ZOMER

Lis Lucassen

ZOMER

© 2017 Lis Lucassen
Omslagontwerp en opmaak binnenwerk: Natasja Storm

Foto omslag: iStock

Nederlandse rechten Storm Publishers

ISBN 978 94 920 9816 0

NUR 301

Dit boek is ook leverbaar als e-boek, 978 94 92098 32 0

www.stormpublishers.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op welke wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

And you want to travel with her

And you want to travel blind

Suzanne

Leonard Cohen

Proloog

Alec

vier jaar eerder

De stilte maakte meer lawaai dan de hardste riff die hij ooit had gespeeld. Alec stond met zijn tenen over de rand, zijn benen iets uit elkaar om het evenwicht beter te bewaren.

De man lag stil.

Doodstil.

Hij was simpelweg eindeloos naar beneden gegleden om vervolgens zonder geluid neer te slaan op de vloer. Er was geen kleur, geen rood van bloed of blauw van zwaailichten. Enkel het grijs van het beton, van de regen, van het stilstaan. Naast hem lag de gitaar, of de stukken die samengevoegd het instrument waren geweest. Het ding moest kapot, dat had hij zich al direct bedacht. Hij haatte het instrument, de prijs voor zijn stilzwijgen. Hij kon er niet meer naar kijken, verplaatste zijn blik naar de man op de grond. Niet in stukken, maar wel kapot.

Weer wachtte hij op beweging, op een teken van leven dat niet kwam. Nooit kwam. De wereld leek stil te staan, de dood een onwelkom monster dat de pauzeknop indrukte. Net als met ma. Het feit dat de wereld was blijven draaien, snapte hij toen niet. Later besefte hij pas dat de wereld niet was gestopt, maar hijzelf. Hij was opgehouden te bestaan, bevroren in dat eindeloos lange moment waar hij wachtte op beweging. Op iets waaruit zou blijken dat zijn moeder zijn moeder nog was. Niet de levenloze pop die voor hem lag.

Iedere keer erna had hij stilgestaan, op pauze gedrukt en zijn wereld gestopt als het te moeilijk werd. Te lastig. Als hij wilde janken en zijn vuisten tegen de muren van de slaapkamer sloeg, net zolang tot er kleur sijpelde in het eindeloze grijs. Net zolang tot hij weer voelde. Er weer was.

Nu leek er zelfs geen pauzeknop meer, enkel het definitieve ‘stop’.

Hij wankelde naar achteren, de beweging in slow motion en toe te rekenen aan Rowan die hem aan zijn arm trok. Fast forward. De stilte sloeg stuk en het krijsen drong zijn oren binnen.

‘Alec! Nu!’

Hij draaide zich naar Rowan, keek haar aan. Waarom huilde ze? Waarom voelde ze? Rowan wees naar de brandtrap, dezelfde gammele constructie waar ze mee naar boven waren geklommen. Waar ze het materiaal op hadden gesjouwd.

Zijn moeders gitaar.

‘Alec, alsjeblieft.’

Ze noemde hem bij zijn voornaam. Een teken dat hij zich in de nesten had gewerkt, dat hij moest komen om haar te helpen met aankleden, de strengen kettingen om haar hals te leggen en de sporen van het meest recente feest van haar gezicht te boenen.

Maar dit was Rowan, niet zijn moeder.

‘Sorry, Alec.’ In haar stem klonk spijt door, geen twijfel. Ze koos voor zichzelf, natuurlijk. Dat wilde hij ook van haar, dat verwachtte hij. Rowan draaide zich om en met lange passen rende ze naar de brandtrap. Hij keek toe hoe ze verdween uit de ruimte, uit zijn leven. Nils en Jorn waren al weg, alleen Rowan was gebleven om hem te smeken mee te komen.

Wankelend liep hij naar een van de muren en liet zich er tegenaan zakken. Hij drukte de pauzeknop niet in. Hij zette alles op ‘stop’.

1

Audrey

‘Probeer die rode nog eens.’ De hand van haar moeder kwam tussen de opening in het gordijn door, eraan bungelde de jurk. ‘Rood spreekt op tv.’

Zonder te zeggen dat het ding zeker weten ongemakkelijk zat, dat het topje te laag was uitgesneden en dat het er toch niet toe deed wat ze aantrok omdat de vier juryleden haar niet konden zien, nam ze het kledingstuk over. Terwijl ze probeerde niet in de spiegel naar zichzelf te kijken, naar deze versie van Audrey, hees ze zich in het kledingstuk en liep het pashokje uit.

‘Dit is de beste tot nu toe,’ knikte Angela.

Ze haatte het. De manier waarop haar eigen moeder om haar heen liep, de halslijn nog iets liet zakken en aan de verkoopster vroeg of de zoom aan de onderkant nog iets hoger gemaakt kon worden. Een tikkeltje maar. Audrey had immers mooie benen. Benen die gezien mochten worden.

Als Audrey maar gezien werd.

‘Mam, als we niet te laat willen komen, moeten we nu gaan.’ Audrey knikte naar de klok boven de deur van de winkel. Het was even na drieën. Om half vier werden ze aan de andere kant van de stad verwacht en het verkeer zou hen opslokken en vasthouden als een gijzelaar. Het was absoluut onmogelijk om nog op tijd te komen.

‘Kleed je maar uit. We nemen deze en die paarse bodysuit.’

Nog even. Nog heel even volhouden en dan zou alles weer rustig worden in haar hoofd, de stem van Angela die haar continu omringde, verdwenen zijn. Het geluid verstikte haar, net zoals haar eigen stem dat inmiddels deed, iedere keer als ze haar mond opentrok en de noten eruit douwde.

Zwijgend liep ze het pashokje weer in om zich om te kleden. Een oude spijkerbroek met haar favoriete zwarte trui, kleding waarin ze zich kon verschuilen. De donkere glazen van de zonnebril die ze erbij droeg, hadden hetzelfde effect. Dat de zon zich al weken niet had laten zien, maakte niet uit. Godzijdank vond Angela het wel een ‘statement’, die zonnebril.

‘Schiet je op?’

‘Ja, mam.’ Nu had ze ineens haast? Audrey staarde in de spiegel, volgde met haar vinger de lijn van haar kaak. Ze was nog meer afgevallen de afgelopen maanden. Met vlugge vingers pakte ze haar lange haar bij elkaar en bond het in een rommelige knot boven op haar hoofd. De extensions jeukten maar gelukkig had ze haar moeder ervan overtuigd dat blonderen misschien een verkeerd beeld zou uitstralen. Ze was sexy, niet trashy. Toch?

Angela reed met de zwarte Mercedes over de busbaan om de rij auto’s richting het centrum voorbij te gaan. Als ze nu gewoon op tijd waren vertrokken... Hoe laat was het eigenlijk? Zeker voorbij half vier.

In de verte doemde het muziekcentrum op. En, toen ze dichterbij kwamen, ook het groepje dat voor de deur stond. Twee fotografen, een cameraploeg en Brenda, de reporter van de landelijke zender die de pilot van de realityshow begeleidde. Angela was door het dolle heen geweest toen de aankondiging kwam dat er interesse was in Audrey’s comeback. Haar botox brak nog net niet aan de randen van wat een glimlach moest voorstellen.

En die comeback was nodig. De boekingen waren al tijden minder, zeker vergeleken met haar populariteit voor de operatie. Angela herinnerde haar te pas en te onpas aan het feit dat haar auditie voor The Voice een zegening betekende, net zoals de camera’s van de filmploeg voor de realityshow. Voor Audrey betekende het iets heel anders. Minder boekingen gaven meer rust. Er was minder een noodzaak om te zoeken naar manieren om te stoppen met voelen, om naar de pillen te grijpen die alles even op pauze leken te zetten.

Zoals gewoonlijk lagen hun belangen mijlenver uit elkaar. Ze wilde er niet verder bij stilstaan, niet bij alles wat ze moest, zoals dit publiciteitsstuntje. Met een kreun keek ze naar buiten, waar de cameraploeg en de fotografen de ingang van het muziekcentrum versperde, waarschijnlijk tot ongenoegen van een jongen die probeerde naar binnen te gaan. Met de gitaarkoffer op zijn rug was hij vrij breed, de hals ervan raakte Brenda, die verschrikt een stap naar achteren zette en met een armgebaar duidelijk maakte wat ze van hem vond. De jongen zag het niet, of negeerde het, want hij liep stug door en verdween door de deur.

Angela had de auto voor de deur geparkeerd, keurig binnen het kruis op de weg dat overduidelijk een verbod inhield. Al ver voordat Audrey was doorgebroken, vond haar moeder dat ze boven de wet was. Tot dusver had ze gelijk, Angela kwam overal mee weg. De trucjes die ze toepaste om dat te bereiken, had ze in de finesse op haar dochter overgebracht.

De autodeur was nog niet open of Audrey voelde de eerste camera al op zich gericht. De paniek groeide en haar eerste reactie was om het portier dicht te slaan en te wachten tot iedereen weg was, tot het donker was en niemand haar zag.

‘Audrey, hier! Kijk even deze kant op.’ Een van de fotografen trok haar uit de auto en positioneerde haar voor de ingang van het muziekcentrum. ‘Een beetje nonchalanter. Ja, zo.’ Haar lichaam werd gemodelleerd en toen iedereen eindelijk tevreden was, flitsten de lampen en tetterde Brenda in haar oor over wat ze moest zeggen, wat ze moest doen. Wie ze moest zijn.

De vermoeidheid daalde als duisternis over haar neer en Audrey voelde zich langzaam verdwijnen in de eindeloze leegte. Die ander kwam naar voren. De professional die lachte wanneer dat gewenst was en die met een zelfverzekerde, bijna arrogante glimlach recht in de camera keek en zich afvroeg of er in dit gebouw misschien nog fans waren.

Natuurlijk waren die er. Vorige week was er een Facebookevenement aangemaakt. Er hadden zich 461 mensen voor aangemeld, waarvan 50 gelukkigen waren uitgekozen die daadwerkelijk mochten komen. Deze groep had toen de echte tijd en datum doorgekregen, om te voorkomen dat er anders te veel mensen zouden komen. Een eis van de gemeente, die eigenaar was van het muziekcentrum en het maatschappelijke programma runde. Jongeren die dreigden uit te vallen, kinderen uit probleemgezinnen en de etterpubers die liever op straat hingen dan naar school gingen, konden hier gratis muzieklessen volgen. Het programma was een groot succes.

Alleen hadden die jongeren vandaag te horen gekregen dat hun lessen die middag zouden uitvallen. Audrey dacht aan de muzikant met de gitaar die voor haar naar binnen was gegaan. Waarschijnlijk had hij het bericht niet gekregen. Of had hij het bewust genegeerd. Ze hoopte op het eerste. Dat betekende dat er in ieder geval een persoon in het hele gebouw was die zichzelf was.

2

Alec

‘Hoe bedoel je? Afgelast?’

Julian haalde zijn schouders op en veegde nog eens extra met de stofdoek over het deksel van de piano. ‘Zoals ik het zei. Heb je het briefje niet zien hangen, afgelopen week? Er zijn opnames voor een of andere tv-show.’

Tv-show? Alec groef in zijn geheugen, maar niets liet een belletje rinkelen. Hij had geen briefjes zien hangen, maar afgelopen week was ook geen goede week voor hem geweest. Rond de sterfdag van zijn moeder had hij altijd wat moeite zich te concentreren.

De beslissing om zijn lessen zo maar te annuleren, irriteerde hem. Hij voelde de bekende golf van frustratie omhoog komen en sloot even zijn ogen, liet het gevoel toe, liet de emotie hem overspoelen en schudde de ergernissen vervolgens van zich af. Het had geen zin om in dit soort negativiteit te blijven hangen, het bracht hem niets. Toch kon hij het er niet bij laten zitten. ‘Wie heeft de beslissing genomen dan?’ Zijn jongens en meiden rekenden op hem en het voelde op de een of andere manier oneerlijk om deze dinsdag de muziekles zo maar te laten cancelen. Al was het leed inmiddels al geleden, natuurlijk.

‘De troel van de gemeente.’ Julian haalde zijn schouders op. ‘Die ook over de cultuursubsidie gaat.’

Alec voelde een rilling over zijn rug trekken. Die troela, genaamd Renee Oude Hampsink, was een nagel aan zijn doodskist. Ieder verzoek om meer geld om meer jongeren te kunnen bereiken, ketste keihard af op haar hart van steen. Hoe hij ook zijn best deed om het voor elkaar te krijgen, er zat geen greintje compassie in het mens.

‘Fantastisch.’ Julian kon er ook niets aan doen, natuurlijk. ‘Komen die opnames ook hier?’

‘Nee, volgens mij alleen beneden in het auditorium. Dus je hebt de lesruimte voor jezelf, als je wilt.’ Julian draaide de poetsdoek om zijn hand en klapte het deksel van de piano open. De zwarte en witte toetsen lagen uitnodigend uitgestald voor hem klaar, als een gewillige minnares die geduldig wachtte op de streling van zijn vingers op haar huid.

‘Is goed.’ Hij wachtte tot Julian de deur achter zich sloot en haalde toen zijn gitaar uit de beschermhoes. Zijn vingers bewogen ongeduldig langs de snaren. De teleurstelling over de verloren uren en de verongelijktheid over de beslissing zorgden voor de onrustige sensatie in zijn buik, die zich verspreidde door zijn lijf. Hij kende het gevoel maar al te goed.

De vensterbanken in het oude fabriekspand waar het muziekcentrum was gehuisvest, waren breed genoeg om in te zitten. Het was zijn favoriete plek, hier op de tweede etage. De zon scheen naar binnen en de stralen licht vielen over de lege ruimte. De piano glansde.

Met gemak klom Alec op de vensterbank en hij draaide zijn rug naar het raam. De warmte van de zomer bereikte hem door het glas van het raam, versterkte de hitte die buiten met iedere dag toenam.

Hij had weinig bezittingen. Het resultaat van het eeuwige heen en weer reizen met zijn moeder, de continue verhuizingen binnen de pleeggezinnen daaropvolgend. In de jeugdinrichting hadden ze weinig eigen spullen mogen hebben. De kamers waren er klein en daarbij zaten er genoeg jongens die niet van andermans spullen afbleven. Wat je dierbaar was, was je zwakke plek.

Het enige dat hij koesterde, was de gitaar. Het instrument had alle trips overleefd. Net zoals hij.

Gedachteloos begon hij te spelen en hij liet alle negatieve emoties los. De woede die dreigde omhoog te komen. De frustratie. Het spelen ankerde hem, zorgde ervoor dat hij zijn kop erbij kon houden.

Het ene muziekstuk ging naadloos over in het andere en op een gegeven moment wist hij niet meer wat hij speelde of wat hij had gespeeld. Met gesloten ogen luisterde hij naar de noten, naar de brug en de riff van het ene nummer, die zo gemakkelijk kon worden vervlochten met het andere.

Alle muziek was in de basis gelijk, net zoals alle mensen dat waren. Hij had al lang geleerd dat niemand alleen maar goed was of alleen maar slecht. Mensen plaatsen alles graag in hokjes. Hij kon niet tegen het opgesloten gevoel van dit denken.

Onbewust hadden zijn vingers het ritme opgepikt van het nummer dat de afgelopen dagen continu in zijn hoofd ronddoolde. Met zijn ogen gesloten kon hij haar horen, haar stem zo rijk en tegelijkertijd zo zacht. Hij liet de laatste noot van het nummer wegsterven en deed zijn ogen open.

Het meisje in de deuropening liet de tekst van het lied tot leven komen. Het zonlicht dat op haar scheen, kreeg werkelijk de gouden kleur van honing en in dat moment voelde hij exact op welke plekken hij ooit gebroken was geweest.

3

Audrey

Ze wist niet goed of ze moest klappen of moest hopen dat hij nog meer zou spelen. Toen het allemaal te druk werd beneden, toen alle mensen, de aandacht en het getrek aan haar, haar dreigden te overweldigen, was Audrey gevlucht. Onder het motto van een hoognodig bezoek aan het toilet kon ze de zaal uitglippen en belandde uiteindelijk in het trappenhuis, waar ze de trap omhoog had genomen om maar zoveel mogelijk afstand te kunnen scheppen tussen haar en de fans, de camera’s, haar moeder. De muziek had haar naar de zaal gelokt maar zijn manier van spelen hield haar vast op haar plek in de deuropening, ze durfde niet verder naar binnen te gaan, ze durfde nauwelijks adem te halen, bang als ze was om hem uit zijn spel te brengen.

‘Dat was prachtig.’ Haar stem brak en Audrey besefte dat het de eerste keer sinds lange tijd eerlijk was. Het voelde... vreemd. Onwerkelijk. De jongen hief zijn gezicht en keek haar aan. Zonder enige gene ontleedde hij haar. Ongemakkelijk schraapte ze haar keel.

‘Dankjewel.’ Hij kwam overeind en overbrugde de afstand tussen hen, strekte zijn hand uit. ‘Alec.’

Dommig keek ze naar zijn hand. Hij had de vingers van een muzikant, lang en met eelt op de toppen. Een gitarist. Ze slikte opnieuw en vroeg zich af hoe het zou voelen als hij met zijn ruwe vingers langs haar huid bewoog. Hij liet zijn arm zakken. Het moment om hem aan te raken vervloog.

Ze schraapte opnieuw haar keel. ‘Sorry, ik liep langs en moest gewoon blijven luisteren. Je hebt talent.’

Alec haalde zijn schouders op, niet op een manier die valse bescheidenheid uitdrukte, eerder op een wijze die aangaf dat hij wist dat ze gelijk had. ‘Talent of jaren lang oefenen.’

‘Dat kan natuurlijk ook.’ Het was ontwapenend om te horen hoe iemand toegaf dat zijn kunst niet alleen voortkwam uit iets zo ongrijpbaars als talent. Een leeg begrip inmiddels, dat zijn mysterieuze eigenschap had verloren door alle talentenjachten, door alle zogenaamde talenten in het vak. Mensen zoals zij.

Audrey liet haar blik over de jongen heen gaan. Hij was een goeie kop groter dan zij, wat bijzonder was aangezien ze met haar bijna 1 meter 80 vaak boven mannen uitstak. Zijn bruine haar krulde over de boord van zijn T-shirt, net te lang om modieus te zijn. Er zat een natuurlijke slag in en een lok viel over zijn voorhoofd. Hij keek haar aan met bruine ogen die zo licht waren, dat het leek alsof ze van vloeibaar goud waren. Audrey sloeg haar blik neer onder zijn intense observatie. Alec. Ze herhaalde zijn naam, op de een of andere manier bang om hem te vergeten, om te testen of hij wel echt was en geen hersenspinsel zoals ze die momenteel wel vaker had.

‘En jij bent...?’ Hij glimlachte en zette daarmee een wisselsein om in haar lichaam. Ze wilde hem. Hij zou de spanning die zich al de hele dag in haar opbouwde, kunnen breken. Daar was ze van overtuigd. En nu ze geen pillen had om hetzelfde effect van lethargie te bereiken, was hij een aangename vervanging.

Vastberaden stapte ze de oefenruimte binnen en sloot de deur achter zich. Alec stapte naar achteren, weg van haar. Dat ging niet gebeuren. Ze volgde hem, legde haar hand op zijn schouder en kwam omhoog op haar tenen.

‘Van jou, als je wilt...’ fluisterde ze het antwoord op zijn vraag in zijn oor, waarbij ze er zorgvuldig op lette dat haar lippen zijn huid raakten.

Als gebrand stapte Alec naar achteren, uit haar aanraking. Hij hief zijn armen omhoog en keek om zich heen, tot zijn blik zich vastklampte aan de gesloten deur. ‘Sorry, maar... Sorry.’ Met een paar passen was hij weer bij de deur en gooide deze open. ‘Het lijkt me beter dat...’

De afwijzing kwam als een klap in haar gezicht. Iedereen wilde wat van haar, en hij niet? Waarom niet? De tranen prikten in haar ogen. Juist nu ze een release nodig had. Wie dacht hij wel dat hij was? Wist hij niet wie hij voor zich had? Blijkbaar niet, anders had hij zijn broek vast al op zijn knieën gehad.

Zonder hem verder nog een blik waardig te gunnen, draaide ze zich om en beende de oefenruimte uit. Boven aan de trap bleef ze staan. Hoe simpel zou het zijn om zich nu naar beneden te laten vallen?

4

Alec

De schaamte op haar gezicht voor ze zich omdraaide en de oefenruimte uit rende, was de reden waarom Alec haar volgde. Het was niet zijn bedoeling geweest haar zo bot te behandelen, maar haar aanraking en de zwoele belofte die ze in zijn oor fluisterde, zette iets in hem op scherp. Een emotie die hij niet wilde, niet kon gebruiken, omdat het een kettingreactie aan andere emoties zou doen ontketenen. Daarbij stond hij onder toezicht en zou iedere vorm van intimiteit binnen de grenzen van het muziekcentrum als onheus worden opgevat. Ongewenst. De gevolgen waren voor hem en het zou hem meer kosten dan hij overhad voor de overduidelijke vlucht die ze bij hem zocht en hem aanbood.

Het meisje stond bovenaan de trap en staarde naar beneden. Voorzichtig legde hij een hand op haar schouder. Ze schrok en schokte met haar schouder om zich los te maken. Hij liet toe dat ze het contact verbrak, maar bleef dicht genoeg achter haar staan om haar te voelen. Hetzelfde moest voor haar gelden.

‘Misschien is het een idee om opnieuw te beginnen?’ Hij gaf haar een kans de schaamte van zich af te gooien, het gevoel achter haar te laten. De kans die hij zelf met beide handen had aangegrepen, toen hij er uiteindelijk klaar voor was.

Op het moment dat hij dacht dat ze ervoor zou kiezen weg te vluchten, de trap af en te verdwijnen, draaide ze zich om. De dankbaarheid die kort in haar ogen flitste, brak een stukje van zijn hart af. Als hij het zou kunnen vatten in muziek, was het een voorzichtige opeenvolging van zachte klanken, iets dat je alleen hoorde als je oplette en even snel weer zou verdwijnen, opgaan in een groter geheel van bombastische akoestiek.

Hij stak opnieuw zijn hand naar haar uit, die ze dit keer zonder aarzeling vastgreep. ‘Hoi. Ik ben Alec.’

Ze lachte niet, zoals hij had verwacht. ‘Audrey,’ zei ze en ze schudde krachtig zijn hand. De stevigheid van haar grip verraste hem, ze leek fragiel met haar lange, dunne gestalte. Iets te mager zelfs. Zoals de modellen in de bladen die Rowan trouw las, om zich er vervolgens na het omslaan van elke bladzijde met afschuw over uit te spreken.

Audrey liet zijn hand los en keek hem afwachtend aan. En nu? Als hij het wist, zou hij het haar zeggen. In plaats van op hem te wachten, nam zij het initiatief en ging op de bovenste traptree zitten. Zonder aarzeling nam hij de stille uitnodiging aan en ging naast haar zitten.

‘Dus, Alec...’ Ze keek voor zich uit en samen luisterden ze naar de wijze waarop haar stem weerkaatste in het trappenhuis. Het heel oude gebouw waarbinnen het muziekcentrum was gevestigd, had een prachtig dragende akoestiek. Je zou zonder problemen een optreden kunnen geven op iedere tree. ‘Kom je hier vaker?’

De lach overviel hem en hij liet het gaan, een rommelend geluid dat ook tegen de muren ketste en terugrolde als een baslijn. ‘Minimaal twee keer per week. Ik geef muziekles aan de jongeren hier op dinsdagmiddag en vrijdagmiddag. Alleen vandaag niet, blijkbaar.’

‘Hoe bedoel je?’ Audrey draaide zich naar hem toe. Ze had bruine ogen, maar anders bruin dan die van hem. Donkerder. Er lag een diepte in die niet bij de rest van haar gezicht paste. De frons tussen haar wenkbrauwen gaf haar meer karakter. Ze was prachtig, fijn en vrouwelijk met een lichte gloed op haar wangen, volle lippen en lang, donker haar dat niet geverfd kon zijn, omdat de kleur te natuurlijk aansloot op de kleur van haar ogen. In een andere setting, op een ander moment, had hij haar aanbod misschien aangenomen. Het zou een immense vergissing zijn. Wat voor haar een paar uur plezier zou zijn, zou voor hem het begin van het einde betekenen. Audrey was het type waarin hij zich zou verliezen, als hij niet oppaste.

‘De lessen zijn afgelast vanwege opnames van een of andere tv-show. Ik heb de memo gemist, geloof ik.’

Ze keek hem verontschuldigend aan en haalde schokkerig haar schouders op. ‘Dat komt door mij. Sorry. Die opnames zijn voor... Voor een dingetje dat mijn moeder heeft geregeld. Het had van mij niet gehoeven.’

‘Ik begrijp je niet, geloof ik?’ Haar woorden waren voor meerdere interpretaties vatbaar.

Haar ogen gleden onderzoekend over zijn gezicht en hij bleef stil zitten en liet Audrey hem in zich opnemen. Ergens hoopte hij dat hij genoeg indruk op haar zou maken. ‘Je weet niet wie ik ben,’ stelde ze vervolgens. De woorden hadden geen verdere betekenis dan een simpele constatering. Er lag geen verontwaardiging in, eerder verwondering.

‘Nog niet.’

Audrey fronste opnieuw, stond toen op en daalde de trap af, twee treden tegelijk. Hij liet haar gaan. Toen draaide ze zich nog een laatste keer naar hem om, vlak voor ze de bocht om zou gaan en uit het zicht zou verdwijnen. ‘Tot snel, Audrey,’ zei hij, zonder dat ze het hoorde maar met een rotsvast vertrouwen dat ze elkaar opnieuw zouden treffen.

5

Audrey

‘Waar was je in hemelsnaam?’ Angela trok haar bijna het auditorium weer in. De cameraploeg sprak in een hoekje met een groepje fans en de fotografen waren al vertrokken voor ze naar het toilet was gevlucht. Het antwoord deed er niet toe en dus hoefde ze geen leugen te fabriceren om haar afwezigheid te verantwoorden. Het interesseerde Angela namelijk geen ene moer dat ze er niet was geweest. Of wat ze had gedaan. Of met wie. ‘Brenda wil graag nog dat je een nummertje samen zingt met een paar meiden.’

Direct voelde haar keel rauw aan. Audrey legde haar hand om haar hals, voelde haar hart versneld kloppen onder haar vingers. ‘Mam...’ Wanhopig zocht ze naar een excuus, maar ze kon niets bedenken dat enigszins redelijk zou klinken. Zonder de medicijnen kon ze niet optreden. Het angstzweet brak haar uit. Ze haatte het, de momenten van gevoelloosheid. Ze hield ervan, de momenten van gevoelloosheid. Al tijden zweefde ze tussen de uitersten in.

‘Ik heb al gezegd dat we je stem willen sparen voor de auditie.’ In de manier waarop Angela naar haar keek, zag ze dat zij net zo goed wist dat het een leugen was.

De opluchting kwam voorzichtig, alsof de hand die haar hart even ervoor had proberen fijn te drukken, vinger voor vinger van haar afgestroopt werd. ‘Maar ze willen nog wel graag een paar leuke beelden opnemen met die kinderen.’

Die kinderen.

De jongen, Alec... Uit de manier waarop hij het zei, dat de lessen waren afgelast, had teleurstelling doorgeklonken. Ze vroeg zich af waarom. ‘Hoezo hebben we eigenlijk die lessen afgezegd?’

Haar moeder keek haar een tel lang aan, zuchtte daarna alsof het een belachelijke vraag was, verspilling van tijd en moeite. Angela maakte een wegwerpgebaar. ‘Omdat ik niet vond dat jij je moest associëren met van die... die probleemjongeren.’ Ze rimpelde haar neus alsof ze de probleemjongeren kon ruiken en natuurlijk stonken ze, zo goed kende Audrey haar moeder wel.

‘En dus trommel je een stel fans op die wel zijn goedgekeurd?’ Alsof ze niet geschikt was om te functioneren buiten de schijnwereld die haar moeder zo vakkundig voor haar in stand hield. Zij was niet alleen nep, de hele wereld rondom haar was nep. Af en toe voelde ze zich net Jim Carrey in The Truman Show. Hoe hij met zijn bootje de randen van de wereld raakte.

‘Doe niet zo moeilijk.’ Angela zuchtte demonstratief, alsof ze een discussie voerde met een lastige peuter in plaats van met een volwassen vrouw. ‘En schiet een beetje op, ik wil naar huis.’

Dat was juist alles wat zij niet wilde. Naar huis, om vervolgens gedwongen achter de piano te zitten en het ene nummer na het andere te spelen. Te zingen. Het voelde iedere keer meer als dwangarbeid. Toch liet ze zich door Angela naar het groepje jongeren duwen, nam hun felicitaties met haar selectie met een glimlach aan. Knipoogde. Schudde handjes en poseerde voor de camera, terwijl ze moest aanhoren hoe veel geluk ze wel niet had en hoe graag zij ook zo wilde zijn als haar.

Iedereen wilde zo zijn als Audrey.

Behalve zij.

Thuis was haar eerste stop de badkamer. Terwijl het bad volliep met heet water, rommelde ze in het medicijnkastje. De verpakking gaf aan dat er nog ruim voldoende pijnstillers waren. Ze stak een strip van acht keer 50mg Tramadol in haar tas. De volgende keer dat iemand haar voor het blok zou zetten om te zingen, zou ze tenminste voorbereid zijn. Het optreden van aankomende zaterdag – volgens Angela wierpen de subtiele hints naar de realityshow en de deelname aan The Voice al hun vruchten af – was voorzien. Daarvoor kon ze haar maatregelen nemen. Godzijdank.

Terwijl ze de kleding van zich afstroopte en in de mand in de hoek van de badkamer trapte, ging haar telefoon. Ze drukte de beller weg, had geen zin in Mitchell en zijn vieze adem, in de manier waarop hij in haar beukte om vervolgens van haar af te rollen en haar achter te laten met het gevoel alsof hij haar een gunst had verleend. Met een zucht liet ze zich in het bad zakken, het hete water prikte in haar huid.

De auditie kwam snel dichterbij. Zoals alles op tv, was ook dit een uitvergrote werkelijkheid. Naast het zoeken naar de perfecte kleding, had haar moeder al een kapper en stylist beschikbaar gevonden voor de dag van de opnames. En natuurlijk was de cameraploeg er ook bij.

Hoe makkelijk zou het zijn om te verdwijnen. Niet zo zeer door het slikken van genoeg pillen om haar de anderhalve minuut op het podium te laten staan, maar gewoon, weg? Ergens waar ze rust zou vinden.

Vroeger hield ze van zingen. Het was idioot te bedenken dat haar doorbraak juist datgene was geweest dat haar liefde voor muziek helemaal om zeep had geholpen. Er was een Duits spreekwoord, herinnerde ze zich van haar lessen op de middelbare school. Toen droomde ze van het podium. Van de spotlight. Nu droomde ze van dat tafeltje achter in de lesruimte, verscholen en veilig.

Was sich liebt, das neckt sich.

Het gekke was, dat ze vandaag even dat veilige gevoel weer had ervaren. Die paar minuten dat ze met Alec samen was geweest, eerst in de oefenruimte waar hij met gesloten ogen de muziek speelde van een van de prachtige werken van Leonard Cohen. Later toen ze samen op de bovenste traptree zaten. Het lag niet aan de ruimte, maar aan de rust die hij had uitgestraald. De warmte in zijn woorden.

Ze glimlachte, om vervolgens haar hoofd onder water te houden, net zo lang tot haar longen om zuurstof schreeuwden.

Tot ziens, Audrey. Alsof hij ervan overtuigd was dat ze elkaar nog een keer zouden treffen, dat ze hem nog een keer zou opzoeken.

Net op het moment dat haar longen dreigden te knappen, kwam Audrey omhoog. Vol overgave zoog ze de zuurstof naar binnen en ze voelde hoe haar hart hamerde, haar zintuigen op scherp stonden. Hoe het voelde om niet gevoelloos te zijn.

6

Alec

Zoals iedere avond deze week wachtte Rowan hem op in hun stamcafé. Het tafeltje bij het raam bood genoeg privacy om te kunnen praten zonder direct de rest van de bezoekers mee te laten genieten. Op de achtergrond klonk de muziek van Pearl Jam. Eddie Vedder had een stem die zijn moeder altijd tot tranen had geroerd. Diep en vol drama. Volgens Suzanne zou hij hetzelfde donkere geluid krijgen, zodra hij over de pubertijd heen was. Ze had hem wijsgemaakt dat Eddie Vedder zijn vader was. Hij was toen al te oud om het te geloven, geloofde sowieso niet meer in haar werkelijkheid, zo vertekend door de drugs.

‘Hé...’ Rowan stond op en kuste hem. ‘Je moet je scheren.’ Ze liet haar vingertoppen over zijn wang glijden en hij koesterde de warmte van haar aanraking.

‘Waarom? Ik ga voor de hipsterlook, ik denk dat ik straks mijn haar helemaal lang laat groeien en zo’n knot in doen.’ Hij ging tegenover haar op de stoel zitten en sloeg zijn handen om de kop thee die er klaarstond.

‘Alsjeblieft.’ Met een theatrale afschuw trok Rowan haar neus op. ‘Die zie ik dag in dag uit al. Weet je hoeveel hipsters er op het conservatorium rondlopen?’

‘Is dit eenzelfde vraag als hoeveel clowns je nodig hebt om een lampje te vervangen?’ De thee brandde in zijn keel.

Rowan trok het zakje honing open dat op haar schoteltje lag en liet de inhoud ervan in haar thee glijden. ‘Gaat het goed?’

Hij dacht na over haar vraag. De vraag die ze hem deze week iedere avond stelde. ‘Ja.’ Het was de eerste keer dat hij hem bevestigend kon beantwoorden. Rowan kneep haar ogen tot spleetjes en richtte haar doordringende blik volledig op hem. Het voelde altijd een beetje alsof hij in een verhoorkamer zat en de halogeenlamp vol in zijn gezicht scheen. Er was geen ontkomen aan, aan die blik. ‘De lessen waren gecanceld vanwege tv-opnames. Ik mocht van Julian blijven en heb wat gespeeld. Het was lekker.’

Ze glimlachte, fronste daarna. ‘Opnames? Wacht eens, daar heb ik wel wat van gehoord. Ze hadden het erover tijdens de lessen vandaag. Ging het om die realityshow van Audrey?’

Je weet niet wie ik ben. Schijnbaar was hij de enige die niet wist wie Audrey was. Hij keek geen tv, vond het verspilde moeite. Internet meed hij zo veel mogelijk. Alleen voor het hoognodige was het een praktisch en prachtig medium, maar alle sociale media waren niet aan hem besteed. Het voelde bevreemdend, zonder echte verbinding met iemand contact te hebben. Daarbij hadden ze in de jeugdinrichting geen vrije toegang gehad tot internet, alleen in het kader van opleiding werd er een uitzondering gemaakt en dan alleen onder toezicht van de groepsleiding.

Dit was de eerste keer dat hij het gevoel had iets te missen.

‘Ik heb een meisje ontmoet.’ Door de manier waarop Rowan hem verwachtingsvol aankeek, besefte hij dat ze hem verkeerd begreep. ‘Niet zo. Ze kwam het lokaal binnen en ze heette Audrey.’

Rowan verslikte zich in haar thee. ‘En dat is niet het nieuws waarmee je begint?’

‘Is het nieuws dan?’

Waarschijnlijk was hij compleet hopeloos, aan de manier te zien waarop Rowan haar hoofd schudde. ‘Lieve Alec, ik weet dat je vier jaar uit de running bent geweest...’ Ze wachtte even om haar volgende woorden wat meer effect te geven. Rowan was de enige die zijn verblijf in de jeugdinrichting zo omschreef. ‘Maar...’ Ze wachtte opnieuw even en hij moest toegeven dat het trucje werkte. ‘Vier jaar geleden had je Idols. Ik zou het willen omschrijven als The Voice, maar omdat jij zo ongeveer de enige Nederlander bent die ook die verwijzing niet compleet snapt, laat ik het maar. Idols, dus. Een talentenjacht. Waar ook vooral geen talent aan meedeed. En soms ook wel. Audrey dus. Zij won. Nu is ze bekend. Einde verhaal.’