Beet

Beet

Een thriller met tanden

Marc Kerkhofs

“Beet”

Een thriller met tanden

Marc Kerkhofs

1e druk december 2017

E-book april 2021

Uitgeverij: Godijn Publishing

BOEK10

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Coverfoto: Depositphotos

Auteursfoto: Myriam Denis

ISBN 978-94-92115-47-8

ISBN 978-94-92115-57-7

NUR 332

©2017 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

I

Splinter

1

De laatste auto rolde van de band en George had medelijden met de bestuurder ervan. Voor deze wagen geen perfecte afwerking, wist hij. De deurranden werden achteloos met een vuile spons geveegd, de chauffeur kon even vuile blikken verwachten. De carwash sloot om zes uur en als een klant het in zijn hoofd haalde om vijf minuten vóór sluitingstijd binnen te rijden, was algemene minachting zijn of haar deel. Zo traag als zijn jeugdige collega’s ’s morgens op gang kwamen, zo gehaast waren ze ’s avonds om het werk gedaan te krijgen. In de bijna tien jaar die hij in de carwash werkte, had hij nooit anders geweten: de jobstudenten konden niet echt betrapt worden op ernstige werkethiek. Veel kon het hem niet schelen, hij was ook ooit jong geweest. Misschien lag hij daarom zo goed bij het jonge volkje: hij zeurde niet.

Zijn baas kreeg er niet genoeg van. De preken die de oude Julius gaf aan de balorige studenten kende hij van buiten. Julius kwam mopperend naar zijn zaak, liep mopperend door de zaak en sloot mopperend zijn zaak af. George en Frank waren de vaste, fulltime krachten en er was een contingent aan jobstudenten, die op hun respectieve vrije dag een handje toestaken. Hij ging veel liever om met de jeugd dan met zijn vaste collega. Frank was een harde werker. Dat was de enige goede eigenschap die George hem kon toedichten. Voor de rest was hij een grootsprakerige macho met een hekel aan joden, negers, Turken, Marokkanen, politici en vrouwen.

Die dag had George geen haast. Er was een geleidingsrail losgekomen in de voorwastunnel en hij moest het ding wegslijpen om een nieuwe in te lassen. Overwerken dus. Het was schering en inslag. Terwijl Frank ’s morgens om acht uur begon en het polieren van de auto’s en de interieurreiniging voor zijn rekening nam, was George verantwoordelijk voor de goede werking van de installaties. Hij smeerde de machines, verving de wisselstukken, hield het magazijn in het oog en onderhield het gebouw. Meer dan een dagtaak, soms. Hij begon elke dag om elf uur in de voormiddag en stopte een half uur na sluitingstijd, om halfzeven. Een prima regeling, vond hij.

De klant keek met een bedenkelijke blik door de voorruit van zijn wagen naar Jordi, die al klaarstond met zijn vinger op de knop om de brede garagedeur te laten zakken. Hij stond te dansen van het ene op het andere been. Opzettelijk traag reed de ongetwijfeld misnoegde klant de zaak uit en George moest glimlachen: Jordi was duidelijk geen student psychologie. Hij sloeg het hele tafereel gade vanachter het muurtje waar de zeepvaten stonden. Jordi kreeg hem in het oog en vormde met zijn mond het woord klootzakken. George haalde glimlachend zijn schouders op en vulde de vaten met zeep bij.

Terwijl de drie studenten hun spullen pakten en zich naar de kantine begaven, sjokte de oude Julius naar George.

‘Moet ik blijven of sluit jij de boel af?’

‘Ik sluit alles wel af, baas. Ik weet niet hoelang ik erover ga doen.’

Julius mocht dan een stuk ouder zijn dan George, hij was nog steeds een stevige vent met vervaarlijk grote handen en een stroeve bos grijs haar. Ergens voelde hij wel bewondering voor zijn rigide baas. De man baatte al meer dan dertig jaar de carwash uit en in de tien jaar dat hij er werkte, kon hij zich niet één dag herinneren dat Julius ziek was of eens te laat kwam. Hoewel hij de laatste vijf jaar meer en meer verantwoordelijkheid overliet aan zijn twee vaste mensen, bleef hij de onbetwistbare patroon, zonder wiens goedkeuring zelfs geen tube schroefdraadborging geopend mocht worden.

‘Kun je het alleen? Het is nogal een zwaar stuk.’

Hij keek verrast op. Bood zijn baas aan om te helpen? Hij werd direct uit zijn droom geholpen.

‘Anders vraag je aan een van die gasten of ze iets extra’s willen bijverdienen.’ Hij wees met zijn duim over zijn rug.

‘Het lukt wel, chef. Als het moet, neem ik de heftruck wel.’

Julius knikte met opgetrokken wenkbrauwen, een teken dat het antwoord hem beviel. Hij ging naar de kassa om de studenten uit te betalen en George nam een maatbeker om de velgenzeep af te meten.

Een kwartier later stak Julius zijn hoofd achter het muurtje. ‘Tot morgen.’

‘Tot morgen, chef.’

George vergrendelde de garagedeur, nadat zijn baas vertrokken was. Hij slaakte een zucht en stak een sigaret op. Absoluut verboden als Julius er was. Hij rechtvaardigde zichzelf met de drogreden, dat dit enkel gold voor de officiële openingstijden van de carwash.

Er was een zacht sissend geluid te horen van de luchtleidingen die langzaam druk verloren. De compressoren klikten na en hij hoorde het water stromen, dat de ondergrondse watertanks weer op peil bracht. Met andere woorden, alles klonk geruststellend. Hij hield van die momenten. Er viel dan altijd een bevreemdende stilte in de zaak. Geen ronkende compressoren en loeiende droogblazers, geen stank van optrekkende en afremmende auto’s. Hij wierp een blik in de wasstraat en zei hardop, ‘zo, kameraad, we gaan je eens genezen.’

Terwijl hij naar het magazijn liep om verlengsnoer en slijpschijf te pakken, trok een geluid zijn aandacht en bleef hij staan om te luisteren. Hij hoorde een serie klikken. Een slechtwerkend waterventiel, wist hij uit ervaring. Het ding probeerde af te sluiten. Het klonk als het aanslaan van een automotor met te weinig voltage in de batterij. Verrek. Ofwel was er een vuiltje in de klep terechtgekomen, ofwel moest hij het ding in zijn geheel vervangen. Een klusje van niets, al was het wel extra werk. Hij begaf zich naar het putdeksel vanwaar hij dacht het geluid te horen en trok deze open met de speciale haak, die voor dat doel aan de muur hing. Het geklik hield op en ging over in een aanhoudend gesis. Verbaasd keek hij in de donkere put, waar vaag het glinsterende oppervlak te zien was van het – gelukkig – op peil staande water. Gesis uit een put? Onmogelijk. Langzaam werd het geluid minder en hij hield zijn adem in om te luisteren. Het bleef stil. Toch was hij nieuwsgierig en nam een krachtige zaklamp mee uit het magazijn. Hij knipte het aan en zocht met de lichtbundel naar het waterdrukventiel van de vlotter in de put. Weer klonk een luid gesis. Hij liet zich op zijn knieën zakken en stak zijn hoofd in het gat, terwijl hij met de zaklamp de randen verlichtte. Plots was er een krachtige plons te horen en een golf ijskoud water sloeg in zijn gezicht. Tegelijkertijd ging het gesis over in een kwade grauw, alsof je een kat op zijn staart trapt. Van schrik liet George de zaklamp los die met een gedempte plons langzaam naar de bodem zakte. Tot zijn verbazing bleef het gewoon schijnen. Vloekend stond hij recht en zocht naar iets om de zaklamp mee uit de put te vissen. Vuile ratten, dacht hij. Smerige beesten.

Na enkele pogingen met een haak die hij met tape bevestigde aan een lange pvc-buis, kon hij de zaklamp recupereren. Het ding bleef gewoon licht geven. Je kon van Julius zeggen wat je wou: de man zorgde er wel voor om kwaliteitsmateriaal te kopen. Hij lichtte het ventiel nog eens bij. Waarschijnlijk was de rat ertegenaan gezwommen en was het ding ontregeld. Alleen wist hij niet dat een rat zo’n lawaai kon maken. Een beetje beangstigend, eigenlijk.

Niet geheel gerustgesteld begon hij aan de eigenlijke reparatie. Een klein uur later was de klus geklaard en struikelde hij bijna over het putdeksel, dat naast de put lag. Hij nam de zaklamp die ernaast lag en scheen weer in de put. Prompt ving het sissen weer aan. Verdomme, zat dat mormel daar nog altijd? Hij mocht er niet aan denken dat die rat verzoop in een put met vijftienduizend liter proper water en dacht na. Het ondier moest eruit, simpel. In de kantine trok hij de vuilnisbak open en vond een vies stuk sandwich met kaas. Met twee vingers nam hij de homp en deponeerde die naast de openstaande put. Hopelijk kroop het beest eruit en was het zo verstandig er niet meer in te gaan.

Morgen, dacht hij, terwijl hij zich omkleedde, moet Julius maar rattenvergif gaan halen. Hij rilde even.

Nadat hij zich had omgekleed, deed hij een laatste ronde. Het stuk sandwich was verdwenen en er waren natte vlekken te zien op de, met blauwe epoxyverf beschilderde, vloer. Ze verdwenen naar de verste, in duisternis gehulde hoek van het gebouw. Hij nam de zaklamp, scheen een laatste keer in het gat en luisterde: niets. Met een zucht haalde hij zijn schouders op. Hij had helemaal geen zin om de sporen te volgen, trok het deksel terug op zijn plaats, hing de haak aan de muur en sloot het gebouw af.

’s Avonds, op de bank voor de televisie, vertelde hij erover aan Diana. Zijn vrouw was niet onder de indruk.

‘Ratten zitten overal. Als er géén ratten meer zijn, dán moet je je zorgen maken.’

Diana was een boerendochter met soms meer gezond verstand dan goed voor haar was. George gruwde van spinnen, griezelde van kippen en moest bijna kokhalzen van naaktslakken. Als er al eens een spin in de badkuip zat, was het Diana die kordaat het afzichtelijke monster met haar blote handen ving en de spin in de tuin losliet. Ze hielden ook kippen en het was zijn vrouw die de vogels verzorgde en het hok eens in de zoveel tijd uitmestte. Soms zei ze spottend dat hij geen echte vent was, maar net dat, had haar indertijd als een blok voor hem doen vallen. Zij groeide als enig meisje op tussen vier potige broers en had haar portie testosteron wel gehad. George was meer een stadskind en gaf Diana het gevoel, zonder haar verloren te zijn. Ze koesterde dat gevoel. Daarnaast was hij grappig in zijn kleinzieligheid.

‘Die verrekte spinnen hebben veel te veel poten, niet normaal, zeg.’ Of, ‘je weet toch dat kippen afstammen van dinosauriërs, ik vertrouw die krengen voor geen meter, ze zijn veel slimmer dan wij.’ En ooit ontdekte hij een minuscule naaktslak in een krop sla, die Diana uit hun kleine moestuin had geplukt. Hij kon ternauwernood zijn ontbijt binnenhouden en het duurde een tijdje eer hij het aandurfde weer rauwkost te eten. Maar er was veel show bij. Hij wist dat ze het grappig vond, dus overdreef hij vaak in zijn teergevoeligheid.

‘Je leest te veel,’ zei ze weleens en dat was waar. George was een verwoed lezer. Hij las altijd in twee, drie boeken tegelijk, bestudeerde de ingrediënten op de jampot tijdens het ontbijt en zocht daarna op het internet naar de geheimzinnige, genummerde E’s. In alle opzichten was hun huwelijk er een van wederzijdse aanvaarding en gemeende liefde.

‘Je moet geen rattenvergif strooien. Als je een rat ziet, moet je ze de kop afsteken met een spade of doodknuppelen.’

Hij keek haar verstoord aan. ‘Jezus Didi. Ik werk bij een carwash, geen slachthuis. Hoe Julius het oplost, dat is zijn probleem.’

‘Als die rat vergif eet en sterft in een van de waterleidingen of rioolbuizen, moet jij ze eruit halen. Dan is het wél jouw probleem.’

George huiverde bij de gedachte en ze deed er een schepje bovenop. ‘Ik heb ooit eens een overstroming meegemaakt, thuis op de boerderij en de putten in de koeienstal liepen over. De buizen zaten vol met zúlke ratten.’ Ze hield haar handen een halve meter uit elkaar. ‘Helemaal opgezwollen. Vader doorstak ze met een mestvork en een van die ratten ontplofte gewoon. En stínken.’

Hij stootte een kreet uit en begroef zijn hoofd in de gulle borstpartij van Diana. Ze schoot in de lach. Hij kriebelde haar in haar zij en zei met gesmoorde stem: ‘Jakkes Didi, ik wou net een rijsttaartje eten, bah!’

‘Ik heb nog wat ratjetoe van gisteren in de koelkast staan,’ zei ze en ze schaterde het gillend uit toen George met beide handen onder haar blouse ging en haar onverbiddelijk begon te kietelen.

2

George arriveerde om kwart voor elf op zijn werk. Hij zag Frank heftig discussiëren met een man. Af en toe wees zijn collega naar de wagen waar ze bij stonden, een blauwe, pokdalige Volvo stationwagen die eruitzag als een oldtimer, maar duidelijk te jong was daarvoor. De man in kwestie droeg zwarte kleren, een zwarte hoed en torste een indrukwekkende baard met pijpenkrullen langs zijn oren. Het was april en het zevendaagse joodse paasfeest was in aantocht. Ieder jaar was het van dattum: de patriarch van de familie bracht de wagen binnen, waar een heel jaar niet naar was omgekeken en nu moest diezelfde wagen onberispelijk proper zijn zonder één kruimeltje brood in het interieur. Net zoals ieder jaar foeterde Frank tijdens de middagpauzes luid over de, naar zijn mening, dwaze voedselwetten van de Joodse godsdienst. Hij zei dan dat die verrekte joden weer eens onder hun steen kwamen uitgekropen om hem het leven zuur te maken.

De klant in kwestie liet zich duidelijk niet afschepen. George bleef staan en knikte vriendelijk goeiedag. De man hield hem voor de uitbater en begon zijn beklag te doen.

‘Ik ga toch geen honderdvijfentwintig euro betalen voor dát?’ Hij wees naar de aluminium velgen en de doffe plekken op de lak. De velgen lieten alleen aan de rand iets van hun oorspronkelijke glorie zien, voor de rest kleurden ze matzwart. De verweerde lak zat vol vlekken van ingewerkte vogelexcrementen, die de vernislaag hadden aangetast. George hief verontschuldigend zijn handen op. Frank kwam tussenbeide.

‘Luister eens hier, als u maar één keer per jaar uw wagen laat wassen, dan krijgt u die velgen nooit proper. Het roet van de remblokken brandt in op de velgen. Als u dat niet geregeld bijhoudt, kunt u ze in zoutzuur steken, dan blijven ze nog even zwart.’

Hij tikte met zijn wijsvinger op de motorkap van de blauwe wagen. ‘En die vogelstront zit vol ammoniak. Als je die niet onmiddellijk afspoelt, wordt de vernislaag van de lak aangetast en krijg je het misschien, misschién eruit met polijsten. Misschién, hè!’

Geduldig schudde de man zijn hoofd. ‘Dat interesseert me niet. Als de buitenkant van de wagen zo slecht is gedaan, heb ik mijn twijfels over de binnenkant.’

‘De binnenkant?’ Kwaad trok Frank een deur open. ‘Je kunt van de vloer eten in die konijnenbak. Is dat niet wat jullie doen?’

George kromp een beetje in elkaar, zag hoe de joodse man zijn schouders rechtte en Frank strak aankeek.

‘Pardon? Ik ben hier gekomen om mijn wagen te laten reinigen, niet om me te laten beledigen.’

‘En ik doe dit werk al vijftien jaar en ieder jaar is het weer hetzelfde gezeik. Ga godverdomme ergens anders zeuren.’

De man richtte zich weer tot George. ‘Ongehoord! Bent u de uitbater?’

George schudde zijn hoofd. ‘Ik ben de onderhoudsman.’

‘Vindt u dat normaal,’ vroeg de joodse man, terwijl hij met een beschuldigende vinger naar Frank wees.

George zuchtte en zette zijn meest vergevingsgezinde gezicht op. ‘Sorry, mijnheer. Wij zijn arbeiders, geen diplomaten. Het is altijd wat stresserend rond deze tijd van het jaar. Ik weet wél dat mijn collega de beste is in zijn vak en het is naar mijn mening normaal dat hij zich gekrenkt voelt in zijn beroepseer. U hoeft zich echt geen zorgen te maken om de staat van het interieur van uw wagen. Daar steek ik mijn hand voor in het vuur.’

De kalme, zelfverzekerde manier waarop hij de man te woord stond, leek effect te hebben.

Ook Frank kalmeerde wat. ‘Luister,’ zei hij op gematigder toon tegen de verbolgen man. ‘Als u de buitenkant helemaal weer nieuw wilt, dan moet de laklaag opnieuw gespoten worden. De binnenkant is uitgeblazen met perslucht, gestofzuigd, gestoomd en ontgeurd. Ieder jaar krijgen wij met Pesach auto’s binnen van de joodse gemeenschap, al zolang ik hier werk.’ Hij keek naar George, die knikte en aanvulde: ‘zonder klachten.’

De klant leek te zwichten en Frank zei: ‘Weet u wat? Als u hebt afgerekend, rijdt u uw wagen nog eens door de wasstraat. Gratis, op mijn kosten.’

De man ontdooide nog meer. ‘Dank u. Eh … excuseer, wij hechten er nogal veel belang aan.’

Frank stak een hand op. ‘Niet erg, meneer. Zoals mijn collega zegt, ’t zijn stresserende tijden, niet?’

Nu glimlachte de joodse man warempel en begaf zich naar de kassa. Eenmaal buiten gehoorafstand, fluisterde Frank tegen George: ‘Weer één die ze in Auschwitz vergeten zijn.’ Hij produceerde een gemeen lachje en tikte hem op zijn schouder. ‘Bedankt. Als je niet tussenbeide gekomen was had ik zijn pijpenkrullen voor zijn neus geknoopt.’

‘Dat wil ik zien,’ zei George gelaten en ging zich omkleden. Hij verbaasde zich soms om de schijnheiligheid van de mensen. De spectaculaire ommekeer van Frank tegenover de joodse man gaf hem een slechte smaak in de mond, temeer omdat de man er was ingetrapt.

Hij kleedde zich om en ging naar de werkvloer. De wagen was al weg. Hij zag Frank in het kleine kantoortje aan de ingang zitten tegenover Julius, breed gebarend. De oude baas luisterde geamuseerd. George liep ernaartoe om zijn baas in te lichten over het rattenprobleem, klopte op de glazen deur en ging naar binnen.

‘Ratten!’ foeterde Frank. ‘Ik weet dat concurrentie niet gezond is, chef, maar de dag dat die stomme joden een eigen, koosjere carwash openen, breng ik een fles champagne mee.’

Ze lachten allebei en Julius keek met een vragende blik naar de wachtende George.

‘Eh, de reparatie gisteren is goed verlopen. Je moet misschien een nieuwe rail bestellen voor in de reserve.’ Hij aarzelde en zei: ‘Ik ga de filter van het recycledepot controleren. Misschien is het kwartszand aan vervanging toe.’

Julius knikte goedkeurend. ‘Goed, George. Kun je ook eens kijken of er niet te veel mos in de dakgoten ligt?’

‘Oké, chef.’ Hij knikte en ging terug naar de werkvloer. Op het laatste moment had hij besloten om te zwijgen over het vermeende rattenprobleem. Niet alleen vanwege de waarschuwing van Didi. Die onhebbelijke klootzak van een Frank die joden en ratten over dezelfde kam schoor, maakte hem pisnijdig. Hij walgde van dat soort brutaal racisme, dat klaarblijkelijk als de normaalste zaak van de wereld werd beschouwd. Ooit had hij een hoogoplopende discussie met Frank over het toenemende aantal klanten met een Arabische tongval en de, veelal kleine, auto’s die bestuurd werden door dames met een hoofddoek. Lampenkappen, noemde Frank de moslima’s, terwijl hun mannelijke geloofsgenoten zonder uitzondering makakken waren in het gunstigste geval en bruine apen anderzijds.

‘Zie jij aan het geld dat we hier verdienen, of het van een Marokkaan komt?’ had George scherp gevraagd. Voor een verbouwereerde Frank daarop kon antwoorden, voegde hij eraan toe, ‘dan moet je je bek houden.’ Hij had het gevoel, door te zwijgen over de rat – of wat het ook was – hij zijn collega én zijn baas een hak zette. Onzin natuurlijk, maar toch verkneukelde hij zich erin.

George controleerde het zand door het kijkgat van het recycledepot en slaakte een diepe zucht. Het kwartszand in de manshoge, anderhalve meter brede stalen tank, kleurde glinsterend zwart. Oorspronkelijk was het kwartszand bijna wit en werd donkerder naarmate de residuen van de wax en zepen erin achterbleven. Zowat om de vijf, zes maanden moest het zand vervangen worden en dat kon alleen gebeuren … als de zaak gesloten was. Weer overwerken, dus. Hij stuurde tijdens de lunch een berichtje naar zijn vrouw dat hij zeker twee uren later thuis was en liep naar het kantoortje.

‘Chef, het kwartszand moet vervangen worden. Het is zwart.’

Julius keek hem aan. ‘Hebben we nog genoeg zand?’

‘Er staat een volle pallet. Zeker genoeg voor twee keer.’

‘Wanneer was de vorige keer?’

George raadpleegde de kalender die naast de deur hing. Eronder hing de kalender van het vorige jaar. ‘Verleden jaar in november. De tiende.’

‘Hm. Wanneer wil je die filter onderhanden nemen?’

‘Vanavond, als je dat goed vindt.’

‘Hm, oké. Denk je aan de goot?’

‘Jep.’

Soms had hij zin om zijn kortaangebonden baas eens goed onder zijn kont te stampen. De man was uiterst karig met complimenten en enorm uitvoerig in zijn verwijten. Niet dat George er veel last van had. Hij deed zijn werk stipt, was altijd op tijd en nooit ziek. Hij vond zijn baas bijwijlen een reactionaire klootzak. Als Diana nu mocht horen wat hij dacht, zei ze weer dat hij te veel las. In zichzelf grinnikend nam hij de ladder op zijn schouder om de goten te inspecteren.

Tegen sluitingstijd had hij al tien zakken kwartszand van vijfentwintig kilo elk naast de tank gezet. Hij wou het vervelende werkje zo snel mogelijk afhandelen. Nadat zijn baas vertrokken was en hij met een zucht de zalvende stilte verwelkomde, stak hij een sigaret op. Dit keer niet alleen omdat hij daar gewoon zin in had, maar ook om de stank te camoufleren, die ging ontsnappen als de grote, ronde afsluitplaat van de tank verwijderd werd. De plaat was met achttien moeren bevestigd op de zijkant van de tank. Terwijl hij de moeren om en om met een ratelsleutel losdraaide, begon een zwart goedje uit de ontstane spleet te lopen. Met een vies gezicht zette hij een emmer eronder en draaide secuur de moeren verder los. George kreeg het gevoel dat hij de maag van een reus opende en vergeleek de zwarte smurrie met het onverteerd voedsel van een hoogst ongezond dieet. Af en toe richtte hij zijn gezicht omhoog als de rook van zijn sigaret in zijn ogen prikte. Nadat de plaat eindelijk gedemonteerd was, begon hij met een overmaatse pollepel het zware, zwarte zand in een kruiwagen te scheppen. Hij stokte in zijn handeling en luisterde geconcentreerd. Hoorde hij nu weer iets sissen? Hij stak de schep in de kruiwagen en stond op. Het gesis kwam uit de richting van de ondergrondse watertank. Het was toch niet waar, zeker. Zat dat beest wéér daarin? Hij beende naar het magazijn, nam de zaklamp en trok verbolgen het putdeksel open. Hij scheen in het gat en het gesis werd luider.

‘Stom kutbeest! Kom daaruit!’ Hij nam een borstel, draaide die om en sloeg met de steel op het wateroppervlak. Er klonk een nijdige grauw en plots leek het alsof hij worstelde met een dikke vis aan de lijn. Met venijnige rukken werd aan de borstelsteel getrokken en geschrokken verstevigde hij zijn greep. Paniekerig trok hij na wat moeite de stok terug en keek ontzet naar het uiteinde ervan. De steel was over een lengte van vijftien centimeter blank en ruw. Er zaten ontelbare putjes in. Het gesis in de put was overgegaan naar een laag gegrom. Weer moest hij denken aan een kat die zich bedreigd voelde. George keek verbouwereerd naar de steel, terwijl zijn hart in zijn keel klopte. Kon een rat zoiets doen? Onmogelijk! Onwillekeurig ging hij twee passen van de put vandaan. Het gegrom werd minder, alsof in de put een volumeknop langzaam naar nul werd gedraaid. Hij slikte een droge brok weg en voelde zijn hartslag dalen. Jezus Christus, wat het ook was in die verdomde put, een rat was het zeker niet. De borstelsteel zag eruit alsof hij net ontsnapt was aan een hakselaar. Hoewel bang, werd George ook nieuwsgierig. Hij ging naar de kantine en keek in de vuilnisbak. Dit keer vond hij geen voedselresten. Hij trok de koelkast open en vond een broodje ham en kaas. Het voelde klef aan; niemand miste het. Hij wikkelde het uit de verpakking, brak het in drie stukken en legde ze omzichtig naast de open put. Daarna ging hij op een eerbiedige afstand van het dreigende gat staan en stak een sigaret op. Er gebeurde niets en nadat zijn sigaret was opgerookt, toog hij weer aan het werk. Het recycledepot stond op zowat vijftien meter van de put en af en toe wierp hij een blik op de drie stukken brood. Intussen was hij voldoende gekalmeerd om weer rationeel te denken. Een superrat, dacht hij. Bestaat er zoiets als een koningsrat, zoals de bijen een koningin hebben? Die zijn toch ook dubbel zo groot als gewone bijen? Hij moest het eens vragen aan Didi. Hij verbaasde zich er soms over wat zijn vrouw allemaal wist. In ieder geval liet hij morgen de borstelsteel aan Julius zien, dan moest die maar een verdelger laten komen. Eén ding wist hij zeker: híj probeerde in geen honderd jaar dat beest te vangen.

Hij reed de laatste kruiwagen met vuil zand weg om het te deponeren in de slijkbak. Zo werd de betonnen voorziening genoemd waarin het verontreinigde slib werd gestort, dat iedere zes maanden door een gespecialiseerde firma werd opgehaald. Hij moest daarvoor de garagedeur een stuk omhoog laten gaan: de slijkbak bevond zich buiten aan de zijkant, uit het zicht van de ingang. Intussen was het al donker. De doorgaans drukke weg langs de carwash, lag er nu rustig bij. Er reed een lijnbus voorbij, felverlicht, die twee mensen vervoerde. Ondanks de stank van de kruiwagen die hij voor zich uitduwde, rook hij ook het aroma van het ontwakende, terugkerende leven. De maan scheen helder en stond bijna vol. De aprilse kilte was niet langer in staat om de popelende knoppen van de haagbeuk in toom te houden. Binnenkort barstte het verse groen overal uit en George verheugde zich er op. Gedaan met je in thermisch ondergoed te wikkelen en dubbele kousen te dragen. Weer heerlijk rondlopen in T-shirt. Hij bukte zich om onder de poort naar binnen te gaan en liet ze weer zakken. Secuur deponeerde hij de zakken kwartszand in de tank, spoelde zorgvuldig de afdekplaat af en bracht een verse laag afdichtingspasta aan. Met het onvermijdelijke gemopper kreeg hij de zware plaat uiteindelijk op zijn plaats, vette de schroefdraden in en draaide losjes de moeren erop. Terwijl hij met de ratelsleutel over en weer gelijkmatig de moeren aandraaide, keek hij tersluiks naar de putrand. Verbaasd rechtte hij zich: er lag nog één stuk brood en er waren natte vlekken te zien. Routineus draaide hij verder de moeren aan, terwijl hij iedere tien seconden een blik wierp op het stuk brood. Net tijdens een stevige ruk aan de laatste moer, zag hij iets bewegen. Tot zijn afgrijzen meende hij een groene slang behoedzaam over de putrand te zien kruipen. Hij realiseerde zich pas dat het geen slang was, toen iets opsteeg uit het midden van het open gat. Het had een groene kleur en glinsterde. De vermeende slang was een poot en het ding dat oprees uit de put, leek op een kop. Die was volledig bedekt met een groene, natte vacht en twee spitse, rechtopstaande oren. Zijn poot schoot uit en griste het stuk brood weg. Het wezen, een rat was het absoluut niet, draaide zijn kop om en keek naar George, die met open mond en grote ogen naar het beest staarde. Hij zag een platte snuit en een blinkende rij scherpe tanden. Het beest stootte een luide kreet uit en verdween met een machtige plons in de put. George schreeuwde ook en de ratelsleutel kletterde op de grond. Hij stond te trillen op zijn benen. Een duivel, ging het door hem heen, ik heb een waterduivel gezien. Met grote passen liep hij naar de wc om zijn blaas te legen, die op springen stond.

Hij knoopte zijn broek los en ging op de koude, plastic wc-bril zitten. Zijn handen waren te vuil om rechtstaand te plassen. Het beest had hem met een uiterst kwaadaardige blik aangekeken. Hij schatte de grootte ervan op een gezonde hond, afgaande op de lelijke, groene kop. Wat was dat, in godsnaam? Een ràt? Ammehoela. Dat beest was te groot om zich in de leidingen te kunnen voortbewegen. En groen … groén? Terwijl zijn blaas leegliep, realiseerde hij zich met paniek dat hij het deksel moest dichtgooien. Hij huiverde bij de gedachte. Kwam dat ding ’s nachts uit de put? Hoe dan? Het kon het deksel toch niet zelf terug op zijn plaats leggen? Hij begon te twijfelen aan zichzelf en dacht: misschien word ik bevangen door de stank van die vuiligheid in het recycledepot. Ergens had hij eens gelezen dat velgenreiniger als basis voor bepaalde, synthetische drugs werd gebruikt. Er zat heel wat residu van dat spul in het kwartszand. Terwijl hij langzaam zijn broek optrok en de wc doorspoelde, begon het idee hem aan te staan. Ja, hij moest beneveld zijn geweest. Het kon niet anders. Behoedzaam liep hij terug naar de tank met kwartszand en zijn prematuur idee over een mogelijke slechte trip verdampte als ether. Vanaf de put zag hij een breed, nat spoor in de richting van de achterpoort van de carwash lopen, waar het werd opgeslokt door de duisternis. De schrik sloeg hem om het hart. Dat beest was uit de put gekropen. Vliegensvlug liep hij naar de lichtschakelaars en ramde ze allemaal aan. De tl-armaturen klikten en knipperden en in een oogwenk baadde heel de zaak in een koud, wit licht. Hij nam een grote buissleutel uit het magazijn en volgde met een klein hartje het natte spoor. Aan de achterkant van de carwash, waar ook een garagedeur was die bijna altijd gesloten bleef, bevond zich in de hoek een gat in de grond. Van daar kwamen de nutsleidingen binnen van het gas en het stadswater. Omdat de meters regelmatig werden gecontroleerd, bleef het gat altijd open liggen. Niet slim, besefte hij. Het waterspoor, intussen gereduceerd tot strepen en pootafdrukken, hield op aan het gat. George keek om zich heen, zocht en vond een paar planken en legde die provisorisch over het gat. Zijn telefoon ging en hij gilde het uit. Vloekend pakte hij zijn toestel en zag dat het Didi was.

‘Schat, ben je nog lang bezig?’

‘Ik ben bijna klaar. Ik … Een half uurtje, maximum.’

‘George, wat is er? Je klinkt zo raar.’

‘Niets. Ik haast me. Doei.’

Zonder het gat uit het oog te verliezen liep hij achteruit naar het recycledepot. Haastig ruimde hij op. Hij wou hier zo snel mogelijk weg. Met Didi erover spreken. Er moest een verklaring zijn voor wat hij had gezien. Als laatste schoof hij het deksel over de put van het verse water. Intussen begonnen de natte vlekken op te drogen. Hij keek niet meer om toen hij de lichten uitknipte en maakte dat hij in zijn auto zat.

3

Diana deed haar best om hem te geloven. Hij zag het aan haar blik en hoorde het aan haar stem. Ze zaten na te tafelen en ze vroeg herhaaldelijk wat er met hem aan de hand was. Tenslotte vertelde hij over het ding.

‘Hoe groot was dat beest?’

‘Ik heb alleen zijn kop gezien. Ik denk zo groot als een hond. Ik heb het niet volledig gezien.’

‘Wat voor een hond? Een chihuahua?’

‘Nee,’ zei hij nijdig, terwijl hij zijn hand ruim een meter boven de grond hield. Hij schudde zijn hoofd. ‘Je gelooft me niet, hè.’

Ze zuchtte. ‘Waarom zou ik je niet geloven, George. Alleen … hoe komt zo’n een beest in die put?’

‘Luister Diana, ik heb gezien wat ik heb gezien, ja? Ik zag dat monster een stuk brood pakken en het draaide zijn kop in mijn richting. Het was een ronde kop, volledig bedekt met groene, korte haren en spitse oren. Het had een platte snuit. Het leek op ... op …’ Hij keek met een ongelukkig gezicht naar zijn vrouw en wendde zijn blik af.

‘Op wat, George?’ Hij had haar Diana genoemd, iets wat hij alleen deed als hij boos was. Ze hield zich een beetje in.

‘Ken je Barbapapa? Daar moest ik aan denken. Alleen had deze een lelijke bek vol scherpe tanden.’ Hij vouwde zijn armen over elkaar en keek haar uitdagend aan. Hij besefte wel degelijk hoe belachelijk het klonk, een betere beschrijving kon hij echter niet geven.

‘Barbapapa?’ Ze fronste en langzaam krulde haar mond in een voorzichtige glimlach. ‘Je bent me voor de gek aan het houden.’

Hij lachte niet. Haar glimlach verdween en haar ogen bleven hem onderzoekend aankijken. Hij wist dat ze vocht tegen zichzelf om haar lach in te houden.

‘Huup, huup, Barbatruc,’ zei hij gelaten en ze schaterde het uit. George glimlachte wrang en wachtte tot ze uitgelachen was.

Zijn blik bleef ernstig en ze knikte kordaat. ‘Oké, je hebt iets gezien wat je de stuipen op het lijf heeft gejaagd. Het is niet dat ik je niet geloof, schat. Het lijkt me wel een schattig monster. Ze hebben toch geen grap met je uitgehaald?’

Hij was overtuigd van niet en haalde zijn schouders op. ‘Ik heb gezien wat ik heb gezien,’ zei hij weer koppig.

‘Ga je er iets van zeggen, morgen, tegen je baas?’

Hij zag aan haar blik dat ze dat geen goed idee vond en zuchtte. ‘Ik weet het niet. Ik heb geen zin om daar ook uitgelachen te worden.’

‘Ik lach je niet uit, schat. Het klinkt gewoon grappig. Je gaat al lopen als een koe je aankijkt.’ Ze begon weer te glimlachen en ditmaal lag iets vertederends in haar blik. Zijn ergernis verdampte ogenblikkelijk.

‘De volgende keer neem ik een foto met mijn telefoon,’ zei hij. ‘Eens zien wat je dan zegt.’

‘Doe dat, schat.’ Ze gaf hem een kneepje in zijn hand.

De rest van de avond werd er niet meer over gesproken. Hij merkte wel dat ze af en toe discreet opzij keek, terwijl ze naast elkaar op de bank voor de tv lagen. Toen ze hem voor de zoveelste keer begluurde, ontblootte hij zijn tanden en gromde als een kwaaie hond. Hij vormde zijn handen tot klauwen en helde langzaam naar haar over. ‘Aaah, bloed,’ zei hij en deed alsof hij in haar nek wou bijten.

Ze liet haar hand naar zijn kruis gaan. ‘Er is hier nog een monstertje?’

‘Huup, huup, Barbatruc,’ fluisterde hij in haar oor. Even later lagen ze te vrijen op de bank.

Julius was onhebbelijk de volgende dag. Waarschijnlijk heeft hij weer last van zijn aambeien, dacht George mistroostig. De jobstudenten kregen ervan langs en iedereen liep op zijn tenen. George demonteerde in het magazijn een defecte zeepdispenser en zijn oude baas kwam bij hem staan. Julius bleef dralen en hij stopte zijn werkzaamheden.

‘Alles goed, chef?’

‘Kapotte pomp?’ Julius wees met zijn kin naar de werkbank.

‘De rubberen afsluitingen zijn verteerd,’ antwoordde George.

‘Aha. Vroeger had je dat allemaal niet. Toen maakten ze die dingen voor het leven.’

George zei niets. De agressieve zepen zorgden ervoor dat hij zowat iedere vier maanden de zeeppompen moest nakijken. Het was duidelijk dat de oude baas ergens mee zat.

‘De zaken gaan minder. Die nieuwe carwash in Edegem neemt klanten weg.’

George voelde zich onbehaaglijk worden en vroeg zich af waar dit gesprek heenging. Hij woonde zelf in Edegem.

‘Ben je er al eens geweest, bij die nieuwe carwash?’

Tijdens de openingsweek van de wasstraat in zijn gemeente, een gloednieuwe zaak, modern, strakke lichtreclame en vooral: gróót, was George een kijkje gaan nemen. Hij was onder de indruk. De rood met blauwe neonletters met STARWASH waren al een bezienswaardigheid op zich.

‘Ik heb er eens mijn wagen laten wassen uit nieuwsgierigheid. Het ligt amper een kilometer van waar ik woon.’

‘En?’

Hij besloot eerlijk te zijn. ‘Knap, al is het nogal onpersoonlijk. Ik geloof dat ik twee man personeel heb gezien. Veel robotten.’

Julius zuchtte. ‘Proper en droog, de wagen?’

Héél proper en super droog, dacht George. In plaats daarvan zei hij: ‘Ik miste de finishing touch, chef. Nergens volk om de auto af te werken.’

‘Volk kost geld.’ Julius keek hem aan, verdacht lang, vond hij. ‘Veel geld.’

Vaag hoorde hij Frank op de achtergrond overdreven hard lachen. De droogblazers sloegen aan in de verte.

‘Hoor je dat?’ vroeg Julius. ‘De blazers vallen te vaak stil. Vroeger draaiden ze soms een hele ochtend aan één stuk door. Constant auto’s. Zelfs dat kost me geld, als die klotedingen telkens op toeren moeten komen.’

‘Julius, wat wil je me zeggen? Heb je te veel volk?’

‘George, vind je het erg om wat minder uren te werken? Negentien in plaats van zesendertig.’

Hij keek zijn baas lomp aan. ‘Wat?’

Zijn baas zuchtte. ‘Ik moet iéts doen, George. Er komen minder wagens binnen en …’

‘Er komen toch ook minder interieurs en polijsters binnen? Heb je al aan Frank gevraagd of hij misschien minder wil werken?’

De wenkbrauwen van Julius gingen omhoog en zijn blik werd harder, terwijl hij knikte. ‘Frank gaat afwisselend mee aan de afdroog staan. Hij vond het zelfs een goed idee.’

Frank, die gluiperige klootzak. Het verbaasde hem niets dat het idee om hem een parttime contract te geven, van Frank kwam.

‘Ik weet niet of ik met negentien uur per week alles gedaan krijg,’ zei hij stug.

‘Op kalme dagen, als het regent, kan een van de studenten de assen van de borstels smeren, George. Jij kunt het voordoen.’ Hij stak zijn handen in zijn zakken. ‘Als je klaar bent, kom je dan even naar mijn kantoor?’ Hij draaide zich om en verdween. George volgde hem met zijn blik en keek vanuit het magazijn steels naar de werkvloer, waar Frank in de weer was met een VW-golf. Hij zag hoe Julius halthield bij zijn collega en enkele woorden wisselde. Frank keek naar de richting van het magazijn en George trok zich snel terug. Hij keilde de steeksleutel, die hij in zijn hand hield, woedend tegen de muur.

Alle papieren waren al in orde gebracht en hij moest gewoon tekenen. George vroeg zich af hoelang zijn baas met dit idee rondliep en was flink nijdig op Frank, die ongetwijfeld op de hoogte was en heel de tijd had gedaan alsof zijn neus bloedde.

‘Elke dag van twee tot zes in de namiddag, ’s maandags van drie tot zes. Je behoudt je vaste, vrije dag op woensdag. Akkoord?’

Hij zat met afhangende schouders tegenover Julius. ‘Het uurloon blijft hetzelfde, zeker?’

Julius keek hem misprijzend aan bij zoveel domheid. ‘Dat is het hele idee, George. Ik moet besparen.’ Hij boog zich naar voren en plantte zijn ellebogen voor zich op het bureaublad. ‘Luister, George. Ik besef dat het niet leuk voor je is en als je wil vertrekken kan ik je niet tegenhouden, al vind ik het verdomd jammer: jij kent hier alles van binnen en buiten.’

‘Sorry Julius, dat kan ik moeilijk geloven. Als ik dan toch zo onmisbaar ben, dan zet je me niet op halve kracht.’

Julius ging achteruit zitten. De leuning van zijn stoel kraakte vervaarlijk.

‘Wat is de core business van iedere carwash, George?’

‘Auto’s reinigen.’

‘Dus heb ik mensen nodig die dat kunnen. Ik kan Frank niet missen, hier. De jobstudenten kosten me de helft van jou. Het is de enige logische keuze. Probeer het te begrijpen, George.’