Falco en de gestolen Stympha’s

Falco en de gestolen Stympha’s

Nienke Pool

“Falco en de gestolen Stympha’s”

Nienke Pool

Uitgever: Godijn Publishing

Vormgever omslag: Jen Minkman

Foto omslag: Depositphotos & Creative Indie

Landkaart: Tom Smits

Iconografie: Gidion van de Swaluw

Eindredacteur: Ellis Bell

ISBN 978-94-92115-56-0

ISBN E-book 978-94-92115-56-0

ISBN luisterboek 978-94-93157-75-0

NUR 284

©2020 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor Daphne

Mijn lettervreter, mijn hart

Deel 1

Wat vooraf ging in de

Noordelijke IJsvlakte

1 Hoog bezoek

‘Hoe gaat het met de gevangenen?’

‘Dood.’

‘Allemaal? Ik had er twintig aangeleverd,’ sprak de vrouw die net was geland. Geen spoor van medelijden klonk door in haar stem. Ze was blij dat ze een lading nieuwe gevangenen had meegebracht, sterkere dit keer. De tijd begon te dringen.

‘Nietsnut,’ beet ze hem toe.

Vlak voor de generaal liep ze de steile helling op. Haar laarzen zakten diep in de verse sneeuw. Ze wilde de boel overzien, ook al was het door het winterse weer bijna onmogelijk om ver over de ijsvlakte te kijken. De gure kou schuurde langs haar gezicht. Ze deed de kraag van haar hermelijnen jas zo ver mogelijk omhoog, terwijl ze haar muts bijna over haar ronde ogen trok. Daarna draaide ze zich om en staarde naar de bedrijvigheid onder haar in het legerkamp. Militairen marcheerden in hoog tempo naar het vliegschip om de proviand voor de komende weken uit het laadruim te halen.

Om niet tegen de generaal op te hoeven kijken, zette de kanselier nog een stap omhoog de heuvel op.

Het is net een gigantische leeuw met die enorme haardos, dacht ze en keek naar zijn bevroren vlechten die hij in een wilde staart boven op zijn hoofd droeg.

‘Die man heeft geen enkele last van de belachelijke kou,’ mompelde ze. Zoals iedere keer was ze verbaasd dat zowel de bewakers als de generaal niets anders droegen dan hun zwarte uniformen.

Ze rilde. ‘Zijn ze allemaal dood? vroeg ik je.’

‘Zo goed als.’ Generaal de Saga veegde met zijn brede hand achteloos het ijs uit zijn baard. ‘Wat had u dan verwacht, mevrouw de kanselier? Het vriest hier dag en nacht en de gevangenen moeten onafgebroken buiten werken. Het zijn krijgsgevangenen uit het Zonnige Zuiden, die zijn alleen hitte gewend. Had u werkelijk gedacht dat ze met zo weinig eten zouden overleven?’

‘Je moet mensen een reden geven om te leven, dan sterven ze niet.’

‘Ik zou geen reden weten, als ik hen was.’ Zijn adem stokte een fractie van een seconde.

Ze antwoordde niet. Een ogenblik dacht ze dat de generaal iets voor haar verzweeg, al was aan zijn gezicht niets af te lezen. Haar scherpe blik gleed over zijn uitdrukkingsloze gelaat. Hij vertrok geen spier.

Waarschijnlijk is het verbeelding geweest.

Ze zoog haar longen vol en probeerde te genieten van de frisse lucht. Sinds de ramp de lucht in de hoofdstad had vervuild, kon ze alleen in de provincies zonder zuurstofhelm lopen. Toch genoot ze er niet van. Wat had ze een hekel aan deze provincie.

Het is hier altijd koud. En dan die rotwind!

Daardoor leefde er in deze afgelegen Noordelijke IJsvlaktes bijna niemand en dat maakte deze locatie nog perfecter dan hij al was. Ze grimlachte inwendig. Ook al was de kans op pottenkijkers bijna nihil, ze had erop toegezien dat het gebied volledig was afgeschermd voor iedere radar en satelliet. Niemand mocht weten wat zich hier afspeelde, zelfs de president niet.

Vooral de president niet.

Ze snoof hoorbaar en richtte zich weer tot de generaal.

De man die al zoveel overwinningen had behaald, dat zijn hele borst glom van de onderscheidingen, wachtte op haar orders. Hij zou ze uitvoeren, dat wist ze zeker.

De generaal kende geen genade, dat wist ze ook. Zelfs niet als hij gewonnen had. Er werd gezegd dat hij alleen dode tegenstanders op het slagveld achterliet en dat hij nooit genade toonde.

Nooit.

Het feit dat hij maar één arm had, maakte hem tot een levende legende. De nieuwe gevangenen waren al ten dode opgeschreven voordat ze een stap aan land hadden gezet. Ook zij wilde niet dat iemand het gebied levend zou verlaten, want de buitenwereld mocht niets van deze schat weten.

Tevreden keek ze naar het luchtschip waaruit ze even hiervoor was gestapt. Een boomlange bewaker stapte uit het luchtschip en deelde bevelen uit. Hij was gekleed in hetzelfde zwarte uniform als de generaal, waarbij zijn bovenlichaam alleen werd bedekt door een brede riem met daarop een gouden leeuwenkop. Zijn lange haren, die boven op zijn hoofd waren vastgebonden in een gouddoorregen vlecht, waaiden in de ijzige wind. Zelfs van deze afstand kon ze de leeuwenwervel zien die iedere Alkeide trots in zijn nek droeg. Op het eerste oog leek het een tattoo, maar ze wist wel beter: het waren dikke knobbels die vanuit de nek over hun rechterschouder naar de gouden leeuwenkop liepen. Hierdoor leek het alsof er een leeuw in hun nek rustte.

Er was volgens de kanselier geen twijfel mogelijk dat Alkeiden de rechtmatige afstammelingen waren van Herakles, de legendarische leeuwendoder. En al waren Alkeiden net zo sterk als hun voorganger, een edel karakter was ver te zoeken. En juist dat maakte dit leeuwenvolk uitermate geschikt voor haar plannen. De kleine vrouw keek toe hoe de bewaker gevaarlijk met een mes zwaaide, terwijl hij zijn orders de donkere laadruimte in schreeuwde.

‘Opschieten,’ riep de Alkeide, ‘we hebben niet de hele dag de tijd.’

Een rij gevangenen schuifelde naar buiten. Ze droegen boeien rond hun laarzen waardoor ze slechts langzaam vooruit kwamen. Met hun armen beschermend voor hun hoofd keken ze om zich heen. Ze schrokken duidelijk van de ijzige kou en de troosteloosheid van hun nieuwe onderkomen.

De voorste twee gevangenen wilden weer naar binnen lopen, maar drie bewakers duwden de groep vanuit de laadruimte de kou in, terwijl de voorste bewaker onophoudelijk tegen hen bleef schreeuwen.

‘Opschieten,’ riep hij en trok de gevangenen de loopplank af.

Een vrouwelijke gevangene gleed uit en viel. In het gedrang werd ze meegesleurd naar beneden, tot de medegevangenen haar ten slotte optilden. Haar blonde haar zat onder de sneeuw en uit haar neus stroomde een straaltje bloed. Nog voor ze goed en wel stond, werd ze door de voorste bewaker gedwongen verder te gaan.

‘Doorlopen,’ schreeuwde hij en hief zijn vuist boven haar gezicht.

‘Waar zijn we?’ riep ze.

‘In de hel,’ antwoordde hij en lachte wreed.

De kanselier kon een glimlachje niet onderdrukken. Haar ronde gele ogen glommen van plezier. Wraak, dacht ze, eindelijk heb ik mijn wraak.

2 Een grijze Stympha

‘Wat zijn ze klein, het zijn toch geen kinderen?’ vroeg generaal de Saga.

Zijn stem klonk eerder geërgerd dan geschokt.

Als antwoord liet de kanselier een akelig lachje horen. Haar korte, gedrongen lichaam schudde van plezier. Ze had de generaal goed ingeschat; zelfs voor kinderen deinsde hij niet terug.

Maar hij heeft het mis, dacht ze. Natuurlijk waren het geen kinderen, die zouden nog sneller sterven dan de vorige lading gevangenen. Alleen zij kende haar volgende geniale zet. Wat zou de generaal opkijken.

Zonder zijn vraag te beantwoorden floot ze tussen haar tanden. Uit het ruim kwam een grote, grijze vogel tevoorschijn, die naar haar toe vloog. De kanselier keek bijna vriendelijk en aaide de lelijke vogel over zijn koperen snavel. Ze pakte een vissenoog uit haar leren buidel en gooide die in de lucht.

‘Hier, voor jou,’ zei ze liefkozend tegen het grauwe beest.

De vogel rekte zijn nek uit, opende zijn snavel en ving het oog geroutineerd op. Knarsend vermaalde hij het oog, waarna het in zijn lange keel verdween. Onwillekeurig zette de generaal een stap opzij. De kanselier grijnsde en haar gele ogen glommen van plezier. Zelfs de generaal was bang voor haar Stympha, en terecht.

‘Nog eentje dan,’ zei ze tegen de grijze vogel.

Nadat haar Stympha nog een tweede oog had verorberd, scheerde hij weg en verdween uit haar blikveld. Vlak over de hoofden van de gevangenen heen, vloog hij het luchtschip binnen om even later terug te keren met een groep soortgenoten achter zich aan. Deze waren een stuk kleiner en vooral veel fleuriger dan hijzelf. Hun felle kleuren en koperen snavels staken prachtig af tegen de witte sneeuw.

De kanselier keek tevreden toe hoe de gevangenen met een ruk tot stilstand kwamen, opkeken en vervolgens opgelucht om hun vogels riepen, die direct op hun schouders landden. Uitgebreid groetten vogels en baasjes elkaar, terwijl de bewakers terugdeinsden.

De generaal deed een stap naar voren. ‘Stympha’s! U heeft het Vogelvolk met hun Stympha’s naar deze plek gebracht.’ Hij balde zijn vuist. ‘Waarom brengt u mensen van uw eigen volk naar dit vervloekte oord? Hoe houden wij hen in vredesnaam in toom? Wilt u dat die rotvogels mijn bewakers afslachten?’

Opnieuw lachte ze die lach die haar ogen deden gloeien. ‘Zorg maar dat je met deze gevangenen meer resultaten boekt dan met de vorige, anders laat ik de Stympha’s inderdaad op je mannen los. En onthoud een ding goed: als deze gevangenen mij niet leveren wat ik nodig heb, dan komt de volgende lading dwangarbeiders van je eigen volk. Jullie Alkeiden kunnen tenslotte het beste tegen deze rotkou.’

Generaal de Saga haalde snel een leren buidel tevoorschijn en gaf deze aan haar. ‘Hier is de buit van de afgelopen weken. Veel is het niet. Ik geloof dat er niet veel meer in de schacht te vinden is. Onze aanwezigheid hier is niet langer rendabel, denk ik.’

De kanselier keek naar de inhoud van de buidel. Een warm gevoel stroomde door haar lichaam. Het gevoel van de naderende overwinning. ‘Niemand vraagt jou om te denken, generaal. Laat dat maar aan mij over,’ zei ze, terwijl ze de buidel diep in haar zak stopte.

Ondertussen hadden de bewakers hun katapulten op de vogels gericht en keken naar hun generaal voor nadere orders.

‘Houd je mannen onder controle, generaal,’ beet ze hem toe.

Door een korte beweging gaf generaal de Saga aan dat er niet geschoten mocht worden. Geen van de militairen negeerde het bevel van de generaal, maar ze waren het er duidelijk niet mee eens. Ongemakkelijk bewogen ze heen en weer waarbij hun wapens trilden in hun handen. De Stympha’s zaten rustig op de schouders van hun baasjes, die ineens een stuk minder bang leken. De kanselier genoot van haar plan en staarde naar de gevangenen die hun ruggen rechtten door deze valse hoop.

‘Wacht maar af,’ mompelde ze. ‘Jullie laatste uur heeft bijna geslagen.’

Wat haatte ze die Vogelmensen, haar eigen volk.

3 De gevangenen

Een van de gevangenen keek om zich heen, alsof hij zijn situatie opnieuw inschatte. Met zijn vogel die vrij rondvloog, leek hij nieuwe moed te krijgen. Hij schoof zijn muts een beetje omhoog toen hij de twee mensen die op de heuvelrug stonden, passeerde. Zijn gezicht klaarde op.

De kanselier herkende hem, maar liet dat niet blijken. De Vogelman riep haar naam. Ze reageerde niet. Ze keek hem enkel strak aan. Tevergeefs probeerde hij naar haar toe te lopen, maar hij viel op de grond. In zijn opwinding haar te zien was hij de boeien vergeten, waarmee hij aan de anderen vastzat. De Vogelmensen keken naar hun vriend die moeizaam uit de dikke laag sneeuw opkrabbelde.

‘Wat is er, Arend?’ vroegen ze.

‘Kijk dan,’ antwoordde hij en wees in haar richting.

Alle gevangenen keken nu haar kant op en herkenden de kanselier nu ook. ‘Help ons,’ riepen ze.

Arend spoorde zijn medegevangenen aan de heuvel op te lopen. ‘Swanetta, je leeft! Red ons, wij zijn het,’ riep hij zo hard als hij kon.

Wraak smaakt zoet als je er zo lang op hebt gewacht.

De kanselier voelde dat generaal de Saga naar haar keek. Niemand durfde haar bij haar naam te noemen. In haar gezicht noemde iedereen haar ‘mevrouw de kanselier’ en zodra ze zich omdraaide werd ze ‘de Vogelheks’ genoemd. Het maakte haar niets uit; zolang iedereen precies deed wat ze wilde.

Ondertussen had Arend zijn Stympha losgelaten en de vogel vloog op haar af. Al die tijd stond ze roerloos op de heuvelrug. Voor haar hoofd bleef Arends felgekleurde Stympha met gespreide vleugels in de lucht zweven. Met zijn koperen snavel probeerde hij haar kopjes te geven, maar ze duwde de vogel resoluut van zich af. Samen met de andere gevangenen schuifelde Arend hoger de berg op, tot ze vlak bij haar waren. ‘Swanetta,’ zei hij, ‘weet je niet meer wie ik ben? Je herkent mijn Stympha toch? Ik ben het, Arend de molenaar. Bevrijd ons.’

Plotseling was daar haar grijze Stympha. Ook hij spreidde zijn vleugels en zo hingen de kleine fleurige vogel en de grote grijze tussen de kanselier en de gevangen Vogelman in.

Bijna onhoorbaar floot de kanselier tussen haar tanden.

Haar vogel reageerde meteen.

Vol ontzag keken de Vogelmensen toe. ‘Een grijze Stympha? Hoe komt Swanetta aan een grijze Stympha?’

Zelfs de bewakers stonden stil en keken ademloos toe.

De vleugels van de grijze vogel werden wijder en de veren transformeerden binnen een seconde tot vlijmscherpe pijlen. De grijze vogel draaide weg van de gekleurde vogel en schoot zonder te aarzelen een ijzeren pijl door de lucht. Niet-begrijpend volgden de omstanders de giftige pijl. De gevangenen hielden hun adem in toen ze het bloed zagen dat door de dikke winterjas van hun vriend sijpelde. Arend trok de giftige pijl uit zijn borst.

Zijn gezicht was vertrokken van pijn en onbegrip. ‘Swanetta, help ons,’ kreunde hij.

De gevangenen probeerden hem te ondersteunen. Het had geen zin; Arend was al dood voordat hij de ijskoude grond raakte.

Het werd muisstil in de vallei. Bewakers en gevangenen staarden naar de dode man en keken vervolgens naar de Vogelheks.

De kanselier genoot van dit moment. Achteloos plukte ze Arends Stympha uit de lucht en plantte het beestje op haar schouder. ‘Jou hou ik, ik denk dat je nog van pas gaat komen.’

Haar eigen Stympha keek naar zijn baasje. Ze knikte kort. Het beest aarzelde geen moment en stak de ogen van de kleine Stympha uit, gooide de glazige bollen een voor een in de lucht en ving ze gulzig op in zijn snavel. Het bloedende beest op de schouder van zijn baasje achterlatend, keerde hij zich naar de dode man.

De gevangenen staarden wezenloos naar de grijze vogel die vervolgens de ogen van hun dode vriend met zichtbaar genoegen uitkraste en vervolgens in zijn keel liet glijden.

‘Het is een grijze Stympha van Verderf,’ mompelde een van de gevangenen.

‘Hij leidt zijn eigen soort naar de ondergang, zoals in de sagen,’ zei de vrouw naast hem. Haar ronde, gele ogen keken bang. De Stympha op haar schouder krijste luid.

‘Hij bestaat dus echt!’ zeiden ze tegen elkaar en gingen dichterbij elkaar staan. De gevangen Vogelmensen weken achteruit met doodsangst in hun ogen.

Een jongen keek op naar zijn moeder. ‘Mam, als de grijze Stympha echt bestaat, worden we dan gered door de Witte leeuw?’

‘Vast wel zoon,’ antwoordde ze, ‘vast wel.’ Maar ze durfde hem niet aan te kijken.

4 Generaal de Saga

Iets verder op de heuvel stond generaal de Saga zwijgend toe te kijken.

Hij voelde bewondering voor de kleine vrouw. Met de belachelijk dikke bontjas aan, haar veel te zware make-up en haar hoge hakken waarmee ze zich onhandig door de sneeuw bewoog, had hij haar eerst niet serieus genomen. Dat was in één keer veranderd. Met deze vrouw moest hij zeker rekening houden. Geen wonder dat ze de Vogelheks werd genoemd.

Hij zag dat de gevangenen gebroken waren door angst. Het plan van de kanselier begon hem te dagen. Het was een duivels idee. Een plan dat zou kunnen slagen, al twijfelde hij of hier nog veel te halen viel. Zijn bewondering nam toe toen hij zag hoe ze het bloed van de kleine vogel dat op haar wang gespat was, afveegde en met smaak van haar vingers likte. Hij had de geruchten al vaker gehoord dat zij het was die in Concordia de lakens uitdeelde en niet de president. De Vogelheks zou de leider van de Alkeiden in haar macht hebben.

Generaal de Saga twijfelde niet aan de waarheid van deze woorden. Niet zijn president was de baas over dit land, maar deze kleine Vogelheks met haar felle gele vogelogen. Hoe het was gekomen, wist hij niet. Wat hij wel wist, was dat hij haar orders zou volgen. Hij koos altijd voor de sterkste partij.

Van een afstandje keek hij hoe de kanselier de situatie controleerde. De Vogelheks, zoals ook hij haar in gedachten noemde, floot tussen haar tanden. Harder dit keer. Haar Stympha draaide zijn kop naar haar toe, wachtend op een bevel. De kanselier wees naar de lange ijsschacht waarnaast het luchtschip even daarvoor was geland. De roofvogel krijste. Alle fleurige Stympha’s verlieten direct de vertrouwde schouders van hun baasjes en vlogen achter hun nieuwe leider aan.

De Vogelmensen riepen hun gevleugelde vrienden terug. Het was tevergeefs. Ze moesten toezien hoe de vogels die vanaf hun geboorte hun trouwste bondgenoten waren, nu een ander gehoorzaamden.

De grijze vogel wachtte tot alle Stympha’s hem volgden, maakte vervolgens een duikvlucht naar beneden en vloog de ingang van de ondergrondse ijsschacht in. Minuten verstreken. Gespannen keken de aanwezigen naar de donkere ingang. De spanning was te snijden al kon de Saga geen spoor van onzekerheid van het gezicht van de kanselier aflezen. Hij bewonderde haar met de seconde meer en meer.

‘Ik zei u toch dat er niets meer te vinden is,’ zei hij ten slotte.

De kanselier keek hem niet aan, terwijl ze haar orders uitdeelde. ‘Voer de gevangenen naar hun cellen. Vertel hen dat het vanaf morgen hun eigen verantwoordelijkheid is of hun vogels genoeg te eten krijgen. Je zult verbaasd staan hoeveel vissen ze vangen. Je hoeft ze niet eens te ketenen. Ze weten waartoe deze grijze Stympha in staat is. Ze hebben gezien hoe hij de ogen van zijn eigen soort opeet. De legendes over het einde van het Vogelvolk kennen ze. Voor hun vrijheid zouden ze hun eigen leven riskeren, maar nooit dat van hun vogels. Deze gevangenen doen precies wat er van ze gevraagd wordt en hun vogels doen het werk voor ons. Hun veren zijn bestand tegen de kou. Zij gehoorzamen hun leider, dat is hun aard. Mijn plan is simpel en geniaal. Onthoud goed: vanaf nu is mijn grijze Stympha hier de baas.’

‘Laat u hem hier achter?’ Hij huiverde. Hoewel hij nergens bang voor was, zat hij niet te wachten op die grijze Stympha. Wat een griezelig beest.

Als antwoord gaf de kanselier hem het zakje vissenogen. ‘Als je hem genoeg te eten geeft, doet hij je niks. Hij volgt voortaan jouw orders op.’

Zwijgend nam de generaal het zakje in ontvangst.

De Vogelmensen zaten opgesloten in hun cellen op het moment dat de Stympha’s eindelijk uit de schacht tevoorschijn vlogen. Voor de voeten van de Vogelheks legden ze hun glimmende buit neer. Snel raapte ze alles op en inspecteerde de kwaliteit.

‘Bijna niets meer te vinden, zei je?’ Met een voldane glimlach stopte ze haar fortuin in het zakje en gaf haar vogel een laatste aai over zijn grauwe kop. Ze was al onderweg naar het vliegschip, toen ze zich kort omdraaide. ‘Ik heb een lading nieuwe katapulten voor je meegebracht. Pas op, ze zijn ietsje ehh, krachtiger dan die ouderwetse waar jullie hier nog mee schieten.’

De Saga zei niets en accepteerde het gezag van zijn nieuwe baas zonder commentaar.

Ze lijken op elkaar, dacht hij.

De generaal gooide een vissenoog in de lucht dat het beest opving en met smaak opat. Heel even keek de vogel naar zijn baasje op het moment dat ze in het luchtschip verdween om terug te keren naar de hoofdstad Concordia. Ze keek niet meer om. Niets herinnerde nog aan haar aanwezigheid, alleen het rode spoor van Arends bloed in de witte sneeuw.

Generaal de Saga kwam direct in actie, hij moest de ramp van die ochtend oplossen. Op het moment dat het luchtschip in de verte verdween, rende een bewaker de steile helling op. Zijn vlechten vielen over zijn brede schouder toen hij zijn hoofd voor de Saga boog.

‘Generaal, we hebben ze gevonden. Ver zijn ze niet gekomen. Ze zijn dood.’

Generaal de Saga voelde een gevoel van opluchting door zijn sterke lijf vloeien. Hij had erop gerekend dat de ontsnapte gevangenen uit het Zonnige Zuiden het in deze kou niet zouden redden. Toch was hij opgelucht dat het goede nieuws zo snel kwam. ‘Alle vijf?’ vroeg hij.

‘Wat er van hen over was. De ijswolven hadden honger,’ voegde de bewaker er met een scheef lachje aan toe.

De generaal lachte niet. Een moment had hij gedacht dat de Vogelheks doorhad dat er iets mis was met de gevangenen, maar dat ogenblik was gelukkig snel voorbij gegaan. Hij richtte zich tot de bewaker, die nog steeds met gebogen hoofd voor hem stond. ‘Met het laten ontsnappen van de gevangenen heb je deze operatie ernstig in gevaar gebracht. Als dit uitlekt is mijn reputatie volledig naar de maan. Je heb de missie op het spel gezet.’

‘Het spijt me generaal, het gebeurt niet nog eens.’

‘Daar heb je gelijk in. Jij hebt inderdaad je laatste fout gemaakt.’ De generaal liet de grijze Stympha los. ‘Dood hem,’ zei hij simpel. Gefascineerd keek hij toe hoe de vogel de bewaker met zijn ijzeren klauwen vastpakte en met zijn koperen snavel verscheurde.

Stympha, jij en ik, wij zijn uit hetzelfde hout gesneden.

5 De stroper

Een paar kilometer verderop reed een stroper met hoge snelheid naar huis. Zijn slee lag vol met kostbare bontjes die nog dropen van het bloed. Het was een uitstekende vangst en zijn verboden waar zou in de stad een fortuin opbrengen.

Hij glom inwendig van plezier. Wat een vangst!

Toch keek hij onrustig om zich heen. Er was storm op komst. Als hij dan niet thuis was, zou hij op de koude ijsvlakte een onderkomen moeten zoeken. Dat betekende een nacht vol honger en kou met het gevaar van hongerige ijswolven die overal op de loer lagen. De gedachte aan hun scherpe slagtanden deed hem nog meer naar huis verlangen.

‘Voorwaarts, jongens,’ riep hij naar zijn ijshonden.

Zijn trouwe viervoeters trokken hem zo snel ze konden naar zijn warme huis van ijs. Ook zij roken de storm. Plotseling minderden ze vaart. Blijkbaar hadden ze iets gezien, want ze trokken met hun woeste koppen aan het touw. De stroper pakte zijn kijker en zag in de verte een flauw licht schijnen.

‘Wat is er, jongens?’

Was het gezichtsbedrog of zag hij werkelijk sneeuw branden? Hij twijfelde of hij zou gaan kijken, maar veranderde toen toch van richting. Dichterbij gekomen zag hij dat het een in de sneeuw gestoken fakkel was. Naast de fakkel lag een vrouw. Ze was zwaar gewond, maar ze bewoog.

Snel stapte de stroper van zijn slee en knielde bij haar neer.

Van haar gezicht is niet veel meer over, dacht hij. De ijswolven kennen geen genade. Hij keek over zijn schouder, maar de beesten waren verdwenen. In de verte hoorde hij hun gehuil. Hij rilde.

Voorzichtig tilde hij haar hoofd op en probeerde tevergeefs het bloed met de mouw van zijn jas te stoppen.

‘Alcchh,’ mompelde de vrouw. Het oog dat nog in haar hoofd zat was groot van angst. ‘Alcchh,’ zei ze nogmaals.

De stroper boog zich verder naar haar toe om haar beter te verstaan. Hij pakte haar met bloed besmeurde hand vast. Verbaasd keek hij hoe uit haar verkrampte hand talloze kleine fonkelende stenen in de rode sneeuw vielen.

Diamanten? Hoe komt deze vrouw aan diamanten?

‘Al... keiden,’ zei de vrouw nu hoorbaar.

De stroper liet haar van schrik los en krabbelde overeind. Zo snel als hij kon, liep hij terug naar zijn slee.

Wegwezen hier!

‘Help ons,’ kreunde ze.

‘Ons?’ vroeg hij. Hij deed een pas in haar richting. ‘Zijn er meer zoals jij?’ Hij keek om zich heen. Zo ver hij kon kijken, zag hij niemand in de sneeuw liggen.

De vrouw knikte.

Ze gaat dood, dacht hij. Wat kan ik doen?

‘Alkeiden,’ zei ze nogmaals. Ze deed haar hand omhoog alsof ze hem de diamanten wilde geven.

Zijn hart klopte in zijn keel.

‘Zover noordelijk wonen geen Alkeiden,’ zei hij om haar gerust te stellen. ‘Alleen mensen als ik.’

‘Alkeiden hebben ons gevangen genomen.’

Ze sprak de woorden hakkelig uit en ze was nauwelijks te verstaan, toch wist hij zeker dat dit de woorden waren die ze zei. Alsof ze hem nog meer wilde toevertrouwen pakte ze zijn hand vast. Geduldig wachtte de stroper af, maar er kwam geen woord meer over haar lippen voordat zij haar laatste adem uitblies. Haar hoofd viel slap op de koude grond. Ze was dood, de stroper kon niets meer voor haar doen.

Niet wetend hoe hij moest handelen, bekeek hij de dode vrouw nauwkeuriger. Tot zijn ontzetting zag hij dat ze boeien om haar polsen had die doorgezaagd waren. Ze droeg veel te weinig kleren voor deze koude temperaturen en was duidelijk niet van hier.

De stroper raakte in paniek. Doodsbang keek hij over de verlaten vlakte.

Niets, helemaal niets te zien.

Hij staarde weer naar de vrouw met haar vreemde kleren.

Waar heb ik die met veren versierde vlechten eerder gezien? dacht hij. Een gevangene met een hand vol diamanten die het over Alkeiden heeft, dat gelooft niemand als ik dit thuis vertel.

Hij aarzelde. Kon hij haar hier wel laten liggen? Van de dode vrouw keek hij naar zijn verboden bontjes. Hij moest een beslissing nemen. Voor de zekerheid controleerde hij haar zakken. Niets wat hem wijzer maakte. Omdat hij niets beters wist te verzinnen, pakte hij een van zijn bontjes van zijn slee, legde die over haar dode lichaam en plaatste een muntje in haar mond.

‘Voor de overtocht,’ fluisterde hij. ‘Opdat de Maangodinnen je ziel genadig zijn.’

Een moment stond hij met zijn handen gevouwen voor de dode vrouw uit het Zonnige Zuiden. Hij rilde ondanks zijn dikke jas. De storm werd heviger en de tijd drong, wist hij. Hij had nog een minuut of twintig.

Hooguit.

Hij haalde zijn schouders op, griste de diamanten bij elkaar en reed naar huis.

Deel 2

Kuskoy

Zes maanden later

Drie dagen voor volle maan

6 Vissen vangen in Kuskoy

‘Trek de touwen strak aan. Het net moet over de hele rivier gespannen worden. Niet loslaten!’

De twee jongens stonden tot hun middel in het water en trokken zo hard ze konden aan het touw. De stroming was sterk en de najaarszon brandde fel. Aan de overkant van de rivier zag Falco zijn vertrouwde dorp, waar rook opsteeg uit de talloze schoorstenen. Hij wist dat de vrouwen in hun kleine keukens druk bezig waren met de vele voorbereidingen. Als de vangst zo dadelijk in manden naar het dorp werd gebracht, zouden zij klaar staan met pannen vol kruidige bouillon en dampende sauzen. In de schuren staken de oude mannen alvast de vuren aan om straks zo snel mogelijk met het roken van de vissen te kunnen beginnen.

Jong en oud, iedereen in het dorp hielp mee.

Overmorgen zou alles gereed zijn voor de jaarlijkse maanfeesten, die een week zouden duren. Over drie dagen was het volle maan! Hoe groter de visvangst van vandaag, des te vrolijker het feest zou worden. Dit was de spannendste dag van het jaar en de jongens mochten vandaag voor de eerste keer mee het water in. Ze waren als tweede aan de beurt!

Ongeduldig luisterden ze naar de aanwijzingen die ze al zo goed kenden.

‘Op mijn teken komen jullie straks langzaam naar het midden van de rivier. Blijf vlak achter elkaar dan creëer je de meeste kracht. Laat het touw niet los,’ commandeerde het dorpshoofd vanaf de andere oever. ‘Onthoud dat onze wintervoorraad afhangt van deze vangst.’

Iedereen kende zijn taak. Er kon niets misgaan.

Falco keek naar de twee mannen een stukje verderop die als eerste de buit moesten vangen. Daarna waren Tycho en hij aan de beurt. Na hen zouden nog zes groepen volgen. Zover hij kon kijken, stonden mannen tot hun middel in de rivier. Het hele dorp was uitgelopen om te helpen. Allen wachtten ze, net als hij, in spanning op de vissen.

‘Daar komen ze! De vissen komen eraan,’ riepen de verkenners.

Falco strekte zich helemaal uit om de eerste vissen te kunnen zien. Opgewonden stootte hij Tycho aan en samen zagen ze hoe duizenden kleine golven de komst van de school vissen verraadden. Ze kleurden het water zilver in de zon.

Het dorpshoofd stond bij de eerste groep en tuurde naar het net. Hij hield zijn arm omhoog en de mannen wachtten op zijn teken.

‘Wachten! Tot het net helemaal vol is. Wachten! Drie, twee, één... nu!’ zei hij en liet zijn arm zakken.

De twee mannen liepen voetje voor voetje het water verder in. Gecontroleerd lieten ze het touw een beetje vieren. Het gespannen net vormde hierdoor als het ware een grote zak. De honderden vissen verzetten zich tegen hun onverwachte gevangenschap en spartelden wild. Het dorpshoofd gaf opnieuw een teken en tien krijgers renden het water in. Met vereende krachten brachten ze het volle net naar de oever.

Iedereen juichte.

Dit beloofde een goede vangst te worden. Vol verwachting keek Falco naar de vissen die hun kant op zwommen. ‘Stel je voor, vijfhonderd kilometer stroomopwaarts zwemmen om je zaad te lozen en dan op de valreep in ons net belanden,’ zei hij tegen Tycho, die vlak voor hem stond. Gefascineerd keek hij naar de vogels die rovend boven de rivier vlogen. Pijlsnel doken ze het water in en kwamen ieder met een glimmende vis weer tevoorschijn. Ze vlogen naar de oever en deponeerden hun vangst in de manden. Daar stonden de meisjes al te wachten om de vissen te verzamelen. De volle manden tilden ze op hun schouders en heupwiegend liepen ze naar het dorp.

‘Ik heb duizenden kilometers gereisd, maar voor een meisje zou ik nog geen meter reizen,’ zei Tycho en staarde naar overkant van de rivier. ‘De mooiste zijn hier in Kuskoy te vinden. Nergens hebben ze zulke mooie blonde haren, ronde heupen en brede enkels als bij ons.’

De blonde jongens zwaaiden naar de giechelende meisjes en lieten hun touw een beetje vieren.

‘Volgens mij vindt Sterna je wel erg leuk. Ze kan haar mooie ogen niet van je afhouden,’ zei Falco plagend tegen zijn vriend. ‘Laat je spierballen maar eens flink rollen.’

‘Met de Maanfeesten wil ik een krans voor haar winnen en dan ga ik met haar dansen,’ zei Tycho en hij liet het touw los.

‘Van alle zeven dorpen rent er niemand zo snel als jij, dus die krans ga je zeker winnen,’ zei Falco. ‘De krans van boogschieten is voor mij.’

‘En aan wie wil je die geven?’ Tycho keek om naar zijn vriend. ‘Meisjes genoeg die met je willen dansen.’

‘Ehh, mijn moeder is nog steeds boos, omdat ik drie dagen met onze Bessie uit rijden ben geweest, terwijl er geoogst moest worden. Ik denk dat ik de krans aan haar geef.’

Tycho lachte bij de gedachte om die domme actie van Falco. ‘Misschien moet je proberen er minstens drie te winnen. Ik heb haar nog nooit zo kwaad gezien. Wat bezielde je toch om er met het ploegpaard vandoor te gaan?’

Zal ik Tycho vertellen wat ik heb gezien? dacht Falco. Hij schudde zijn hoofd. Hij gelooft me toch niet. Niemand gelooft me.

‘Ik dacht dat ik onraad rook bij de moerassen.’

Tycho snoof. ‘Ik ruik helemaal niks, alleen heerlijke gerookte vissen voor de lunch.’

‘Jongens, opletten. Trek dat touw strak en sta niet te kletsen. Jullie zijn aan de beurt,’ schreeuwde het dorpshoofd vanaf de overkant.

Falco en Tycho wachtten op het teken, terwijl de eerste vissen hun net inzwommen.

De vogels vlogen er vlak achter en doken het water in om de vissen die de mazen hadden gevonden, alsnog te vangen. Hun koperen snavels glommen in de zon en met hun ijzeren klauwen hielden ze de vissen stevig vastgeklemd.

Het dorpshoofd had zijn arm nog steeds in de lucht, terwijl het gewicht van het net steeds zwaarder werd. ‘Drie, twee en... Hé, nu nog niet. Straktrekken en wachten op mijn teken.’

‘Ik hou het niet!’ riep Tycho. Het touw glipte weg en striemde pijnlijk langs zijn handpalmen. Uit alle macht probeerde hij het net te houden.

‘Waar is Falco?’

Tycho antwoordde niet. Hij deed zijn uiterste best het touw strak te houden. Het dorpshoofd rende het water in en waadde zo snel hij kon de rivier door. Twee dorpsgenoten schoten Tycho te hulp. Samen trokken ze uit alle macht aan het touw. Het was zinloos; de kracht van de stroming samen met de honderden gevangen vissen was te sterk. Het net scheurde. Ze probeerden te redden wat er te redden viel. De school vissen vond haar weg naar de vrijheid en zwom verder. Hierdoor scheurde het net nog verder en de mannen keken vragend naar hun dorpshoofd.

‘Laat het touw vieren. Misschien zitten er nog wat vissen in.’ Over zijn schouder zag hij nog net hoe Falco in de bossen verdween. ‘Die vervloekte zoon van me, altijd hetzelfde liedje met dat rotjong,’ mompelde hij binnensmonds en richtte zich op de mislukte vangst.

De dorpelingen lieten het net nu helemaal vieren en keken beteuterd naar de vissen, die nu op weg waren naar het derde net. De vogels deden hun plicht en vlogen af en aan, maar het gros kon ongehinderd verder zwemmen. Het dorpshoofd snoof diep, rechtte zijn rug en kwam weer in actie.

‘Halen jullie dit net binnen? Deze vangst is verloren. Ik ga naar de volgende groep,’ zei hij geïrriteerd en wierp nog een blik naar de plek waar Falco zojuist in het bos was verdwenen.

Hij liep de rivier door en schreeuwde naar de derde groep mannen die met hun gespannen net klaarstonden: ‘Wacht op het teken. Drie, twee, één!’

7 Zijn Stympha achterna

Pijlsnel rende Falco zijn vogel achterna. Met zijn natte lijf baande hij zich een weg door de takken. Zwaaiend met zijn armen, duwde hij de dichte begroeiing opzij en liep steeds dieper het bos in.

Waarom verlaat mijn Stympha de visvangst? Hij is de beste visser van alle vogels.

De Vogeljongen spitste zijn oren. Wat is er aan de hand? Wat heeft mijn Stympha gezien?

Op het moment dat de vissen het net inzwommen, zochten Falco’s ogen zijn vogel. Alle Stympha’s vlogen achter hun net om zoveel mogelijk ontsnapte vissen te vangen. Nergens zag hij zijn eigen Stympha. Hij speurde de lucht af, zoekend naar zijn gevleugelde vriend. Achter zich, boven de bossen, zag hij hem vliegen. Zijn Stympha had zijn klauwen uitgeslagen en zweefde cirkelend rond. Plotseling maakte de vogel een duikvlucht naar beneden.

Wat doet hij daar? Waar jaagt hij op? Zonder er verder over na te denken liet Falco het touw los en holde achter zijn Stympha de bossen in.

Tussen de bomen hoorde hij een knorrend geluid. Hij floot zijn vogel, die direct op hem afvloog en zich nestelde op zijn brede schouder. Na nog geen vijftig passen zag Falco een jong zwijn dat met veel lawaai in de drassige grond wroette.

‘Heb je hiervoor de vangst verlaten? Dat meen je niet!’ Ongelovig keek hij naar zijn trouwe Stympha. Die vergiste zich normaal nooit. Falco speurde de omgeving af of hij iets ongewoons opmerkte. Niets. Nergens iets te horen of te zien. Hij haalde zijn schouders op. De aanblik van het malse vlees deed hem spontaan watertanden. Een zwijntje in deze omgeving was een zeldzame lekkernij en Falco bedacht dat zijn moeder wel blij zou zijn met een bijzonder gerecht tijdens het Maanfeest.

Geroutineerd deed de Vogeljongen een pijltje in de kruisboog die hij altijd om zijn pols droeg. Hij spande de boog en schoot het jonge beest in zijn hals. Luid krijsend viel het op de grond. Falco liep erheen en met zijn mes sneed hij de halsslagader door, terwijl zijn Stympha van zijn schouders afsprong om op de kop van het dode beest te landen. Daar wachtte hij rustig op het teken van zijn baasje.

Falco knikte.

De vogel strekte zijn nek, pikte de ogen van het zwijn uit en gooide ze hoog in de lucht. Behendig ving hij de glimmende ballen op waarna ze knarsend in zijn glanzende snavel verdwenen. Falco tilde ondertussen het hevig bloedende dier op zijn schouders en liep triomfantelijk richting rivier.

Op de tegenoverliggende oever zat Tycho geknield op de grond met het net tussen zijn handen. Zelfs van deze afstand zag Falco de grote scheuren. Even had hij spijt. Hij rende naar de rivier en hoopte dat Tycho hem zou vergeven als hij zijn spectaculaire vangst zag.

Vanuit de rivier kwam zijn vader kletsnat op hem afgestormd. Zijn ogen keken woest.

‘Je hebt de vangst verpest! Jullie net ging kapot en daardoor werd het ritme verstoord en raakte iedereen in de war. We hebben nog niet de helft van onze visvoorraad binnen. Waarom deed je zo dom?’

‘Mijn Stympha vloog weg en ik rende hem achterna. Kijk wat hij gevonden heeft. Een lekker zwijn voor het Maanfeest. Een stukje wild in het najaar is een speklaag in de winter, dat zeg je zelf altijd.’

Zijn vader duwde hem weg. ‘Eerst verdwijn je dagenlang met het ploegpaard, terwijl we aan het oogsten zijn en nu loop je weg tijdens de visvangst. Kun je niet één keer de boel niet verzieken?’

‘Pap, er is iets aan de hand in de moerassen. Geen idee wat het is. Ik ruik het en mijn Stympha voelt het ook.’ Hij aarzelde even. ‘Het is er al een tijdje.’

‘Wat is er al een tijdje, zoon?’

De toon van zijn vader klonk zo kwaad dat Falco niet wist hoe hij hem moest overtuigen. ‘Niets. Er is niets,’ zei hij en keek naar de grond.

Zijn vader antwoordde niet. Met zijn geelbruine ogen keek het dorpshoofd verschrikt over de schouder van zijn zoon. Snel draaide hij zich om naar zijn dorpelingen. ‘Te wapen mannen! Een wild zwijn! Laat je netten vallen en kom hierheen!’ brulde hij.

Falco keek achter zich naar de bossen en zag een enorm monster hun kant oprennen. Zulke grote slagtanden had hij nog nooit gezien. Dát was de reden dat zijn Stympha ervandoor was gegaan. Hij had het gevaar geroken. Het dode beest op zijn schouders was slechts haar jong.

Ik had dus toch gelijk!

‘Rennen. Naar het dorp jij,’ riep zijn vader en hij duwde Falco richting rivier.

‘Ik kan schieten, pap. Niemand schiet zo goed als ik.’

‘Weg jij! Dit alles is jouw schuld. Uit mijn ogen.’

Verslagen rende Falco de rivier door. Het bloed van het jonge beest spoelde van zijn lichaam en kleurde het water rood. Op de andere oever keek hij in de boze ogen van zijn vriend. Tycho’s handen waren geschaafd en voor hem stond een lege mand.

Om hen heen was paniek uitgebroken. Dorpelingen renden door elkaar langs de oever. De vader van Tycho stuurde alle vrouwen, kinderen en jonge krijgers naar het dorp. ‘Sluit de poorten als iedereen binnen is,’ zei hij tegen Tycho. Met een woeste blik keek hij naar Falco, maar hij zei niets.

Falco weigerde mee te gaan. Hij gaf zijn zwijntje aan Tycho en rende terug het water in, naar de overkant. Bij de rivierbedding bleef hij staan. Verder durfde hij niet te gaan, de blik van zijn vader weerhield hem. Hij zag hoe wel dertig krijgers het enorme moederbeest omsingelden. Met haar kleine kraaloogjes keek de zeug koelbloedig naar hun speren en bleef rustig staan toen de mannen dichterbij kwamen. Zonder om te kijken, haalde zij ineens flink uit met haar achterpoten. Snel draaide ze zich om en schepte een onfortuinlijke krijger op haar slagtanden. Het slachtoffer vloog door de lucht en kwam zwaargewond op de grond terecht.

De mannen riepen hun vogels. Dreigend cirkelden de Stympha’s een paar meter boven het gedrocht. De vogels spreidden hun vleugels. Hun fleurige veren veranderden in pijlen van geslepen ijzer. Ze wachtten tot ze mochten toeslaan. Op het teken van hun baasjes schoten ze hun giftige veren af. Minstens twintig pijlen troffen hun doel. Een angstaanjagend gekerm volgde en de krijgers hielden de adem in.

Waarom valt ze niet neer, dacht Falco. Gespannen wachtte hij af en staarde naar het zwijn.

Door met haar dikke lijf te schudden vielen de pijlen van haar af. Met haar staart veegde zij de laatste van haar rechterbil. Een golf van angst ging door de krijgers heen. Geen levend wezen was ooit bestand geweest tegen de veren van hun Stympha’s.

Als een dolle stier rende het aangeslagen dier de bossen in. Weg was ze.

De krijgers keken vragend naar hun dorpshoofd.

‘We hebben haar woest gemaakt met onze pijlen en we hebben haar jong gedood,’ zei Falco’s vader tegen zijn mannen. ‘Ze komt zeker terug. We doden haar voordat ze ons hele dorp verwoest. Morgen, voor zonsopgang, gaan we op jacht.’

8 Het griezelige gedrocht

In alle vroegte verzamelden de krijgers zich bij de fontein en wachtten op nieuws over het wilde zwijn. Falco zat stilletjes in een hoekje en keek afwachtend toe. Hadden de verkenners haar gevonden? Hoe wilde het dorpshoofd het beest vangen als het bestand was tegen de pijlen van hun Stympha’s? Was het moederbeest wel alleen?

De Vogelmensen hadden geen flauw idee.

Nieuwsgierig keken ze op toen de vier verkenners het plein oprenden. Een blik op hun gezichten en de dorpsbewoners wisten dat de verkenners met slecht nieuws kwamen.

‘Wat hebben jullie gezien?’

De vier verkenners antwoordden niet. Ze zakten uitgeput neer op het dorpsplein. De hele nacht hadden ze gezocht naar een spoor en uiteindelijk hadden ze dat gevonden. Het zwijn zelf hadden ze niet gezien, alleen haar sporen in het zand. En dat was meer dan genoeg geweest om snel terug naar huis te vluchten. Bibberend van angst en honger probeerden ze te vertellen wat ze hadden ontdekt. Het dorpshoofd kalmeerde ze en gaf hen wat te drinken uit de fontein. ‘Vertel ons wat jullie hebben gezien.’

Door elkaar heen vertelden ze hun verhaal.

‘Bij de Vallei van het Grote Water hebben we vers omgewoelde kuilen gezien.’

‘Sommige waren wel een paar meter diep.’

‘Om de drinkplaats heen was de grond helemaal vertrapt en de kuddes zijn gevlucht.’

‘Een enorm beest heeft daar huisgehouden, we denken dat ze met meer zijn,’ zeiden ze met angst in hun ogen.

Samen met de andere krijgers van het dorp luisterde Falco gespannen naar het verslag van de verkenners.

Dit kan niet waar zijn, dacht Falco. Naar de Vallei van het Grote Water is ze zeker niet gegaan, want zelfs de planten gaan daar dood. Hij liep naar zijn vader. ‘Pap, daar borrelt de laatste tijd allemaal olie uit de grond,’ zei hij. ‘Een dier gaat ergens heen waar het zijn voedsel kan ruiken. De kuddes zijn niet gevlucht voor het zwijn, maar zijn op zoek naar eetbaar voedsel. Het zwijn is net als de andere beesten richting de moerassen gelopen, alleen daar zijn de wortels nog vers. Ik weet het zeker.’

Terwijl hij zijn laatste woorden uitsprak, zag hij al dat zijn vader hem niet geloofde. Net als de andere dorpsbewoners.

Iedereen keek kwaad zijn kant op en het dorpshoofd deed alsof hij zijn zoon niet hoorde. ‘De verkenners zeggen dat ze zich schuilhoudt bij de Vallei van het Grote Water. Daar gaan we zoeken. Neem extra pijlen mee uit die mand daar, want waarschijnlijk reizen de zwijnen in een roedel,’ zei hij, zonder zijn zoon een blik waardig te keuren. Hij pakte extra pijlen en rende in de richting van de verlaten drinkplaats. Alle krijgers, jong en oud, renden achter hun dorpshoofd aan. Alleen Tycho keek nog om en gebaarde zijn vriend dat hij mee moest komen.

Waarom gelooft hij me nooit? dacht Falco, terwijl zijn vader in de verte verdween. Een moment aarzelde hij. Zou hij achter de anderen aangaan naar de Vallei van het Grote Water? Hij kon het niet. In plaats daarvan pakte hij een paar extra pijlen en rende richting de moerassen.

Zijn Stympha vloog als een gids voor hem uit. Het duurde niet lang voor zijn vogel de eerste sporen van het beest had gevonden. Aandachtig rook Falco aan de omgewoelde aarde. Deze sporen zijn slechts een paar uur oud, dacht hij en tuurde het vlakke landschap af. In een rap tempo rende hij verder, het verse spoor achterna. Tegen het middaguur had hij het zwijn ingehaald. Eindelijk zag hij zijn prooi, verstopt in het kreupelbos. De vogel landde op zijn schouder en nam dankbaar een paar vissenogen in ontvangst.

‘Haal versterking,’ beval hij en gooide zijn vogel de lucht in.

Klapwiekend vloog zijn Stympha weg. Zijn klauwen schitterden in de zon. Falco keek naar de lucht waar de zon haar hoogste punt reeds had bereikt.

Nog een paar uur en dan wordt het donker, dacht hij bezorgd en staarde zijn gevleugelde vriend na tot deze in de verte was verdwenen.

Soms weet ik dat hij me verstaat, dacht Falco en concentreerde zich op zijn avondeten, dat stond te wroeten in de grond. Zijn maag knorde bij de gedachte aan het lekkere vlees. Het was al uren geleden dat de laatste resten van zijn ontbijt verteerd waren in zijn maag. Onhoorbaar kroop hij dichter naar het zwijn om haar bewegingen beter te bestuderen.

Ik heb je gevonden, maar hoe ga ik je vangen? Alleen lukt het me zeker niet. Ik heb minstens tien krijgers nodig om je te vangen. Zo’n groot zwijn heb ik nog nooit in onze moerassen gezien.

Het beest schudde wild met zijn kop en probeerde een wortel uit de grond te trekken. Met zijn vlijmscherpe slagtanden knipte hij de stugge takken door alsof het slappe rietjes waren.

Dit beest laat zich niet zomaar vangen, dat is zeker. Falco dacht diep na, maar hij had geen idee hoe hij het moest aanpakken.

‘Zoek altijd naar de zwakste plek van je tegenstander. Pas als je die kent, kun je succesvol toeslaan,’ zei een stem in hem.

Waar zit haar zwakke plek? dacht Falco en kroop wat verder het kreupelbos in, om het moederzwijn nog beter te bekijken. Het is niet de dikke huid, noch haar tanden, en zeker niet die dertig centimeter lange slagtanden. Wat is het wel?

Nooit eerder waren pijlen van een Stympha afgeketst op een levend wezen. Tot in Concordia reikten de verhalen over het Vogelvolk en hun mythische Stympha’s. Falco glimlachte. Mythische vogels, wie gelooft er nu in zulke onzin?

De zon daalde al toen twee vogels aan de horizon kwamen aanvliegen.

Was dat de versterking? Eén jongen?

9 Het plan

Tycho was vooruit gerend. De hele ochtend zocht hij samen met zijn dorpsgenoten tevergeefs in de Vallei van het Grote Water naar het zwijn. De grond was inderdaad helemaal omgewoeld, precies zoals de verkenners hadden beschreven. Het was duidelijk dat ze daar niet in haar eentje had huisgehouden, al was er geen levend wezen in de wijde omtrek te zien geweest.

Toen hij Falco’s Stympha in de lucht zag, wist hij dat zijn vriend hem nodig had. Zonder te aarzelen had hij hun vrienden geseind en waren ze naar de moerassen gerend. Omdat hij veel sneller kon rennen, was hij vooruit gesneld. Zo geruisloos mogelijk liet hij zich naast Falco in het kreupelhout zakken. ‘Vanavond maken de vrouwen een feestmaal en jij mag de eerste hap van haar heerlijke ingewanden,’ fluisterde hij lachend.

Twee vogels streken naast hen neer. Tycho wierp ze wat vissenogen toe en samen keken ze vertederd hoe de vogels deze verorberden. Daarna gingen de vogels op de schouders van hun baasjes zitten en gaven kopjes met hun koperen snavels.

Tycho aaide zijn Stympha liefdevol over zijn kleurige kop. ‘Weet je dat de meiden namen voor ze verzinnen?’

‘Voor wie?’ vroeg Falco.

‘De Stympha’s. Ze hebben hun vogels een naam gegeven.’

‘Dat meen je niet. Een naam voor een Stympha?’ Falco keek naar de vogel op zijn schouder. ‘Ik zou er niet eens één weten. Het is net alsof je in de spiegel kijkt en zegt: Goedemorgen Falco, goed geslapen? Nou nee Falco, ik moest vroeg op want ik moest een wild zwijn vangen. Oh nou, dan wens ik je veel succes, jongen.’ Hij trok gekke bekken en Tycho deed zijn uiterste best om geen geluid te maken.

‘Zie je, dat werkt niet. Hoe noemen ze hun vogels?’

‘Die van Sterna heet Tychero,’ antwoordde Tycho met tegenzin.

‘Je bent gestrikt vriend, er is geen ontkomen meer aan. Tychero! Arme Stympha. Straks doet ze ‘m nog in een kooitje.’

Tycho bloosde. De mooie Sterna bracht zijn hoofd behoorlijk op hol de laatste tijd. ‘Ja, het is inderdaad idioot,’ zei hij en verlegde zijn aandacht snel naar het beest dat een tweede wortel uit de grond trok. ‘Tjee, dat zwijn is echt gigantisch! Je had dus toch gelijk. Ze is hier in de moerassen.’

‘Het zwijn wel, maar de kudde zie ik nergens.’ Falco speurde naar het landschap. ‘Waar zijn de anderen? We hebben ze nodig.’

Het zwijn stopte met eten en spitste haar oren. Spiedend keek ze rond.

De jongens hielden hun adem in. Heeft ze ons gehoord? vroeg Tycho zich verschrikt af. Gelukkig niet. Vijf minuten, gebaarde hij naar Falco. Hij stak vijf vingers in de lucht en wees in de richting van de open vlakte achter hen.

In de verte zagen ze zwarte stippen hun kant op komen. Tycho pakte zijn oculair om de groep beter te onderscheiden. Met het bronzen kijkertje kon hij het hele gebied overzien. Hun vrienden waren niet ver meer. In een rap tempo renden de jonge krijgers de open vlakte over, richting het kreupelbos. Hij kon hun gezichten duidelijk onderscheiden. Naast zich veerde Falco op.

‘Ik weet hoe we het zwijn kunnen vangen.’

Tycho zag de opgewonden flikkering in de ogen van zijn vriend. Hij schrok want hij kende die blik. Als Falco die blik in zijn ogen had, volgde er altijd een onbezonnen plan. Plannen die altijd leidden tot blauwe plekken en spannende avonturen. Dat was het probleem met Falco, hij nam nooit iets serieus. Ook nu niet, terwijl een dergelijk groot zwijn een gevaar kon betekenen voor de veiligheid van hun dorp. Hij zuchtte, want hij wist uit ervaring dat Falco niet te stoppen was.

‘Wat is je plan de campagne?’

Opgewonden tekende Falco zijn idee uit en voordat hij kon vertellen hoe gevaarlijk en idioot hij deze strategie vond, was zijn vriend reeds in de kreupelbosjes verdwenen.

Tycho wachtte de andere jongens op en legde het plan van zijn vriend uit. Even waren de jongens stil. Te verbaasd om te reageren keken ze elkaar aan.

‘Je bent gek,’ sprak de eerste ten slotte.

‘Niet doen, Tycho,’ waarschuwde de volgende. Toen barstte ook de rest van de jongens los.

‘Veel te gevaarlijk, je bent niet goed wijs.’

‘Dit meen je niet, Tycho, hoor je wel wat je zegt?’

‘Stel dat het misgaat.’

‘Misgaat? Dit plan kan niet goed gaan.’

‘Gekkenwerk. Zijn we daarvoor helemaal hiernaartoe gerend?’

‘Die plannen van Falco eindigen altijd bij de medicijnman,’ riepen ze tegelijkertijd. Boos keken ze hem aan.

‘Er gaat niets mis en Falco is en blijft de zoon van ons dorpshoofd. Dus we volgen hem,’ antwoordde Tycho. ‘Verspreiden. Snel! Iedereen weet wat hij moet doen. Wacht op het teken.’ Zweetdruppels gleden langs zijn slapen, terwijl hij door zijn oculair de lucht in keek.

De jongens slopen naar de aangewezen plekken. Met tegenzin wachtten ze op het sein. Allemaal staarden ze door hun kijkers naar de lucht. Hoog boven hen, onzichtbaar voor het blote oog, vloog de vogel van Falco. Ineens dook hij naar beneden. Het teken! Een moment aarzelden ze. Tot Tycho hen riep. Met veel kabaal kwamen ze uit hun schuilplaatsen. Net als de dag ervoor omsingelden ze het beest en ook deze keer bleef het zwijn rustig staan. Ze gromde en deed zelfs een paar stappen naar voren. De jongens kwamen luid schreeuwend dichterbij. Hun polsbogen waren geladen met giftige pijltjes. Plotseling stopten ze allemaal. Behalve Tycho, die liep door. Recht op de slagtanden af. Het geschreeuw van de jongens ging over in angstig gegil.

‘Pas op, Tycho.’

‘Ze verslindt je, pas op voor die slagtanden.’

‘Dit is een slecht plan.’

‘Ren weg.’

‘Kijk uit, ze komt eraan.’

‘Waarom doen we toch altijd wat Falco zegt?’

‘Zijn plannen lopen altijd slecht af.’

‘Voor een ander, ja.’

Uit gewoonte riepen ze alle acht hun Stympha’s.

‘Schei uit! Stympha’s weg,’ siste Tycho en hij hield zijn polsboog in de aanslag. ‘We volgen Falco’s plan.’ Hij was zijn doel op drie passen genaderd. Zijn arm bibberde en hij durfde niet om zich heen te kijken.

Waar bleef Falco nu?

Het monster stapte steeds dichterbij en schoof met haar slagtanden over de grond. Als een scherpe ploeg zag Tycho ze op zich afkomen. Hij sloot zijn ogen en deed een schietgebedje. Het beest brulde en spurtte op hem af. Tycho zakte door zijn knieën. Hij voelde dat zijn laatste uur had geslagen en inwendig vervloekte hij Falco om zijn idiote plannen. Het zweet droop van zijn voorhoofd. Verstijfd zat hij, met zijn ogen gesloten, wachtend op de dreun die zou komen.

Ineens voelde hij een windvlaag, vlak voor zijn neus. Hij opende zijn ogen en zag hoe Falco’s Stympha tussen hem en de gigantische kop zweefde. Het zwijn schrok minstens zo erg als hij en bleef luid knorrend staan. De Stympha spreidde zijn vleugels en richtte. Fleurige veren veranderden in giftige pijlen van dodelijk ijzer. De Stympha vuurde en zijn pijl trof doel. Precies tussen de kraalogen in de enorme kop. Uit het niets sprong Falco tevoorschijn en landde boven op de rug van het krijsende beest. Vliegensvlug gooide hij een touw om haar brede nek. Hij hield haar stevig beet. ‘Nu!’ riep hij.

De Stympha’s van Tycho en Falco pikten tegelijkertijd de ogen uit haar kop, terwijl de vogels van de jongens haar overal in haar dikke lijf beten. Het beest gilde en schudde wild het logge hoofd. Met een enorme krachtsinspanning hield Falco haar in bedwang. Het beest wilde wegrennen, maar de Vogeljongen trok het touw stevig aan. De acht vrienden kwamen nu ook dichterbij. Ze joelden luid. Het verblinde zwijn werd ingesloten. Al die tijd had Tycho met gesloten ogen voor het zwijn gezeten. Nu was het zijn beurt om in actie te komen. Bibberend van de angst stond hij op en schoot een pijltje tussen haar ogen. Het gif werkte direct en het monster viel met een klap op de grond.

Nat van het zweet keek Tycho naar zijn vriend. ‘Waar bleef je? Je was geen seconde te vroeg.’

‘En geen seconde te laat. Ik wist het, het waren haar ogen,’ zei Falco, terwijl hij een stevig touw uit zijn rugzak pakte.

‘Hoe?’ vroeg Tycho die niet zeker wist of hij kwaad moest zijn of samen met de acht jongens, die hun boosheid helemaal waren vergeten, moest feestvieren. ‘Hoe wist je dat het haar ogen waren?’

‘Je gelooft me niet als ik het je vertel,’ antwoordde Falco, terwijl hij de achterpoten stevig bij elkaar bond.

Tycho voelde aan de huid van het dode beest en aaide aandachtig haar poten. Hij wenkte zijn vrienden. ‘Voel eens aan haar huid, het lijkt wel bewerkt.’

De jongens stopten hun feestgezang en kwamen nieuwsgierig dichterbij om de huid te voelen. Eén van hen rook aan haar vacht. ‘Ze ruikt naar iets metaalachtigs en gek genoeg ook naar onze Stympha’s.’

‘Hoe bedoel je?’ vroeg Falco die het touw uit zijn handen liet vallen. Ook hij rook aandachtig aan haar huid. ‘Gek, je hebt gelijk.’ Met zijn mes probeerde hij door de huid van het zwijn te steken, maar het scherpe metaal kwam er met geen mogelijkheid doorheen. ‘Wat vreemd, hoe zou dat komen?’

Tycho knielde bij het beest neer en probeerde zijn mes door de huid te steken. Het lukte niet. Niet eens een schrammetje. ‘Geen idee. Dat is vast de verklaring waarom de pijlen afkaatsten. Dit moeten we aan je vader laten zien als hij terug is in het dorp.’

‘Mijn vader! Hoe zou het met hem zijn?’ riep Falco uit en keek over de vlakte in de richting waar zijn pa nog steeds met de krijgers op jacht was naar het zwijn. ‘Ik vraag me af waardoor de grond bij het Grote Water zo vertrapt was.’

Op dat moment werd de lucht donker. De jongens keken verschrikt omhoog. Daar vloog het antwoord op de vraag van de Vogeljongen.

10 Het luchtschip

Falco keek naar de lucht waar een immens vliegschip door de wolken voer. Iets dergelijks had hij alleen nog maar in boeken gezien. ‘Ik wist niet dat de officiële driemaster zo groot was.’

‘Wat doet een luchtschip uit Concordia in onze moerassen?’ vroeg Tycho. Met zijn hand boven zijn ogen staarde hij naar de lucht.

De jongens floten hun onrustige Stympha’s terug, die direct op hun schouders landden, en pakten hun oculairs. Samen keken ze naar de gigantische, zilverkleurige driemaster die in volle vaart voorbij vloog. De gouden zeilen met daarop de afbeelding van de trotse, rode leeuw van Concordia, wapperden in de wind.

‘Olie,’ antwoordde Falco. ‘Ze willen onze olie.’

Tycho keek op. ‘Die zwarte drab die overal uit de grond borrelt? Dat meen je niet!’

Falco knikte. ‘Ik hoorde de dorpshoofden vorige week vergaderen over de olie. De regering wil hier gaan boren. Concordia heeft onze leiders gemeld dat ze diplomaten sturen om erover te onderhandelen,’ legde Falco uit en draaide zich om naar hun vrienden. ‘Weet je wat,’ zei hij, ‘jullie brengen het zwijn naar het dorp. Vergeet niet de vrouwen over de bewerkte huid te vertellen. Wie weet is dit lekkere maal helemaal niet te eten. Tycho en ik gaan ondertussen naar de vallei om te kijken hoe de onderhandelingen verlopen. We zien jullie later.’ Hij pakte het touw en bond de poten van het beest samen. De uiteinden gaf hij aan de Stympha’s van de jongens. Met hun sterke klauwen trokken ze het gigantische beest een stukje van de grond.

‘Jullie moeten opschieten voor het donker wordt,’ zei Falco tegen de jongens.

Die knikten en renden direct richting dorp.

Tycho stootte Falco aan. ‘Dat luchtschip is net zo groot als ons hele dorp. Daar kunnen een boel diplomaten in.’

Zwijgend keken ze naar het wegdrijvende schip. Op dat moment werden de drie zeilen gestreken en een groot, glimmend anker werd buitenboord gelaten.

‘Hij gaat landen, laten we opschieten,’ zei Falco.

De twee jongens waren gewend veel te rennen en ze legden de afstand over de vlakte dan ook in recordtempo af. Op het moment dat ze bij de Vallei van het Grote Water aankwamen, was het reuzenschip reeds geland. De zeilen waren gestreken en langwerpige, goudkleurige vlaggen met rode leeuwenkoppen werden aan de drie masten gehesen.

Boven op een heuveltop hielden ze halt, verstopten zich achter een paar bosjes en bekeken de bedrijvigheid in de vallei beneden zich.

Het schip stond pal voor de drinkplaats van de verdwenen kuddes en door haar immense lengte onttrok het de drinkplaats nagenoeg aan het zicht van de jongens. Het gewicht van de driemaster was te veel voor de drassige grond en het schip zakte diep in de modder. Het zilveren gevaarte hing scheef en Falco was bang dat het zou omkiepen. Hij knipperde met zijn ogen. ‘Zo’n bouwwerk heb ik nog nooit gezien.’

Tycho was ook onder de indruk. ‘Jeetje, wat doet de officiële staatsdriemaster in onze moerassen? Die gebruiken ze bijna nooit. Wat zou daar inzitten? Alleen maar diplomaten?’

‘Ik weet het niet,’ antwoordde Falco, ‘maar het gezicht van mijn vader is witter dan ooit.’ Hij wees naar de achterkant van de driemaster. ‘Hé, het dek van het schip gaat open. Moet je kijken, zeg!’

Twintig gele loopplanken met rode leeuwenkoppen gleden van bovenaf het dek naar de grond. Vanaf de heuvelrug zagen de jongens hoe de mannen uit Concordia het schip in ordelijke rijen verlieten. Over de twintig loopbruggen marcheerden militairen in typische Alkeideuniformen en mannen in witte overalls naar beneden en betraden het reeds omgewoelde gras.

Over de eerste plank marcheerden militairen die zich over de gehele vallei verspreidden. De Alkeiden waren slechts gekleed in zwarte legerbroeken, waardoor de zon op hun ontblote bovenlichamen scheen. Onder hun riemen droegen ze een lang, scherp mes en in hun rechterhand hielden ze een kort wapen, waaruit roze neonlicht scheen.

Over de tweede loopplank liepen mannen in witte overalls stapje voor stapje naar beneden. Ze droegen ieder een lange zwarte pijp over hun schouder. Onder aan de loopplank kregen ze orders naar welke plek ze hun paal moesten brengen.

Over de volgende loopplank marcheerde een volgende groep lange, angstaanjagende militairen en allemaal, zowel de militairen als de mannen in het wit, droegen ze doorzichtige glazen bollen op hun hoofd.

‘Wat een stom gezicht, die glazen bollen,’ zei Tycho.

‘Ze vertrouwen de lucht hier niet,’ zei Falco, terwijl hij bezorgd naar de stroom militairen keek, die nog steeds het ruim uit marcheerde. ‘Dit bevalt me niks, al die militairen. Zie je die wapens? Daar heb ik wel eens van gehoord. Ze heten tasers. Dat zijn katapulten, alleen schieten ze niet met steentjes zoals wij. Dat roze licht is de munitie. Als ze je daarmee raken, ben je meteen buiten westen en als ze een klein dier raken, is het op slag dood.’

‘Die heb ik nog nooit eerder gezien. En ik ben al zo vaak bij m’n tante in Concordia geweest,’ zei Tycho verwonderd. ‘Hun Alkeidebewakers droegen alleen lange messen en katapulten, net als die van ons.’

‘Volgens m’n vader zijn de militairen pas sinds kort zo zwaar bewapend.’

Tycho staarde naar de roze neonlichten. ‘Waarom staan die tasers op scherp?’

‘Geen idee, maar ik ben blij dat onze vogels bestand zijn tegen alle wapens die door mensen zijn gemaakt. Zij zullen ons beschermen.’

Tycho aaide zijn Stympha. ‘Laat ze maar komen, onze pijlen staan ook op scherp!’

Op een veilige afstand verscholen Falco en Tycho zich achter de begroeiing van de heuvelrug. Ze zagen hoe de krijgers uit hun dorp, nog steeds op zoek naar het wilde zwijn, verdwaasd in het midden van de vallei rondkeken. Stympha’s met opengesperde snavels zweefden als een beschermende haag boven hun hoofden. Falco’s vader maande zijn mannen tot kalmte en met hun polsbogen in de aanslag wachtten de krijgers de gebeurtenissen af. De blikken van hun dorpsgenoten waren strak op de militairen gericht. Klaar om zich te verdedigen, indien nodig.

‘Ze dragen het teken van de Alkeiden,’ zei Tycho die door zijn kijker nog steeds de militairen bestudeerde. ‘In Concordia zie je in iedere straat goudkleurige vlaggen met die rode leeuwenkoppen erop. Die hangen ze echt aan ieder gebouw. Overal zie je hun teken. Ik wou dat je een keer meeging. Die gebouwen zijn wel tien keer zo hoog als onze bomen. Iedereen rijdt daar in skyflyers. Dat zijn zwevende karren en die worden niet eens voortgetrokken door paarden.’

‘Het is toch een stad? Waar gaat iedereen dan in die zwevende karren naar toe? Kunnen ze niet lopen?’

‘Mijn tante zegt dat je dat vanzelf verleert als je een vliegensvlugge, glimmende skyflyer hebt,’ antwoordde Tycho lachend. ‘Ga toch eens mee, dan kunnen we samen door de straten zweven op skateflyers. Ik zou wel eens willen zien of je dat kunt, mijn ouderwetse vriend.’ Tycho gaf Falco een vriendschappelijke stomp op zijn schouder en concentreerde zich vervolgens weer op de militairen. ‘Ik wou dat ik hun gezichten beter kon zien. Sinds de ramp zijn we er niet meer geweest en het is al ruim een jaar geleden dat ik die lelijke Alkeiden heb gezien. Ik snap trouwens niet waarom ze die glazen bollen allemaal op hun hoofd dragen.’

‘Die glazen bollen?’ vroeg Falco. ‘Die kappen dragen ze volgens mijn vader daar de hele dag op hun hoofd.’

‘Maar de lucht is toch allang weer schoon?’

‘Hier wel, maar daar niet.’

11 Jaknikker in de modder

Beneden in de vallei was het ondertussen een drukte van belang. De mannen in de witte overalls zetten linten uit, waarmee ze het terrein afzetten en nauwkeurig opmaten. Langs deze lijnen legden hun collega’s de zwarte buizen neer. Een graafmachine kwam het terrein op gedenderd en groef, op aanwijzing van de Alkeiden, verschillende gaten in de grond.

‘Daar heb je de gaten van het wilde zwijn,’ zei Falco grimmig. ‘De verkenners van Concordia zijn hier al eerder geweest.’

‘Je vader had ongelijk.’

‘En dit is de eerste keer dat ik wilde dat ik ongelijk had.’

Tycho keek naar de verbeten trek om de mond van zijn vriend. ‘Wat denk je dat dit allemaal te betekenen heeft?’

‘Ik denk dat de regering van Concordia er een vreemde manier van onderhandelen op nahoudt. Die militairen betekenen niet veel goeds. Dit heeft de regering nog nooit eerder gedaan.’ Falco keek om zich heen. ‘We blijven hier boven op de heuvel om te zien wat daar beneden gebeurt. Oké?’

Tycho knikte.

De blonde jongens zagen hoe steeds meer mannen in witte overalls het terrein opliepen en zwarte pijpen op de grond plaatsten. Graafmachines en een immense jaknikker werden uit het ruim van het schip geladen.

‘Zo, die is groot,’ zei Tycho vol ontzag. Hij staarde naar het zwarte gevaarte dat moeizaam uit het ruim werd gezeuld. ‘Geen wonder dat ze met de staatsdriemaster zijn gekomen. Wat is dat voor ding?’

‘Een jaknikker. Die pompt olie op.’

‘Ze hebben in Concordia toch helemaal geen olie nodig?’ vroeg Tycho nog steeds verbaasd. ‘Alles gaat daar vanzelf. Het is daar heel anders dan hier. Het eten haal je gewoon uit een koelkast.’

‘Een coole kast?’

‘Nee, een kast waar het binnenin koud is.’

Falco haalde zijn wenkbrauwen op. ‘Volgens de dorpshoofden is onze olie, sinds de ramp, het nieuwe goud.’

Tycho zweeg, maar begreep nog steeds niet waarom ze in het moderne Concordia, waar de mensen nooit leken te lopen maar zich voortbewogen in zwevende blinkende skyflyers, iets smerigs als olie nodig hadden. De ramp moest daar wel veel veranderd hebben.

Bengg!

Een enorme klap knalde door de vallei. De jongens veerden verschrikt op. Iedereen in de vallei keek in de richting van de zilveren driemaster. De jaknikker, die halverwege op de loopplanken stond, dreigde om te vallen. Over drie loopplanken probeerden de mannen de kolossale jaknikker naar beneden te laten glijden, maar dat was jammerlijk mislukt. De officiële staatsdriemaster was verder in de drassige grond gezakt en hing nu gevaarlijk scheef. Eén van de loopplanken was onder het gewicht van de oliepomp bezweken en het vier meter hoge gevaarte zwabberde gevaarlijk boven de grond. Mannen in het wit renden samen met de militairen naar de plek des onheil. Zwarte pijpen werden aangesleept en onder de breuk van de loopplank gelegd. Veel mocht het stutten niet baten. De driemaster zakte samen met de jaknikker steeds dieper in de drassige grond, waardoor de pijpen, die de loopplank moesten versterken, dubbel knakten en braken. Ze vielen op de grond en rolden over het terrein. De mannen die waren toegesneld om te helpen, konden nog net op tijd wegspringen. Ze staakten hun pogingen om de jaknikker veilig op de grond te krijgen en bleven besluiteloos staan.

‘Hij gaat vallen,’ zei Tycho.

‘Dat denk ik ook, die krijgen ze nooit meer recht.’

‘Hij is veel te zwaar. Wat willen ze met dat ding?’