MAGISCHE REGELS

Eveneens verschenen van Alice Hoffman

De duivenhoudsters
Lessen om te overleven
Magische praktijken
Het museum van zonderlinge zaken
De verbintenis van tegenpolen

Wil je op de hoogte blijven van de boeken die bij Uitgeverij Orlando verschijnen? Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief via www.uitgeverijorlando.nl of volg ons op Twitter, Facebook of Instagram.

ALICE HOFFMAN

Magische regels

Vertaald door Saskia Peterzon-Kotte

Voor het citaat van Lewis Carroll op pagina 111

‘Jabberwocky’ is gebruikgemaakt van de vertaling van René Kurpershoek en Ab Westvaarder, ‘Krakelwok’, gepubliceerd in De tweede ronde, tijdschrift voor literatuur, jaargang 3, 1982

© 2017 Alice Hoffman

Oorspronkelijke titel The Rules of Magic

Oorspronkelijke uitgever Simon & Schuster, Inc,

New York, USA

© 2019 Nederlandse vertaling Uitgeverij Orlando bv, Amsterdam

Vertaald uit het Engels door Saskia Peterzon-Kotte

Omslagontwerp Bij Barbara

© Foto omslag Alexandra Bochkareva / Trevillion Images

Foto auteur Deborah Feingold

Zetwerk Pre Press Media Groep

ISBN 978 94 92086 93 8

NUR 302

www.uitgeverijorlando.nl

Er is geen remedie tegen liefde, behalve meer liefhebben,

– Henry David Thoreau

DEEL 1

I

Intuïtie

Het was eens, voordat de hele wereld veranderde, mogelijk om van huis weg te lopen, te verhullen wie je was en op te gaan in keurige societykringen. Dat was precies wat de moeder van de kinderen had gedaan. Susanna was een van de Owens’ uit Boston, een familie die zo oud was dat de Mayflower Society en de Daughters of the American Revolution hun onmogelijk de toegang tot hun exclusieve organisaties konden weigeren, al hadden ze het liefst de deur voor hen gesloten en het slot tweemaal omgedraaid. Hun stammoeder, Maria Owens, die in 1680 naar Amerika was gekomen, bleef zelfs voor haar eigen familie een mysterie. Niemand wist wie de vader van haar kind was, en niemand kon bevatten hoe ze zo’n prachtig huis kon laten bouwen terwijl ze een vrouw alleen was, schijnbaar zonder middelen. De afkomst van de opvolgers van Maria was al even dubieus. Echtgenoten verdwenen zonder een spoor. Dochters brachten dochters voort. Kinderen liepen weg en werden nooit meer teruggezien.

In elke generatie waren er wel een paar die Massachusetts waren ontvlucht, en dat gold ook voor Susanna Owens. Als jonge vrouw was ze naar Parijs ontsnapt en daarna was ze getrouwd en had zich in New York gevestigd, waar ze haar kinderen voor hun eigen bestwil alle kennis over hun erfgoed had ontzegd, wat ertoe had geleid dat ze knagende vermoedens hadden over wie ze waren. Het was van meet af aan duidelijk dat ze anders waren dan andere kinderen, dus had Susanna het gevoel dat ze geen andere keuze had dan haar eigen regels opstellen. Niet wandelen bij maanlicht, geen ouijaborden, geen kaarsen, geen rode schoenen, geen zwarte kleding, niet zonder schoenen lopen, geen amuletten, geen nachtbloeiers, geen boeken over magie lezen, geen katten, geen kraaien en je niet verder wagen dan Fourteenth Street. Maar hoe Susanna ook probeerde deze regels af te dwingen, de kinderen bleven haar tegenwerken. Ze wilden per se ongewoon zijn. De oudste was Frances, met een roomwitte huid en bloedrood haar en van jongs af aan het vermogen om met vogels te communiceren, die al naar haar raam zwermden toen ze nog in de wieg lag. Daarna kwam Bridget, Jet genoemd vanwege haar inktzwarte lokken, een meisje dat even mooi als verlegen was en dat leek te weten wat anderen dachten. Als laatste was er Vincent, het aanbeden jongste kind, in alle opzichten een verrassing, de eerste en enige jongen in de familie, een begenadigd musicus die al floot voordat hij kon lopen, zo charismatisch en onbevreesd dat zijn bezorgde moeder hem als peuter aan de lijn hield om te voorkomen dat hij ervandoor ging.

De kinderen werden snel groot aan het eind van de jaren vijftig, en hun vreemde gedrag nam langzaam maar zeker toe. Ze taalden niet naar spelletjes en hadden geen belangstelling voor andere kinderen in het park. Als hun ouders naar bed waren, glipten ze uit de ramen van het sjofele herenhuis in Eighty-Ninth Street in de Upper East Side, waarna ze gingen ravotten op het dak, de brandtrappen af roetsjten en na verloop van tijd op elk uur van de dag door Central Park zwierven. Ze schreven met zwarte inkt op de muren van de woonkamer, lazen elkaars gedachten en verstopten zich in de bijkeuken in de kelder, waar hun moeder hen nooit kon vinden. Alsof het hun plicht was, schonden ze de regels stuk voor stuk. Franny droeg zwart en kweekte nachtjasmijn op haar vensterbank, Jet las alle boeken van E. Nesbit en voerde straatkatten in het steegje, en Vincent waagde zich vanaf zijn tiende downtown.

Ze hadden alle drie de grijze ogen waar hun familie om bekendstond, maar de zussen waren in elk opzicht elkaars tegenpolen. Frances was nukkig en argwanend, terwijl Jet goedhartig was, en zo gevoelig dat ze netelroos kon krijgen van een negatieve opmerking. Jet was modieus en trad in de stijlvolle voetsporen van haar moeder, maar Frances was gewoonlijk verfomfaaid en had ongekamd haar. Ze was het gelukkigst als haar laarzen onder de modder zaten tijdens een wandeling door het park, dwalend door Sheep Meadow. Door haar gave kon ze vogels naar zich toe laten komen door alleen haar hand omhoog te houden. Van een afstandje leek het, als ze zo hard rende dat ze bijna vloog, alsof ze hun taal sprak en eerder voor hun wereld was bestemd dan voor die van haarzelf.

Wat Vincent betrof: die bezat zo’n onaardse charme dat een verpleegster van de kraamafdeling van het Columbia-Presbyterian Hospital hem slechts een paar uur na zijn geboorte onder haar jas had gestopt voor een mislukte poging tot ontvoering. Tijdens het proces had ze tegen de rechter gezegd dat de ontvoering niet haar schuld was. Ze was betoverd geweest en had hem niet kunnen weerstaan. Langzaam maar zeker werd dat een veelgehoorde verzuchting. Vincent was door en door verwend en werd door Jet behandeld als babypop en door Frances als wetenschappelijk experiment. Als je hem kneep, vroeg Frances zich af, zou hij dan gaan huilen? Als je hem een pak koekjes gaf, zou hij ze dan allemaal opeten en misselijk worden? Ja, zo bleek, en nogmaals ja. Als Vincent zich misdroeg, wat vaak het geval was, verzon Frances verhaaltjes vol straffen voor kleine jongetjes die niet gehoorzaam waren, maar hij liet zich niet weerhouden door haar vermanende praatjes. Niettemin was ze zijn beschermer en dat bleef ze, ook nog toen hij veel groter was dan zij.

De school waar ze naartoe gingen, werd door alle drie de kinderen verafschuwd, al had Susanna Owens erg haar best gedaan om te zorgen dat ze er werden aangenomen, door in het herenhuis van de familie cocktailparty’s voor het bestuur van de Starling School te houden. Hun huis was weliswaar bouwvallig wegens geldgebrek – hun vader, een psychiater, wilde een groot deel van zijn patiënten per se gratis behandelen – maar maakte desondanks steevast indruk. Susanna richtte de zitkamer voor schoolbijeenkomsten in met zilveren dienbladen en zijden sierkussentjes, die speciaal voor die gelegenheid werden gekocht en meteen de volgende dag werden teruggebracht naar Tiffany en Bendel. Starling was een snobistisch instituut waar veel kliekjes werden gevormd, met een bewaker die bij de voordeur in Seventy-Eighth Street stond. Uniforms waren voor alle leerlingen verplicht, hoewel Franny geregeld haar grijze rok opstroopte en haar kriebelige kniekousen omlaag rolde, zodat haar met sproetjes bezaaide knieen bloot waren. Haar rode haar krulde bij vochtig weer en haar huid verbrandde als ze langer dan een kwartier in de zon was. Franny viel op in de menigte, wat haar mateloos irriteerde. Ze was lang en bleef groeien, tot ze in de voorlaatste klas van de basisschool uiteindelijk de gevreesde één meter tachtig bereikte. Ze had altijd buitengewoon lange, veulenachtige armen en benen gehad. Daarom duurde haar klunzige periode tien jaar, van de tijd dat ze een stuurse kleuter was die boven alle jongens uitstak, tot ze vijftien werd. Ze droeg vaak rode laarzen, die ze in een tweedehandswinkel had gekocht. Vreemd meisje, stond er altijd in haar rapport. Misschien is er een psychologisch onderzoek nodig?

De zussen waren buitenbeentjes op school en vooral Jet was een makkelijk doelwit. Haar klasgenoten kregen haar aan het huilen met een lelijk briefje of een welgemikte duw. Toen het zover kwam dat ze zich het grootste deel van de dag in de meisjes-wc’s opsloot, greep Franny snel in. Algauw snapten de andere leerlingen dat ze de zusjes Owens maar beter niet konden dwarsbomen, als ze tenminste niet over hun eigen schoenen wilden struikelen of wilden staan hakkelen als ze voor de klas werden geroepen voor een overhoring. De zussen hadden iets wat gevaarlijk aanvoelde, zelfs als ze alleen maar sandwiches met tomaat zaten te eten in de kantine, of boeken uitzochten in de bibliotheek. Als je ze tegenwerkte, kreeg je griep of de mazelen. Als je ze op stang jaagde, was de kans groot dat je bij het hoofd van de school werd geroepen en werd beschuldigd van spieken of spijbelen. Eerlijk gezegd kon je de zusjes Owens maar beter met rust laten.

Franny’s enige vriend was Haylin Walker, die tien centimeter langer was dan zij, en even antisociaal. Hij was vanaf zijn geboorte een gedoodverfde Starling-leerling. Zijn grootouders hadden het atletiekgebouw, Walker Hall, gedoneerd; Franny, die een hekel had aan sport, had het omgedoopt tot Hell Hall. In de laatste klas van de basisschool had Hay een roemrucht protest opgevoerd door zichzelf aan het dessertrek in de kantine vast te ketenen om loonsverhoging voor de kantinemedewerkers te eisen. Franny bewonderde zijn lef, al keken de andere leerlingen alleen maar met grote ogen toe en weigerden ze in te vallen toen Haylin begon te scanderen: ‘Gelijkheid voor iedereen!’

Nadat de conciërge de ketting verontschuldigend had doorgezaagd met een ijzerzaag, kreeg Haylin een flinke preek van het schoolhoofd en moest hij een opstel schrijven over arbeidersrechten, wat hij eerder een voorrecht dan een straf vond. Hij kreeg de opdracht tien pagina’s te schrijven, maar leverde in plaats daarvan een boekwerk van bijna vijftig bladzijden in, keurig voorzien van voetnoten, waarin hij Thomas Paine en Franklin Delano Roosevelt citeerde. Hij kon niet wachten tot het volgende decennium. Alles zou anders worden in de jaren zestig, zei hij tegen Franny. En als ze geluk hadden, zouden ze dan vrij zijn.

Haylin verachtte zijn rijke, bevoorrechte achtergrond en droeg rafelige, tot op de draad versleten kleding, en laarzen die zo oud waren dat er gaten in de zolen zaten. Het enige wat hij wilde, waren een hond en toestemming om naar de openbare school te gaan. Zijn ouders ontzegden hem beide wensen. Zijn vader was de grootste aandeelhouder van een bank met vestigingen over de hele wereld, die al sinds 1824 gevestigd was in Manhattan, wat een grote bron van schaamte was voor Hay. Tegen de tijd dat ze op de middelbare school zaten, had hij overwogen zijn naam wettelijk te veranderen in Jones of Smith, zodat niemand hem in verband kon brengen met zijn familie en hun ongehoorde hebberigheid. Een van de redenen dat hij Franny vertrouwde, was dat ze volstrekt niet onder de indruk was van uiterlijk vertoon. Het liet haar koud dat hij in een penthouse op Fifth Avenue woonde, of dat zijn vader een butler had die naar Oxford was geweest en een jacquet en gepoetste schoenen droeg.

‘Wat een kouwe drukte,’ zei Franny altijd.

Maar het belangrijkste was dat ze allebei geïnteresseerd waren in natuurwetenschappen. Haylin was momenteel de effecten van cannabis op zijn calorie-inname aan het bestuderen. Tot dusver was hij in nog geen maand tijd ruim twee kilo aangekomen en was hij niet verslaafd geraakt aan marihuana, maar aan jamdonuts. Hij leek gemakkelijk in de omgang, behalve als hij het had over biologie, onrecht of zijn toewijding aan Franny. Hij liep achter haar aan en het leek hem niets te kunnen schelen dat hij zichzelf belachelijk maakte. Als ze bij elkaar waren, had hij een intense glans in zijn ogen die Franny verontrustend vond. Het was alsof er een heel ander deel van hem bestond, een verborgen kant die werd aangewakkerd door emoties waar hij noch Franny aan toe was.

‘Vertel me alles over jezelf,’ zei Haylin vaak tegen haar.

‘Je kent me al,’ zei Frances dan. Hij kende haar beter dan wie dan ook. Beter, vreesde ze soms, dan ze zichzelf kende.

In tegenstelling tot Franny en Jet doorliep Vincent zijn schooltijd fluitend. Hij was begonnen met gitaarspelen en was in een mum van tijd zijn leraar voorbijgestreefd, en algauw volgden hordes dwepende meisjes hem door de schoolgangen. Zijn belangstelling voor magie begon al vroeg. Hij haalde kwartjes uit de oren van zijn klasgenoten en stak lucifers aan met een ademtocht. In de loop der tijd werd zijn talent groter. Met één blik kon hij de elektriciteit in huize Owens op hol laten slaan, zodat de lichten begonnen te flikkeren en daarna sissend helemaal uitgingen. Gesloten deuren sprongen van het slot zonder dat iemand ze had aangeraakt, ramen gingen open en dicht als hij in de buurt was. Als Franny vroeg hoe hij die dingen voor elkaar kreeg, weigerde hij zijn methoden prijs te geven.

‘Vis dat zelf maar uit,’ zei hij met een grijns.

Vincent had een bordje op zijn slaapkamerdeur gehangen, BETREDEN OP EIGEN RISICO, maar Franny liep zo naar binnen om de kamer te doorzoeken. Ze vond niets interessants in zijn bureauladen of in de kast, maar toen ze in de ruimte vol spinnenwebben onder het bed van haar broer graaide, ontdekte ze een occult handboek met de titel De magiër. Franny kende de geschiedenis ervan, want het stond op hun moeders lijst van verboden boeken. Toen het in 1801 werd gepubliceerd, was het zo populair dat er niet genoeg exemplaren van konden worden gedrukt. Mensen pleegden diefstal in hun verlangen het te bezitten, en veel liefhebbers verstopten het onder de vloerplanken. Vincents beduimelde exemplaar was nog even machtig als altijd. Het rook naar zwavel, en zodra Franny het zag, kreeg ze een niesbui. Als ze zich niet vergiste, was ze allergisch voor dat ding.

De magiër voelde zo heet aan dat ze haar vingers aan het omslag brandde toen ze het uit de verstopplek plukte. Het was niet het soort boek dat iemand in een opwelling uitzocht. Je moest weten waarnaar je op zoek was, en je moest de moed hebben ermee om te gaan.

Franny gooide het boek op de keukentafel toen Vincent zat te lunchen. Daar gingen de aardappelsalade en de koolsla, spetterend over het tafelblad. De rug van het boek was zwart met goud, en gebarsten van ouderdom. De dikke pil kreunde toen hij op tafel terechtkwam.

‘Waar komt dit vandaan?’ vroeg ze.

Vincent staarde ernaar en gaf geen krimp. ‘Van een tweedehandsboekenkraampje bij het park.’

‘Dat is niet waar,’ zei Franny vastberaden. ‘Je bent nog nooit van je leven bij een boekenstalletje geweest!’

Vincent kon andere mensen iets wijsmaken, zelfs Jet liet zich om de tuin leiden door zijn charme, maar Franny had een instinct voor zulke dingen. De waarheid voelde licht en groen, maar een leugen zakte naar de grond, zo zwaar als metaal, een substantie die ze altijd meed, want daardoor leek het net alsof ze achter tralies gevangenzat. Toch was er geen aantrekkelijker leugenaar dan Vincent, en Franny voelde een golf van liefde voor haar broer toen hij schouderophalend de waarheid vertelde.

‘Je hebt gelijk. Ze zouden het nooit bij een boekenkraampje kunnen verkopen,’ biechtte hij op. ‘Het is nog steeds illegaal.’

De exemplaren die tijdens de eeuwwisseling boven water waren gekomen, waren op Washington Square op de brandstapel gelegd en er was een nauwelijks bekende wet die het de New Yorkse bibliotheken en boekhandels verbood het boek in bezit te hebben of te verkopen. In het boek, dat nu opengeslagen op tafel lag, zag Franny plaatjes van heksen die naar een galgenheuvel werden geleid. Het jaartal dat onder de illustratie gedrukt stond, was 1693. Er ging een huivering van herkenning door haar heen. Ze had onlangs een opstel voor geschiedenis geschreven over de processen in Salem en daardoor wist ze dat dat het jaar was waarin veel heksen die terechtgesteld zouden worden uit New England ontsnapten, op zoek naar een tolerantere plek, die ze vonden in Manhattan. Terwijl de anti-hekserijwaanzin in New England voortraasde – aangewakkerd door politiek, hebzucht en religie en opgehitst door Cotton Mather en de beruchte, wrede rechter John Hathorne, hadden er in New York slechts twee heksenprocessen plaatsgevonden: in 1658 en daarna in 1665, één in Queens, het ander op Long Island, destijds Yorkshire genaamd, in het stadje Setauket, en bij beide betrof het inwoners die banden hadden met Boston. In New York, had Franny ontdekt, was het mogelijk om vrij te zijn.

‘Waarom zou je dit willen hebben?’ Franny’s vingertoppen waren roetkleurig geworden en ze had een raar gevoel in haar buik.

Natuurlijk was het echt iets voor Vincent om belangstelling te hebben voor het occulte en niet voor iets gewoons zoals voetbal of atletiek. Op school werd hij regelmatig geschorst vanwege kattenkwaad, emmers water die omlaag vielen, busjes pepperspray die werden leeggespoten. Zijn gedrag bracht zijn vader enorm in verlegenheid, want die had onlangs een boek gepubliceerd met de titel Een vreemde in huis, een analyse van probleemjongeren, opgedragen aan zijn kinderen, die geen van allen van plan waren het te lezen, al was het nogal een bestseller.

Franny kon wel raden waar De magiër vandaan kwam. De plek op hun moeders lijst waar ze nooit mochten komen. Downtown. Het gerucht ging dat je alles wat in andere delen van Manhattan verboden was, daar kon vinden. Dierenharten, mannenbloed, betoveringen die dodelijk konden zijn. De voornaamste reden dat hun moeder hun geen toestemming gaf om naar Greenwich Village te reizen, was dat het werd gezien als een oord vol bohemiens, drugsverslaafden, homoseksuelen en beoefenaars van zwarte magie. Toch had Vincent het voor elkaar gekregen daarnaartoe te gaan.

‘Geloof me, je hoeft je nergens zorgen om te maken,’ mompelde hij, terwijl hij De magiër snel oppakte. ‘Echt, Franny, het is maar een suf boek.’

‘Voorzichtig,’ zei Franny vermanend.

Misschien had ze het ook wel tegen zichzelf, want ze schrok vaak van haar eigen vermogens. Het kwam niet alleen doordat vogels door haar werden aangetrokken of doordat ze had ontdekt dat ze ijspegels kon laten smelten door de aanraking van haar hand. Er zat een of andere wetenschappelijke logica achter die beide reacties. Ze was kalm en niet bang als er vogels om haar heen fladderden, en haar lichaamstemperatuur was bovengemiddeld, dus het was logisch dat ze ijs kon smelten. Maar op een avond, toen ze op de brandtrap buiten voor haar slaapkamer stond, had ze zo hard aan vliegen gedacht, dat haar voeten een ogenblik waren losgekomen van de grond en ze in de lucht had gehangen. Ze wist dat dat empirisch gezien onmogelijk was.

‘We weten niet precies waar we mee te maken hebben,’ mompelde ze tegen haar broer.

‘Maar er is iets, hè?’ vroeg Vincent. ‘Iets binnen in ons. Ik weet dat onze moeder wil doen alsof we net zo zijn als alle anderen, maar je weet dat dat niet zo is.’

Daar dachten ze allebei even over na. De meisjes hadden hun talenten, net als Vincent. Zo kon hij schimmige stukjes van de toekomst zien. Hij had geweten dat Franny vandaag op De magiër zou stuiten en dat ze dit gesprek zouden voeren. Sterker nog, dat had hij met blauwe inkt op zijn huid geschreven. Nu hield hij zijn arm omhoog om het haar te laten zien. Franny vindt het boek.

‘Toeval,’ zei Franny vlug. Er was geen andere aannemelijke verklaring.

‘Weet je het zeker? Wie zegt dat het niet meer is dan dat?’ Vincent dempte zijn stem. ‘We kunnen proberen erachter te komen.’

Ze gingen samen zitten, zij aan zij, en trokken hun keukenstoelen dichter naar elkaar toe, niet zeker van wat er in hen opbloeide. Ze concentreerden zich en de tafel steeg op en bleef een paar centimeter boven de vloer hangen. Franny schrok zo dat ze met haar vlakke handen op tafel sloeg om te voorkomen dat hij verder omhoogging. Hij kwam onmiddellijk weer met een klap op de grond terecht.

‘Laten we het afwachten,’ zei ze, rood verhit door dit rare moment.

‘Hoezo afwachten? Hoe sneller we weten wat het is, hoe beter. We willen het kunnen beheersen, niet dat het ons beheerst.’

‘Er is geen het,’ hield Franny vol, logisch redenerend als altijd, zich er heel goed van bewust dat haar broer het over magie had. ‘Er is een rationele verklaring voor elke actie en reactie.’

Na het keukenincident bleef de tafel altijd scheef staan, waarbij de borden en glazen van het blad dreigden te glijden, als om hen eraan te herinneren dat wie ze ook waren en wat hun geschiedenis ook mocht zijn, Vincent gelijk had gehad. Ze waren niet zoals de anderen.

I

Niets van dit geëxperimenteer zou de goedkeuring hebben kunnen wegdragen van dokter en mevrouw Burke-Owens, als ze van dergelijke spelletjes hadden af geweten. Het waren elegante, serieuze mensen die avonden doorbrachten met een Tom Collins of een whisky sour in hun hand in de Yale Club, want nadat de dokter zijn bul had gehaald aan Harvard, was hij geneeskunde gaan studeren in New Haven, een stadje waarvan haar moeder opbiechtte dat ze er nooit meer naartoe wilde. Ze hielden allebei voortdurend in de gaten of hun kroost geen erfelijke afwijkingen vertoonde en tot dusver waren ze niet bijzonder hoopvol. In zijn teksten lanceerde dokter Burke-Owens een persoonlijkheidstheorie die nature boven nurture stelde, waarbij hij ervan uitging dat de kernpersoonlijkheid van een kind nooit kon worden veranderd. Niet alleen de hersenen waren voorgeprogrammeerd, stelde hij, maar ook de ziel. Aan de genetische eigenschappen van een persoon viel niet te ontkomen, ondanks een gezonde omgeving, en dat was geen goed voorteken voor Frances en Bridget en Vincent.

Ze hadden geluk dat hun vader zich voornamelijk bezighield met zijn patiënten, die heimelijk via een aparte ingang het huis binnenkwamen en afdaalden naar de praktijk in de kelder van het herenhuis van de familie Owens. Terwijl de therapie aan de gang was, glipte Vincent vaak naar beneden en zocht in de garderobekast de zakken van de patiënt door, op zoek naar geld, pepermuntjes en valium. Daarna lagen alle drie de kinderen op de keukenvloer, ontspannen door de gele pilletjes die Vincent had gevonden, en sabbelden ze op pepermuntjes terwijl ze de snikkende bekentenissen afluisterden die door het verwarmingsrooster naar boven filterden. Dankzij die luistervinksessies wisten ze alles van obsessies, depressies, manieën, seksuele voorkeuren en overbrenging, lang voordat de meeste mensen van hun leeftijd zelfs maar wisten wat een psychiater was.

I

Elk jaar kwam er een doos in knisperend cellofaan gewikkelde, naar lavendel geurende zwarte zeep uit Massachusetts. Susanna weigerde te zeggen wie de afzender was, al waste ze zich er trouw mee. Misschien had ze daardoor wel zo’n romige, stralende huid. Franny ontdekte waar de zeep toe in staat was nadat ze met kerst een keer een stuk had gepikt. Toen Jet en zij hem uitprobeerden, liet de zeep hun huid glanzen, maar ze werden er ook zo melig van dat ze niet meer konden ophouden met lachen. Ze vulden de wasbak met bubbels en spetterden elkaar nat met water, en algauw waren ze doorweekt tot op hun huid. Toen hun moeder ze aantrof, terwijl ze het glibberige stuk zeep als een hete aardappel heen en weer gooiden, griste ze het uit hun handen.

‘Dat is niet voor kinderen,’ zei ze, al was Franny bijna zeventien en zou Jet de zomer daarop zestien worden.

Haar moeder verborg zonder enige twijfel iets onder de dikke lagen mascara die ze droeg. Ze sprak nooit over haar familie en de kinderen hadden nog nooit ook maar één bloedverwant ontmoet. Naarmate ze ouder werden, werden hun vermoedens sterker. Susanna Owens sprak in raadsels en gaf nooit rechtstreeks antwoord. Leg jullie zwaarden neer, zei ze resoluut als er werd gekibbeld aan tafel. Boter die smolt in een kom betekende dat er iemand in de buurt verliefd was, en een vogel in huis kon je ongeluk met zich meevoeren als hij het raam uit vloog. Ze wilde per se dat haar kinderen blauw droegen als bescherming, en zakjes lavendel meenamen in hun zakken, al gooide Franny die zakjes altijd weg zodra ze buiten het blikveld van haar moeder was.

Ze begonnen zich af te vragen of hun moeder soms een spion was. Rusland was de vijand en op Starling moesten de leerlingen vaak ineengehurkt met hun handen over hun hoofd onder hun tafeltje gaan zitten voor een bommeldingsoefening. Spionnen hadden geen familiebanden en dubieuze verledens, net zomin als hun moeder, en ze maakten dubbelzinnige opmerkingen, net als zij altijd deed. Ze deden vaag over hun verleden om hun ware achtergrond en bedoelingen te verhullen, en Susanna had het nooit over haar studietijd, vertelde nauwelijks iets over de plek waar ze was opgegroeid en liet niets los over haar ouders, behalve dan dat ze beweerde dat die op jonge leeftijd overleden waren tijdens het maken van een cruise. De kinderen Owens kenden alleen de minimale feiten: Susanna was opgegroeid in Boston en had als model gewerkt in Parijs voordat ze zich settelde met de vader van de kinderen, die wees was en geen familie had. Hun moeder was altijd vreselijk chic en droeg zelfs op bewolkte dagen een zwart met gouden zonnebril en overdadige designerkleding uit Parijs, en ze had altijd Chanel no. 5 op, zodat elke kamer waar ze kwam heerlijk geurde.

‘En toen kwamen jullie,’ zei Susanna dan opgewekt, terwijl iedereen kon zien dat kinderen krijgen een zware beproeving voor haar was geweest. Ze was duidelijk niet in de wieg gelegd voor het gezinsleven. Ze was een belabberde kokkin en leek niks te snappen van welke huishoudelijke taak dan ook. De wasmachine bezorgde haar eindeloze kopzorgen en stroomde vaak over. Het fornuis was vaker uit dan aan en elk gerecht dat ze probeerde, was halfgaar. Zelfs macaroni met kaas was te hoog gegrepen. Eenmaal per week kwam er een huishoudelijke hulp om te dweilen en te stofzuigen, maar die werd ontslagen nadat Susanna had gezien dat ze de kinderen leerde hoe ze een ouijabord moesten gebruiken, dat in beslag werd genomen en in de openhaard werd verbrand.

‘Jullie kennen de regels!’ riep ze. ‘Roep het duister niet op als je niet klaar bent voor de gevolgen.’ Susanna leek wel krankzinnig toen ze het ouijabord met een pook in de vlammen propte.

Haar hang naar regels maakte haar kinderen alleen nog maar nieuwsgieriger. Waarom trok haar moeder de gordijnen dicht op de Dag van de Arbeid en liet ze hen in het donker zitten? Waarom droeg ze een zonnebril op maanverlichte avonden? Waarom raakte ze in paniek als het zout op was, en rende ze gauw naar de markt om nieuw te kopen? Ze zochten naar aanwijzingen over hun afkomst, maar er waren slechts weinig aandenkens, hoewel Franny op een dag een oud fotoalbum vond, dat in een katoenen doek gewikkeld op de bovenste plank van de gangkast lag. Er stonden verschoten foto’s in van vrouwen in een rijkelijk begroeide, overwoekerde tuin, een rij meisjes met lange rokken die naar de camera grijnsden, een zwarte kat op een veranda, hun moeder toen ze jong was, staand tegenover de Notre-Dame. Toen Susanna Franny met opgetrokken knieën op de canapé in de zitkamer door het album zag bladeren, pakte ze het onmiddellijk af. ‘Het is voor je eigen bestwil,’ zei ze teder. ‘Ik wil gewoon dat jullie een normaal leven leiden.’

‘Moeder,’ zei Franny zuchtend. ‘Hoe kom je erbij dat ík dat wil?’

I

Wat is voorbestemd, gebeurt onvermijdelijk, of je het er nu mee eens bent of niet. Op een ochtend in juni veranderde hun leven voorgoed. Het was 1960 en opeens heerste het gevoel dat alles kon gebeuren, plotseling en onaangekondigd. Het was een grote opluchting geweest toen het eind van het schooljaar kwam, maar het leven thuis was verstikkend. New York City was een heksenketel van vervuiling en vochtigheid. Net toen de temperatuur boven de dertig graden uitsteeg en de kinderen zich al doodverveelden, zat er een brief bij de post. De envelop leek te pulseren, alsof hij een kloppend hart had. Er zat geen postzegel op, maar toch hadden de Amerikaanse posterijen het gepast gevonden hem door de brievenbus in hun voordeur te schuiven.

Susanna wierp er één blik op en zei: ‘Hij is van mijn tante Isabelle.’

‘Hebben we een tante?’ vroeg Franny.

‘Goeie god, niet zij,’ merkte dokter Burke-Owens op. ‘Maak die brief niet open.’

Maar Susanna had haar nagel al onder de flap van de envelop gestoken. Ze had een vreemde uitdrukking op haar gezicht, alsof ze een deur openmaakte die heel lang dicht was geweest. ‘Het is een uitnodiging voor Franny. Iedereen die zeventien is geworden krijgt er één. Dat is traditie.’

‘Dan moet ik gaan,’ zei Franny vlug. Alles om onder haar moeders regels uit te komen.

‘Als je dat doet, zal niets ooit meer hetzelfde zijn,’ waarschuwde haar moeder.

‘Dat lijkt me stug,’ zei Franny, die de envelop pakte. Boven alles had ze lef, en als niemand durfde in te grijpen, deed zij dat altijd wel. En de brief was aan háár geadresseerd, niet aan haar moeder.

‘Massachusetts moet koste wat het kost vermeden worden,’ wierp hun vader op. ‘Contact met welk familielid dan ook zal karaktertrekken aanwakkeren die momenteel latent zijn.’

Franny negeerde haar vader, verdiept in het ouderwetse handschrift dat deed denken aan vogelsporen.

Je mag vanmiddag vertrekken en tegen etenstijd arriveren.

‘Ben jij gegaan toen je zeventien was?’ vroeg Franny aan haar moeder.

Susanna knipperde met haar grote, grijze ogen. Gevangen in Franny’s blik kon ze geen leugen vertellen. ‘Ja,’ gaf ze toe. ‘Daarna vertrok ik naar Parijs en daarmee was het afgelopen. Maar jij…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet niet of ik jou wel alleen laat gaan. Je bent al rebels genoeg.’

‘Nietwaar!’ zei Franny met haar gebruikelijke opstandigheid.

Vincent trapte op Franny’s voet om haar het zwijgen op te leggen. Hij wilde wanhopig graag op avontuur. ‘Wij gaan wel met haar mee,’ zei hij.

‘Dan kunnen we op haar letten,’ voegde Jet eraan toe.

Ze hadden een besluit genomen. Ze zouden die zomer ontsnappen. Terwijl hun ouders ruzieden, gingen Franny, Vincent en Jet hun koffers pakken en schreeuwden naar elkaar dat ze hun badkleding en sandalen niet moesten vergeten, opgewonden om eindelijk te achterhalen waar ze vandaan kwamen.

Toen ze hun koffers en rugzakken en Vincents gitaar meenamen naar de keuken, zat hun moeder met roodomrande ogen in haar eentje aan tafel. Ze staarden haar in verwarring aan. Was ze bondgenoot of vijand?

‘Het ís een formele uitnodiging,’ zei Susanna. ‘Ik heb jullie vader uitgelegd dat het niet gepast is om onfatsoenlijk te doen tegen mijn tante, maar ik weet niet of hij het begrijpt.’ Ze wendde zich tot Vincent en Jet. ‘Zullen jullie op Franny letten?’

Ze verzekerden haar dat ze dat zouden doen.

‘Isabelle zal jullie verrassen,’ zei Susanna tegen hen. ‘Jullie krijgen tests als jullie ze totaal niet verwachten. Jullie denken dat niemand jullie in de gaten houdt, maar ze is zich bewust van alles wat jullie doen. En jullie moeten beloven dat jullie bij me terugkomen,’ zei ze in tranen. Ze was zelden zo emotioneel en haar kinderen merkten haar wanhoop op. Daardoor was het nog meer de moeite waard om naar Massachusetts te gaan.

‘Natuurlijk komen we terug,’ zei Franny. ‘We zijn New Yorkers.’

‘Het is alleen maar voor de zomer,’ stelde Jet hun moeder gerust.

Iedereen moest uiteindelijk het huis uit, toch? Ze moesten er zelf op uittrekken en uitzoeken wie ze waren en wat hun toekomst zou brengen. Maar op dit moment wilde Vincent alleen maar een buskaartje, en toen hij naar zijn zussen keek, zag hij dat ze het met hem eens waren. Ze konden niet meer terug, er was geen uitvlucht mogelijk, ze konden geen genoegen meer nemen met het gewone leventje dat ze elke dag noodgedwongen hadden geleid.

I

Ze arriveerden op midzomeravond, de zomerzonnewende, als de dag zo lang is dat het voor één keertje lijkt alsof je alle tijd van de wereld hebt. De rozen stonden in bloei en er zweefde een groene zweem van pollen door de schemerende lucht. Toen ze door het stadje liepen, stonden de buren achter de ramen te loeren. Het was algemeen bekend dat in het zwart geklede onbekenden waarschijnlijk naar Magnolia Street gingen. De meeste mensen meden de familie Owen en geloofden dat elk contact met hen niet alleen de dag van vandaag, maar ook je toekomst kon bezoedelen. Er werd gezegd dat sommige leden van de familie een paard in een pan met water konden zetten en het dan konden veranderen in een slang. Als ze stof in een cirkel strooiden, kon je daar maar beter niet overheen stappen, zelfs niet als het stof verdween, want dan kon je in een gat van verlangen of spijt vallen en nooit meer opstaan.

‘Niet bepaald hartelijk,’ zei Jet op bezorgde toon, toen de buren hen dreigend aankeken.

‘Laat ze toch stikken,’ merkte Franny op. Had haar zus dan niets geleerd op de Starling School? Het oordeel van andere mensen had niets te betekenen, tenzij je er zelf betekenis aan toekende.

Op zijn veertiende was Vincent al knapper dan goed voor hem was. Hij was één vijfennegentig en imposant, ook al was hij mager. Nu stootte hij zijn vuist in de lucht en jouwde de plaatselijke toeschouwers uit. In een mum van tijd klikten er in de hele straat sloten dicht.

‘Uitstekend,’ zei Vincent. ‘Daar hebben we geen last meer van.’

Hij viel overal waar hij kwam op, maar vooral hier, in een klein stadje waar jongens van zijn leeftijd met afzakkende spijkerbroeken aan het honkballen waren op een stoffig veldje en ophielden met spelen om naar de buitenstaanders te kijken die door de stad liepen. Vincent had zijn zwarte haar glad achterovergekamd en had zijn gitaar over zijn ene schouder gehangen, ondanks zijn vaders bewering dat een gitaar, net als een sportwagen, het verlengde was van een beschadigd mannelijk ego. ‘Goed, dan ben ik dus beschadigd,’ had Vincent schouderophalend gezegd. ‘Wie niet?’

Toen ze aan het eind van Magnolia Street waren aanbeland, bleven ze een ogenblik ontmoedigd staan. Het huis was enorm en had scheefstaande schoorstenen en tientallen ramen die gemaakt waren van groen glas. Het hele terrein was omheind door een smeedijzeren hek, maar er was geen ingang te bekennen.

‘Voelen jullie hier iets?’ vroeg Vincent aan zijn zussen.

‘Muggen?’ opperde Franny. Ze keek taxerend naar de met slijk bedekte plassen in de gigantische moestuin. ‘Waarschijnlijk een grote kans op dysenterie.’

Vincent vertrok zijn gezicht en zei: ‘Wie wil maaien, moet zaaien,’ waarna hij op onderzoek uitging. De tuin was zo weelderig en groen dat je er duizelig van werd. Er stond een kippenhok, waar een paar bruine en witte klokkende kippen naar zaadjes pikten die op de grond waren gestrooid; een tuinschuurtje, omringd met vederachtig onkruid dat hoger was dan Vincent; en een broeikas met een hangslot, die er uitermate veelbelovend uitzag als potentiële schuilplaats.

‘Hier,’ riep Vincent nadat hij wat stekelachtige struiken opzij had getrokken. Hij had een roestig toegangshek ontdekt, dat naar een hardstenen pad leidde. Zijn zussen liepen achter hem aan naar de veranda en renden het trappetje op. Franny stond op het punt op de deur te kloppen, toen die vanzelf openging. Ze deden alle drie een stap achteruit.

‘Het is gewoon een oude deur,’ zei Franny met afgemeten stem. ‘Meer niet. Het is een warme dag en de houten kozijnen zijn uitgezet.’

‘Denk je?’ Vincent richtte zich tot zijn volle lengte op en tuurde door de schaduwen. Hij voelde de tochtstroom. ‘Er is hier veel meer. Honderden jaren meer.’

Isabelle Owens was in de keuken met haar rug naar hen toe aan het rondscharrelen. Ze was een ontzagwekkende vrouw; haar lichaam mocht dan klein zijn, haar houding was dominerend. Haar witte haar was slordig opgestoken, maar haar huid was volmaakt, ondanks haar leeftijd. Ze had zich elke dag van haar leven in het zwart gekleed en dat was vandaag niet anders. Franny staarde naar haar tante, tot die zich plotseling naar hen omdraaide, waarna Franny impulsief wegdook achter een plant in een pot, terwijl haar hart in haar keel bonkte. Vincent en Jet volgden haar voorbeeld en hurkten naast hun zus neer, waarbij ze hun handen voor hun mond sloegen om niet in lachen uit te barsten. Ze hadden Franny nog nooit zo zien blozen.

‘Sst,’ siste ze hun toe.

‘Ik dacht wel dat jullie allemaal zouden komen opdagen, dus wat weerhoudt jullie ervan om binnen te komen? Zijn jullie konijntjes of dappere helden?’ riep hun tante. ‘Een konijntje schiet weg en denkt dat het veilig is, waarna het wordt gegrepen door een havik. Een dappere held komt met mij dineren.’

Ze deden wat hun gezegd werd, al hadden ze het gevoel dat ze een ander leven zouden binnenstappen als ze dat deden.

Franny ging als eerste, en zo hoorde dat ook, aangezien ze de eerstgeborene en hun beschermer was. Bovendien was ze nieuwsgierig. De keuken was enorm, met een oude grenenhouten tafel die zo lang was dat er wel tien mensen aan konden zitten, en een gigantisch zwart fornuis, zo’n ding dat al tientallen jaren niet meer werd verkocht. Isabelle had een groentestoofpot en plumpudding gemaakt en er was versgebakken rozemarijnbrood. De tafel was gedekt met porseleinen borden en kommen met wilgenmotief, en oud tinnen bestek dat wel een poetsbeurt kon gebruiken. Er hingen geen klokken in huis, en het voelde alsof de tijd een ander tempo zou aannemen zodra je hier over de drempel stapte.

‘Bedankt voor de uitnodiging,’ zei Franny beleefd.

Je moest toch iets zeggen als je degene niet kende met wie je de hele zomervakantie zou doorbrengen, vooral als die een soort macht leek te bezitten die je duidelijk maar beter kon respecteren.

Isabelle keek haar strak aan. ‘Als je me echt wilt bedanken, doe dan iets aan wat er in de eetkamer is.’

De kinderen keken elkaar aan. Dit was vast en zeker een van die tests waar hun moeder hen voor had gewaarschuwd.

‘Oké.’ Franny nam de uitdaging aan zonder te weten wat het was. ‘Dat doe ik.’

Haar broer en zus liepen nieuwsgierig achter haar aan. Het huis was kolossaal en had drie verdiepingen. In alle kamers hingen zware gordijnen om de zon buiten te sluiten, en ondanks de stofdeeltjes in de lucht, glom het houtwerk overal. Er waren vijftien soorten hout gebruikt om de schoorsteenmantels en de wandpanelen te vervaardigen, waaronder licht eiken, zilveresdoorn, kersenhout en een paar boomsoorten die nu niet meer bestonden. Er waren twee trappen, een smal trappetje achterin dat als een puzzel omhoogdraaide, en een elegante trap, vervaardigd van mahoniehout. Ze bleven staan en keken omhoog naar de bewerkte trap, waar halverwege een zitje in het raamkozijn was. Er hing een portret boven van een mooie donkerharige vrouw, gekleed in het blauw.

‘Dat is jullie voorouder, Maria Owens,’ zei hun tante, die hun voorging naar de eetkamer.

‘Ze staart ons aan,’ fluisterde Jet tegen haar broer.

Vincent snoof. ‘Flauwekul. Beheers je, Jet.’

In de eetkamer was het schemerig, de damasten gordijnen waren dichtgetrokken. Er bleek geen geest te hoeven worden verjaagd, slechts een bruin vogeltje dat door een half openstaand raam binnen had weten te glippen. Elk jaar op midzomeravond wist er een mus binnen te komen, die met een bezem naar buiten moest worden gejaagd, want als hij wegvloog, zou al het ongeluk met hem meevliegen. Isabelle wilde al een bezem aanreiken die de klus zou helpen klaren, maar dat was niet nodig. De vogel kwam uit zichzelf naar Franny toe, net als de vogels in Central Park altijd deden, en streek fladderend op haar schouders neer, waarna hij zijn veren opschudde.

‘Dat is de eerste keer,’ zei Isabelle, die haar best deed om niet geïmponeerd over te komen. ‘Dat heeft geen enkele vogel ooit gedaan.’

Franny nam de mus beschermend in haar handen. ‘Hallo,’ zei ze zachtjes. De vogel keek haar met zijn kraaloogjes aan, getroost door de klank van haar stem. Franny liep naar het raam en liet hem los in de open lucht. Jet en Vincent kwamen kijken hoe hij tussen de takken van een heel oude boom verdween, een van de weinige olmen in de straat die de iepenziekte hadden overleefd. Franny draaide zich om naar haar tante. Er werd iets tussen hen uitgewisseld, een onuitgesproken goedkeuring.

‘Welkom thuis,’ zei Isabelle.

I

Toen ze eenmaal geïnstalleerd waren, konden ze niet bedenken waarom ze niet elke zomer in Magnolia Street hadden doorgebracht. Tante Isabelle was verrassend inschikkelijk. Tot hun grote verrukking kon slecht gedrag haar helemaal niets schelen. Eet- en slaapgewoonten zeiden haar niets. Snoep als ontbijt, als ze dat lekker vonden. De hele dag frisdrank. Als ze wilden, mochten ze opblijven tot de zon opkwam en uitslapen tot het middaguur. Ze hoefden hun kamer niet op te ruimen en zichzelf niet te verzorgen.

‘Doe wat je wilt,’ zei ze tegen de kinderen. ‘Zolang je maar niemand schaadt.’

Als Vincent sigaretten wilde roken, hoefde hij zich niet achter het tuinschuurtje te verstoppen, al liet Isabelle hem wel merken dat ze het er niet mee eens was. Roken viel in de categorie schade toebrengen, al was de enige die Vincent er schade mee toebracht hijzelf.

‘Slecht voor je longen,’ zei Isabelle berispend. ‘Maar je houdt ervan het lot te tarten, nietwaar? Maak je geen zorgen, het komt allemaal goed.’

Hun tante leek delen van Vincents psyche te doorgronden waar zelfs zijn zussen geen weet van hadden. Vincent had nooit laten merken dat er vaak een golf van schrik door hem heen ging als hij langs een spiegel liep. Wie was hij eigenlijk? Een vermist persoon? Een lichaam zonder ziel? Hij hield iets voor zichzelf verborgen en misschien kon hij maar beter naar advies luisteren. Hij drukte zijn sigaret uit in een pot met een geranium, maar was er nog steeds niet van overtuigd dat hij zich moest bekommeren om zijn gezondheid of gewoonten.

‘We gaan allemaal dood,’ zei hij.

‘Maar dat hoeven we toch niet te overhaasten?’ Isabelle haalde de sigarettenpeuk weg om te zorgen dat de plant niet vergiftigd zou raken door de nicotine. ‘Je bent een goede knul, Vincent, wat de mensen ook mogen zeggen.’

I

Het enige licht in de stad dat na middernacht brandde, was dat op de achterveranda van het huis van de Owens’. Het ging al honderden jaren aan, eerst met olie, daarna met gas en nu met elektriciteit. Er fladderden motten door de klimop. Dit was het tijdstip waarop er vrouwen op bezoek kwamen, op zoek naar een middel tegen netelroos, hartzeer of koorts. De lokale bevolking mocht de familie Owens dan misschien niet, mensen staken misschien de straat over als ze Isabelle naar de markt zagen lopen met een zwarte paraplu boven haar hoofd om de zon te weren, maar zodra ze in nood verkeerden, baanden ze zich een weg door de doornstruiken en klimplanten om bij de veranda te komen en aan te bellen, in de wetenschap dat ze welkom waren als het verandalicht brandde. Ze werden verwelkomd in de keuken, waar ze aan de oude grenenhouten tafel gingen zitten. Dan vertelden ze hun verhaal, soms te gedetailleerd.

‘Hou het kort,’ zei Isabelle altijd, en vanwege haar strenge blik deden ze dat altijd. De prijs van een kuur kon zo laag zijn als een dozijn eieren of zo hoog als een diamanten ring, dat hing van de omstandigheden af. Een symbolische betaling was prima in ruil voor mierikswortel en rode peper tegen hoesten, dillezaadjes om de hik te verdrijven, koortsthee om griep in de kiem te smoren, of frustratiethee om de slapeloze nachten van de moeder van een nukkige zoon te verzachten. Maar er werden vaak remedies gevraagd die veel prijziger waren, kuren waarvoor iemand datgene moest betalen wat hem het dierbaarst was. Om een man weg te kapen die een ander toebehoorde, om een web te weven dat misstappen verhulde, om een misdadiger op het rechte pad te krijgen, om iemand te bereiken die op de rand van de afgrond stond en hem weer op de been te krijgen: dat soort middeltjes was duur. Franny was in de voorraadkast al op een paar verontrustende ingrediënten gestuit: het bloederige hart van een duif, kleine kikkers, een glazen medicijnflesje met tanden erin, plukken haar om te koken of te verbranden, dat hing ervan af of je iemand bij je wilde houden of hem weg wilde laten gaan.

Franny had de gewoonte aangenomen om op de achterste trap te gaan zitten luistervinken. Ze had bij de apotheek een blauw schrift gekocht om de remedies van haar tante in op te schrijven. Vlindertulpen om dromen te duiden, bergamot om rustig te kunnen slapen, zwart mosterdzaad voor het verdrijven van nachtmerries, middeltjes waarvoor essentiële oliën van amandel, abrikoos of mirre van doornbomen in de woestijn nodig waren. Twee eieren, die nooit opgegeten mochten worden, onder het bed om een bedorven atmosfeer te zuiveren. Azijn als reinigend bad. Knoflook, zout en rozemarijn, de eeuwenoude tovermiddeltjes om het kwaad te verdrijven.

Vrouwen die een kind wilden, moesten maretakken boven hun bed hangen. Als dat niet werkte, moesten ze negen knopen in een sterk touw maken, dat touw verbranden en de as opeten, en dan zouden ze gauw zwanger raken. Je moest blauw dragen ter bescherming. Maanstenen waren nuttig in verbintenissen met de levenden, topaas om contact te krijgen met de doden. Koper, gewijd aan Venus, zou een man bij je brengen en zwarte toermalijn zou jaloezie elimineren. Als het op liefde aankwam, moest je altijd voorzichtig zijn. Als je iets wat toebehoorde aan de man van wie je hield in een kaarsvlam liet vallen en daar dennennaalden en goudsbloemen aan toevoegde, zou hij de volgende ochtend bij je op de stoep staan, dus je kon maar beter heel zeker weten dat je dat wilde. Het simpelste en betrouwbaarste liefdesdrankje was gemaakt van anijs, rozemarijn, honing en kruidnagel, dat negen uur had staan koken op de achterste brander van het oude fornuis. Het had altijd 9,99 dollar gekost en werd daarom Love Potion Number Nine genoemd, dat het beste werkte op het negende uur van de negende dag van de negende maand.

Na het afluisteren had Franny besloten dat magie niet zo heel veel verschilde van wetenschap. Beide zochten naar betekenis waar die er niet was, naar licht in de duisternis, naar antwoorden op vragen die voor stervelingen te moeilijk te bevatten waren. Tante Isabelle wist dat haar nichtje op de trap aantekeningen zat te maken, maar zei er niets van. Ze had een speciaal plekje in haar hart voor Franny. Ze leken meer op elkaar dan Franny zou willen weten.

I

Gelukkig bleef Isabelle laat op met haar klanten, dus konden ze erop rekenen dat ze ’s middags een dutje deed. Daardoor kregen Frances, Jet en Vincent lange, lome dagen cadeau, waarop ze op zichzelf waren aangewezen. Ze koersten naar de stad, langs een oud kerkhof waar de enige naam op de grafstenen Owens was. Ze bleven bij het roestige hek staan en zwegen, enigszins overweldigd door al die met mos bedekte stenen. Toen Jet op verkenning wilde, weigerden de anderen.

‘Het is zomer en we zijn vrij. Laten we een beetje leven,’ zei Franny, die Jets arm beetpakte om haar mee te trekken voorbij het hek van het kerkhof.

‘Laten we voluit leven,’ stelde Vincent voor. ‘Tenminste, voor zover mogelijk in dit boerenstadje.’

Ze bestelden sorbets bij de met linoleum bedekte frisdranktoonbank van de oude apotheek, dwaalden wat door lommerrijke lanen en gingen in het park op het gras liggen kijken hoe de plaatselijke zwanen vervelende kinderen achternajoegen over het gras, waar ze de slappe lach van kregen. Hun lievelingsactiviteit op bijzonder warme dagen was een wandeling naar Leech Lake, een plek die de meeste mensen meden, want als een zwemmer naar de donkere diepte voorbij het riet waadde, wachtten hem daar tientallen bloedzuigers. Franny had altijd een pak zout in haar rugzak om de bloedzuigers die zich zouden vastzuigen te verwijderen, maar om de een of andere reden bleven ze uit de buurt.

‘Wegwezen,’ riep ze en dat deden ze dan.

De Owens-kinderen lagen uren te zonnebaden en daagden elkaar daarna uit om van de hoge rotsen af te duiken en in het ijskoude groene water te plonzen. Hoe diep ze ook doken, ze kwamen altijd onmiddellijk weer huiverend en sputterend aan de oppervlakte, niet in staat te zinken of zelfs maar hun hoofd onder water te houden.

‘We hebben een vreemd drijfvermogen,’ zei Jet opgewekt, terwijl ze op haar rug dobberde en water in de lucht spetterde. Zelfs in haar oude, zwarte badpak was ze prachtig, het soort jonge, opbloeiende vrouw dat vaak jaloezie of lust opwekt.

‘Je weet wie er niet kunnen verdrinken,’ merkte Vincent op vanaf zijn hoge plekje op een platte rots. Daar had hij alles over geleerd uit De magiër, met illustraties van vrouwen die op krukken werden gebonden en in vijvers werden verdronken. Hij streek met één hand zijn lange haar naar achteren, wetend dat zijn vader woest zou zijn als hij met deze dikke haardos terug zou keren naar de stad. Toen zijn zussen geen antwoord gaven en hem alleen maar niet-begrijpend aankeken, gaf hij zelf het antwoord: ‘Heksen.’

‘Alles is te verklaren door de wetenschap,’ zei Franny op haar botte, directe manier. ‘Ik geloof niet in sprookjes.’

‘Franny,’ zei Vincent op vastberaden toon. ‘Je weet wie we zijn.’

Wat haar broer impliceerde, beviel haar niet. Waren ze minder dan menselijke wezens, behoorden ze tot de schepsels die gevreesd werden en die door bendes achterna werden gezeten door de straten? Was dat de reden dat de buren hen meden en dat de tafel omhoog was gekomen op die rare dag in de keuken, toen ze zichzelf op de proef hadden gesteld?

‘Ik ben dol op sprookjes,’ zei Jet dromerig. Ze voelde zich net een waternimf toen ze in het meer dreef, een pure, elementaire geest. Ze droogde zich af en legde een kanten kleed over een rots in de vorm van een tafel, waarop ze een lunch van sandwiches met eiersalade en selderijstengels neerzette. Ze had de thermosfles gevuld met Frustratiethee volgens een recept dat ze in de keuken van tante Isabelle hadden gevonden. Iedereen die deze drank binnenkreeg, zou een goed humeur en vrolijkheid te beurt vallen, eigenschappen die Franny volgens Jet dringend nodig had.

Er verscheen een grijns op Vincents gezicht toen ze hun onvermogen om te zinken bespraken. ‘Ik denk dat het vrij duidelijk is wat we zijn.’ Hij hield zijn armen omhoog en de vinken in de bosjes vlogen op in een wervelende zwerm. ‘Zie je wat ik bedoel? We zijn niet normaal.’

‘Normaal is geen wetenschappelijke term,’ zei Franny geringschattend. ‘En iedereen kan een vink laten opschrikken. Dat kan zelfs een kat. Probeer ze eens naar je toe te roepen.’ Ze stak haar hand uit en er streken een paar vinken op neer, die in haar handpalm zaten te kwetteren tot ze op hen blies om hen te verjagen. Ze was behoorlijk trots op haar bijzondere vermogen.

‘Dat bedoel ik nou!’ zei Vincent lachend. Hij sprong in het meer en stuiterde omhoog alsof hij werd afgeweerd. ‘Kijk dan!’ riep hij vrolijk, terwijl hij vlak boven het water bleef zweven.

Die avond wierp Vincent zijn zussen tijdens het eten een blik toe en wendde zich tot zijn tante om te vragen of de verhalen die hij over de familie Owens had gehoord klopten.

‘Jullie weten wie jullie zijn,’ antwoordde Isabelle. ‘En ik stel voor dat jullie dat nooit ontkennen.’

Ze vertelde hun over een Owens-nicht met de naam Maggie, die een zomer was komen logeren en haar best had gedaan om bevriend te raken met de buurtbewoners door verhalen over haar familie te vertellen. Hoe ze naakt in de tuin dansten en wraak namen op onschuldige mensen, en de hemel verzochten om hagel en storm. Ze ging zelfs zover dat ze een opiniestuk voor de plaatselijke krant schreef, de naam Owens te schande maakte en opperde dat ze allemaal de gevangenis in moesten.

De familie deed de deur op slot en zei tegen Maggie dat ze terug moest naar Boston. Dat de buitenwereld tegen hen was, was tot daaraan toe, maar een van hen? Dat was een heel ander verhaal.

Maggie Owens was zo woedend dat ze met koffers en al op de stoep werd gezet, dat ze vervloekingen begon uit te spreken, en met elke vervloeking werd ze steeds kleiner. Sommige bezweringen werken tegen je, of misschien hielden de Owens-nichten die in het huis waren wel een zwarte omkeerspiegel omhoog. Elk verdorven woord dat Maggie uitsprak, kwam bij haar terug. Ze kon niet eens de deur ontgrendelen. De magie die door haar aderen had gestroomd, was verdwenen. Ze had ontkend wie ze was, en als dat gebeurt, kun je maar al te gemakkelijk iets heel anders worden, waarschijnlijk het eerste wezen dat je ziet, en in haar geval was dat een konijntje dat door de tuin huppelde. Maggie ging in het gras liggen slapen als een vrouw, en werd wakker als konijn. Nu at ze onkruid en dronk melk die voor haar op een schoteltje werd achtergelaten.

‘Hou jullie ogen open,’ zei Isabelle tegen de kinderen. ‘Misschien zie je haar wel in de tuin. Dat gebeurt er als je verloochent wie je bent. Zodra je dat doet, werkt het leven je tegen en heb je je lot niet langer in eigen handen.’

I

De tuin was de plek waar Jet het liefste was. Ze was dol op de schaduwrijke stukken groen waar azalea’s en lelietjes-van-dalen welig tierden, maar sinds hun het verhaal van hun nicht was verteld, maakte ze zich zorgen als er konijnen kwamen die peterselie, munt en de krullerige Bostonse sla kwamen eten, die in keurige rijtjes geplant waren.

‘Wij worden nooit veranderd in konijnen, als je dat soms dacht,’ zei Franny. ‘Zo dom zijn we niet.’

‘Ik word liever een vos,’ verkondigde Vincent. Hij was zichzelf een liedje van Ramblin’ Jack Elliot op de gitaar aan het aanleren. ‘Heimelijk, sluw, onder de radar.’

‘Ik zou liever een kat zijn,’ zei Jet. Hun tante had zes zwarte katten. Een daarvan, Wren genaamd, was erg gehecht geraakt aan Jet en liep vaak achter haar aan als ze onkruid ging wieden. Jet had het knagende vermoeden dat Isabelle het verhaal van hun eigenzinnige nicht rechtstreeks aan haar had verteld, als waarschuwing voor al die keren dat ze een gewoon meisje had willen zijn.

Een groot, onbevreesd konijn keek hen dreigend aan. Het had zwarte snorharen en grijze ogen. Jet voelde haar huid verkillen. ‘Maggie?’ zei ze met zachte stem. Er kwam geen antwoord. ‘Zullen we haar melk geven?’ vroeg ze aan Franny.

‘Melk?’ vroeg Franny neerbuigend. ‘Het is maar een konijn, meer niet.’ Franny gooide wat graspollen in de richting van het konijn. ‘Ksst,’ beval ze.

Tot hun afschuw bleef het konijn zitten waar het zat en kauwde doodgemoedereerd op paardenbloemblaadjes.

‘Zij is het,’ fluisterde Jet, die haar zus aanstootte.

‘Maggie?’ riep Frances. Ze geloofde haar tantes verhaal geen seconde, maar er was absoluut iets geks aan dit beest. ‘Ga weg!’ zei ze.

Jet dacht dat ze beter kon vragen dan commanderen. ‘O, konijn, laat ons alsjeblieft met rust,’ zei ze lief en respectvol. ‘Het spijt ons dat je geen vrouw meer bent, maar dat komt door hun toedoen, niet door ons.’

Het konijn gehoorzaamde en hupte naar het boomrijke gedeelte, waar de bijenkorf stond. Terwijl Jet onkruid en bramentakken op een hoop gooide, besloot ze dat ze elke ochtend trouw een schoteltje melk neer zou zetten. Franny keek hoe het konijn zich terugtrok en vroeg zich af of er onder de zachtaardige aard van haar zusje niet meer schuilging dan Vincent en zij vermoedden. Misschien kenden ze haar niet zo goed als ze dachten.

Inmiddels had Franny zo haar eigen vermoedens over hun afkomst. Ze ging nu vaak zelf op pad op regenachtige middagen. Terwijl de anderen luierden, bracht zij tijd door in de openbare bibliotheek, waar ze door oude, met inkt besmeurde exemplaren van de Salem Mercury en de Essex Gazette bladerde. Ze had een erfenis van hekserij ontdekt, die in verband werd gebracht met de familie Owens. In het stadsregister, dat in de nogal sjofele zaal met zeldzame boeken werd bewaard, stond een lijst met misdrijven waar leden van hun familie van werden beschuldigd, in een tijdperk waarin elke vrouw die werd beschuldigd van onnatuurlijke daden kon worden verdronken in Leech Lake. Maar heksen konden niet worden verdronken, tenzij ze behoorlijk werden verzwaard door stenen in hun zakken of hun laarzen te doen, of in hun mond te proppen, die daarna met zwart garen werd dichtgenaaid. De misstappen van de familie Owens hadden onder andere te maken met hekserij, betovering, diefstal van een koe, het gebruik van kruiden om ziekte te verlichten, buitenechtelijke kinderen, en vijanden die te lijden hadden onder pech. De eerst aanklager was John Hathorne geweest, de rechter die verantwoordelijk was voor de processen die tot de dood van zoveel onschuldige mensen hadden geleid.

Franny was op een aantekening gestuit waaruit bleek dat het dagboek van Maria Owens werd bewaard in de zaal met zeldzame boeken. Het dagboek lag in een la die de bibliothecaresse moest openmaken met een ijzeren sleutel. Het slot haperde en ging pas open na veel gepor. In de la lag het dunne boekje met een gevlekt, blauwgrijs omslag, dat nauwgezet in plastic was verpakt.

‘Wees er voorzichtig mee,’ waarschuwde de bibliothecaresse. Ze was duidelijk bang voor het dunne boekje, dat ze zelf weigerde aan te raken. Ze bood Franny een paar witte handschoenen aan, die ze moest aantrekken om te zorgen dat ze het tere papier niet zou beschadigen. Er hing zoveel stof in de kamer dat Franny een akelige niesbui kreeg.

‘Je hebt precies twintig minuten,’ zei de bibliothecaresse. ‘Anders kan er narigheid van komen.’

‘Narigheid?’ Franny was nieuwsgierig.

‘Je begrijpt wat ik bedoel. Dit is een boek met toverspreuken dat Maria Owens heeft geschreven toen ze in de gevangenis zat. Het had verbrand moeten worden, maar dat weigerde het bestuur van de bibliotheek. Ze dachten dat het ongeluk zou brengen om het te vernietigen, dus hebben we het al die tijd tegen wil en dank bewaard.’

Pas op voor de liefde, had Maria Owens op de eerste bladzijde van het dagboek geschreven. Weet dat liefde een vloek is voor onze familie.

Franny maakte zich zorgen over de vermelding van een vloek. Al die tijd dat ze weg waren, had ze brieven aan Haylin geschreven. Op vrijdagmiddag bracht ze die naar het postkantoor en dan haalde ze de brieven op die hij had gestuurd. In New York bestudeerde Haylin het ecosysteem van de Loch, het riviertje dat door de Ravine, een bebost deel van Central Park, stroomde. Vuurvliegjes die zich daar verzamelden, gingen synchroon aan en uit. Het leek net of ze één gezamenlijke hartslag hadden en dezelfde boodschap het donker instuurden. Soortgelijke incidenten waren gemeld in de Great Smokey Mountains en Allegheny National Forest, maar het leek erop dat Haylin de eerste was die het fenomeen in Manhattan had waargenomen.

Die zomer ging Franny elke dag naar de zaal met zeldzame boeken om het dagboek te lezen. De bibliothecaresses leerden haar op den duur kennen en wenden aan het lange, roodharige meisje dat het priegelige handschrift kwam bestuderen dat zo klein was dat ze een vergrootglas nodig had om de woorden van de remedies en kuren te kunnen ontcijferen. Franny fleurde de omgeving op met haar zoektocht naar informatie en historie, en sommige bibliothecaresses stonden haar een uur toe met de tekst, al was dat strikt tegen de regels. Ze vonden dat alle boeken gelezen mochten worden zolang de lezer wilde.

Toen Franny op de laatste bladzijde van Maria’s dagboek was aanbeland, begreep ze dat één gebroken hart hen allemaal had beinvloed. Maria was verstoten door de vader van haar kind, een man die ze nooit bij naam noemde. Het volstaat om te zeggen dat hij mijn vijand had moeten zijn, maar in plaats daarvan werd ik verliefd op hem en maakte ik de fout hem mijn liefde te verklaren. Ze wilde haar dochter beschermen, en haar kleindochter, en alle dochters van de Owens’ die nog zouden volgen, door ervoor te zorgen dat geen van hen het verdriet zou ervaren dat zij had gekend en dat anders het leven van degene van wie ze hielden zou worden verwoest. De vloek was simpel: Verwoesting van elke man die verliefd op hen werd.

Toen Franny dat las, trok ze wit weg.

Het is hier niet hetzelfde zonder jou, had Haylin in een van zijn brieven geschreven.

Daarna, duidelijk beschaamd omdat hij een bepaalde grens had overschreden, had hij die regel doorgekrast en er saai hier voor in de plaats gezet. Maar Franny had door de uitgeveegde zwarte inkt heen gekeken en kende de waarheid. Het was ook niet hetzelfde zonder hem.

Vraag niet wat de spreuk is of hoe die tot stand is gekomen. Ik ben bedrogen en verlaten. Dat wil ik niet voor enig lid van mijn familie.

‘Denk je dat ik op haar lijk?’ vroeg Jet op een dag, toen ze zag dat Franny in gedachten verzonken in het raamkozijnzitje naar het portret zat te kijken. Een van Maria’s middeltjes vereiste dat het kloppende hart van een duif uit de vogel werd gehaald terwijl hij nog leefde. Voor een ander moesten het haar en de afgeknipte vingernagels van een ontrouwe man worden verzameld en daarna met cederhout en salie worden verbrand.

‘Je wilt niet op haar lijken,’ antwoordde Franny snel. ‘Het is noodlottig met haar afgelopen. Geloof me, ze was ongelukkig. Ze werd beschuldigd van hekserij.’

Jet ging naast haar zus zitten. ‘Ik vraag me af of dat ook met mij was gebeurd als ik in die tijd had geleefd. Ik kan horen wat mensen denken.’

‘Nietwaar,’ zei Franny. En daarna, met een blik op haar zus: ‘Echt?’

‘Ik wil het niet,’ zei Jet. ‘Het gebeurt gewoon.’

‘Goed. Wat denk ik dan nu?’

‘Franny,’ protesteerde Jet. ‘Gedachten horen privé te zijn. Ik doe mijn best er niet naar te luisteren.’

‘Serieus. Vertel. Wat denk ik nu?’

Jet zweeg even. Ze pakte haar lange, zwarte haar met één hand beet en tuitte haar lippen. Sinds ze naar Massachusetts waren gekomen, was ze met de dag mooier geworden. ‘Je denkt dat we niet hetzelfde zijn als andere mensen.’

‘Nou, dat heb ik altíjd al gedacht.’ Franny lachte, opgelucht omdat dat alles was wat haar zus had opgepikt. ‘Dat is niets nieuws.’

Later, toen Jet naar de tuin ging, stond ze onder de seringen met hun donkere, hartvormige bladeren. Alles rook naar munt en spijt.

Ik wilde dat we net zo waren als andere mensen.

Dat had Franny gedacht.

O, wat zou ik graag willen dat we verliefd mochten worden.

I

Op een stralende zondag zagen de meisjes bij het ontwaken een derde meisje in hun kamer. Hun nichtje April Owens kwam op bezoek. April was opgegroeid in de verfijnde wereld van Beacon Hill. Met haar platinablonde haar dat in vlechtjes was gebonden die tot haar middel reikten, en de allerlichtste grijze ogen, zag ze eruit als een schilderij uit vroeger tijden, al gedroeg ze zich buitengewoon modern. Zo had ze een pakje sigaretten en een zilveren aansteker bij zich en droeg ze zwarte eyeliner. Ze was bitter en fel en had lak aan andermans mening. En het gekste was wel dat ze een fret aan een lijn had; die liep rustig naast haar en maakte haar meteen veel interessanter dan alle andere meisjes die ze hadden ontmoet.

‘Heeft de kat jullie tong opgegeten?’ vroeg ze toen de zussen haar zwijgend aanstaarden.

‘Absoluut niet,’ zei Franny, die opschrok uit haar mijmeringen. ‘Ik zou nog liever de tong van de kat opeten.’

‘Nou, miauw,’ zei April spinnend.

April had vorige zomer dit huis bezocht, toen zij zeventien was geworden, en nu was ze weggelopen uit Beacon Hill en was ze teruggekeerd naar de enige plek waar ze werd geaccepteerd. Haar aanwezigheid was een onverwachte verrassing en, naar Franny’s mening, volslagen onnodig. April kleedde zich alsof ze naar Parijs of Londen ging in plaats van naar een klein stadje in New England.

Ze droeg een korte, zwarte rok, een ragdunne blouse en witleren laarzen. Ze had parelroze lipstick op en haar lange, lichte kapsel had een pony die bijna haar ogen bedekte. Ze pakte haar koffer uit: chique kleren, make-up, verschillende kaarsen en een beduimeld exemplaar van Lady Chatterly’s minnaar, dat verboden was geweest in Engeland en pas onlangs in Amerika was gepubliceerd.

‘Dat zou ik dolgraag lezen,’ zei Jet, toen ze de gewaagde roman zag waar iedereen het over had.

April gooide haar nicht het boek toe. ‘Als je maar niet verdorven wordt,’ zei ze met een grijns.