De roep van Avalon

Mara Li

De Roep

vanAvalon

Eiland in de mist

© 2015 Mara Li
Omslagontwerp en opmaak binnenwerk: Natasja Storm
Foto omslag: iStock | Grape_vein

Nederlandse rechten Storm Publishers

ISBN 978 94 92098 25 2

NUR 285

Dit e-boek is ook leverbaar als paperback, ISBN 978 94 92098 14 6

www.stormpublishers.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Though I’ve wandered away

from the land of my birth

And been roaming around

to the ends of the earth

Still my heart is at home

in that land far away

That lovely dark island

where memories stray.

Stewart Ross

The Dark Island

1. De wolf in het duister

Galsmaak in mijn mond. Een plakkerig, koud gevoel tussen mijn benen. Langzaam open ik mijn ogen. Het is zo donker dat ik door de aarde lijk te zijn verzwolgen.

Zoekend kijk ik om me heen. Het enige spleetje licht ontdek ik aan de overkant op de vloer. Traag kruip ik ernaartoe. Ik tast naar de bron van het licht. Mijn vingers botsen tegen de onderkant van een deur aan.

IJzer.

Er is een vloer en een deur en een spleet.

Mijn hoofd bonkt pijnlijk. Waar ben ik? Al mijn herinneringen en gedachten lijken door elkaar geschud. Wat is er met me gebeurd? Ik kan niet helder nadenken, ik voel alleen maar paniek. Ik werk mezelf omhoog, maar dat is een slecht idee. Misselijkheid overspoelt me in opdringerige golven en ik braak tussen mijn handen op de vloer.

Ik ben in de Asklepios Congregatie, breng ik mezelf in herinnering als ik weer stil kan zitten. Ze hebben me gepakt…

Nee, dat klopt niet. Ik heb me láten pakken.

Ja, dat is het. Mijn gedachten klaren op, maar ik heb geen tijd om er lang bij stil te staan. Ik sper mijn mond open en braak nog meer uit. Het slijm hoopt zich op in mijn keel. Ik spuug en hoest en rochel, snakkend naar adem.

Zodra ik weer lucht krijg, kruip ik weg van mijn eigen braaksel en voel met een trillende hand aan mijn nek. Er zit een zere plek waar de naald in me is gestoken. Hoelang was ik bewusteloos? Het kan een uur zijn, of een dag… Ik weet het niet. Het is zo donker in de cel, dat ik mijn eigen handen nauwelijks kan zien. Ik kijk naar het enige streepje licht dat onder de deur de ruimte binnendringt en plotseling dringt het tot me door dat ik hier alleen ben. Waar is mijn broertje?

‘Arthur!’

Ik schrik van mijn eigen rauwe stem. Kreunend hijs ik mezelf weer rechtop en probeer te staan. Als ik tegen de deur aanleun, is het niet zo moeilijk meer. ‘Arthur! Kun je me horen?’ Krachteloos sla ik tegen de ijzeren deur. ‘Laat me eruit!’

Mijn enige antwoord is stilte. Ik tast om me heen en vind niets, alleen lege hoeken die niet zo ver van elkaar verwijderd zijn. Nu gooi ik mijn volle gewicht tegen de deur. Zie je wel dat het een slecht idee was om Arthur mee te laten gaan? Ze zouden op dit moment alles met hem kunnen doen, zonder dat ik hem kan helpen. Ik had beter moeten weten, had feller moeten protesteren. Bij Gwenhaels bloed, ik had Arthur in de Ark moeten opsluiten!

Mijn gevecht tegen de deur kost me bijna al mijn energie; al gauw ben ik buiten adem. Dat moet van die rotzooi komen die ze me gegeven hebben. Nog een tijdje blijf ik roepen en bonken, maar dan zak ik moedeloos terug op de grond. Er is niemand aan de andere kant van die deur, of hij heeft geen zin om open te doen. Arthur kan me niet horen, anders had hij wel teruggeroepen.

Automatisch tast ik naar de zeehondenketting, maar er hangt geen koord meer om mijn nek. Ik ben mijn talisman kwijt; verloren tijdens mijn laatste minuten in het bos of onderweg naar het Instituut. Die ontdekking voelt als een klap in mijn gezicht

De kou die van de muren af komt doet me rillen, ondanks mijn winterkleding. Ik sla mijn armen om mezelf heen en voel iets hards tegen mijn borstkas klemmen. Rona’s dagboek. Vreemd…Ik heb het boekje nog bij me, terwijl ze mijn rugzak van me hebben afgenomen. Vaag herinner ik me tastende handen over mijn lichaam, iemand die naar wapens zoekt in mijn zakken, onder mijn mouwen… Ik frons diep terwijl ik de gefragmenteerde beelden probeer om te zetten in een kloppende herinnering. Ik denk dat ik mijn armen voor mijn borsten klemde om ze te beschermen. Daarna was er een snauwende stem van een vrouw, en terwijl ik het bewustzijn verloor verdwenen de handen van mijn lijf. In elk geval een persoon in de Asklepios Congregatie waardeert het niet dat jonge vrouwen worden betast door de mannen van Opsporing. Ik registreer dat feitje, zonder te weten of het me ooit van dienst zal zijn. Maar ik ben dankbaar. Ik trek het boek tevoorschijn en aai teder over het gescheurde, lederen omslag.

‘Maak je geen zorgen, mam,’ fluister ik. ‘We hebben je niet opgegeven.’

Eens moeten ze me komen halen. Daar twijfel ik niet aan. Ik weet alleen niet zeker waar ik banger voor ben: overgeleverd zijn aan mijn lot in deze donkere, benauwende cel of het moment dat die deur opengaat en het verblindende licht de hel aankondigt. Ik herinner me Mirna’s huiveringwekkende verhaal: vijf jaar heeft ze hier gevangen gezeten. Als ik vijf jaar in dit hok moet zitten, word ik gek.

Ik vermoed dat ze me Pax hebben gegeven, maar het begint uit te werken, want ik voel me klaarwakker en de misselijkheid ebt weg. Met opengesperde ogen staar ik in het niets. De duisternis is een grote muil.

‘Ga je, ga je met haar mee … over de golven, over de zee …’ Mijn stem is niet meer dan een ademtocht. Ik huiver en kruip nog verder in elkaar. De cel begint naar mijn braaksel te ruiken. Ik wil een droge broek aan, licht zien.

En waar is Arthur? Ik heb me dat nu al zo vaak afgevraagd, dat ik murw ben van de angst en de onzekerheid. Ik hoop dat hij niet in het donker zit. Of juist wel? Zolang hij opgesloten zit, zoals ik, raakt niemand hem aan.

De drukkende stilte wordt steeds dreigender. Ik wil iets horen, wat dan ook. Zolang het maar niet mijn eigen ademhaling en angstige hartslag is.

‘Kom van Camlann, stap in je boot.

Laat niets je scheiden, geen leven of dood.

Stuur langs de klippen en stuur door de mist.

Vaar naar het eiland waar niemand van wist.’

Achter me klinkt een bons. Ik verstijf, mijn liedje gesmoord in een nieuwe vlaag angst. Ik wacht, zonder dat er iets gebeurt. Dan verman ik mezelf en begin ik de muur af te tasten, maar er is niets wat het geluid had kunnen veroorzaken. Kwam het van de andere kant? Na een paar tellen druk ik mijn oor tegen de muur aan. ‘Is … is daar iemand?’

Even blijft het stil. ‘Hier,’ hoor ik dan. De stem klinkt dof.

Mijn hart maakt een sprong. ‘Arthur?’

De stem zwijgt even. ‘Je moet hem wel erg missen.’

Het is Arthur niet. Ik zucht. ‘Wie is daar?’

‘… Praat harder. Mond tegen de muur.’

Ik druk mijn gezicht zo dicht mogelijk tegen de muur aan. ‘Waar ben ik?’ roep ik. ‘Ik zie niets.’

‘Een cel.’ Even is het stil. ‘Wat heb je gedaan?’

‘Niks … Nog niet.’

Ik hoor een blaffend gelach.

‘Waar zijn deze cellen? Ik ben hier wakker geworden.’

‘Ondergronds,’ zegt de onbekende. Het is moeilijk om hem goed te verstaan. ‘In de nul.’

‘Nul?’

‘Platform nul. Onder de grond.’

‘Kunnen ze ons horen?’

‘Wie?’

‘De bewakers.’

‘Bewakers doen je niks. Dokters moet je vrezen.’

‘Dat weet ik.’ Zelfs Rona was bang voor haar broer. ‘Horen ze ons?’

‘Lijkt me stug.’

Ik druk mijn oor hard tegen de muur. Hij heeft een rauwe stem. Veel te laag voor een jong persoon. ‘Waarom ben je hier?’

‘Weet jij het?’

‘Ik weet waarom ík hier ben.’ Ik wacht even, maar hij zwijgt. ‘Wie ben je?’

‘Patiënt 263.’

Patiënt. Een woedend gevoel kronkelt als een slang in mijn buik. Als er nog iets in mijn maag zat, had ik dat nu waarschijnlijk uitgekotst. De Slang reduceert ons tot nummers.

‘Meisje?’

Ik slik. ‘Mijn naam is Nimue. Jij?’

Aan de andere kant van de muur hoor ik wat geschraap. Misschien is hij geketend en probeert hij te gaan staan? Zouden ze mij ook vastbinden als ik niet meewerk? Ik bal mijn vuisten zo hard dat het pijn doet. De pijn maakt me nog wakkerder. Herinner je waarom je hier bent. Houd het altijd in gedachten.

‘Noem me Wolf.’

Ik vraag me af of ik het goed heb verstaan. ‘Rolf?’

‘Wolf.’

Ik frons verward. Een wolf, een beest uit de wildernis … Maar er leven geen wolven in Centraal-Europa. In elk geval niet bij Gwennec in de buurt en al helemaal niet in het moeras bij Brevalaer. ‘Je hebt een vreemde naam.’

Hij zegt iets onverstaanbaars. Ik probeer weer te luisteren met mijn oor tegen de muur, maar hij zwijgt.

‘Wolf?’

Hij hult zich in stilte. Even later hoor ik doffe voetstappen mijn kant op komen. Ik kruip zo ver mogelijk van de deur af. Een kort moment is het stil, dan klinkt er een vreemd, piepend geluid. Plotseling word ik verblind door fel lamplicht uit de gang.

‘Patiënt 1490,’ zegt een zachte, vrouwelijke stem in de deur-opening. ‘Dokter Tangi Moal is klaar voor het onderzoek. Daarna breng ik je naar je kamer.’

2. Dokter Moal

Ze draagt een blauwe jurk en glimmende zwarte schoenen. Haar gezicht lijkt jong, maar de lijnen om haar mond vertellen een ander verhaal. Glimlachend kijkt ze op me neer. ‘Heb je hulp nodig met lopen?’

Ik wil snauwen dat ze me niet aan moet raken, uit m’n buurt moet blijven. Mirna’s waarschuwing houdt me net op tijd tegen. Toch blijf ik als bevroren staan. Ik voel me als een gevangen dier in een kooi, klaar om me te verdedigen als ze weer een spuit tevoorschijn haalt.

De vrouw doet een stap naar achteren. Genoeg om me wat ruimte te geven, maar niet ver genoeg om langs haar heen te schieten. ‘Volg me alsjeblieft.’

Het is waarschijnlijk dat ze Arthur al ergens boven hebben. Erachter komen waar hij is moet mijn eerste prioriteit zijn, maar daarna moet ik me richten op de reden van mijn komst.

Zodra ik buiten sta, duwt ze de deur achter me dicht. Ik zie nu hoe dik die is: een ijzeren plaat zo breed als mijn gebalde vuist, met een massief slot.

Haar vingers sluiten om mijn bovenarm. Even probeer ik me los te trekken, maar ik merk dat ik toch nog niet zo stevig op mijn benen sta als ik dacht. ‘Jullie hebben me vergiftigd, of niet?’

‘Welnee. Het was gewoon iets om je te kalmeren.’ Ze glimlacht nog steeds, al bereikt de lach haar ogen niet. Ze heeft felblauwe ogen, zie ik. Misschien zou ze er vriendelijk uitzien, als ze me niet als een gevangene van de cel weg marcheerde.

‘Hoelang was ik gekalmeerd?’

Ik zie een spoortje verbazing in haar ogen. Krijgt ze niet vaak zulke vragen? ‘Een paar uur.’

‘Waar was dat voor nodig?’

‘Kom, loop door.’

‘Is mijn broer boven?’

‘Je broer slaapt,’ zegt ze, duidelijk ongeduldig. ‘Ik breng je langs dokter Moal en daarna naar je kamer, met schone kleren en een bed. Je moet uitgeput zijn van al die dagen in de wildernis. Helemaal alleen.’

Wat voor verhaal heeft Will ze precies op de mouw gespeld? Ik besluit haar niet te corrigeren. Als ik toch moet acteren, kan ik het spelletje beter meespelen. ‘Het zou niet zo erg zijn geweest als er niet op ons werd gejaagd,’ bijt ik haar daarom met overtuiging toe.

‘Je kunt niet in je eentje blijven rondzwerven daarbuiten,’ zegt de vrouw vriendelijk. ‘Dat is gevaarlijk.’

‘En jullie niet?’

De glimlach verdwijnt. De vrouw klemt haar lippen op elkaar en staart strak voor zich uit. Misschien had ik dat beter niet kunnen zeggen. Straks besluiten ze dat ik beter permanent in die cel kan blijven, net als de vreemde man, die Wolf.

We gaan een trap op naar boven. De treden zijn net te smal om mijn voeten rechtop te zetten en er is geen leuning, dus druk ik mezelf tegen de muur aan.

Het valt me op hoelang we klimmen. De cellen moeten werkelijk diep onder de grond zijn gebouwd. Ik vraag me af of ze ooit deel uitmaakten van een Ark.

Als de trap ophoudt, staan we voor een dichte deur. Deze keer niet van ijzer, maar wel op slot. De vrouw gebruikt een pasje om hem open te maken. Dat verklaart het piepgeluid van eerder. Ze duwt me harder dan nodig is de gang op.

Ik knipper tegen het daglicht en gluur omhoog. Het raam dat de zon doorlaat zit te hoog om bij te kunnen en heeft een lange rij tralies voor het glas.

‘Deze kant op,’ zegt de vrouw. Ik volg haar zwijgend. We lijken eindeloos rechtdoor te lopen. Ik gebruik deze tijd om alle details in mijn geheugen op te slaan. We gaan langs muren die bedrieglijk vriendelijk lijken met hun zachtgele tinten. Het is alsof ze de indruk willen wekken dat het zonlicht door alle ramen naar binnen valt. Een leugen die onmiddellijk wordt tegengesproken door de tralies. Op de vloer hebben ze minder moeite gedaan, die bestaat enkel uit grijs beton en laat onze voetstappen hard en kil klinken. Aan weerszijden zijn tientallen gesloten deuren, elk met een nummerplaatje.

Aan het eind van de gang zijn drie treden omhoog. Rechts verdwijnt de hal in het schemerdonker. Daar zijn geen ramen en er branden weinig lampen. Hier, waar wij staan, hangen de lampen als glazen buizen aan het plafond. Het doet me aan de Ark denken. Ik voel een steek van verlies, van spijt. En van angst.

Tegelijk denk ik aan Katell. Zij zit ergens in dit enorme gebouw, misschien achter een van deze deuren. Ik bijt op de binnenkant van mijn wang en de pijn daarvan wakkert mijn woede weer aan. Herinner je waarom je hier bent, Nimue.

De vrouw neemt me mee naar links. Uiteindelijk staan we voor een grote glaswand, waarin een glazen deur zit. Ook hier hangt een bordje, maar in plaats van alleen een nummer, staat er: Laboratorium 5

De vrouw klopt één keer op de glazen deur, opent die dan en gebaart me om naar binnen te lopen. Dat doe ik onwillig. Er hangt een vreemde, scherpe geur in het laboratorium. Ik kan het niet thuisbrengen maar het prikt bijna pijnlijk in mijn neus. Om me heen staan kasten vol boeken en gesloten potten. We lopen langs een enorm apparaat dat lijkt op een langwerpige oven. Naar alle richtingen lopen er snoeren uit, sommigen rood en anderen blauw.

Pas dan zie ik de man. Hij wordt overschaduwd door een halfronde stellage van computerschermen, waarop ik alleen maar gekleurde lijnen op en neer zie golven, als grillige bergpieken.

‘Dokter Moal,’ zegt de vrouw in de blauwe jurk. ‘Het meisje.’

De dokter draait zich om met een klein sprongetje. Hij is rond en kalend, met dikke lippen. Ook hij glimlacht naar me. Waarom doen ze dat toch?

‘Patiënt 1490,’ zegt hij hartelijk, terwijl hij met uitgestoken hand op me afkomt. ‘Ik ben dokter Moal.’

Ik staar naar zijn hand zonder me te bewegen. ‘Ik heb een naam. Ik ben Ni…’ Net op tijd slik ik de laatste twee lettergrepen in. Idioot! Hoeveel Nimue’s lopen er rond in Centraal-Europa en hoelang zou het Benji kosten om er een binnen zijn eigen instituut te identificeren? ‘Nicole,’ maak ik mijn zin af. Het is de eerste naam die in me opkomt.

Zijn mondhoeken trekken nog verder omhoog. Hij lijkt op een mol, denk ik onwillekeurig. Moal de mol.

‘Nou dan, Nicole. Sini heeft je al verteld wat er gaat gebeuren …’

Ik schud mijn hoofd.

De dokter wijst naar een verhoging, waar een wit gordijn voor hangt. Aan de andere kant staat een ziekenhuisbed. ‘Je mag daar even plaatsnemen.’

‘Mag?’

Hij kijkt me koel aan. Zonder glimlach ziet hij er een stuk minder uit als een mol. ‘Dit is geen vraag, patiënt 1490. Plaatsnemen en mouw omhoog.’ Hij draait zich naar de vrouw, Sini. ‘Die lorren kunnen straks worden verbrand.’

Ik ga op het bed zitten. Dat is bedekt met dun, blauw papier dat kraakt als ik beweeg. Het is kil in het laboratorium. Ik trek mijn linkermouw op, maar kennelijk is het nog niet naar Moals volle tevredenheid. Hij knikt naar Sini, en zij stroopt de mouw nog verder omhoog, ver over mijn elleboog. Dokter Moal haalt een band tevoorschijn en wikkelt die zo stevig om mijn bovenarm dat het bloed wordt afgekneld. Ik klem mijn tanden op elkaar.

‘Het is maar voor even.’ Hij pakt een injectienaald.

‘Nee!’ Ik schiet van het bed af. De band slingert aan een slangetje achter me aan. ‘Wat gaan jullie nu weer in me spuiten?’

‘Niets.’ Hij laat me de lege spuit zien. ‘We gaan een buisje bloed afnemen voor het bloedonderzoek. Dat doet echt niet zoveel pijn.’

‘Ga zitten,’ beveelt Sini me. Ze komt op me af.

Ik laat me weer op het krakende bed zitten. ‘Wat bedoel je, een bloedonderzoek?’

‘Hier in het Instituut spreken we de medewerkers aan met u, Nicole,’ zegt Moal fronsend. ‘Ik heb gehoord dat je flink van je af kunt bijten. Dat wordt hier niet toegestaan.’

Als hij dat nu al vindt, moet ik beter mijn best doen. Vechten kan later komen – ik ben nog nauwelijks binnen en ik begin Mirna’s strategie al te verpesten. Misschien kan ik het beste een beetje dommig doen. Ik haal diep adem en steek gedwee mijn arm uit.

Dokter Moals duim zoekt naar een ader en als hij een geschikte vindt, steekt hij de naald in me. Ik voel een scherpe prik en een branderig gevoel.

‘Waarom een onderzoek? Wat bedoelt u daarmee?’

‘Standaardprocedure,’ zegt dokter Moal. ‘We zijn hier in het Instituut hard bezig om allerlei oplossingen te vinden.’ Met een rukje trekt hij de naald uit mijn arm. Sini drukt meteen een wattenschijf tegen de wond. ‘Persoonlijk geloof ik niet dat er iets in het bloed te vinden zal zijn,’ vertrouwt dokter Moal me toe, terwijl hij glimlachend de buis uit de spuit verwijdert, er een label op plakt en in een rekje met andere buizen steekt.

‘Waarom?’ Ik kijk hem wantrouwig aan. ‘Wat is er mis met mijn bloed?’

Hij lacht hardop: een hoog, giechelend geluid. ‘Helemaal niks. Jij komt zeker uit de periferie, of niet?’

Ik geef hem Nicole’s meest onnozele blik. ‘Hoe weet u dat?’

‘Je accent.’ Hij glimlacht breed. ‘Jij en Patiënt 1491 praten allebei zo plat als een boer.’

Zo, dus Arthur is Patiënt 1491. Zou hij bij mij in de buurt worden geplaatst? ‘Er zijn geen boeren in Gwennec.’

‘O, nee?’ Dokter Moal kijkt verveeld naar zijn apparatuur.

‘De zee geeft vis, geen gewassen.’

‘Je hebt een hoop praatjes. Je broer hield keurig zijn mond.’

Aha, dus Arthur sliep helemaal niet. In elk geval nog niet zo lang. ‘Wanneer kan ik hem zien?’

‘Voorlopig niet.’

‘Maar …’

‘Doe je trui omhoog.’

De dokter pakt een stethoscoop en zet de doppen op zijn oren.

‘Als ik dat doe, brengen jullie me dan naar hem toe?’

‘Je broer slaapt,’ zegt Sini beslist. ‘Je kunt hem niet zien.’

‘Trui omhoog,’ herhaalt dokter Moal.

Ik trek de zoom van mijn trui omhoog, samen met het dagboek in de binnenzak. Ze merken niets. De arts drukt de stethoscoop tegen mijn buik. ‘Adem in – hou vast – en nu uit … Goed. En weer in – hou vast …’

Hij controleert mijn longen, dan mijn hart. Als hij tevreden is, laat hij de knoppen van zijn oren glijden en stapt hij achteruit. ‘Allemaal klaar. Geen reden om zo wantrouwig te kijken, toch?’ Zijn woorden zijn geruststellend maar de klank in zijn stem is onvriendelijk.

‘Kom,’ zegt Sini. Ze trekt me van het bed af en trekt mijn trui omlaag, alsof ik een klein kind ben dat geholpen moet worden met aankleden. Ik laat haar begaan.

‘Is dat alles? Jullie … gaan niks anders doen?’

‘Wat zou ik met je moeten doen?’ Dokter Moal draait zich al half om, niet geïnteresseerd in een kletspraatje. ‘Je lijkt gezond en zit goed in elkaar.’

‘Je moet eerst uitrusten,’ zegt Sini.

‘En krijg ik eten?’

Sini glimlacht een beetje medelijdend. Ongetwijfeld kom ik over als een straathond die al kwispelt bij de géúr van restjes voedsel. ‘Zoals beloofd.’

‘En dan? Wat gebeurt er daarna?’ Ik klem mijn armen om mijn borst, bescherm het dagboek zonder dat ze doorhebben dat het daar is. ‘Gaan jullie me pijn doen? Of mijn broertje?’

Sini maakt een geschokt en licht afkeurend geluid, tuit dan haar lippen. ‘Kind, waarom zouden we je pijn doen?’

Ik frons naar haar. ‘Ze noemen jullie De Slang.’

Achter me slaakt Dokter Moal een hoog lachje. ‘Sssslang. Het past wel. Je moet niet teveel naar kletspraatjes luisteren, Nicole.’ Hij werpt me een blik toe die ik niet goed kan interpreteren. Woede? Waarschuwing? ‘Je hebt geen flauw idee wat hier gebeurt.’

Ik houd mijn commentaar voor me. Als ze me niet naar Arthur willen brengen, moet ik op de een of andere manier te weten komen waar ze hem houden, wat er met hem gebeurt.

Maar ik heb nog een prioriteit, breng ik mezelf streng in herinnering. Arthur wist in welk slangennest hij liep – hij is er met één been zelf ingehinkt. Maar Katell heeft geen idee. En Taran, Marci en Judikael, Arthurs vrienden, hebben ook niets te maken met onze oom. Op hén moet ik me focussen. Zij moeten als eerste uit dit gebouw bevrijd worden.

Maar bij Gwenhael, het Instituut is groter dan ik had verwacht. Ik heb nu de lange rechte hal gezien en de cellen ondergronds, die Wolf Platform Nul noemde. Er moeten nog veel meer kamers en gangen en laboratoria zijn. Hoe ga ik hier rondneuzen zonder op te vallen?

‘Niet stil blijven staan.’ Sini’s stem haalt me uit mijn gedachten. Ik merk dat ik halverwege de deur ben gestopt met lopen. Snel gehoorzaam ik. We lopen terug door die lange gang, waar aan allebei de kanten deuren met nummers zitten, totdat ze deur 17 opent. Ik zie een kamer met een bed, een kast, een wastafel en een wc. In de hoek brandt een groen lampje.

‘Wat is dat?’ vraag ik.

‘De wekker.’ Sini kijkt me zonder uitdrukking aan. ‘Morgenvroeg om half zeven dien je op te staan, je te wassen en je aan te kleden. Als je te laat bent, word je gedisciplineerd.’

Zwijgend doe ik een stap naar voren. Voordat ik me kan omdraaien, hoor ik die schelle pieptoon van Sini’s pasje.

Ik neem de details in me op. De kamer wordt er niet aangenamer van. Het bed heeft roestige stalen poten. Bovenop het strakke witte laken ligt een bundeltje kleren. Ik heb geen raam, alleen een lamp aan het plafond. Nergens langs de muur zit een lichtknopje. Ik ben opgesloten en niet eens de baas over het licht in mijn kamer. Het mag een verbetering zijn na de cel, maar het is niet bepaald een overwinning.

Vermoeid laat ik me op het bed zakken en bekijk de kleding. De Asklepios Congregatie wil dat ik in een knielange rok en een synthetisch vest rondloop. Ik kan de stof nauwelijks verdragen, het voelt te glad aan mijn vingers. De rok en het vest hebben allebei een vaalblauwe kleur, alsof ze te vaak in de was zijn geweest. Heeft iemand vóór mij in deze kleren rondgelopen?

Er is ook een wollen sjaal, het enige kledingstuk dat aangenaam aanvoelt.

Langzaam kleed ik me uit. Ik haal het dagboek tevoorschijn en staar er een paar tellen naar, voordat ik het onder mijn kussen leg.

De rok zit te los om mijn heupen en het vest glijdt bijna van mijn schouders voordat ik de knopen tot mijn kin dichtmaak. Voor het eerst sinds weken voel ik aan mijn eigen lichaam en ik schrik ervan. Niet van de blauwe plekken die ik heb opgelopen tijdens mijn gebonk tegen de celdeur; aan blauwe plekken heb ik in mijn leven geen gebrek gehad. Maar het bevalt me niet hoe benig ik ben. Mollig ben ik nooit geweest, maar de winter in het moeras heeft me echt mager gemaakt. Als ik met een duim over mijn zij glijd, voel ik alle ribben als heuveltjes naar buiten steken. Ik kan maar beter wat aankomen als ik op krachten wil blijven, bedenk ik, terwijl ik achterover op het bed ga liggen. Zodra ik aan eten denk, merk ik dat mijn maag schreeuwt om voedsel. Mijn laatste maaltijd was voordat ik ging slapen en Mirna me wekte om het plan in werking te stellen. Het lijkt nu al een eeuwigheid geleden. Bovendien heb ik alles uitgebraakt toen ik wakker werd in de cel. Nou ja, Sini heeft me eten beloofd en ik zal niet gelijk van mijn stokje gaan. Terwijl ik op een maaltijd wacht, concentreer ik me op de positieve zaken.

Ik ben binnen. En dit was dag een. Ik trek de sjaal over me heen en staar met wijd open ogen naar het plafond, totdat alle grijze vlekjes op een constellatie van sterren beginnen te lijken. Tot nu toe heeft mijn eerste indruk van de Asklepios Congregatie enkel meer vragen bij me opgeroepen: spreekt Sini de waarheid als ze zegt dat ze me geen pijn gaan doen? Wat betekent dat voor de andere patiënten? Wat doet die man in Platform Nul?

En hoe kom ik bij Benji?

3. Dag twee

Het is niet Sini die me mijn maaltijd brengt, als ik met gesloten ogen op bed lig en al bijna denk dat ze me zijn vergeten. Het is een jonge man, gestoken in kleren met dezelfde blauwe kleur. Hij kijkt me niet aan als hij het dienblad neerzet. Ook niet als hij zegt: ‘Ontbijt is morgen in de zaal. Je wordt opgehaald.’

Ik wacht tot hij weg is, verwonderd dat Mirna in haar beschrijvingen nooit een eetzaal heeft genoemd.

Het voedsel heeft weinig smaak. Er ligt een moot vis aan de rand van mijn plastic bord, de rest is een stamppot van aardappel en onherkenbaar geprakte groenten. Ik maak me niet druk om het gebrek aan zout of smaak. Het is warm en het stilt mijn honger, dat is alles wat ik vraag.

Als ik de laatste restjes stamppot van het bord heb geschraapt, laat ik me weer achterover op bed zakken. Mijn lichaam en geest zijn uitgeput. Nu ik van voedsel ben voorzien, overvalt mijn volgende behoefte me: slaap. Al mijn prangende vragen houden me niet meer wakker.

Het snerpende geluid van de wekker maakt me wakker. Ik smijt het kussen naar het knipperende licht. Als dat niets aanricht, kom ik met een vloek overeind. Ik laat koud water uit de kraan lopen en plens dat in mijn gezicht. Ik ontdek een stuk zeep, nog in plastic gewikkeld, en sta een volle minuut in mijn blootje terwijl ik onhandig probeer om het plastic eraf te krijgen. Stekende kwallen, wat een verspilling. Weten ze hier niet hoeveel olie er uit Gwennec gepompt wordt om plastic te blijven produceren? Als ik gewassen en aangekleed ben, gaat de wekker nog steeds af.

‘Ik ben op, bij Gwenhael!’ grom ik. En goed wakker ook, dat moet ik toegeven. En daardoor herinner ik me scherp waar ik ben, en wat voor dag het is: de tweede dag. Wat er vandaag ook gebeurt, ik moet zorgen dat ik mijn tijd nuttig besteed.

Er is een enkele klop op mijn deur, gevolgd door de pieptoon van het elektronische slot. De persoon die me komt halen is noch de jonge man, noch Sini. De man is groot en breed als een stier, met een glimmend kaal hoofd en heldere ogen. Hij kijkt me recht aan – iets waar Sini en de ander zich te ongemakkelijk voor lijken te voelen – en hij zegt: ‘Jij bent de nieuwe? Kom met mij mee.’

Ik heb niet veel keuze. Hij leidt me de lege gang uit, een trapje op en een hoek om, zonder verder nog tegen me te spreken. Ik geef mijn ogen goed de kost, sla de genummerde deuren die we passeren in mijn geheugen op en probeer te raden wat zich daarachter kan bevinden. We passeren een aantal ramen, afgesloten door ijzeren traliewerk. Tenzij we ergens in dit gebouw een breekijzer kunnen vinden, bieden de ramen geen gemakkelijke vluchtweg naar buiten.

Ik ben verrast als we de hoek omslaan en ik de rij kinderen zie staan. Ze staan achter elkaar en kaarsrecht, gestoken in wit en blauw – de kleuren van het Instituut. Een paar gluren over hun schouder als ze ons horen aankomen. De man zet me achter in de rij, spreekt geen woord van uitleg en loopt langs de kinderen naar voren om twee deuren met zijn sleutelpasje te openen. Daarachter bevindt zich een eetzaal met twee langwerpige tafels en rijen houten stoelen. Hij wuift ons naar binnen en de kinderen lijken op de hoogte van de routine. Iedereen neemt een plek in. Gepraat wordt er niet. Zoveel zwijgzame kinderen maken me opmerkelijk zenuwachtig. Ik volg hun voorbeeld, mijn lippen dicht op elkaar, en vind een plekje aan de uiterste rand van de tafel. Nergens een spoor van Arthur. Het valt me op dat de tweede tafel zo goed als leeg blijft. Er staat een kom met pap, een snee brood en een appel voor elk kind. Er zijn glazen met een oranje sap die ik niet kan identificeren. Het ziet er niet naar uit dat we om een tweede portie kunnen vragen. De stier in zijn blauwe pak is niet mee naar binnen gekomen, maar echte privacy hebben we ook niet. Aan de rand van de zaal staan drie vrouwen in het blauw. Ze lijken met een half oog op ons te letten terwijl ze ook zacht met elkaar in gesprek zijn. Ik zie een ervan een gaap achter haar hand wegmoffelen.

Terwijl de lepels tegen de kommen tikken, trekt een jongetje naast me zachtjes aan mijn mouw. Ik kijk op hem neer. Hij kan niet ouder zijn dan een jaar of negen, denk ik, en heeft kort, opgeschoren haar. Ik buig me naar hem toe en hij fluistert:

‘Niet naar de Zorgers kijken.’

Ik wijs met mijn lepel naar de vrouwen. ‘Zijn dat de Zorgers?’

‘Als ze moe zijn laten ze ons praten. Als we zachtjes doen.’

Dus ik imiteer zijn fluistertoon terwijl ik naar de grotendeels lege tafel naast ons gebaar. ‘Waar zijn de anderen?’

‘Die zien we nooit.’

‘Nooit?’ Dat is zorgwekkend als ik Arthur wil vinden.

‘Niet vaak.’ Hij heeft zijn kom al voor de helft leeg en lepelt gretig meer pap naar binnen. Hij ziet me kijken, gluurt naar mijn onaangeraakte ontbijt en zegt: ‘Als je het niet op hebt, moet je wachten.’

‘De hele dag?’ Het idee om voedsel te laten staan strijkt me tegen de haren in, dus begin ik de pap snel te eten. Het is lauw. Ondanks alle rijkdom van de Slangen kunnen ze hun patiënten geen fatsoenlijke maaltijd voorzetten? Thuis hadden we het beter; zelfs in de Ark aten we met meer smaak.

‘Hoe heet je?’ vraag ik de jongen tussen mijn vijfde en zesde hap door.

‘Ruben.’

‘Ruben, hoe lang ben je al hier?’

Hij schudt zijn hoofd en drinkt in drie slokken zijn oranje sap op. ‘Het was winter toen ze me pakten.’

‘Wat doen ze met je? Ruben, dit is belangrijk.’ Ik leg mijn hand op zijn bovenarm zodat ik zijn aandacht vasthoud. ‘Vertel me wat ze met je hebben gedaan. Of hebben ze iets gezegd …?’

Een van de Zorgers sist ons toe. Ruben duikt in elkaar en lijkt te krimpen, alsof ze hem een slag in zijn gezicht heeft gegeven. Ik vouw mijn lippen op elkaar en richt mijn blik op mijn eten. Plotseling heb ik geen honger meer.

Een luide bel kondigt het einde van het ontbijt aan. Dit is het enige moment van chaos in de stille, bedeesde groep kinderen. Hun stoelen schuiven naar achteren en hun voeten maken harde geluiden over de kale, betonnen vloer.

Ruben verrast me door van het moment gebruik te maken. Weer voel ik een rukje aan mijn mouw. ‘Je moet oppassen voor de dikke dokter,’ fluistert hij. ‘Kinderen gaan naar hem toe. Soms komen ze niet meer terug.’

Ik knik dat ik hem gehoord heb, het beetje pap dat ik gegeten heb ligt als een onaangename koude klont in mijn maag. Bedoelt hij Dokter Moal? Ik kan het hem niet navragen, want Ruben sluit zich snel aan in de rij en kijkt ook niet naar me om. Ik sluit de rij af zoals ik dat eerder ook deed, tot de gespierde man me weer mee terugneemt naar mijn kamer. Ik ben kennelijk de enige in de hal van de ontbijtgroep. Voordat hij de deur achter me sluit, boort zijn blik in mijn ogen. ‘Alles in orde?’

Een absurde vraag. Ik beantwoord hem niet maar vraag: ‘Wat gaat er nu gebeuren?’

‘Je bent nieuw, er is nog geen rooster voor je gemaakt. Wacht af en rust uit.’

Ik vloek zachtjes als hij me opsluit in de kamer waar niks te doen is. Een uur gaat voorbij, denk ik, en ik ijsbeer gefrustreerd van mijn bed naar de muur. Soms hoor ik voetstappen buiten mijn deur passeren, maar niemand komt me halen. Ik weet niet wat ik verwacht had. Dat ze me meteen mee zouden nemen naar de grote man achter de Asklepios Congregatie? Of naar de plek waar kinderen verdwijnen? Dat zou niet goed zijn, ik heb nog geen plan. Maar ik verspil mijn kostbare uren door in een kamer vast te zitten en niets te weten.

Na nog een lange, saaie tijd, stop ik met ijsberen en laat ik me op mijn bed vallen. Ik heb nog niet veel gezien van de Asklepios Congregatie, maar wat ik gezien heb moet ik onthouden. Ik sluit mijn ogen en begin de route naar de eetzaal in mijn verbeelding op te roepen. En daarna, vanaf mijn kamer de weg naar het laboratorium van Dokter Moal. Ik probeer me elke gang te herinneren die me van Platform Nul naar het laboratorium bracht, maar moet gefrustreerd vaststellen dat ik nog te gedesoriënteerd was om de details nu weer op te kunnen roepen.

Ik krijg honger. Ik wacht.

Als de schelle pieptoon me doet opschrikken uit een soort dommelende halfslaap, is het Sini die me komt halen. Ik bereid me voor op gevaar, misschien op een confrontatie en een vlucht, maar ze brengt me naar een andere zaal, waar het licht aangenamer is en waar ik tot mijn verbazing stemmen door elkaar hoor praten. Ik hoor zelfs een lach.

Binnen is een speelzaal, zoals we in de Ark ook hadden. Er staan een paar boeken in kasten langs de muur, er zijn tekenspullen en blokken en ballen. De zaal is duidelijk ingericht voor veel jongere kinderen, en ik vraag me af hoever Benji durfde te gaan. Nam hij baby’s voor zijn experimenten?

Sini ziet me kijken en vat mijn blik verkeerd op. ‘Je bent niet de enige oudere,’ zegt ze. ‘Je zult wel wat aanspraak hebben.’

‘Wat … wat moet ik hier doen?’

Ze lijkt verbaasd dat ik het niet weet. ‘Vermaak je. Dit is je recreatie. Normaal gesproken zal je een uurtje per dag voor jezelf hebben, maar je bent nieuw en je staat nog onder supervisie. Je krijgt twintig minuten.’

Ik glip naar binnen. Mijn blik valt onmiddellijk op het raam. Ook hier zitten tralies voor, maar de vensterbank is breed en ingericht met zachte kussens. Ingenesteld in die kussens zit een meisje van een jaar of twaalf met dik, blond haar. Heel even denk ik dat ik Katell heb gevonden. Het volgende moment draait ze zich zodat ik haar gezicht kan zien, en moet ik mijn teleurstelling wegslikken. Ik laat mijn ogen ronddwalen en plotseling wordt mijn hoop weer opgestuwd. Aan de andere kant van de zaal meen ik een bekend gezicht te zien.

Ik waad me langs speelgoed en kinderen. ‘Judikael?’

Ze draait zich om. Haar gezicht licht op. ‘Nimue!’

‘Sst!’ Ik gluur om me heen, maar de Zorger bij de deur kijkt een andere kant op en is te ver weg om ons over de kinderstemmen te horen. ‘Noem me Nicole hier.’

‘Nicole? Waarom?’

‘Vertrouw me maar. Judikael, wat ben ik blij je te zien! Ben je in orde? Hebben ze … iets gedaan?’

‘Nog niet.’ Judikael spreekt zacht. Ze werpt een blik om zich heen en neemt me mee naar een hoekje van de ruimte, half uit het zicht van de Zorger door een ladekast. ‘Ze namen Marci op een dag mee, maar ze kwam ongeschonden terug. Het enige wat ze deden was haar bloed afnemen, vertelde ze. Maar ik ben er niet zeker van dat dat het enige is wat ze willen. Sommige kinderen zijn de ene dag hier, de volgende dag spoorloos.’

‘En Taran?’

‘Ja, hij is hier. Maar ze weten dat wij elkaar kennen, dus scheiden ze ons.’ Judikael gluurt met een donkere frons naar de Zorger. ‘Waar zijn ze bang voor? Een kinderleger?’

‘Misschien voor een stormloop. Judikael, weet je waar Arthur is? Heb je hem gezien?’

Ze kijkt me aan. ‘Arthur is hier?’

‘Ze hebben ons gescheiden. Ik heb nog geen spoortje van hem gezien.’

‘Hij redt zich wel,’ zegt Judikael. ‘Zolang hij niet ziek is.’

Ik kijk haar verrast aan. ‘Daar weet je van?’

‘Wie niet? Dat is alles wat ze willen weten. Ik denk dat de Zorgers er bang voor zijn. Ze bespuiten zichzelf met een soort desinfecteermiddel zodra ze een vies luchtje ruiken.’

‘Veel geluk daarmee,’ mompel ik. Ik zwak mijn stem af tot gefluister. ‘Arthur en ik zijn gekomen om jullie te helpen. Over acht dagen kunnen we bij Cami worden opgehaald, als we voor die tijd een uitgang vinden.’

Judikael staart me aan. Ik kan haar die verbijsterde blik niet kwalijk nemen. ‘Je zegt dat alsof het makkelijk is! Als er een uitgang was, had ik die nu al genomen.’

‘Het is niet makkelijk,’ geef ik toe. ‘Maar ik heb een plan. Althans … ik werk aan een plan, nu, op dit moment.’

Ze kijkt me afwachtend aan.

‘Ik heb papier nodig, en iets om mee te schrijven.’

‘Als dat alles is, kan ik je helpen.’ Judikael trekt een lade in de kast open, rommelt er even in en overhandigt me dan een groen kleurpotlood en een gekreukeld velletje papier. Ik kniel neer op de vloer en strijk het papier glad.

‘Hier begin ik. Mijn kamer, in deze hal. Die gang maakt een bocht …’ Zorgvuldig teken ik wat ik beschrijf. Elke gang die ik doorlopen heb, wordt een lijn, onderbroken met de kamers en zalen die ik ben tegengekomen. Judikael neemt mijn potlood van me over en brengt in kaart wat zij van de omgeving heeft onthouden.

Als we klaar zijn, bekijk ik ons werk met een kritische blik. ‘Het is een begin.’

‘Wat gaan we hiermee doen?’

‘Eerst ontdekken we waar Arthur en Katell zijn. En Taran en Marci. We markeren de beste verstopplekken; als er een patroon zit in de wandelgang van de Zorgers, dan noteren we die.’

‘Dat brengt ons nog niet buiten,’ zegt Judikael met gedempte stem. ‘Zelfs als het ons lukt om ongezien alle gangen door te komen. Elke deur sluit met een elektronische pas.’

‘Dan zorgen we dat we er eentje krijgen.’

Ze kijkt me ongelovig aan. ‘Hoe?’

‘Dat weet ik nog niet,’ moet ik toegeven.

‘Nimue, dit is waanzin!’ Ze gluurt naar de Zorgers bij de deur en dempt haar stem nog meer, tot ze fluistert. ‘Ze houden ons elke seconde in de gaten. Dat maakt het onmogelijk om weg te glippen of om iets te stelen …’

Ik volg haar blik naar de Zorgers. ‘Zij zien er moe uit. Ik wed dat ze aan het eind van de dag nog vermoeider zijn. We kunnen een afleiding bedenken. En een complex gebouw zoals dit moet een of twee achterdeurtjes hebben. Misschien een keukendeur, misschien een brandgang of een inlaadpunt voor goederen.’

‘Misschien …’ Judikael kijkt niet overtuigd. ‘Ik wil net zo graag weg als jij. Ik ben elke dag doodsbang dat ze mij komen halen en dat ik … niet terugkom.’

Ik vouw het kaartje op en prop het samen met het potlood in mijn sok, want zakken heb ik niet in de kleren van de Asklepios Congregatie. ‘Hou je ogen open,’ zeg ik haar. ‘Alles wat je ziet kan nuttig zijn. Als we elkaar berichtjes konden doorgeven …’ Maar waar zouden we die veilig achter kunnen laten zonder dat een Slang ze vindt?

Judikael raadt mijn gedachten. Ze schuift iets op en haakt haar vingers achter een vloertegel. Die schuift iets omhoog. ‘We kunnen hier boodschappen achterlaten. Pas wel op dat de steen niet breekt als je te hard trekt.’

‘Uitstekend.’ Ik leg de steen zorgvuldig weer neer en stel tevreden vast dat de breuklijn nauwelijks is te zien. ‘Als je Arthur of Katell ziet, laat het dan alsjeblieft weten.’

‘Natuurlijk.’

Ik wil haar omhelzen, maar ze houdt me af. ‘Als ze weten dat we elkaar kennen …’

Natuurlijk. Voor de Slang is het veiliger om ons gescheiden te houden. Stel je voor dat een paar oude vrienden ideeën krijgen die niet in hun plan met ons passen. Ik glimlach grimmig. ‘We zijn nog niet verslagen, Judikael.’

Niet veel later word ik gehaald. Dit keer is het wel Sini die me staat op te wachten bij de deur. Het kost me moeite om niet over mijn schouder naar Judikael te kijken. Ik herschik mijn gezichtsuitdrukking tot er alleen een wat verveelde blik overblijft en volg haar. Het papiertje in mijn sok prikt irritant in mijn enkel.

Ik kijk naar de getraliede ramen. ‘Waarom zijn ze allemaal zo?’

Sini werpt een blik opzij. ‘Het was zo toen wij hier kwamen. Dit hele zuidcomplex was ooit een gevangenis.’

‘Voor de Inslag?’

Ze glimlacht. ‘Ná de Inslag, Nicole. Een ouder gebouw zou niet langer veilig zijn. Ik meen dat de gevangenis destijds als uitbreiding op een Ark is gebouwd.’

‘Zijn de cellen onderdeel van die Ark?’ vraag ik zachtjes.

‘Dat moet haast wel.’ Ze kijkt me inschattend aan. ‘Waarom al die interesse in het gebouw, Nicole?’

Zeker niet omdat ik een ontsnappingsroute wil uitwerken. Ik wijs naar de volgende ijzeren barricade. ‘Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als er brand uitbreekt. We kunnen niet vluchten langs de ramen. Wat als we snel weg moeten maar we zitten vast?’

‘Ach,’ zegt Sini langzaam. ‘Zoals de vloedgolf in Gwennec?’

Nu ben ik oprecht verbaasd. ‘Daar weet je van?’

‘Ik heb iets opgevangen. Jullie moesten vluchten, nietwaar? Ik begrijp waarom dat je angst aanjaagt.’

‘We sprongen van het dak,’ zeg ik zacht.

Sini kijkt me aan en ik zie medelijden in haar blik. Ik wend mijn ogen af, niet zeker of ik haar medelijden wil – ze is een Slang.

‘In elk geval hoef je hier niet bang te zijn voor zulke rampen,’ zegt Sini luchtig, terwijl we bij mijn deur komen en ze haar pas voor de scanner houdt. ‘Als er ooit een brand is gaat het alarm af, komt iemand je halen en ga je veilig via een van de brandgangen naar buiten.’ Ze wacht tot ik in mijn kamer sta en glimlacht me toe. ‘Je bent veilig bij ons, Nicole. Geen vloedgolven en geen wildernis meer. Probeer te ontspannen, want morgen krijg je je rooster.’

‘Krijg ik nog eten?’

‘Natuurlijk. Over een paar uur. Geen zorgen meer maken, Nicole.’

Ik geef haar een betekenisloze glimlach. Sini sluit mijn deur en ik wacht tot ik de pieptoon heb gehoord, en daarna tot het geluid van haar voetstappen wegsterft.

Dus er zijn brandgangen. En in de buik van dit complex bevindt zich een oude Ark, zoals ik al vermoedde. Het zou me niets verbazen als de KERN nog werkt, en dat het hele Instituut daarop draait.

Ik vraag me af hoeveel chaos het zou veroorzaken als die KERN eens uitviel, precies zoals in de Ark.

4. De Visserkoning

Vanaf de derde dag val ik in de routine die het Instituut voor me bepaalt. Ik houd me koest en zuig in stilte elk detail op dat van belang kan zijn. Het duurt vier minuten om van mijn kamer naar laboratorium vijf te lopen, over de gang die om de vijftien stappen een grote ronde putdeksel heeft. Sini zegt dat het riool recht onder onze voeten loopt. Als de wekker me ’s ochtends wekt, heb ik precies dertig minuten voordat ik door de brede, kale medewerker naar de ontbijtzaal word gebracht, twintig minuten om haastig de pap naar binnen te werken en dan nog een uur in mijn eenzame kamer voordat Sini me meeneemt voor een onderzoek bij Dokter Moal. Ik kom de tijd door met ijsberen door mijn kamer, als een gefrustreerd, gevangen dier in een kooi.

Dokter Moal eist niet veel van me. Hij lijkt zelfs wat verveeld, en ik moedig hem aan om mij vreselijk saai te vinden. Hij controleert mijn hartslag, mijn longen en neemt wat bloed af dat hij voor later onderzoek bestemt. Het lijkt wel alsof hij ergens op wacht. Waarop weet ik niet, tot ik op de vierde dag bij hem gebracht wordt. Er is iets anders in het laboratorium. Het grote apparaat, dat een EEG genoemd wordt en waarvan de werking mij volledig ontgaat, staat voor me klaar. Hij gebaart ernaar alsof hij me uitnodigt om in een speelvaart te stappen.

‘Eerst schoenen uit.’

Ik buk me zwijgend om te doen wat hij zegt. Pas als hij een spuit met een witte vloeistof tevoorschijn haalt, begin ik me te verzetten: ‘Ik wil geen spul in mijn bloed.’

‘Het is maar een verdoving.’

Als hij hoopt me daarmee gerust te stellen, heeft hij het mis. ‘Niet nogmaals!’ Als ik verdoofd ben, kunnen ze alles met me doen. Mirna heeft me opgedragen om stil en oplettend te zijn en dat ben ik ook van plan. Maar hoe kan ik opletten als ze me versuffen? Ik gluur naar de EEG. Het ziet er claustrofobisch uit.

Moal kijkt me scherp aan. ‘Je doet wat ik zeg. En nu op je rug, meid. Stilliggen.’

Mijn instinct geeft me in om me te verzetten. Gehoorzaamheid houdt ergens op, nietwaar? En dat angstwekkende apparaat lijkt me een uitstekende en legitieme grens. Ik sta stokstijf, gevangen tussen de drang om te vluchten en het voornemen om een stille spion te zijn.

Mijn aarzeling duurt te lang. Dokter Moal grijpt me ongeduldig vast en trekt me vooruit. Mijn lichaam reageert op die aanraking zoals Corentins wolfsklemmen op een prooi: automatisch en zonder na te denken. Mijn vuist schiet uit, zonder hem te raken.

‘Houd haar handen vast!’ snauwt dokter Moal tegen Sini.

Ik haal uit en de dokter schiet opzij. Met een klap raak ik Sini onder haar oog. Ze kijkt me geschrokken aan terwijl ze haar adem inhoudt. Ik bevries. Ik had haar niet willen raken.

‘Sta niet zo te gapen, pak haar beet,’ gromt Moal. Sini herstelt zich. Haar vingers grijpen mijn bovenarm en ze draait me pijnlijk naar beneden. Ik verlies mijn evenwicht en moet me wel achterover op het smalle witte bed van het grote apparaat laten zakken. Dit bed steekt als een tong uit een monsterachtige elektronische muil. Ik wil daar niet naar binnen geschoven worden. Ik wil niet dat ze met hun smerige handen aan me zitten.

Ik spartel maar Sini schuift mijn polsen een voor een in een leren band aan het hoofdeinde van het bed en trekt ze dicht. Ze is veel sterker dan ze lijkt. Als ik het heb opgegeven, komt de dokter weer dichterbij.

‘Dit is je laatste waarschuwing, 1490,’ zegt hij. ‘Je gedraagt je behoorlijk tijdens de scan, hoor je?’

Maar ik hoor hem níét. Met mijn vastgesnoerde armen voel ik me als een vis in een gesloten net. De paniek die dit bij me veroorzaakt sluit mijn gezonde verstand resoluut buiten. Ze hebben alleen mijn armen vastgezet. In een tweede poging uit de benauwde situatie te ontsnappen, trek ik mijn benen omhoog en trap de dokter recht in zijn buik. Het zou meer impact hebben als ik nog schoenen aanhad, maar toch klapt hij dubbel voordat hij achteruit struikelt. Ik lach hardop.

Sini schiet naar hem toe, maar hij duwt haar van zich af en duwt de spuit in haar handen. ‘Verdoof jij dat kreng maar.’ Zijn gezicht is rood aangelopen.

Ik kan me niet verzetten als Sini een scherpe injectienaald in mijn arm steekt. De prik voelt scherp en koud, zoals de eerdere prik in mijn nek, voordat ik wakker werd in Platform Nul.

Het gevoel uit mijn armen verdwijnt. Mijn benen worden zwaar. Sini wacht nog even, en bindt mijn enkels dan ook in leren banden. Ik kan mijn nek niet eens meer optillen als ze een derde band om mijn voorhoofd legt.

‘Het is belangrijk dat je heel stil blijft liggen,’ legt ze uit. Ze kijkt schuldbewust langs me heen, of verbeeld ik me dat maar? Ik trek mijn bovenlip naar haar op, een inspanning die bijna teveel is.

Dokter Moal komt naar me toe. Nu ik hem niks meer kan doen, lijkt hij weer te ontspannen. Hij smeert een glibberig goedje op mijn hoofd. Ik wil me wegdraaien, maar de banden en de verdoving hebben me veranderd in een brok steen. De dokter plakt een aantal zilveren knopjes op mijn hoofd. Ik probeer te tellen. Na tien raak ik de tel kwijt. Het is moeilijk om helder na te denken. Vast ook door de verdoving.

‘Eindelijk,’ zegt dokter Moal. ‘Houd haar in de gaten, wil je? Ik zit in het hok.’

Door halfopen ogen kijk ik toe hoe hij achter een glazen wand verdwijnt. Sini schuift het bed de muil van het apparaat in.

‘Dit duurt een tijdje,’ zegt ze. ‘Maar je merkt er niks van. Over een minuutje slaap je.’

‘Ik wil niet sl…’ Mijn ogen vallen dicht. Ik zink weg in een soort leegte die me gevangen houdt. Ver weg hoor ik een laag zoemend geluid. Daarna zie ik plotseling een licht, als een bliksem. Het is zo fel dat ik het zelfs met mijn ogen dicht kan zien. Nog een paar keer flikkert het achter elkaar, daarna wordt het weer donker.

Het verdovingsmiddel had me kippenvel gegeven. Nu begin ik langzaam warm te worden. De lucht wordt met elke minuut dikker. Hoezeer ik me ook wil verzetten, ik heb geen zeggenschap meer over mijn lijf. Ik zink weg.

Golven breken tegen mijn lijf. De zee zuigt mijn benen naar beneden. Ik laat me meetrekken, sluit mijn ogen. Ik ruik het zilt en weet dat het op mijn huid glinstert als sterrenstof. Maar alleen als de zon erop schijnt.

Hier beneden is het zonlicht niet belangrijk; het is niet meer dan de spiegeling op het wateroppervlak, dat als een hoog plafond boven me ligt. Mijn lichaam verandert. Benen, armen, tenen en vingers, al die hulpeloze ledematen zijn niet opgewassen tegen het water en worden van me afgenomen. Ik glijd. Ik vlieg. Mijn huid is niet langer melkwit. En nu hoor ik ze. Hun stemmen, hun gezang:

Zwem dieper,

Kom naar ons toe.

En ik kom.

De flitsen komen terug in een serie van vier en gaan dan over in een roffelend geluid. Ik weet niet waar het vandaan komt; het lijkt uit de diepten van het apparaat zelf te komen. Het klinkt alsof iemand rusteloos op een deur klopt: pokpokpokpok! Of nee, als een van de moerasspechten. Onmiddellijk sta ik tussen de bomen, alsof slechts mijn gedachte het moeras heeft opgeroepen. Zoete Gwenhael, wat mis ik de bomen. En de zompige bodem waar je voeten in wegzakken. Zelfs de rottende geur van humus ruik ik liever dan de steriele lucht van dit Instituut.

Zonlicht en schaduw spelen verstoppertje met het water tussen de boomwortels. Ik ben volkomen veilig, afgeschermd van de rest van de wereld door de boomkoepel, de levende kathedraal. De Asklepios Congregatie is een wazige droom. Dit is de echte wereld. Ik voel het aan de lucht, die in mijn neus prikkelt. Helder en niet bevuild. Lucht vol leven. En de kleuren zijn zo scherp als nieuwe verf: de bladeren aan de boomtoppen, de boombast, de varens en de vennetjes. Mijn eigen kleren zien eruit alsof ze nieuw gekocht zijn. Ik kijk naar mijn handen: een gave huid, zonder eelt.

Waar ben ik? Niet dat het er echt toe doet. Dit is mijn thuis. Toch wil ik graag weten waar ik me bevind. Als ik me omdraai, herken ik de menhirs voorbij de beek. Ze zien er anders uit vandaag, alsof ook zij net iets eleganter, iets statiger zijn dan toen ik op de Vale Man wachtte. Langzaam loop ik ernaartoe. Ik voel de grond onder mijn voeten omhoog en omlaag veren, alsof ik over een matras wandel. Ik bekijk het mos dat op de stenen groeit, de groeven en tekeningen die de regen en verre voorouders in de oppervlakte hebben gekerfd. Eén beeltenis trekt in het bijzonder mijn aandacht: een koning met een uitgewist gezicht, want daar is het gesteente gepolijst door jarenlange erosie. Maar ondanks zijn ontbrekende gelaatstrekken, is zijn kroon nog zichtbaar. Hij draagt een staf in zijn linkerhand en houdt een bokaal in zijn andere. Als ik mijn hand uitstrek om de afbeelding aan te raken, is het alsof ik weggezogen word van mijn plek.

Ik worstel om terug te komen, want ik wil het moeras en mijn plek tussen de menhirs niet verlaten. Maar wat het ook is dat me verplaatst, het laat me pas los als de wereld voor mijn ogen is veranderd. Weg zijn de bomen, de klanken van vogels tussen de takken. De lucht is koud, de horizon open en strak. Het is valavond. Ik kijk uit op een doodse steppe vanuit een torenraam. Buiten is weinig te zien, maar toch voel ik dat ik niet alleen ben.

Langzaam draai ik me om. De zaal waarin het torenraam zich bevindt is vrijwel beroofd van licht. Toch kan ik nog wat zien, want mijn blik valt onmiddellijk op de stenen troon in het midden. Hij wordt bezet door een uitgemergelde gestalte, wit en kwetsbaar als een mistflard. Op zijn hoofd rust een oude kroon, flets en verkleurd door jarenlange verwaarlozing, net als zijn mantel en zijn tuniek.

De ontzetting die ik voel kan ik niet precies verklaren. Ik heb hem nooit eerder gezien … Of wel? Ik stap dichterbij, tot ik pal voor hem sta.

De schok van herkenning zie ik weerspiegeld op zijn eigen gezicht. De Visserkoning schudt zijn ijle hoofd. ‘Niet jij, maar hij moet komen.’

‘Ik wist niet dat ik kwam.’

Hij heft zijn handen van de stenen armleuningen. Nu pas dringt het tot me door dat hij ketenen om zijn polsen draagt. De banden zijn bevestigd aan geklonken ringen, die hem aan de troon gebonden houden. ‘Geef me te drinken, kind van de zee.’

Ik kijk om me heen. Verholen in schaduwen staat een grof uitgehakte pilaar, niet hoger dan mijn middel, met daarop een koperen bokaal. De beker is onbeduidend en groen uitgeslagen. Nog geen druppel water zit er in de kelk.

‘Het spijt me,’ zeg ik. ‘Hij is leeg.’

De Visserkoning blaast een flinterdun zuchtje uit. ‘Enkel bloed uit die graal kan mijn leven verlengen.’

‘Gaat u … gaat u gauw dood?’

‘De infectie zit al in me, kind van de zee. Hij is in me geslopen en maakt mijn dromen zwart en bloedig.’ Met zijn geketende handen gebaart hij naar zijn onderlijf. Daar prijkt een diepe wond in zijn dij. ‘Nu kan ik niet meer reizen. Gauw zal de ziekte omhoog kruipen en mijn hart in beslag nemen. En na mijn hart, mijn hoofd. Daarom heb ik de ketenen gemaakt om me aan de troon te binden.’

Mijn angst neemt toe. ‘Ik kan u niet helpen met drinken. Er is geen bloed in de graal.’

‘Nee, jij niet, dochter van Rona. Laat de Koning Die Komt hier komen.’

‘… Arthur.’ Heel langzaam dringt zijn naam tot me door, en daarmee de herinnering aan wie ik ben, en waar ik hoor te zijn. Het lijkt alsof de zaal vager wordt. Ik moet mijn best doen om alles scherp te blijven zien. ‘Wacht! Ik kan de Zwarte Griep genezen …!’

De Visserkoning opent zijn mond om te spreken, maar voor het geluid tot me doordringt, vervaagt hij voor mijn ogen. Ik blijf achter met een brandend gevoel in mijn keel en met droge oogleden, die langzaam knipperen.

Ik weet niet zeker of ik echt wakker ben. Wel weet ik dat ik in het apparaat lig. Als ik mijn vingers probeer te krommen, lukt dat. Ook mijn tenen wiebelen als ik dat probeer. Ik slik. Mijn keel is zo droog als zand en mijn tong plakt dik en rubberachtig aan mijn gehemelte. Het bed wordt uit het apparaat getrokken. Ik herken Sini. Ze is een wazige vlek.

‘Ik maak je los,’ zegt ze. ‘Je moet je wel gedragen.’

Ik knipper met mijn ogen.

‘Hoe voel je je?’

‘Ik kan niet goed zien,’ kraak ik. Verward kijk ik om me heen.

‘Dat gaat wel over.’ Ze buigt zich naar me toe en maakt een voor een de strakke banden los. Ik kreun en voel aan mijn polsen. Er lopen rode striemen over mijn huid waar de banden in mijn vlees hebben gedrukt. Als ze ook mijn voeten en de dopjes op mijn hoofd losmaakt, kruip ik overeind. Ik voel haar hand in mijn rug. Even denk ik erover om haar nog een keer te slaan, maar ook al heb ik weer controle over mijn ledematen, echt sterk voel ik me niet. En ze probeert me alleen maar te helpen.

Dokter Moal komt vanachter zijn glazen scherm naar ons toegelopen.

‘Is het klaar?’ vraag ik slap. ‘Mag ik gaan?’

‘Nog niet.’ Verbeeld ik het me, of kijkt hij me bijna verward aan? ‘Je hebt ongebruikelijk hoge thètagolven.’

Met mijn handen wrijf ik over mijn gezicht. Waren dit dezelfde handen waarmee ik de bokaal probeerde te tillen? ‘Ik ben geboren aan zee.’

Sini begint te lachen, maar houdt daar snel mee op als dokter Moal haar een waarschuwende blik toewerpt. Ik begrijp niet wat er grappig is. Het maakt me ook niet uit. Haaienbloed, wat heb ik een dorst! Het overrompelt me. ‘Mag ik … water?’

De dokter aarzelt, maar knikt dan. Sini loopt weg, en komt snel terug. Alleen het bloed uit de graal kan mijn leven verlengen. Nee! Niet mijn leven – dat van de Visserkoning. Ik ben gewend geraakt aan het koude, kalkachtige water dat de zuiveringsinstallatie van de Ark produceerde. Dit water is lauw en slap. Toch drink ik het gulzig op. Daarna voel ik me iets beter, maar niet minder verward.

‘We hebben een hersenscan gemaakt terwijl je luisterde naar tranceopwekkende geluiden,’ zegt Dokter Moal zakelijk. ‘Heb je dat gemerkt?’

‘Ik weet niet,’ mompel ik. Heb ik iets gehoord? ‘Ik hoorde vogels.’

‘Vogels?’ Dat antwoord lijkt hij niet te verwachten.

‘Moerasspechten.’

‘Je hebt geluisterd naar trommels.’

‘O.’ Ik voel me teleurgesteld. ‘Maar ik droomde …’

‘Ja?’ Dokter Moal leunt plotseling naar me toe, alsof hij geen woord van me wil missen.

Ik knipper weer met mijn ogen. ‘Maakt niet uit. Ik wil terug naar mijn kamer.’

‘Nee, nee. Je droomde.’ Zijn wenkbrauwen gaan omhoog. Met het puntje van zijn tong likt hij aan zijn dikke lippen. ‘Wat droomde je?’

‘Bos. Bomen. Water …’

‘Wildernis.’ Hij zegt het alsof het iets vies is.

Ik haal m’n schouders op. ‘Het was niet wild. Het was vredig.’

‘En toen?’

‘Toen?’

‘Wat hoorde je? Of wat zag je?’ Weer likt hij aan zijn lippen. Hij lijkt niet meer op een mol als hij dat doet, denk ik, eerder op een likkebaardende kat. ‘Waren de kleuren helderder dan anders? Voelde je geest … scherper?’

Verbluft staar ik hem aan. Ik vergeet zelfs even mijn weerzin voor hem. ‘Hoe weet u dat?’

Dokter Moal glimlacht. ‘En hoorde je stemmen? Sprak er misschien iemand met je?’

Geen haar op mijn hoofd denkt eraan om hem over de Visserkoning te vertellen, of hij nou een droom was of dat ik op de een of andere manier echt voor zijn troon stond. ‘Nee. Niemand.’

‘Of heb je dat ooit eens eerder gehad?’

Gwenhaels graf, het is alsof hij dwars door me heen kijkt en precies weet waar ik aan denk. Ik pers mijn lippen stijf op elkaar en doe mijn best om met een lege blik terug te kijken. Ik schud mijn hoofd.

Hij heeft bruine, kraalachtige oogjes. Dat is wel weer zoals een mol. Een klein, kruiperig dik beest dat door de modder graaft. Ik vraag me af wie zijn bazen zijn, hier in het Instituut, en of hij voor hen kruipt.

‘Goed dan.’ Hij haalt bijna onzichtbaar zijn schouders op. ‘Sini, bereid een schone spuit voor. Eén milliliter zh15 moet voldoende zijn.’

‘Dokter?’ Sini kijkt verward.

‘Ja, je hoorde me goed. Een spuit graag, Sini.’

‘Dokter Moal, het meisje vertoont geen enkel symptoom van de ziekte. Het protocol geeft geen toestemming om …’

‘Dat is waarom ik het protocol een handje help,’ snauwt hij. ‘Let wat op, wil je? De signalen zijn zo helder als daglicht.’ Hij draait zich naar mij. ‘Die thèthagolven die jij produceert schreeuwen een signaal uit. Misschien beantwoordt iemand ze. Misschien weet je het zelf niet eens. Ik denk dat je je dommer voorhoudt dan je bent.’ Zijn ogen vernauwen zich als hij naar me blijft kijken. ‘Je hebt geen idee hoe gevaarlijk het is, Nicole, of wel? Al dat geschreeuw naar die andere … plaats. Je kunt net zo goed je hand ophouden en bedelen om de Zwarte Griep. Dit zijn slechts preventieve maatregelen. Sini.’ Hij houdt zijn hand op en wacht net zo lang tot Sini hem zwijgend een spuit overhandigt. Ze ziet bleek. In tegenstelling tot de grijns van Dokter Moal, zijn haar lippen een dunne lijn. ‘Ik ga je alleen maar een handje helpen, Nicole. Een klein beetje maar. Net genoeg om effect te sorteren.’ Hij houdt de spuit omhoog. ‘Kom maar hier met je arm.’

‘Wat is dat? Wat ga je in me spuiten?’ Ik begin te trillen.

‘Zh15. Een extract uit een van de bulten van de slachtoffers. Met wat geluk gaat dat een heel mooie uitwerking hebben.’

‘Ik dacht dat de Asklepios Congregatie de ziekte wilde genezen,’ bijt ik hem toe. ‘Niet nog meer slachtoffers inspuiten met dat gif!’

‘Beste Nicole, we gaan je ook niet doden.’ Er valt een plotselinge schaduw over zijn gezicht. ‘Waar heb jij al die wijsheid opgepikt?’

Ik pas wel op dat ik geen antwoord geef. Dokter Moal weet niet dat ik net als Rona niet ziek kan worden, maar dat betekent nog niet dat ik dat spul in mijn lijf wil. Ik laat mijn benen van het bed glijden en voel me sterk genoeg om zonder hulp rechtop te blijven staan. Als ik naar de deur ren, kan ik misschien het laboratorium ontvluchten voordat ze me kunnen tegenhouden. Maar waar zou ik me dan moeten verstoppen? De hal is lang en recht en voor zover ik weet zitten alle deuren op slot. Terug naar Platform Nul? Al zou ik zover komen, dan nog zitten er twee massieve deuren in de weg, die alleen opengaan met een pasje zoals dat van Sini.

Dokter Moal grijpt me vast. ‘Genoeg geklaagd,’ zegt hij. ‘Je kunt beter meewerken, 1490. Een tweede verdoving zal je niet doden, maar ik beloof je dat je je daarna niet erg lekker zult voelen.’

Ik verzet me niet meer, maar zodra hij de injectie in mijn arm steekt, gluur ik angstig naar de buis. Zh15 is kleurloos en dun. Het verdwijnt gauw in mijn ader. Nu verwacht ik elk moment iets vreselijks: heftige pijn of een beroerte. Maar ik voel helemaal niets, al raast mijn hartslag door mijn lijf.

‘Geef het een paar uur,’ zegt dokter Moal, terwijl hij de plek van de prik op mijn arm masseert. ‘Morgen weten we wat er van haar over is. In elk geval kan ze later deze week Ontdroomd worden. Je kunt haar nu wegbrengen,’ voegt hij eraan toe.

Sini leidt me naar de deur. ‘Kun je zelf lopen?’

Ik knik, al voel ik me er niet van overtuigd dat ik het tot mijn kamer red. ‘Ik ben misselijk.’

‘Dat is mooi,’ hoor ik de dokter achter me snerend zeggen. ‘Omdat je me hebt geschopt, krijg je vanavond geen eten, 1490.’

Ik pers mijn lippen op elkaar en loop langzaam naast Sini het laboratorium uit. Als ze stilstaat om haar pasje tegen het slot van mijn kamerdeur te drukken, vraag ik:

‘Waarom deed hij dat?’

‘Omdat je nu ziekteverschijnselen krijgt.’ Haar stem geeft een trilling. Angst of woede? ‘Volgens het protocol volgt er dan toestemming voor de tweede procedure.’

Juist, het Ontdromen. ‘Wat zijn thètagolven?’

‘Dat weet ik niet zeker,’ zegt ze.

‘Alsjeblieft.’ Ik verroer me niet en houd haar blik vast. ‘Het is mijn hoofd.’

Sini werpt me een onzekere blik toe. ‘Het betekent dat je droomt terwijl je wakker bent.’

‘En wat is Ontdromen?’

Ze kijkt nog ongemakkelijker, haar ogen dwalen naar een punt achter me, zodat ze me niet hoeft aan te kijken. ‘Ik denk dat je eerst maar moet uitrusten. Die verdoving heeft je flink te pakken gekregen.’

Ik positioneer me zo dat ze me wel aan moet kijken. ‘Net zoals zh15 me te pakken gaat krijgen?’

‘Nicole,’ zegt ze slapjes. ‘We proberen je te helpen.’

‘Jij misschien. Denk je echt dat Moal dat ook gelooft?’

‘Natuurlijk. Iedereen doet zijn vreselijke best om de Zwarte Griep uit te roeien.’

‘En wat een offers brengen we.’ Ik krijg het voor elkaar om zuur te glimlachen. ‘Als ik droom terwijl ik wakker ben, dan moet het Ontdromen mijn dromen stoppen.’ Plotseling denk ik aan wat Katell me heeft verteld: dat haar werd opgedragen om niet te dromen. ‘Ik weet dat de Zwarte Griep geen gewoon virus is,’ waag ik te zeggen. Als ik antwoorden wil, moet ik de juiste vragen kunnen stellen. Sini kijkt me zwijgend aan. ‘Ik kan je vertellen dat het niet helpt, Sini. Ik ken de Andere Wereld – ja, ik weet ervan.’ Ondanks dat ik de woorden kalm uitspreek, staat het zweet in mijn handen. Het is een enorme gok om Sini zo veel te vertellen. Wat als ik haar verkeerd inschat? Ik slik gespannen. ‘Wat het Ontdromen ook met iemand doet, ik geloof niet dat het de juiste methode is.’

‘Zo.’ Sini kruist haar armen over elkaar en tuit afkeurend haar lippen. ‘Dus jij hebt de methode? Jij bent een dokter, Nicole?’

‘Ik weet meer dan de dokters hier. Als ze naar me zouden willen luisteren …’

‘Genoeg.’ Het is nog net geen snauw. Sini ontknoopt haar armen en stuurt me naar mijn deur. ‘Dokter Cormack en de artsen van laboratorium twaalf werken zich dag en nacht uit de naad. Je moet je niet te veel gaan verbeelden, Nicole. En nu naar binnen.’

‘Dus als jij besmet wordt, heb je er geen probleem mee om ook Ontdroomd te worden?’

‘Nicole …’

‘Je bent helemaal niet bang dat ik je morgen of overmorgen ook ziek maak?’

‘Ik zei genoeg!’ Haar stem en haar gezicht laten duidelijk zien dat ze wél bang is. Sini geeft me een duw – niet hard, maar net genoeg om mijn nog wankele benen over de drempel te dwingen. ‘Slaap de verdoving van je af. En pas op met die scherpe tong van je. Je eindigt nog permanent op Platform Nul.’

Met die waarschuwing laat ze me alleen in de ongezellige kamer, mijn cel. Ik luister naar de piep van het slot. Het bed is zacht en er is tenminste licht, maar veel beter dan de ondergrondse gevangenis is het niet. Ik ga op bed liggen. Vanavond hoef ik niet te wachten op een maaltijd, als ik dokter Moals woorden geloof. En ik geloof hem.

Het is niet erg. Die verdoving heeft meer uitgeschakeld dan alleen mijn vermogen tot helder nadenken en het gebruik van mijn ledematen. Alleen denken aan eten zorgt er al voor dat ik misselijk word. Ik leg mijn handen op mijn buik, masseer zachtjes de plek waar mijn maag zit.

Of ben ik zo misselijk door de tweede spuit die ze me hebben gegeven? Ondanks dat ik er vrij zeker van ben dat ik niet zo vatbaar ben voor de corruptie die de Zwarte Griep wordt genoemd, kan ik het niet helpen dat ik bekropen word door angst. Mama heeft het immers nooit direct in haar aderen gespoten gekregen. Wie weet wat dat voor effect op mijn lichaam zal hebben?

Ik voel me hulpeloos: een stuk vee, al gebrandmerkt om geslacht te worden. Misschien lig ik morgen kermend en stervend op bed, niet in staat om de ziekte te bedwingen. De Visserkoning kan dat immers ook niet.

Als ik aan hem denk, komen mijn gedachten onherroepelijk uit bij Arthur. Als ze hem ook met opzet injecteren, staat er niets tussen hem en een gruwelijke dood. Tenzij iemand hem beschermt … of iets. Maar wie? De Visserkoning, die vale geest uit de Andere Wereld, is geketend aan zijn troon. Hij heeft me al verteld dat hij niet meer kan reizen. En wacht hij niet smartelijk op de Koning Die Komt?

Ik sluit mijn ogen, duizelig door alle complicaties. Arthur kan nergens heen tot hij uit dit gruwelijke gebouw bevrijd is, dat weet ik zeker. Ik had hem nooit mee mogen nemen. Stom. Ik ben zó stom.

Een vlaag misselijkheid overspoelt me. Ik draai me op mijn zij, klaar om te braken. Ik houd het net in.

Mama, help me. Ik herhaal de woorden tot ze me in slaap sussen: Geef me een teken. Kom ons redden. Of help me om sterk en dapper te blijven.

Als ik morgen nog overeind kan komen, moet ik in actie komen.