HITTE

Lis Lucassen

HITTE

© 2015 Lis Lucassen
Omslagontwerp en opmaak binnenwerk: Natasja Storm

Nederlandse rechten Storm Publishers

ISBN 978 94 92098 07 8

NUR 301

Dit boek is ook leverbaar als paperback, ISBN 978 94 92098 06 1

www.stormpublishers.nl

www.young-adults.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Don’t say a word

just come over and lie here with me

‘cause I’m just about to set fire to everything I see

I want you so bad I’ll go back on the things I believe

There I just said it

I’m scared you’ll forget about me

John Mayer

Edge of Desire

1

Daan

De hitte overviel hem. In zijn herinnering was het nooit zo misselijkmakend warm geweest. De stof van zijn shirt plakte aan zijn rug en Daan vocht tegen de impuls om zijn mouwen op te stropen. Om het ding over zijn hoofd te trekken en weg te smijten. Geen optie.

De huid op zijn rechterschouder jeukte. Als deze verdomde busreis nog langer duurde, trok hij met liefde straks aan de handrem. Uitstappen in de middle of nowhere was vast duizend keer beter dan nog langer te moeten zitten in dit zweethok.

‘Doet die airco het niet of heb je er weer met je poten aangezeten?’ Daan strekte zijn arm om opnieuw aan het bolletje te draaien dat boven hem hing en waar af en toe een oprisping warme lucht uit kwam.

Naast hem draaide zijn broertje zich om. ‘Ik heb nergens aangezeten, jij zit constant te kloten met dat ding.’ Ook hij strekte zich uit en draaide aan het ventilatortje boven zijn hoofd. ‘De mijne doet het ook niet.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘We zijn er bijna.’

Als Joost het maar niet in zijn kop kreeg om het bijbehorende liedje te gaan zingen. Dan zou hij het liefst voor het voertuig springen.

‘Daan, ophouden.’

Hij keek opzij, recht in het gezicht van zijn moeder die hem een waarschuwende blik toewierp.

‘Wat?’

Ze wees naar zijn linkerhand, waarmee hij op en neer wreef over zijn rechterarm.

‘Jezus, ma,’ snauwde hij haar toe. Ze had er werkelijk waar geen idee van hoe het nu voor hem voelde, hier opgepropt te moeten zitten in deze rijdende doodskist. In de hel was het waarschijnlijk minder benauwd.

‘Alsjeblieft, Daniël.’ Haar vermoeidheid klonk door in de manier waarop ze zijn volledige naam uitsprak, het was te lezen in de groeven die in haar huid stonden, in de manier waarop haar groene ogen continu heen en weer flitsten, om altijd weer terug te komen naar hem.

‘Wat? Ben je bang dat het me lukt mijn slagader open te krabben?’

Zijn woorden hadden het gewenste effect. Ze wendde haar hoofd af. Hij had mazzel dat zijn vader hem niet had gehoord. Die lag met zijn hoofd tegen het raam gekanteld en leek zo diep in slaap, dat zelfs de constant jengelende muziek van de buschauffeur hem niet deerde.

De bus maakte een draai en net op tijd kon hij voorkomen dat hij tegen Joost aan schoof. Daan keek naar buiten en zag dat ze de ronde oprit van het hotel opreden. De buschauffeur trapte abrupt op de rem en Joost vloog met tablet en al naar voren.

‘We zijn er,’ merkte hij droogjes op.

‘Echt waar, joh?’ grijnsde Joost.

De chauffeur was gezegend met de meest monsterlijke snor die Daan ooit had gezien. Het ding leek een eigen leven te leiden en was hem direct al opgevallen toen de man hen van het vliegveld oppikte. Ook Joost scheen onder de indruk van de haarmassa. Daan stak zijn vinger onder zijn neus en trok zijn wenkbrauwen omhoog. Joost drukte twee vingers op zijn bovenlip en salueerde met de tablet tegen zijn voorhoofd.

‘Stop daarmee! Jullie lijken wel een stelletje kleuters!’ siste hun moeder hen toe. Daan liet zijn arm zakken en stak zijn handen in zijn broekzak. Snel liep hij achter Joost aan de lobby binnen. Braaf ging hij naast zijn broertje staan en bekeek de jongen die hen fake glimlachend welkom heette. De gast had verdacht veel weg van Ken. De manier waarop hij net iets te dicht op het meisje naast hem stond, deed Daan vermoeden dat deze Ken niet dezelfde inhoudsloze onderbroek had als de mannelijke barbiepop.

Het meisje keek hem aan, fronste toen ze haar blik liet gaan over zijn lange mouwen. De vraag lag in haar blauwe ogen. Hij wendde zijn hoofd af, van het bekende gevoel van schaamte kreeg hij het nog warmer dan hij het al had.

Lynn. Hij ving haar naam op. Ze had een mooie stem, een breekbaar randje kleurde haar woorden toen ze de gasten, hem, een fijne vakantie toewenste.

Daan zuchtte en liep naar zijn rugtas, die de besnorde chauffeur bij de andere koffers had neergelegd. Hoe sneller hij op zijn hotelkamer kwam, des te sneller hij het zweet en de irritatie van zich af kon spoelen onder een koude douche.

2

Lynn

De zon weerspiegelde diamanten in het gladde oppervlak van het zwembad. Lynn genoot van de rust. Het was na zessen en het terras rondom het zwembad was verlaten. Nog even en de ontbijtzaal ging open, nog even en de hotelgasten zouden hun buik rond eten om vervolgens een handdoek uit te spreiden over een strandstoel. De hele dag loom hangen in de zon. Vakantie. Ongehaast. Ongedwongen.

Lynn dronk haar thee op en wreef over het embleem op haar blauwe polo. ‘Animation Team’. Het was haar vierde week in hotel Tropical Beach, niet ver verwijderd van het daadwerkelijke tropische strand. Nog twee weken en het werk zat erop. Ze wilde niet denken aan haar terugkeer naar Nederland. Aan het eerste jaar pabo. Aan Esmee, die niet naast haar in de collegebanken zou zitten. Haar gedachten dreigden af te dwalen en dus concentreerde ze zich opnieuw op het blauwe water. Niet zo blauw als de zee, maar genoeg om de opkomende onrust tot kalmte te dwingen.

‘Ben je klaar?’ Stef plofte naast haar op de tuinstoel. Zijn blonde haar piekte nonchalant rond zijn gezicht, onder zijn blauwe ogen zag ze de bruinige wallen.

‘Laat geworden?’

Stef grinnikte, trok zijn knappe gezicht in de plooi en haalde zijn schouders op. ‘Eerder vroeg. Hoe laat is het?’ Hij wachtte niet tot ze op haar horloge keek, maar pakte haar pols vast en tuurde zelf naar de wijzers van het klokje. ‘Shit. Het is gewoon te vroeg.’ Hij zakte onderuit in de stoel en vouwde zijn armen voor zijn borst. Vanonder zijn lange wimpers keek hij haar aan. ‘Ik hoop maar dat Emmanuel rustig rijdt, dan kan ik nog net tien minuten slaap pakken.’

Buschauffeur Emmanuel bleek allesbehalve rustig te hebben gereden. Stef had net zijn ogen gesloten, toen ze het getoeter hoorden. Met een kreun kwam hij overeind, pakte Lynns hand en trok haar omhoog. Iets te ruw, waardoor ze tegen hem aan viel. Stef lachte en sloot zijn armen om haar heen. ‘Sjonge, als ik had geweten hoe goed dit voelt, had ik vannacht niet ...’

Lynn tikte hem tegen zijn schouder en ontsnapte uit zijn omhelzing. Ze voelde haar gezicht gloeien en dat kwam niet van de vroege ochtendzon. Ze zocht naar een passend antwoord, een manier om hem luchtig van repliek te dienen, maar zoals altijd miste ze het moment. Stef was alweer vooruitgelopen.

Stef was aantrekkelijk. Dat was een onomstotelijk feit. Het probleem was dat hij dat zelf dondersgoed wist en er handig gebruik van maakte. Zijn kamer kon bijna iedere avond rekenen op vrouwelijk bezoek. Hij was charmant en grappig maar ook bij vlagen arrogant en gemakkelijk. In meerdere betekenissen van het woord. Thuis zou ze gillend van hem zijn weggerend. Dat soort jongens zorgden ervoor dat ze zich onwijs ongemakkelijk voelde. Maar op dit zonovergoten eiland was het lastig wegrennen. En daarbij, ze had zich voorgenomen anders te worden. Zeker nu ze straks ging studeren, in haar eentje naar een onbekende stad. De oude Lynn kon ze daar niet gebruiken.

‘Goedemorgen allemaal!’ Stef spreidde zijn armen in een schijnomhelzing. Emmanuel kon nog net onder zijn uitgestrekte arm doorlopen, terwijl hij de laatste koffer de lobby in sleepte en bij de anderen zette. Lynn onderdrukte een glimlach bij het zien van de chauffeur met zijn grote snor en kale hoofd. Hij begroette haar met een klein knikje, telde hardop de koffers, zwaaide kort naar de vakantiegangers die hij net had afgezet en snelde naar buiten. Waarschijnlijk naar het vliegveld, bedacht Lynn zich, om een nieuwe horde reizigers op te pikken en naar hun hotels te vervoeren.

‘Welkom in Tropical Beach! Ik ben Stef Boot en dit is Lynn Stevens en wij heten u natuurlijk van harte welkom! Uw all inclusive-bandjes en keycard haalt u straks op bij de receptie en uw koffers worden door Pepito naar uw kamers gebracht.’ Stef haalde adem en Lynn keek naar de nieuwe gasten. Een stelletje van ongeveer haar eigen leeftijd, een oudere heer en dame en een gezin. Vader, moeder, een jochie van een jaar of dertien en ...

Lynn keek omhoog want de jongen was lang. Makkelijk een kop groter dan zijzelf en zelfs langer dan Stef. Hij droeg een loshangende broek die net tot over zijn knieën viel en een zwart shirt met lange mouwen. Onder de klep van zijn pet glansden twee bruine ogen. Hij keek haar kort aan, draaide toen zijn gezicht weg.

‘… Of niet, Lynn?’

Lynn herstelde zich en keek net iets te lang naar Stef. Ze had de rest van zijn welkomstspeech gemist. Hoe ging het ook alweer? Welkom, sleutels en bandjes halen bij receptie, animatieprogramma en dagtochten, hostess is er vanavond ... Ja, dat was het. Ze dwong een glimlach op haar gezicht. ‘Ja en zoals Stef al zei, geniet van het mooie weer en de prachtige omgeving. Als u vragen hebt, wij zijn er niet alleen voor de jongste gasten, maar ook voor u. Een heel fijne vakantie gewenst!’

De jongen liep als eerste van het groepje weg, trok een rode backpack uit de stapel koffers en hing deze rond zijn linkerschouder. Zonder te wachten op zijn ouders of broertje, beende hij uit het zicht.

3

Daan

De halve nacht had Daan wakker gelegen en geluisterd naar de trage in- en uitademing van Joost, die naast hem lag. Het bed lag onprettig. Eerst voelde de matras te hard, later belandde hij in een kuil. Het laken wikkelde zich vervelend om zijn benen en als hij het ding van zich af schopte, had hij vijf minuten later alweer spijt. De airco bromde en de koude lucht bevroor het laagje zweet op zijn lichaam.

Eindelijk sliep hij. Eindelijk. En nu stond zijn vader op de gang om hen te wekken. Hij beukte tegen de gesloten deur alsof de wereld verging.

‘Wil jij eerst douchen?’ Joost had zijn benen over de rand van het bed gegooid en keek hem over zijn schouder aan.

‘Nee.’

‘Slecht geslapen?’

Daan haalde zijn schouders op als antwoord.

‘Heb je last van je ...’

‘Ik heb last van jou,’ onderbrak hij zijn broertje.

Joosts houding veranderde, zijn rug verstarde en hij draaide zijn gezicht weg. Alsof de woorden hem fysiek pijn deden.

Daan kwam overeind, hij schoof omhoog tot hij met zijn rug tegen de achterkant van het bed zat. Hij wilde sorry zeggen maar Joost was al opgestaan. De deur van de badkamer sloeg met een knal in de sponning. Met een zucht liet hij zich weer onderuitzakken.

Zijn ouders dachten dat het een geweldig idee was. De vakantie. Misschien wel de laatste keer dat ze samen konden gaan, als gezin. Hij zou immers aankomend schooljaar eindexamen doen en wie weet waar hij volgend jaar zat. Hun stemmen geforceerd opgewekt, zo schel dat de superlatieven hem pijn deden aan zijn oren.

Toen hij zei dat hij niet meeging, niet mee wilde, luisterden ze niet. Ze praatten gewoon over hem heen. Over het hotel dat ze hadden geboekt, over alle bekende plekken die ze weer konden zien, over Hernando en dat het tijd werd hem weer eens op te zoeken.

Pas toen hij met zijn vuist tegen de muur had geslagen, pas toen zijn bloed vlekte op het witte stuc, keken ze op, de uitdrukking op hun gezicht de bekende mengeling van vermoeidheid, teleurstelling en wanhoop.

Maar ze luisterden nog altijd niet. Hem alleen laten was geen optie, had zijn vader gezegd. Zijn moeder liep naar de bijkeuken en sloot de deur. Haar toevluchtsoord, waar ze in een afgesloten kast alle herinneringen aan haar oudste zoon bewaarde. Herinneringen aan wie hij was voordat een vreemde gevuld met haat en woede zijn kapotte lichaam had opgeëist.

De sleutels van de kast bewaarde ze in haar portemonnee, omdat ze wist dat hij hem zou leeghalen als hij de kans kreeg. Al die nutteloze prullaria. De prijzen. Zijn tenue. De foto’s en de krantenknipsels. Het liefst kieperde Daan alles in de container. Dat zijn moeder zo krampachtig vasthield aan het verleden ... Snapte ze dan niet dat die jongen nooit meer zou terugkomen?

‘Daan! Joost! Komen jullie zo naar de ontbijtzaal? Ik blijf hier niet langer op de gang wachten.’ Zijn vader klopte nog een keer op de deur, waarschijnlijk om zijn woorden kracht bij te zetten.

Met een zucht draaide Daan zich op zijn zij en sloot zijn ogen. Soms verlangde hij naar de eindeloze rust die hij had gevoeld. Het uitgestrekte duister, tot hij zijn ogen opendeed in het ziekenhuis en alle ellende ineens vertienvoudigd werd.

‘Stinkerd! Jij kan douchen.’ Joost plofte naast hem op het bed, trok zijn tablet onder het kussen vandaan en stak de oortjes van zijn koptelefoon in zijn oren.

Met een zucht stond hij op en sleepte zichzelf naar de badkamer. De spiegel ontwijkend trok hij het shirt uit waarin hij die nacht had geslapen, zijn boxershort volgde. Snel stapte hij de douchecabine in en zette de kraan aan. Het water kletterde naar beneden.

Hij zeepte zijn haar in met shampoo uit het kleine flesje dat op een glazen plakje stond. Het rook naar jasmijn en pepermunt. Met zijn hoofd onder de straal ademde hij langzaam in door zijn neus en uit door zijn mond, terwijl het water over zijn lijf schuurde.

Blauwe ogen. Ze keken hem vol afschuw aan.

Het waren niet de blauwe ogen die hem gisteren observeerden. Dat meisje, Lynn heette ze, leek op Ella, maar toch ook weer niet. Waar Ella wist dat ze knap was, haar strakke lijf op exact de juiste plekken accentueerde en bewoog met een gracieus zelfvertrouwen, verborg Lynn zichzelf. Hij kon het niet anders omschrijven maar hij herkende het meteen.

Hij vroeg zich af wat ze precies verborgen hield. Niet alleen onder die polo. Eerder zou hij het als een uitdaging gezien hebben, om langzaam die schil van onzekerheid weg te pellen en te kijken hoe ver hij met haar kon gaan. Hoe ver hij haar kon laten gaan.

Water drong zijn open mond binnen toen hij zijn hoofd achteroverleunde, zijn gezicht in de waterval. Net voordat het gebrek aan adem hem liet duizelen, bewoog hij naar achteren en ademde in. De zuurstof brandde in zijn longen.

Daan zette de kraan uit en stapte onder de douche vandaan. Er lagen schone handdoeken over het rek, pluizig wit. Snel droogde hij zich af. En vloekte. Hij was vergeten zijn kleren mee te nemen naar de badkamer.

‘Joost?’ Hij legde zijn hand tegen de deur. ‘Joost!’

Zijn broertje gaf geen antwoord, lag vast nog met zijn koptelefoon op in bed.

‘Joost! Godver!’ Daan beukte met zijn vuist tegen de deur, nog altijd geen reactie. Het bezwete shirt en zijn boxer lagen op de grond. Hij raapte de kledingstukken op en trok ze weer aan. Het frisse gevoel dat de douche hem had gegeven, verdween direct.

In de kamer lag Joost inderdaad op zijn kant van het bed, zijn rug naar de deur. Hij hoorde de muziek van het spelletje door de oortjes van de koptelefoon heen. Joost droeg alleen zijn boxer. Een bekend gevoel drong zich aan hem op, een gevoel dat zijn ingewanden liet samentrekken en hem kort de adem benam.

Hoe zielig was het dat hij jaloers was op zijn dertienjarige broertje?

Daan beende naar zijn hoek van de kamer en rommelde door zijn rugtas. Met een schoon shirt en ondergoed in zijn hand, liep hij terug naar de badkamer. Helaas niet vlot genoeg.

‘Ik dacht dat jij ging douchen?’ Joost liet een van de oortjes langs zijn hals hangen en keek hem vragend aan.

‘Ik heb gedoucht.’

‘Waarom heb je je pyjama dan nog aan?’

‘Pyjama?’

Joost wees naar zijn outfit. ‘Je hebt dezelfde kleren aan als toen je de badkamer in ging.’

‘Wow! Sherlock Holmes!’ Hij gaf een trap tegen de matras, rakelings langs het uitstekende been van zijn broertje. ‘Ik was mijn kleren vergeten. Maar, scherp hoor. Poeh. Scherp!’

‘Daan ...’ De voorzichtige klank waarmee Joost zijn naam uitsprak, zette hem op scherp. ‘Je kunt je hier ook gewoon aankleden. Ik vind het niet erg om ...’

Iets bleef steken in zijn keel. Zijn binnenste groeide en zijn huid leek te klein te worden. Hij haatte het benauwde gevoel, maar niet zo erg als hij de rest haatte. De fluistering van medelijden, de breekbaarheid waarmee zelfs zijn puberbroertje met hem om meende te moeten gaan. Hij beende terug naar de badkamer en knalde de deur dicht. De herinnering aan Timo’s bezoek dreef naar boven, het gevoel dat hij toen had, hetzelfde als nu.

‘Shit.’ Timo keek hem aan vanaf zijn plek in de kamer. Zijn beste vriend durfde niet dichterbij te komen, had de kruk vlak naast de deur gezet. Klaar om te vluchten. De stilte tussen hen leek alles in neonlicht te zetten.

‘Shit, Daan. Ik ...’ Timo gebaarde wild in het rond, alsof hij daar de juiste woorden kon grijpen, die als aasgieren door de lucht vlogen. ‘Ik vind het echt vreselijk.’

Hij draaide zijn hoofd om, weg van de deur, weg van Timo, weg van de sympathie in de stem van zijn beste vriend die door hem heen sneed en hen voor het eerst in hun leven ongelijkwaardig maakte.

4

Lynn

‘Look at the beautiful water.’ Cherry, het kleine Engelse meisje, trok aan Lynns hand. ‘Can we go in? Please, Lynn, can we?’ Cherry deed haar naam eer aan, met haar rossige haar en bijpassende sproetjes.

Lynn schudde haar hoofd. ‘No, you can’t swim there, honey. It’s too deep.’

Teleurgesteld trok Cherry haar mee naar de ligstoelen. De kinderen hadden daar van stoelen en handdoeken een tent gemaakt. Cherry rende naar Ernesto, het Duitse kereltje. Ook Jip en Pleun, de twee Nederlandse kindjes die vandaag voor het laatst waren, begroetten haar. Cherry kroop de tent binnen, waar ze samen met andere kinderen gierend van het lachen hun pas gehaalde ijsjes opaten.

Lynn keek rond. Stef lag in het zwembad en speelde een spelletje waterpolo met de groep tieners. Hun gejoel joeg door tot ver over het hek van het hotel. Met een explosie van druppels schoot Stef de bal uit het water. Het ding rolde langs haar heen en bleef een paar meter verderop liggen.

‘Gast! Gooi even terug!’

Lynn volgde Stefs blik. De bal was voor twee in slippers gehulde voeten gerold. Ze keek omhoog, langs de knielange broek die losjes om zijn middel hing, langs het shirt met lange mouwen naar het norse gezicht, half verborgen in de schaduw die de klep van zijn pet erover wierp. De jongen stapte zonder hen een blik waardig te gunnen over de bal heen en liep door, naar een van de weinige strandstoelen die in de schaduw stonden.

‘Eikel.’ Stefs fluisteren was allesbehalve zacht.

Lynn keek om, zag de schouders van de jongen verstrakken. Even leek het erop of hij zou stoppen, maar toch liep hij door, plofte op een stoel neer en haalde zijn telefoon uit zijn broekzak. Een koptelefoontje volgde. Ze wist dat ze naar hem staarde, maar schrok toch toen de jongen opkeek. Zijn bruine ogen boorden zich dwars door haar heen. Toen hij spottend zijn wenkbrauw optrok, voelde Lynn haar wangen kleuren. Snel wendde ze haar blik af, zich ervoor schamend dat ze hem zo had aangekeken.

Stef was inmiddels uit het zwembad gekomen, had de bal gepakt en stond naast haar. ‘Gezellige knakker. Not.’ Hij gooide de bal omhoog, ving hem soepel weer op en knalde het ding het zwembad in, midden tussen het groepje luid schreeuwende pubers. Lynn fronste, keek opnieuw naar de jongen, die nu de dopjes van zijn koptelefoon in zijn oren had gedaan en met zijn armen gevouwen voor zich, ogen gesloten, op de strandstoel hing. Ondanks de warmte had hij niet eens de moeite genomen zijn shirt uit te doen. Bij haarzelf plakte de polo irritant aan haar rug, het liefst wilde ze het ding van haar verhitte huid afstropen en de rest van de dag in haar bikinitop in het zwembad hangen.

‘Je gaat vanavond maar mooi een keer met Marina en mij mee naar de Loco. Ze zenden voetbal uit, het Nederlands elftal speelt.’ Stef schudde het water uit zijn haar, de druppels vielen op Lynns polo. Voor ze antwoord kon geven, lag hij alweer in het water. Stef zwom met krachtige slagen naar een van de meisjes uit zijn team, Lynn herkende de zus van Cherry. Ellis had hetzelfde rode haar als Cherry, maar daar hield de gelijkenis mee op. De kleine bikini spande strak om Ellis’ bovenlichaam, een lijf dat sowieso niet paste bij een zestienjarige. Stef scheen zich er niet van bewust te zijn hoe het meisje om hem heen kronkelde.

Lynn schudde haar hoofd en draaide zich om. Opnieuw kruiste haar blik die van de jongen. Snel keek ze weg.

5

Daan

‘Wat gaan we doen?’ Zijn vader keek hem en Joost afwachtend aan. ‘Gaan we de bergen in? Of naar het noorden?’

Joost haalde zijn schouders op en verschool zich achter de tablet. Zelf wilde hij net de oortjes van zijn koptelefoon weer gebruiken, maar zijn vader was hem voor. Hij hield zijn hand op, palm omhoog. Met tegenzin legde hij zijn telefoon erin. Joost was het volgende slachtoffer. Pa griste de tablet onder zijn neus vandaan, wat hem kwam te staan op de nodige protesten.

Daan hield zich stil. Zijn ervaring was inmiddels dat hoe stiller hij zich hield, des te groter de impact op zijn familie was.

‘Julia? Wat vind jij?’

Daan keek naar zijn moeder, die net de badkamer uit kwam. Haar haren hingen los en ze droeg een felgekleurde omslagjurk die pijn deed aan zijn ogen.

‘Naar het noorden? Daar is de temperatuur ook wat aangenamer, misschien?’ Ze keek naar hem, wendde toen snel haar blik af, maar de boodschap was duidelijk.

‘We kunnen ook naar de noordpool, daar is de temperatuur o zo aangenaam voor Daan.’ Hij stond op en liep naar de deur. ‘Het kan me echt geen reet schelen. Deze hele klotevakantie hoefde voor mij sowieso niet.’

‘Daan, alsjeblieft ...’ De zucht in zijn vaders stem maakte dat zijn vingers zich om de deurklink sloten.

‘Ik zei toch dat ik hier geen zin in had. Dat ik mee moest, prima, maar ik heb gezegd dat ik geen gejank en gejammer wilde.’ Hij klonk als een jengelende kleuter en dat wist hij best. Het interesseerde hem alleen niet. De knoop in zijn maag werd alleen maar groter, tot de allesverterende vlammen hem van binnenuit verbrandden. Als hij zo kwaad was, dan brandde alles met hem mee. Voor hij nog meer dingen kon zeggen waar hij misschien later spijt van had, en waar hij de consequenties van onder ogen zou moeten komen, trok hij de deur open en liep de gang op.

Godzijdank kwam zijn vader hem niet achterna.

Hij slenterde doelloos door de hal, nam de zes trappen naar beneden en kwam uit in de lobby. Overal zaten mensen, het was het drukst rondom het zwembad. Het geroezemoes kolkte om hem heen. Alle stemmen vermengden zich en raasden als duizenden boze bijen om zijn hoofd. In de eetzaal ruimde het overgebleven personeel de tafels af. Uiteindelijk kwam hij uit in de gang die uitkwam op de tv-kamer, waar tot zijn opluchting niemand zat. Hij liet zich zakken in een van de banken en zette de tv aan. Na een aantal keer zappen belandde hij bij de oefeninterland van het Nederlands elftal.

Twee jaar geleden had hij met het team naar het WK gekeken. Timo zat naast hem, ervan overtuigd dat hijzelf een betere spits zou zijn dan de voetballer die zojuist het winnende doelpunt scoorde. Ella hing op zijn schoot, haar ene hand losjes in zijn haar, met haar andere hand trok ze figuurtjes op zijn blote schouders. Terwijl hij het voetbal volgde, zoemde zijn lichaam onder haar aanraking.

‘Hoi.’

Daan keek op. Het was het meisje van het animatieteam. Lynn. Hij fronste, ze zag eruit alsof ze niet wist of ze moest blijven of de ruimte moest uitvluchten. Twijfel lag in haar ogen, die nog blauwer waren dan de eerste keer dat hij erin had gekeken.

Nog blauwer dan die van Ella.

Uiteindelijk besloot ze te blijven. Met vastberaden passen beende ze naar een stoel ongeveer zo ver mogelijk bij hem vandaan. Vanuit zijn ooghoek zag hij dat ze een gemakkelijke houding zocht, haar benen op het tafeltje voor zich.

De herinnering aan Ella en Timo maakte hem onrustig. Het herinnerde hem aan alles wat hij was verloren. Het feit dat Lynn ervoor koos mijlenver bij hem uit de buurt te blijven, terwijl ze niet eens wist van ... Hij schudde zijn hoofd en probeerde zich te concentreren op het voetbal. De onrust bulderde van binnenuit. Zijn oren suisden.

Opnieuw keek hij naar Lynn. Ze had haar ogen gesloten en er lag een ontspannen uitdrukking op haar gezicht. Een glimlach drong zich aan hem op. Ergens diep vanbinnen roerde zich een oud gevoel, bekend. Een hunkering. Hoe zou het zijn om haar ...

‘Daan! Daahaan? Waar ben je?’ Joost kwam de kamer binnen bulderen. ‘Ma zoekt je. Of je na de wedstrijd nog mee gaat naar de boulevard?’

Hij kreunde inwendig. Ze konden hem nog geen half uur met rust laten. Wanneer hield de suicide watch op? Hij werd er horendol van, die constante controle. Hij stond binnen zijn gezin altijd in het middelpunt van de belangstelling, terwijl hij niets liever wilde dan verdwijnen, opgaan in de achtergrond.

‘Wat denk je zelf? En rot even op voor die tv. Ik kijk al vaak genoeg naar jouw kop.’ Hij griste naar de afstandsbediening en zette het volume op standje oorverdovend.

‘Jezus. Dan toch lekker niet. Chagrijn.’ Joost moest moeite doen om boven de commentator uit te komen. Het geluid dreunde door Daans borstkas, de trillingen veroorzaakten een onaangename spanning in zijn toch al overgevoelige lichaam. Snel drukte hij op de volumeknop, naar beneden, naar beneden, naar beneden.

‘Doe je altijd zo tegen je broertje?’

Aangewakkerd door haar stem groeide de storm in hem. Er klonk een verontwaardiging door in de woorden, een veroordeling. Langzaam draaide hij zich naar haar toe. Waar bemoeide ze zich mee? ‘Sorry,’ was alles wat hij zo snel kon bedenken toen hij haar aankeek. De vastberadenheid die hij in haar stem had gehoord, was tegenstrijdig met de bijna angstige uitdrukking waarmee ze hem aan keek. Ze hield zijn blik vast. Het verbaasde hem, gezien de lichte trilling in haar onderlip, die ze naar binnen zoog en tussen haar tanden klemde.

Ze bleef hem aankijken. Haar blik schroeide dwars door zijn veilige laag kleding heen. Ze bleef hem maar aankijken. Het zweet brak hem uit.

‘En wie ben jij? Die onnozele huppelkut van het animatieteam? Moet je niet ergens kleine koters gaan vermaken, met je neplachjes en gespeelde vrolijkheid? Hoi. Hoi. Wat is het leven toch geweldig. Rot toch op.’

Hij had haar geraakt. Een voltreffer. Ze stond op en liep naar hem toe. Bibberig stond ze tegenover hem, haar blik hing ergens boven zijn hoofd. ‘Jij weet helemaal niets van mij, dus houd je kop.’

Bijna was hij haar achternagelopen, had hij haar arm gepakt en haar gedwongen hem aan te kijken terwijl hij zich verontschuldigde. Haar laatste woorden staken als spijkers door zijn huid. Hij wist niets van haar, net zoals zij niets van hem wist.

Ze kende hem niet, niet zoals hij was. Ervoor.

6

Lynn

Esmee speelde de hoofdrol in haar dromen die nacht. En niet alleen Esmee, ook Daan had een glansrol. Beiden stonden ze aan het strand en keken toe hoe zij steeds verder afdreef. Ze lieten haar gaan, als maar roepend dat het toch allemaal geen zin had. Het zweet na de nachtmerrie en de klamme nacht spoelde Lynn af onder de douche. Pas toen ze haar polo wilde pakken en die niet vond op het voetenbankje achter het tweepersoonsbed, realiseerde ze zich dat ze vandaag vrij had. Ze had geen zin om terug te gaan in bed. Het was al te warm. Snel trok ze haar bikini en een strapless strandjurk aan en liep naar de ontbijtzaal.

Met een volle kom yoghurt met fruit en muesli en een glas jus schoof Lynn een tiental minuten later aan bij Stef. Hij roerde door zijn eieren met spek, een gepijnigde uitdrukking op zijn gezicht.

‘Goedemorgen.’ Lynn tikte met haar lepel tegen de rand van haar kom. ‘Laat geworden?’

‘Euh ... Ja.’ Stef liet zijn ogen over haar lichaam glijden. Zijn mondhoek kroop omhoog in een ondeugende glimlach. ‘Maar nu ik jou zo zie, voel ik me ineens stukken beter.’

Lynn verschoof op haar stoel en besteedde geen aandacht aan zijn opmerking. De blos die op haar wangen kroop, was moeilijker te verbergen.

‘Ik ben jaloers op je. Ik moet de hele dag in een snikhete zon krijsende kinderen vermaken. Met barstende koppijn. Had ik dat al gezegd? Van die koppijn?’ Stef schudde zijn hoofd en legde vol zelfmedelijden zijn hoofd op haar schouder. ‘Ik drink nooit weer.’ Zijn arm sloeg hij om haar schouder en voor Lynn het doorhad, was Stefs wijsvinger onder haar bikinibandje geschoven.

‘Stef ...’ Haar stem stierf weg. Ze voelde zich ongemakkelijk. Maar hoorde dat gevoel bij de oude Lynn of bij de nieuwe, verbeterde versie?

‘Wat? ... Jij komt hier zo aan tafel zitten. Vind je het gek dat ik me niet kan bedwingen. En nog wel met een bak koppijn.’ Hij duwde het bandje naar beneden, zodat het van haar schouder viel.