50

‘vijftig columns gebundeld in één boek’

Ina Hollander

50

‘Vijftig columns gebundeld in één boek’

Eerste druk: november 2015

Eerste ebook: november 2016

Uitgeverij: Godijn Publishing

Omslagontwerp: Nadil / The Golden Delicious

E-Book productie: Frank Puts / Decinq

©2015 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden

ISBN 9789492115089

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

‘Voor mijn lieve ouders’

VIJFTIG

Veertig worden leek me vroeger verschrikkelijk saai. De spannende schooltijd en eerste zoenen zaten er dan op. Werk zou z’n bestemming gevonden hebben en het gezin een voltooide klus. Wat viel er als veertiger dan in vredesnaam nog te beleven?

Als ik vijftigers zag lachen, keek ik er wat medelijdend naar, meelevend ook. Tevens met een beetje verwondering en bewondering. Want hoe was het mogelijk: zo dapper doorleven. Als je op die leeftijd nog kon lachen dan had je niet door hoe gezapig het leven is dat je leidt. Gelukkig maar.

Toch, nu ik Sara ben, weet ik eindelijk waar Abraham de mosterd haalt. Snap ik hoe het werkelijk zit. Vijftig worden is zoiets als op het potje leren plassen of het eerste vriendje: onwennig, maar het gaat vanzelf. Je wilt ook wel, maar tegelijkertijd is het doodeng. En dan kan iedereen nog honderdduizend keer zeggen dat het leuk en lekker is: eerst zien en beleven. Nee, met een ietsje terughoudendheid was niets verkeerd. Tenslotte was het leven zonder vriendje ook niet beroerd. Dacht ik. En zo schoof ik schoorvoetend steeds een fase op. Trouwens, wat de luiers betreft: ach, de meiden onder ons weten het wel. Laten we zeggen dat elke leeftijd z’n (inleg)kruisje kent. Dat terzijde. Ik betrap mijzelf er op dat ik een goedlachse vijftiger ben geworden, wat met name mijn dochters niet altijd goed begrijpen. Ik relativeer bijna alles, zie in problemen meestal een uitdaging en maak vaker keuzes op basis van wat ik wil. En minder op wat ik moet.

Mijn kinderen zijn blij dat ik mijzelf zo goed op de been weet te houden, zonder dynamische jongerenactiviteiten en avontuurlijke dates. Vragen of ik nog heerlijke kriebels in mijn buik kan voelen. Op mijn leeftijd.

Ja! Mijn buik is soms een vlinderstruik die de bezoekers nauwelijks kan bergen. Door hun vader, maar zeker ook door het leven dat ik leid. En de vele mensen die daarvan een belangrijk deel uitmaken. Ze maken mij allemaal een beetje mooier dan wanneer ik alleen zou zijn. Het zijn mijn medestanders in de strijd tegen het chagrijnig ouder worden en tegen geraniumhaters.

Echt, vijftig worden voelde zo bijzonder goed, dat het mij een groot feest waard was. Maar zestig: goddank heb ik nog tien jaar om daar de lol van in te leren zien.

VRIENDEN

‘Graag, en ruim dan meteen buiten de tuinkussens op.’

Ik ben bij vrienden. Bijkletsen, kopje koffie, glaasje wijn: allemaal elementen die een gewone doordeweekse zomeravond speciaal maken. Omdat goede vrienden de krenten in de pap van het leven zijn.

Piepjes van hun telefoons klinken regelmatig door de gesprekken heen. Ze worden luchtig genegeerd. Wel zie ik de blikken in toenemende mate verlangend afdwalen en voel ik bijna hun jeukende vingers.

Ik zie geen reden om het ze gemakkelijk te maken. Juist niet, ik ga helemaal los en zet nog een tandje bij met mijn verhalen over asociaal mobielgebruik in gezelschap. Ondertussen slobber ik relaxt van mijn heerlijke drankje. Genietend van het spanningsveld waarin het bevriende echtpaar zich bevindt. Totdat ik het woord ‘visite’ gebruik. ‘Jij bent helemaal geen visite,’ roept de vriendin bijna opgelucht uit. ‘Jij hoort er gewoon bij.’ Direct duikt ze naar haar jengelende telefoon. Enthousiast over zijn briljante vrouw pakt nu ook haar man zijn mobiel van tafel. Even ben ik stil: wat een prachtig compliment.

Links en rechts van mij wordt nu door berichten gescrolld.

‘Wat lief! Zal ik dan wat bijschenken terwijl jullie bezig zijn?’ Twee duimen worden opgestoken. Ik vul de glazen, ruim de kussens op en haal en passant de vaatwasser leeg. Echte vrienden... ontroerd pink ik een traantje weg.

SOKKENMEMORY

Als 22-jarige ging ik samenwonen en dat leverde een wasmachine van mijn ouders op. Het vergrootte mijn gevoel van onafhankelijkheid. Die paar wasjes in de week waren echt niet vervelend om te doen. Welnee, zo gepiept. Ik had er zelfs wel aardigheid in.

Nu, 29 jaar verder, is het een ander verhaal. Niets is meer tegenwoordige tijd dan was, en ik ben afhankelijker dan ooit. Van mijn wasmachine. Mijn drie kinderen van 22, 20 en 18 jaar zien ons vaak als een tweeeenheid waar ze volledig op vertrouwen. Mam als vanzelfsprekend onderdeel van de machinerie die ervoor zorgt dat hun dagelijkse XXXLhoeveelheid vuile was weer zo snel mogelijk schoon in de kasten ligt. En mam doet het, want mam weet dat het soms heel nauw steekt met kleding. Zoals mijn moeder mijn overtuiging verdroeg dat een spijkerbroek bijna onaantrekkelijk strak moest zitten, om een adembenemende uitstraling te hebben. Aantrekken, uittrekken, wassen; al zat de geur van het wasmiddel er nog in. Nee, ik heb geen recht tot klagen, maar stink er net zo in als mijn moeder. In de was. ‘Het gaat voorbij, het gaat voorbij,’ herhaal ik als een mantra, terwijl ik voor de zoveelste keer met frisse handen de ongewassen textiel sorteer.

Gepiept is het zelden of nooit. Daarom kun je beter met sommige klussen het verstand uitschakelen, om niet als Desperate Housewife te eindigen. Zoeken naar het speelse element is mijn credo, zeker nu ook het vriendje van oudste dochter al drie maanden inwoont, omdat hun eigen woning leefklaar gemaakt moet worden. Dus doe ik soms het sokkenspel met de ruim negentig sokken per week van het zes personen tellende gezin.

Ik mik de boel op tafel en begin. Na het pakken van de eerste sok moet zonder aarzeling het bijpassende exemplaar gepakt worden. En terwijl je van dat tweetal een innig paartje maakt, speur je al naar het volgende setje. De sport is om vloeiend door te kunnen spelen. Zodra er hapering optreedt, ben je af. Simpel? Probeer het eens. Zweten, die sokken. Helaas zijn mijn huisgenoten meer het type van ‘mens erger je niet’. Maar mijn wraak is zoet. Deze week verlaat oudste dochter definitief het ouderlijk nest en natuurlijk hebben wij haar een cadeautje gegeven: een wasmachine. Ze is er dolblij mee.

NIEUW WERK

Terwijl de koffie naar de gewenste kwaliteit pruttelt, pak ik kop en schotel, een kannetje koffiemelk en wat koekjes. Vervolgens trek ik boven een geschikt jurkje aan, kam mijn haar en stift mijn lippen. Even de check in de spiegel, klaar. Mijn lief doet aan Het Nieuwe Werken, waardoor hij vaker vanuit huis werkt. Ik voel me een vreemde in mijn eigen huis. Even met mijn hand over zijn lijf strijken of mijn armen om hem heen slaan kan niet, het zou een intimiteit in de tijd van zijn baas zijn. En ik ben geen kantoorsloerie. Het is wel een spannend idee dat we betaalde seks kunnen hebben, zoals roken voor anderen een betaald genotmoment is, maar ik kies voor de veilige collegiale opstelling. Wat wel weer zorgt voor het volgende punt: hebben wij een arbeidsconflict als ik straks bij de lunch weiger een soepje of saucijzenbroodje klaar te maken?

Beneden is de koffie klaar en ik loop met het dienblaadje naar de zijkamer, pardon het kantoor, precies in het zicht van de webcam. ‘Ha, daar is juf Janny met de koffie,’ roept een jolige collega van lief. Ik kan ‘m geen hengst voor z’n digitale kop geven, ik bevind mij immers in een zakelijke omgeving.

Kan ik mijn dienstverlening eigenlijk declareren? Pff... Ha! Verrassing! Ik ga hem straks van zijn werk ophalen.

STRESSTEST

Mijn nagels zijn grotendeels afgebeten en de velletjes hangen er in rafels omheen. Opgejaagd door het bonkende hart loop ik doelloos door het huis. Mijn ademhaling gaat zwaar. Ik kijk in een spiegel en trek rare bekken naar mijzelf. Vervolgens zet ik mijn kaken stevig op elkaar, toon mijn gebit in volle glorie en steek grommend mijn geklauwde handen uit; een poging mijn neurotische evenbeeld de nek om te draaien. Het idiote plaatje werkt even om mijzelf rust in te blazen. Oh, ik probeerde het echt om een boek lezen, hoor. Het lukte gewoon niet. De zinnen gleden voorbij, maar mijn hersens deden niet mee.

Ja, ik weet het, ik moet wat doen. Wassen, strijken of boodschappen halen. Het maakt geen moer uit wat ik doe, als ik maar wat doe.

Zo dapper hoe ze vanmorgen wegreed met een bleek gezicht, geluksgympen aan en vijf balpennen op zak. Voor het geval dat.

Lieve afleiding, waar ben je? Sleep me door deze oudermarteling heen. Ah! Daarna krijgen we nog afrijden, tentamens, examens op andere scholen, sollicitatiegesprekken. Kreun, wat een ellende. ‘Ellende’, hoor mij nou. Ik moet gewoon met spanning leren omgaan. Ik moet aan iets anders denken. Nee, vandaag niet. Ze moet voelen dat ik aan haar denk. Dat ik van haar hou, dat ze een kanjer is, een geweldig mens. Ze moet mijn energie voelen, zodat ze zich gesteund weet en aan zelfvertrouwen wint. Concentreer, concentreer: mama helpt je, schatje.