘Denk je dat ze daar blij van wordt?’

‘Tja, ze zijn wel geel,’ zeg ik. ‘Ik weet het niet. Misschien wordt ze nergens meer blij van.’

‘Doe niet zo dom,’ zegt Margot. ‘Er zijn wel duizend dingen op de wereld. Eentje daarvan moet maman wel blij kunnen maken.’

‘Maar hoe weten we dan welke we moeten hebben?’

‘Weet je,’ zegt Margot, ‘dat wordt ons nieuwe spel. Wij zijn zo slim dat we iets gaan bedenken waarvan maman weer blij wordt. We beginnen met deze gele bloemen.’

‘Goed, ik ga ze wel plukken,’ zeg ik, maar dan blijf ik weer staan. ‘Nee, ik heb me bedacht.’

‘Het was echt geen heks!’ roept Margot.

‘Ik ga niet! Als het geen heks was, wie heeft het dan gedaan?’ zeg ik. ‘Het moet haast wel door grote mensen zijn gedaan, maar die komen hier nooit. Zelfs Josette blijft bij het hek staan en roept de ezels als ze ze wil voeren.’

‘Komen er helemaal nooit grote mensen?’ vraagt Margot.

Ik denk er nog eens goed over na. ‘Alleen die man die die voetsporen in de sneeuw heeft gemaakt. Hij is de enige.’

De eerste keer dat we hem zagen, was ik vier jaar oud. Maman was net terug uit het ziekenhuis en moest in bed blijven. Papa besproeide de perziken, omdat hij niets anders te doen had. Dat zei hij tenminste. We mochten niet bij papa blijven en maman had een pesthumeur, dus we gingen kijken of de ezels wel in hun hum waren. Gelukkig waren ze dat. We bleven de hele dag in het Lage Veld. Aan het eind van de middag zagen we hem opeens, toen we onder de witte moerbei doktertje zaten te spelen. De bladeren waren groot en er hingen honderden witte besjes aan de boom. De takken hingen bijna tot op de grond, dus we waanden ons veilig.

Als spionnen loerden we naar de vreemdeling. De man hinkte een beetje, alsof hij een steen in zijn schoen had. Naast hem liep een roodharige hond. Ik was niet blij met de komst van de man, maar zijn hond vond ik wel leuk. Ik kon zien dat het een lieve hond was, omdat hij waarschijnlijk veel liever achter alle geuren aanzat, maar toch keurig bij zijn baasje bleef.

Net toen ik dacht dat ze weer zouden gaan, blafte de hond drie keer en rende hij tot mijn schrik naar de moerbei. Hij liep recht op ons af en besnuffelde ons met zijn natte neus. De hond was mager en lenig en zag er vriendelijk uit. Hij kwispelde met zijn slappe staart. Eigenlijk wilde ik de hond aaien, maar ik was bang dat de man ons zou ontdekken als de hond niet terugkwam.

‘Kst,’ fluisterde ik, terwijl ik met mijn handen naar hem wapperde.

‘Ga weg,’ zei Margot, hem boos aankijkend.

De hond week achteruit, snoof, maar liep niet weg. In plaats daarvan begon hij de laaghangende bessen op te peuzelen. Tot dan toe hadden de benen van de man stilgehouden. Aan zijn voeten kon ik zien dat hij onze kant op keek, maar hij verroerde zich niet. Toen hurkte hij neer, misschien omdat hij een steen zocht, en heel even leek hij ons recht aan te kijken. Ik zat daar als versteend en kneep mijn ogen tot spleetjes. De man tuurde ook naar ons. Zijn gezicht was erg behaard, met uitzondering van een kale plek boven zijn oor waarvan de huid zo roodbruin als een kastanje was. Ik hield mijn adem in en mijn hart bonsde tegen mijn ribben.

Toen ging de man weer staan en kon ik zijn gezicht niet meer zien. Hij floot naar zijn hond die me nog een laatste keer besnuffelde en weer terugrende.

Toen het de afgelopen winter had gesneeuwd, was hij er ook. Ik probeerde in de voetsporen te lopen die ik een dag eerder had gemaakt, zodat er geen nieuwe zouden ontstaan. Margot liep ver achter me. Ze zette voorzichtige passen in de verse sneeuw, omdat ze er geen afdrukken in wilde maken. Daar is ze erg goed in, veel beter dan ik.

Ik zag ze het eerst: grote, verse afdrukken met een zigzagpatroon. De voetafdrukken aan de ene kant waren normaal, maar aan de andere kant waren ze vaag en uitgerekt. Ernaast liep een spoor van pootafdrukken. Ze gingen allemaal in de richting van de rivier. Ik zat ze net nauwkeurig te bestuderen toen ik voor me uit de sneeuw hoorde kraken. Ik keek op en zag dat de man vlakbij was. Hij maakte hetzelfde spoor in de sneeuw, maar liep nu heuvelopwaarts. Door zijn slepende tred creëerde hij bij elke pas een bergje sneeuw. De hond die naast hem liep, was bedekt door een laagje rijp, als glazuur op een taart.

Ik bleef staan en zag hoe ze mijn kant op kwamen. De man met het manke been en de hond die naast hem trippelde. Ik overwoog om weg te rennen.

‘Maak je niet druk,’ zei Margot. ‘Hij ziet eruit alsof hij ze niet allemaal op een rijtje heeft. Als hij ons wil ontvoeren, kunnen we hem makkelijk voor de gek houden. Je moet kijken alsof je niet met je laat sollen.’

Dit zei ze op luide toon, dus ik was ervan overtuigd dat de man in lachen zou uitbarsten en zeggen: ‘O, denk je dat echt?’ Maar dat deed hij niet. Volgens mij hoorde hij het gewoon niet.

Met een brede glimlach liep hij op ons af. Hij had een grijze stoppelbaard en donkere, fonkelende ogen die door kraaienpootjes werden omkranst. Elk oog had twee oogleden, één aan de bovenkant en één aan de onderkant.

Ik had jeuk aan mijn arm. Dat weet ik nog omdat ik twee T-shirts, een trui en een jas droeg en dus niet kon krabben.

Er zit een plek op mijn arm waar ik hem als baby heb gebroken. Dat heeft maman me verteld, maar je ziet er niets van. Als ik nerveus ben, begint het bot vreselijk te jeuken. Terwijl de man in mijn richting schuifelde, overwoog ik om me daar in de sneeuw uit te kleden zodat ik de onverdraaglijke jeuk kon wegkrabben. Ik ritste mijn jas al open toen de man me passeerde.

Hij bleef niet staan, maar knikte ons slechts toe in het voorbijgaan, het spoor van zijn eerder gezette voetstappen volgend. Zijn hond keek nog één keer naar ons om toen ze al bijna bij de weg waren.

‘Zie je wel,’ zei Margot. ‘Hij is doodsbang voor ons.’

Trots en opgelucht begon ik te grinniken, terwijl ik zijn schommelende rug nakeek.

Die avond vertelde ik papa over de man. Over de ongelijke voetstappen en de hond die wonderbaarlijk genoeg altijd aan zijn zijde bleef. Ik vertelde hem dat we zo kwaad mogelijk hadden gekeken en hem zo hadden verjaagd.

Papa fronste zijn wenkbrauwen.

‘Pivoine,’ zei hij (dat is ook een van mijn namen). ‘Kinderen mogen niet alleen naar het veld.’

Ik begon te lachen, maar hij trok me op schoot en keek me ernstig aan.

‘Ik meen het, Pea. Beloof me alsjeblieft dat je daar niet in je eentje naartoe gaat.’

Ik beloofde het en kroop weg in zijn armen.

Maar ik vertelde papa niet dat de man bij het passeren met zijn zwarte handschoen mijn roze hoed had aangeraakt.

HOOFDSTUK 2

Dit zijn de regels van verstoppertje spelen. Eerst moet je een goede plek vinden. Het heeft geen zin om het midden in een weiland of bij de ezelstal te doen. Dan is het veel te makkelijk en gaat het snel vervelen. Nee, er moeten genoeg verstopplekken zijn. Een andere regel is dat degene die telt niet tussen zijn vingers door mag kijken. Zelfs niet een heel klein beetje.

Margot en ik zijn op zoek naar een goede plek. Het is vroeg in de ochtend en het is nog niet zo warm. Onder het lopen springen de krekels als ploffend popcorn bij onze voeten vandaan. Als we op de kruising van paden komen, blijven we staan en zoeken we de plek waar een grote spin zijn web dwars over het pad heeft gesponnen. We willen het niet stukmaken.

Daar is het web al. Als wasgoed hangt het tussen twee lange grassprieten. De krekels schieten weg en sommige belanden op mijn armen en kleding. Voordat ik ze kan aanraken, zijn ze alweer weggesprongen.

Al snel belandt er een in het web. Het is een dik, groen exemplaar dat zijn lange achterpoten woest beweegt, waardoor het web schommelt als een hangmat. Terwijl we toekijken, haast de spin zich naar de krekel. Het is een grote, dikke spin, zo geel als een abrikoos. Hij bijt de krekel los en pakt hem in met spinsel. Dan repareert hij zijn web. Het gaat allemaal erg snel. Na afloop gaat de spin terug naar het midden van het web. Ze zal nog heel wat krekels vangen en inpakken. Dat weet ik omdat we haar nu al drie dagen observeren. ’s Ochtends heeft ze nooit honger. Maar als de zon straks achter de bomen op de oever verdwijnt, waardoor de schaduwen op het Lage Veld steeds langer worden, passeren we haar op weg naar huis en dan verorbert ze steevast de buit.

Als we geluk hebben, heeft maman wat kunnen slapen en krijgen wij bij thuiskomst ook iets te eten. In plaats van te slapen begint de baby in mamans buik ’s nachts vaak te kopjeduikelen. Dan ligt maman natuurlijk wakker. Hoe kun je immers slapen als iemand gymnastiekoefeningen in je buik doet? ’s Ochtends is maman vaak chagrijnig om niets. Vanochtend had ze ook een pesthumeur. Toen het tijd was voor het ontbijt, kwam ze naar beneden. Zwijgend zette ze koffie die ze met een stuk toast mee naar haar slaapkamer nam. Ze eet in bed, ondersteund door vier kussens, en wacht totdat de baby moe wordt zodat zij ook nog wat kan slapen.

Verderop in het veld vinden we de perfecte speelplek.

Er zijn allemaal paadjes die je kunt nemen en bomen en hooibalen waarachter je je kunt verstoppen.

‘Goed,’ zegt Margot, ‘ik ga me als eerste verstoppen.’

Dat betekent dat ik moet tellen. Ik kan wel tot over de honderd tellen, maar voor dit spelletje hoeft het maar tot elf. Als ik klaar ben – zonder dat ik ook maar één keer stiekem heb gegluurd – kijk ik om me heen. Ik zie Margot nergens, maar ik hoor haar wel. Ze heeft zich achter de kersenboom aan de rand van het veld verstopt. Er hangen geen vruchten meer in, maar de grond ligt er bezaaid met rotte kersen en losse stenen. Ze maakt zoveel lawaai omdat ze wordt gekieteld door de grijze ezel die haar is gevolgd en haar besnuffelt, op zoek naar eten. Ik ren lachend op haar af.

‘Gevonden!’ roep ik, maar Margot kijkt me met een ernstig gezicht aan, alsof we helemaal geen verstoppertje aan het spelen waren.

‘Welkom in de bibliotheek,’ zegt ze met een gewichtige stem. ‘Vandaag mogen we maar één boek kiezen. Het is mijn beurt. Ik heb dit boek gekozen. Het gaat over skeletten.’

Ze laat me het boek zien. Nou ja, ze doet natuurlijk alsof.

Ik heb verstand van skeletten. In een museum heb ik eens dinosaurusskeletten gezien. Dat zijn net legpuzzels voor wetenschappers. Wetenschappers zijn mensen die experimenten doen en legpuzzels van botten maken.

‘Zijn het dinosaurusskeletten?’ vraag ik.

‘Dinosauriërs zijn dood,’ zegt ze. ‘Het is niet dat ze nooit hebben bestaan, zoals heksen. Maar nu zijn ze uitgestorven.’

‘Hoe komt dat?’ vraag ik.

‘Val me niet in de rede,’ zegt Margot. ‘Iedereen gaat ooit dood, maar nu zijn alleen de dinosauriërs en papa gestorven.’

‘En de baby,’ zeg ik.

‘Die ook,’ zegt ze.

‘Hebben ze een skelet?’

‘Natuurlijk, alles heeft een skelet,’ zegt Margot. ‘Concentreer je nou.’

‘Zo krijg je dus een skelet,’ begint ze. ‘Als je groot bent, word je een maman. Daarna word je heel erg oud en krijg je rimpels en dan ga je dood.’

‘En dan?’ vraag ik als Margot blijft zwijgen.

‘Dan kun je niets meer zeggen en word je een skelet. Daarna is er een groot feest met lekkere broodjes, maar niet zoveel taart als met Kerstmis. En dan word je opnieuw geboren en ben je zo klein als een baby. Maar een politieagent pompt je dan op tot je weer groot bent.’

Ik denk niet dat dit klopt, maar voordat ik nog iets kan vragen, zegt Margot: ‘Geen vragen meer. Dank u wel.’ Ze klapt het boek weer dicht. Terwijl ze op haar horloge kijkt, draagt ze me op om het boek voor sluitingstijd naar de bibliotheek terug te brengen.

‘Is het nu mijn beurt om me te verstoppen?’ vraag ik.

‘Ja, daar zat ik net aan te denken,’ zegt ze, maar volgens mij was ze al helemaal vergeten dat we verstoppertje deden.

Ik heb echter een nieuwe verstopplek in gedachten, dus ik heb mijn beurt afgewacht. Margot slaat haar handen voor haar ogen en begint te tellen. Dat doet ze vandaag in het Frans. ‘Un, deux, trois…’

Ik ren terug over het pad, spring over de spin en in plaats van het pad terug naar huis te nemen, ga ik linksaf in de richting van het dorp. Als ik de hoek om ren, bots ik tegen een man op. We slaken allebei een kreet van schrik.

Het is dezelfde man. Een beer van een vent. Hij is groter dan andere grote mensen, met grijszwart haar en harige benen die onder de schrammen zitten. Hij draagt rubberen schoenen. Het lijken regenlaarzen, al zijn ze dat niet. Ze zijn nat. Hij heeft een grote neus waaruit haren als spinnenpoten steken. Maar zijn hond is nergens te bekennen.

We gapen elkaar aan. Ik kijk omhoog en hij omlaag. Dan neemt hij de grijze sigarettenpeuk uit zijn mond en trapt hem uit. Witte rookslierten glijden als wormen uit zijn mondhoek.

‘Jij bent Pivoine,’ zegt hij traag. ‘Ik ken je vader.’ Hij schudt zijn hoofd alsof hij zand in zijn haar heeft. ‘Ik kende hem,’ vervolgt hij. ‘Ik vind het heel erg.’

Ik ben verbaasd dat hij een van mijn namen kent, vooral omdat papa me zo noemde. Maman noemt me soms Peony. Dat is mijn officiële Engelse naam. Papa gebruikte de Franse variant Pivoine, omdat hij hier geboren is. Beide namen betekenen hetzelfde, dus het maakt mij niet uit. Toch is het raar dat iemand die ik niet ken, me zo noemt. Ik weet ook niet waarom ik een bloemennaam heb, nog wel van een bloem die ik helemaal niet ken. Maar meestal word ik Pea genoemd. Dat is de naam van een Engelse groente, niet van een bloem.

‘Eigenlijk heet ik Pea,’ zeg ik tegen de man. ‘Wie ben jij?’

Hij is inmiddels voor me neergehurkt en kijkt me recht aan alsof hij op het punt staat om me een standje te geven. ‘Ik heet Claude,’ zegt hij. Van dichtbij ziet de kale plek op zijn hoofd er erg lelijk uit. Bovendien stinkt hij naar rook, waardoor ik een beetje misselijk word.

Dan wordt mijn gezicht opeens afgelikt.

‘Merlin! Ophouden!’ roept Claude.

De hond is op me afgerend om me te begroeten, maar hij stinkt nog erger dan zijn baasje.

‘Dat is een grappige naam,’ zeg ik. ‘Kan hij ook toveren?’

‘In zekere zin wel,’ zegt Claude, terwijl hij Merlin aait. ‘Wat doe je hier eigenlijk in je eentje?’ Hij staart me nog steeds aan en mijn bot begint te jeuken. Toch klinkt zijn stem vriendelijk.

‘We doen verstoppertje,’ zeg ik.

‘Ben je aan het zoeken of moet je je verstoppen?’

‘Ik moet me verstoppen.’

‘Wie zoekt er dan?’ vraagt hij.

Ik vraag me af waar Margot is, maar dan komt ze al door het hoge gras op me afgerend. Ze heeft me gevonden, dus het spel is uit.

‘Ik heb een goed idee,’ zeg ik tegen haar. ‘Zullen we een voorstelling geven?’

Margot en ik geven vaak voorstellingen, want daar zijn we erg goed in. Margot is een ster in dansen en ik ben juist het beste in zingen.

‘Ja!’ roept Margot. ‘Ik dans de flamenco en dan moet jij klappen.’

‘En dan zing ik een liedje over lieveheersbeestjes,’ zeg ik tegen Claude. ‘Ga jij dan naar ons kijken?’

‘Vind je onze jurken mooi?’ vraagt Margot.

‘Vooruit dan maar,’ zegt hij met licht gefronste wenkbrauwen. Hij kijkt me aan alsof ik ter plekke zal gaan zingen.

‘Niet hier!’ zeg ik. ‘Jij moet naar de zitplaatsen en wij moeten het podium op. Kom mee, deze kant op!’

Claude is anders dan andere grote mensen, want hij doet wat ik zeg. Merlin blijft het hele eind naar de kersenboom netjes naast hem lopen. Claude gaat zitten en Merlin vlijt zich gehoorzaam naast hem neer. Zijn bek staat een stukje open alsof hij glimlacht.

Ik kondig het optreden van Margot aan. ‘Dames en heren, een hartelijk applaus voor Margot, de geweldige, Spaanse flamencodanseres!’

Ze is natuurlijk niet echt Spaans, maar we doen alsof. Ik klap fanatiek in mijn handen en Claude kijkt toe.

‘Jij moet ook klappen,’ zeg ik. Hij doet een poging, maar eerlijk gezegd is hij er niet zo goed in. Hij blijft maar om zich heen kijken.

Als Margot klaar is, maakt ze een diepe buiging. Ik begin te klappen en te juichen. Claude applaudisseert ook. Dan kondigt Margot mijn optreden aan en ga ik een beetje zenuwachtig op het podium staan. Het lied over het lieveheersbeestje is best lang en soms zing ik het verkeerd en moet ik stukken overdoen. Ondertussen haalt Claude een glanzend groen pakje tevoorschijn en begint een sigaret te rollen.

‘Niet roken!’ schreeuwt Margot, maar hij gaat gewoon verder. Hij doet dus niet altijd wat hem wordt gezegd.

Als we klaar zijn, maken we veel buigingen en klapt Claude in zijn handen. Dan komt hij langzaam overeind en zegt: ‘We moesten maar eens gaan. Je maman zal zich afvragen waar je blijft.’

‘Nee hoor,’ zegt Margot.

‘Ik help je wel met oversteken,’ biedt hij aan.

‘Maar wij zijn heel goed in oversteken,’ werp ik tegen. ‘Ik ben al vijfenhalf.’

‘Zouden jullie mij dan willen helpen?’ Claude veegt het zweet van zijn hoofd en wrijft met zijn handen over zijn broek. Merlin likt zijn hand.

‘Ja hoor,’ zeg ik beleefd.

Claude loopt alleen erg langzaam. Margot en ik rennen steeds vooruit en weer terug. Soms blijven we staan om naar kevers of bloemen te kijken.

‘Heb je in het dorp geen vriendjes of vriendinnetjes?’ vraagt Claude als hij ons heeft ingehaald. Hij staart me aan, wachtend op een antwoord.

‘Margot is mijn vriendin,’ zeg ik.

‘Dat snap ik,’ zegt hij, ‘maar speel je ook met kinderen uit het dorp of van school?’

‘Ik ga niet meer naar school nu papa er niet meer is.’

‘Waarom niet? Was je te dom?’

‘Nee hoor,’ zeg ik, ‘maar ik wilde het maman naar de zin maken en had het daar te druk mee.’

In de rode huid van Claudes voorhoofd verschijnen rimpels als golven op het strand. Omdat ik problemen voorzie, zeg ik snel: ‘In september ga ik naar de grote school. En dan moet ik wel elke dag.’

‘Dat is mooi,’ zegt Claude. ‘Dan zul je veel vriendjes en vriendinnetjes krijgen. Dat hoort zo als je jong bent.’

Het wordt al koeler en onze maag knort van de honger als we terug naar huis rennen. Ik bons op de deur en vergeet van alle opwinding dat maman een slecht humeur had. Binnen ruikt het naar hartige taart. De geur doet me het water in de mond lopen. Op de tafel staat een quiche onder een vliegenscherm. Op de een of andere manier is er toch een vlieg onder gekomen die boos zoemt omdat hij er niet meer uit kan. Ik laat hem vrij en ruik de zoutige, zoete geur van de quiche. Snel breek ik een stuk van de korst af.

Margot zwaait met haar vinger naar me. ‘Die vlieg heeft met poeppootjes over de taart gelopen,’ zegt ze.

‘Ik zie geen poep.’

Margot fronst haar wenkbrauwen. ‘Ik zie het ook niet,’ zegt ze, ‘maar vliegen hebben kleine pootjes.’

‘Dan zal het vast niet veel zijn.’

‘Ja, maar het is toch poep. Misschien wel verschillende soorten poep. Hondenpoep en koeienpoep. Op die taart. Je moet hem maar niet eten, Pea.’

Ik staar naar de goudkleurige, knapperige korst maar zie nergens poep. De vlieg strijkt neer op mijn hand en snel stop ik de korst in mijn mond.

‘En?’ vraagt Margot.

‘Mmm,’ zeg ik.

‘Geen poepsmaak?’

‘Helemaal niet.’

‘Mag ik dan ook wat?’

Omdat dat wel zo eerlijk is, breek ik nog een stukje van de korst af. We smullen ervan. Dan gaan we in de woonkamer op zoek naar maman.

Maman zit zijwaarts aan het bureau dat met papieren en mappen bezaaid ligt. Ze heeft haar voeten op een krukje gelegd en heeft blosjes op haar wangen.

‘Maman,’ roep ik, ‘we hebben een nieuwe vriend!’

Ze kijkt op en haalt haar schouders op. Ze heeft een groene sjaal in haar haar gebonden en haar gezicht parelt van het zweet. Ze ruikt naar citroen.

‘Waar heb je gezeten?’ vraagt ze.

‘In het Lage Veld,’ vertel ik. ‘Er was een grote spin die op krekels joeg en de appels waren bijna rijp en we hebben daar een vriend gevonden.’

‘Dat is fijn, Pea,’ zegt ze, terwijl ze door de papieren op het bureau bladert. Ze slaakt een zucht en wrijft met haar onderarm over haar voorhoofd. Ze staart naar een van de plafondbalken en zegt: ‘Het is een enorme puinzooi.’

Ik kijk de kamer rond en zie dat ik wat knuffels en een kaartspel op de vloer heb laten liggen.

‘Het spijt me heel erg, maman,’ zeg ik. ‘Ik zal het meteen opruimen.’

Even krullen haar ooghoeken op en steekt ze haar armen naar me uit. ‘Heb je iets gegeten?’ vraagt ze dan.

Omdat ik denk dat we gaan knuffelen, steek ik mijn armen ook naar haar uit en zet een stap in haar richting. ‘Brood,’ zeg ik, ‘en perziken.’

Maar als ik haar bijna kan aanraken, zie ik haar buik bewegen en buigt ze voorover.