De Orde van de Poortwachters

De Orde van de
Poortwachters

Oli Veyn

“De Orde van de Poortwachters”

Oli Veyn

2e druk: maart 2018

1e druk: november 2017

Uitgever: Godijn Publishing

Sleutelontwerp: Tom Smits & Oli Veyn

Coverontwerp en logodesign: Tom Smits

Kaartontwerp: Oli Veyn & Najla Kay

ISBN 978-94-92115-53-9

ISBN E-book 978-94-9115-58-4

NUR 285

© 2018 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

© 2018 Oli Veyn | www.oliveyn.nl

www.deordevandepoortwachters.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

Voor mijn lieve ouders.

Liefde, fantasie, geborgenheid en vrijheid

zijn jullie sleutelwoorden.

Deel I - Initiatie

Ik moet. Ik zal. Ik kan.

Ik ben als een schim

onwerkelijk en eenzaam

hunkerend naar gisteren

toen ik mezelf was

Ik ben als een schaduw

angstig maar dapper

gisteren is geweest

toen ik anders was

Ik ga door de poort

en dwaal door de schemer

ik zal nooit meer zijn

zoals ik vroeger was

Transformatie, Oli Veyn 2015

Stonehenge
Control Division

1.

De dubbeldekker helde gevaarlijk naar links toen hij met een té hoge snelheid de laatste bocht nam. Nido probeerde de app naar haar moeder af te maken, maar door de schokkerige bewegingen typte ze wartaal. Ze had haar moeder beloofd dat ze haar regelmatig zou laten weten dat alles goed ging. Maar goed was eigenlijk onmogelijk nu ze drie dagen en twee nachten zat opgescheept met haar grootste vijanden. Met piepende remmen kwam de dubbeldekker zuchtend tot stilstand.

‘Shit.’ Door een ongecontroleerde veeg van haar vinger verdween de app van het scherm.

‘We zijn er.’ Goos boog over haar heen om naar buiten te kijken.

‘Verdorie, nu ben ik hem weer kwijt.’ Nido’s vingers gleden gehaast over het scherm.

‘Dat wordt een eindje lopen.’

‘Hoe is het met je been?’ Ze wierp Goos een flauwe glimlach toe. Yara en haar bende hadden gisteren tijdens de bonte avond geen moment geaarzeld toen hij naar de toiletten was gelopen. Hij had een paar blauwe plekken en zijn enkel was gekneusd, het had erger gekund.

De leuning werd naar achteren getrokken door Yara, die heel toevallig achter haar was gaan zitten. Nido slaakte een diepe zucht toen de app voor de derde keer van haar scherm verdween, maar ze slikte de venijnige woorden, die in haar opkwamen, in. Ze had Goos beloofd geen aandacht te trekken. Ze moesten deze hel zonder al te veel kleerscheuren zien te overleven nu ze dag en nacht waren overgeleverd aan de treiterij en ironie van Yara, Indy, Jay en Luc. Ze had er voor vertrek wekenlang nachtmerries van gehad.

Nido keek uit het raam. In de verte rezen grijze stenen vanuit het gras omhoog. Stonehenge. De laatste bezichtiging voor ze weer naar huis gingen. Ze zou blij zijn als ze eindelijk in haar vertrouwde kamer zat, met haar neus in de boeken, en kon ontsnappen aan haar eigen verschrikkelijke leven.

‘Oké, jongens en meisjes, even luisteren nu.’ Meneer Philips, verre familie van, ging wijdbeens in het gangpad staan.

Boven Nido’s hoofd verscheen het gezicht van Yara. ‘Liefdes-appjes?’ vroeg ze lijzig. Ze griste de mobiel uit Nido’s handen.

In een reflex schoot Nido omhoog, klauwend naar haar mobiel die naar achteren verdween.

‘Nido, zitten! Iedereen blijft zitten tot ik zeg dat we kunnen gaan.’

‘Verdorie.’ Nido plofte nijdig terug in haar stoel. Met haar meest valse blik keek ze door de nauwe opening tussen de twee rugleuningen naar Yara, die plagend de mobiel heen en weer wiegde voor haar lachende gezicht.

‘Geef terug,’ fluisterde Nido, maar Yara veegde al met haar gelakte wijsvinger over het scherm, net buiten Nido’s bereik.

‘Een app naar je moeder? Serieus?’ Yara schaterde het uit. ‘Mam help me, aaaaaarrgghh!’

‘Waag het niet!’ Nido probeerde tussen de opening door haar mobiel te pakken.

‘Of anders… Wat?’ Yara sloeg met vlakke hand tegen Nido’s leuning.

‘Ze is verliefd op Goos,’ zei Yara grinnikend tegen Indy, die smalend haar wenkbrauwen optrok bij het zien van de foto.

‘Dat worden vast oerlelijke koters.’

Yara’s schaterlach overstemde het geluid van het enthousiasme van de andere leerlingen.

‘Kan het wat stiller?’ Philips verhief zijn stem, maar zoals altijd veranderde zijn schorre rokersstem na een paar woorden in een hees gekraak. ‘Het zijn net een troep wilde apen.’

‘Lang leve de schoolreisjes.’ Met een brede glimlach overhandigde de chauffeur hem een microfoon. ‘Nog iets gehoord van uw collega?’

Philips slaakte een diepe zucht. ‘Volgens de laatste app is ze een uur geleden in Nederland aangekomen. Ze zal inmiddels wel in het ziekenhuis zijn.’

‘Het is te hopen dat alles goedkomt.’

‘Zonder meer.’ Philips tuurde met een blanco blik door het gangpad. ‘Dat het net nu moest gebeuren.’

Nido keek ongeduldig naar Philips. Wanneer mochten ze gaan staan? Ze gaf Goos een stoot met haar elleboog, maar die haalde zijn schouders op.

‘Ik doe niet mee. Ik heb al genoeg klappen gehad de afgelopen dagen. Sorry.’

‘Als we buiten zijn, verzamelen jullie twee aan twee voor de bus. Je gaat niet rennen, weglopen of de boel lopen verzieken.’ Philips wreef met vlakke hand door zijn duifgrijze haren. ‘Zonder Juffrouw Wagenmakers is het even aanpassen, ik kan er ook niets aan doen.’ Er viel een korte stilte. ‘In het Visitor Centre krijgen we een korte presentatie en daarna gaan we met een shuttle naar de stenen.’ Zijn raspende stem kraakte door de luidsprekers boven Nido’s hoofd.

‘Gelukkig niet lopend,’ zei Goos.

Nido’s gedachten gleden naar de foto’s op haar mobiel. Die stomme meiden pakten hem wel vaker af, dus zorgde ze ervoor dat er geen gênante foto’s opstonden. De laatste opschoonsessie was... Shit! Ze had de foto van het kinderfeestje van Roos niet gewist, omdat ze deze nog moest doorsturen naar Mevrouw de Jong, aangezien zij dat had gevraagd. Nido’s moeder, die iedere week met de Jong sportte, had erop gestaan dat ze haar hielp. Verkleed als het konijn uit Alice in Wonderland had ze de hele middag rondgehuppeld op het feestje van Roos. Op het einde wilde de kleine meid met haar op de foto en ze had met tegenzin ingestemd. Nido keek met een ruk achterom toen een tweede schaterlach door de bus galmde.

‘Jongens!’ zei Philips smekend.

Dubbel shit. Ze hadden haar konijnenfoto gevonden. Nido drukte zich tegen de rugleuning en maakte zich zo klein mogelijk.

‘Ik heb nog wel een wortel voor je, Nido.’ Luc schaterde het uit.

‘Is het nou afgelopen? Iedereen stil!’

Oh nee! Dit was erg. Iedereen deed mee. Iedereen, behalve Goos. Ze wisselden een blik. Ze las in zijn ogen de herkenning van de pijn die zij ook voelde. Ze hadden dit al zo vaak meegemaakt. Ze moesten het lot ondergaan en hopen dat het na een paar maanden op zou houden. Yara kennende had ze de foto doorgestuurd naar haar eigen mobiel en het zou Nido niets verbazen als hij al op social media stond. De hele school zou haar konijnenblunder zien.

‘Luc! Zitten!’ De stem van Philips sloeg over, een teken dat hij op het randje van een gigantische uitbarsting balanceerde.

‘Nijntje, maar dan anders. Ze heeft zelfs snorhaartjes getekend.’ Er klonk gesmoord gegiechel.

‘Ik zou zeggen, oppeuzelen met kerst,’ zei Indy. Ze sloeg nog een keer tegen de rugleuning.

Goos keek Nido met een meelijwekkende blik aan.

‘Vergeten,’ zei Nido schouderophalend.

‘Niet zo slim.’ Hij wendde hoofdschuddend zijn gezicht af.

Goos haatte het als ze Yara en haar bende een aanleiding gaf. Dat gebeurde helaas al te vaak. Wat Nido ook probeerde, ze kwam altijd in de problemen.

‘De stenen mag je niet aanraken. Is dat duidelijk? Je blijft op het pad en bij de groep.’ Philips had het geluid nog harder gezet en zijn woorden dreunden door de bus.

‘Zitten er ook konijnen?’ vroeg Yara met een gesmoorde lach. ‘Hebben we een goede reden om haar achter te laten,’ fluisterde ze tegen Indy. Ze gaf zo’n flinke klap tegen Nido’s rugleuning, dat Nido met haar hoofd tegen de stoel voor haar beukte. Jay en Luc gierden van het lachen.

Philips draaide zich met een zucht om en verliet de bus. ‘Ik ben blij dat we hierna naar huis gaan.’

Hoera voor het tolerantiebeleid. Hij kon ieder uur wel sfeerrondjes houden, maar dat hielp geen snars als hij zijn ogen sloot voor wat er gaande was. Het was vast de gevaarlijk lage nicotinewaarde in zijn bloed wat hem deed besluiten dit gedrag te negeren. Yara en de rest wisten daar handig gebruik van te maken, vooral tijdens deze reis.

Iedereen schoot omhoog zodra Philips uit het zicht was.

Nido draaide zich woedend om. ‘Geef mijn mobiel terug.’

‘Dat vieze ding hoef ik niet meer.’ Yara gooide de mobiel naar achteren. ‘Het plakt van de chocolade. Geen wonder dat je zo vet als een varken bent.’

‘Vlaamse reus,’ zei Indy. Ze stak haar voortanden over haar onderlip.

‘Suftrutten,’ zei Nido net hard genoeg zodat ze het konden horen. Als waarschuwing kreeg ze een flinke por van Goos. ‘Zij begonnen, Goos.’ Ze strompelde langs hem heen en probeerde zich door de menigte naar achteren te wringen, waarbij ze menig klasgenoot met haar brede heupen weer terug kegelde in hun stoel. Luid protesterend door haar irritante aanwezigheid kreeg ze flinke klappen en porren van ellebogen, maar het deerde haar niet. Ze moest haar mobiel vinden voordat er iemand op ging staan. Ze moest haar moeder appen dat alles goed was. Die zou misschien in paniek raken, gaan hyperventileren en haar klasgenoten gaan bellen. Nee! Ze wilde niet denken aan de gevolgen.

Op haar knieën tastte ze koortsig de grond, maar ze kon hem nergens vinden. Vloekend liet ze haar handen over de stoelen glijden en zocht daarna tussen de zittingen tot ze hem eindelijk vond.

‘Nido!’

Met een ruk kwam ze omhoog en stootte haar hoofd tegen het lampje van het paneel boven haar. Een steek schoot door haar hoofd. Ze bleef met haar vlakke hand over de pijnlijke plek wrijven, terwijl ze naar voren liep.

‘Waarom moeten we toch altijd op jou wachten?’ De geur van asbak en opgedroogde koffie vulde de kleine ruimte tussen haar en Philips. Ze mompelde snel een excuus voordat ze langs hem de bus uit glipte.

Ze luisterde niet naar het gegniffel en ontweek de woedende blikken van haar klasgenoten toen ze naast Goos ging staan. Zo ver als ze kon, duwde ze haar mobiel in de linkerzak van haar spijkerbroek. Die zouden ze niet meer kunnen afpakken. Haar broek zat eigenlijk te strak, ze was wat dikker geworden de laatste paar weken. Hierdoor kon alles wat in haar zakken verdween er alleen met de grootste moeite weer uitgehaald worden. Ze zou Goos wel vragen foto’s te maken bij de stenen.

2.

Na een saaie, monotone uitleg over de historie van Stonehenge door een magere, Engelse vrouw, mochten ze eindelijk met de shuttle naar de stenen. Het was al laat. Ze hadden uren in de file gestaan, doordat ze Wagenmakers hadden afgezet bij het dichtstbijzijnde vliegveld. Diens moeder had een hersenbloeding gehad en daarom moest ze met spoed naar huis. De chauffeur had, heel slim, een omweg genomen, waardoor ze waren verdwaald en dus veel te laat bij Stonehenge waren aangekomen.

De saaie vrouw had venijnig gereageerd dat er eigenlijk geen tijd meer was voor een bezoek aan de stenen, omdat de laatste shuttle al een half uur daarvoor was vertrokken. Philips had zijn charmes in de strijd gegooid om haar ervan te overtuigen dat ze toch echt niet terug naar Nederland konden zonder foto’s van de belangrijkste bezichtiging van de reis. Na een paar complimenten over haar mooie, blauwgrijze haren en perfect gestylde kleding, was ze dan toch overstag gegaan en had ze een extra shuttle met gids geregeld.

Terwijl Nido over het pad naar de stenen liep en de wind haar haren losrukte uit haar slordige paardenstaart, hield ze Yara goed in de gaten. Zij was het brein en meestal de eerste die begon met pesten. Tijdens dit soort uitstapjes wist ze altijd iets te bedenken om haar of Goos belachelijk te maken of om hen bij de docenten in diskrediet te brengen.

De gids baalde van zijn late klus en vertelde té vlug, in binnensmonds Engels, waar de stenen vandaan kwamen en hoe hij dacht dat het bouwwerk was ontstaan. Hij was nauwelijks te verstaan. Tijd voor vragen was er ook niet.

Nido vervolgde het pad naar de stenen, steeds verder van de groep vandaan. Niet dat het haar niet interesseerde, maar ze wilde zo ver mogelijk van Yara verwijderd zijn.

Abrupt ging het pad over in gras. Nido stapte op het donzige tapijt. Een onzichtbare aantrekkingskracht liet haar gefascineerd naar de stenen staren en ze zou zelfs zweren dat haar lichaam met eenzelfde kracht ernaartoe werd getrokken. Het koste haar moeite niet toe te geven aan de drang dichterbij te komen.

Philips en haar klasgenoten liepen voorbij, zonder haar te zien. Nido zette een stap naar achteren om de groep te ontwijken. Onmiddellijk keek ze weer naar de stenen. Het ging vanzelf, alsof het magneten waren die haar blik wilden vangen en vast wilden houden.

‘Hé konijnenzombie! Misschien moet je wat eten.’ Voordat ze kon reageren, werd ze op de grond gegooid en met haar gezicht in het gras gedrukt. Ze probeerde zich los te wringen, maar een zwaar gewicht drukte haar bovenlichaam tegen de grond. Gal brandde in haar keel. Een grote hand omsloot haar achterhoofd en drukte haar gezicht nog verder in het gras, waardoor ze nauwelijks lucht kreeg.

‘Kom op, konijn. Gras eten, of ik geef je een stomp.’

Het was Jay. Altijd Jay. Paniek wolkte in haar maagstreek en liet haar hart sneller slaan. ‘Laat me los!’

‘Eten, tomatenkop! Of moet ik het zo vragen?’ Yara drukte haar schoen in de knieholte van Nido’s linkerbeen.

Nido klemde haar kiezen op elkaar om de pijn te verbijten. Haar handen grepen graspollen vast in een poging omhoog te komen, maar het gewicht dat haar naar beneden drukte was te zwaar. Yara en Indy waren bovenop haar gaan zitten.

‘Een paar sprietjes maar,’ Indy boog haar hoofd naar beneden tot het naast het gezicht van Nido hing. Ze krulde haar lippen, waarbij ze haar rechte, witte tanden ontblootte.

Nido schopte met haar benen en draaide haar heupen om zich los te wringen uit de verstikkende greep. ‘Ik krijg geen lucht meer.’ Ze onderdrukte de verpletterende paniek die in haar opkwam.

‘Eet dan!’ Jay hief haar gezicht iets op door aan haar haren te trekken en liet haar mond net boven de kietelende grassprietjes zweven.

Nido keek op. Luc stond wijdbeens voor haar te grijnzen. Een paar klasgenoten keken verschrikt achterom, om daarna weer vlug verder te lopen. Philips had zoals gewoonlijk niets in de gaten. Er was niemand die durfde te helpen. ‘Over mijn lijk.’

‘Wat zegt ze?’

‘Over mijn lijk.’

‘Stomme trut.’ Yara stond op en schopte met haar voet hard tegen Nido’s heup. De anderen imiteerden haar gretig. Nido kreunde toen de pijnlijke trappen in haar zij en tegen haar bovenbenen aankwamen. Jay drukte haar hoofd met kracht naar beneden, waardoor ze met een klap met de zijkant van haar voorhoofd tegen de grond beukte. Gniffelend liepen ze bij haar vandaan.

Voorzichtig stond Nido op. Alles deed pijn. Haar hoofd nog het meest.

Goos kwam naast haar staan en legde zijn hand op haar schouder. ‘Gaat het?’

‘Bedankt voor je hulp.’ Nido deed geen moeite de scherpte in haar stem te verbergen, maar ze wist dat ze haar frustraties niet op hem moest afreageren. Hij kon er niets aan doen. Hij was net zo goed een slachtoffer.

‘Sorry,’ mompelde hij in het voorbijgaan. Met afhangende schouders liep hij bij haar vandaan.

Ze zuchtte diep en klopte het zand van haar spijkerbroek en T-shirt. Ze zou in de bus haar excuses wel aanbieden. Nido rechtte haar rug, beurs en pijnlijk van het gewicht dat het had moeten dragen, en keek op. Haar klasgenoten en Philips hadden de ronde om de stenen bijna voltooid. Zij stond nog halverwege het pad in het gras. Zou ze teruglopen en ze weer bij het begin ontmoeten?

Ze schudde haar hoofd. Stonehenge boeide haar al jaren. Ze had internet afgespeurd naar informatie en uren in de bibliotheek doorgebracht om meer te weten te komen over deze mysterieuze plek. Ze zou een bezoek niet laten verpesten door Yara en de rest.

Langzaam liep ze verder, haar blik gericht op de stenen. Haar linkerbeen protesteerde pijnlijk, maar de aantrekkingskracht van de stenen slokte al haar aandacht op. Zonder een moment van twijfel dwaalde ze van het pad af, de greppel in en de verhoging over, recht op de stenen af. De imposante pilaren rezen boven haar uit en met een bonzend hart legde ze haar hand op de eerste steen binnen handbereik. Een pulserend signaal schoot door haar hand. Van schrik trok ze hem met een ruk terug. Een siddering gleed door haar lichaam en verspreidde een aangenaam gevoel. Ze schudde haar hoofd. De klappen van daarnet hadden haar vast duizelig gemaakt.

Midden in de cirkel bleef ze staan en tuurde naar een van de stenen. Ze vernauwde haar ogen tot spleetjes en zette aarzelend een paar stappen dichterbij. Op een van de stenen stond een inscriptie, een regel vreemde tekens. Wat raar. Ze had in al die boeken en artikelen die ze gelezen had, nooit iets gevonden over inscripties.

Ze liet haar rugzak op de grond vallen en zette een grote stap vooruit tot haar neus de steen bijna raakte. Aarzelend stak ze haar wijsvinger uit naar de inscriptie.

3.

Gebiologeerd staarde Nido naar haar wijsvinger die als vanzelf langs de inscriptie gleed. De steen voelde lauw aan en de ruwe structuur kietelde haar huid. Haar vingertop tintelde, alsof de goudgele vonken van vuurwerksterretjes erop uitdoofden. Een intens gevoel verspreidde zich door haar lichaam en deed haar hoofd licht aanvoelen. Ze was bijna aan het einde van de regel toen een stem haar abrupt uit haar gedachten haalde.

‘Haal onmiddellijk je hand weg.’

Haar hart maakte een sprongetje. Haastig trok ze haar trillende hand terug. Ze was betrapt. Shit. Ze keek opzij en maakte een verontschuldigend gebaar. Door de laaghangende zon zag ze slechts het silhouet van een slanke man met halflang haar. Ze moest haar andere hand boven haar ogen houden en een oog half dichtknijpen om hem beter te kunnen zien. ‘Sorry, neemt u mij niet kwalijk.’ Ze stapte achteruit en struikelde over haar rugzak. Even wankelde ze op een been, toen viel ze met een doffe klap op de grond. Een steentje boorde zich door haar spijkerbroek in haar billen. ‘Au!’ Inwendig vervloekte ze haar gloeiende wangen die, in combinatie met haar rode haren, haar hoofd er lieten uitzien als een overrijpe tomaat.

De man stapte naar voren. Hij bleek een jongen van haar leeftijd te zijn. Zijn lichtblauwe overhemd wapperde rond zijn slanke taille en stak af tegen zijn zwarte broek.

Nijdig schudde ze het zand van haar handen. ‘Jij bent helemaal geen bewaker!’

‘Doet er niet toe. Je mag de stenen niet aanraken.’ Hij wees naar een bordje in het gras. Doelbewust liep hij naar haar toe en stak zijn linkerhand naar haar uit. Zijn lippen krulden zich in een glimlach toen hij haar vriendelijk aankeek.

Nido knipperde met haar oogleden, door de plotselinge wending, en sloeg haar blik neer. Op zijn pols stond een tatoeage; twee overlappende ringen met een verticaal oog in het midden. Alle stoere jongens hadden tatoeages, maar deze was anders dan de bekende tribals. Aarzelend pakte ze zijn hand. Zijn greep was stevig en hij trok zo hard dat ze onhandig tegen hem aanbotste.

Woedend keek ze naar hem op. Zijn turquoise ogen glommen geamuseerd en zijn linkermondhoek krulde spottend omhoog. Hij raakte haar aan met zijn ogen. Met een ruk trok ze haar hand terug en stapte achteruit. ‘Ik bepaal zelf wat ik wel of niet mag.’

De jongen haalde nonchalant zijn schouders op en liep weg. ‘Dan moet je het zelf maar weten,’ zei hij over zijn schouder. ‘Ik heb je gewaarschuwd.’

Met samengeknepen ogen keek ze hem na. Zijn legerkisten schraapten over het gras, terwijl hij met de punt van zijn schoen ritmisch een paar pollen wegschopte. Zijn stoere kleding en onverschillige houding gaven hem een rebelse uitstraling.

Nido keek langs hem heen. De stenen trokken lange schaduwen over het groene tapijt en er gleden mistslierten omheen die de plek leken in te pakken na een lange dag van bezichtigingen. In de verte liep Philips met de gids en haar klasgenoten al naar de parkeerplaats terug. Hij gebaarde wild met zijn handen, zoals altijd wanneer hij enthousiast was over het onderwerp waarover hij vertelde. Ze zou te laat komen en de hoon van de klas weer over zich heen krijgen. Shit.

Ze richtte haar aandacht op het pad. De jongen had het verlaten en stond met zijn rug tegen een van de grote stenen. Hij drukte zijn schouders en wang ertegenaan, alsof hij verstoppertje speelde en hield zijn hoofd scheef waardoor het zonlicht een oranje gloed over zijn gezicht toverde.

Vloekend griste Nido haar rugzak van de grond en slingerde hem met een wild gebaar op haar rug. Wat een hypocriet! Ze zou hem weleens vertellen hoe achterlijk het was dit te doen na zijn bemoeizuchtige waarschuwing.

Toen ze zich naar hem omdraaide, zag ze een man tussen de stenen staan. Hij droeg een grijze, wollen mantel die tot zijn enkels reikte, waardoor hij eruitzag als de held uit een populair computerspel waarvan het zoveelste deel pas was uitgekomen. Er liep een slangentatoeage over zijn hoofd, die kronkelend in de zwarte holte van zijn wijde capuchon verdween. De donkere blik in zijn ogen trof haar als een bliksemschicht. Haar adem stokte toen een onzichtbare band langzaam haar borstkas omringde en alle lucht uit haar longen perste. Geïntrigeerd bleef hij haar aanstaren als een jager zijn prooi.

‘Hé, pssst! Doorlopen!’ De stem van de jongen naast haar klonk gehaast.

Haar hartslag versnelde en dreunde in haar borstkas. Spieren spanden zich in haar lichaam, klaar om in actie te komen, maar zijn indringende ogen nagelden haar aan de grond. Ze probeerde te bewegen. Haar lichaam leek niet langer van haar en voelde log en zwaar, alsof een bovennatuurlijke kracht alle energie uit haar zoog. Hulpeloos staarde ze voor zich uit. Op het gezicht van de man lag een moordlustige uitdrukking die alleen voor haar bestemd kon zijn.

Nido opende haar mond, maar er kwam geen geluid. Zelfs haar stem liet het afweten.

‘Verdomme, hypnocontrole.’ De fluisterende stem van de jongen stierf weg door haar hijgende ademhaling.

In een oogwenk verdween de man. Hij liep niet weg, vervaagde zelfs niet, maar verdween alsof hij er nooit had gestaan. Ze voelde de spanning van zich afglijden toen ze haar ingehouden adem liet ontsnappen en probeerde haar trillende ledematen onder controle te krijgen.

Zodra ze kon, begon ze te rennen, maar na een paar passen bleef ze stokstijf staan, omdat de jongen een glimmend voorwerp uit de veel te volle zak van zijn cargobroek trok.

Aarzelend zette ze een stap achteruit. Het oranje metaal weerkaatste de warme gloed van de avondzon. Ze zette nog een stap achteruit. Een monotoon geluid, dat klonk als een boor van de tandarts, zwol aan. Het was geen boor, maar een wapen. Nog een stap naar achteren. Haar adem zette haar keel in vuur en vlam.

De jongen bleef haar aanstaren, zijn kaken verstrakten. Ze kreeg het gevoel dat hij dwars door haar heen keek. Een diep verborgen instinct vertelde haar dat ze in actie moest komen. Ze wilde gillen of weglopen. Of weglopen en gillen, in welke volgorde dan ook. Haar hart kon het tempo nauwelijks bijhouden, haar nekharen schoten omhoog en honderden babyspinnen leken over haar rug te lopen.

‘Wat ga je daarmee doen?’

Een onbehaaglijk gevoel groeide in haar buik. Eerst heel klein, voor het zich uitspreidde door haar hele lichaam dat was doordrenkt met adrenaline. Er stond iemand achter haar.

4.

Nido stond aan de grond genageld. Ze durfde niet achterom te kijken en hoopte vurig dat Jay of Yara achter haar stond, maar ze kon aan de houding van de jongen zien dat dit niet zo was.

Hij stond half door zijn knieën gebogen, zijn bovenlichaam helde iets voorover, net als een renner wachtend op het startschot. Zijn handen omklemden het wapen zo stevig dat zijn knokkels wit glommen. De spieren op zijn arm lagen als staalkabels onder zijn huid en rolden iedere keer als hij zijn hand aanspande.

Bijtend op haar lip woog ze de mogelijkheden tegen elkaar af. Net toen Nido wilde vluchten, links naar de stenen was de beste optie, sprong de jongen als een luipaard op haar af. In een reflex zette ze een stap achteruit. Onmiddellijk pakten twee handen haar vast. Onnatuurlijke vingers, die zo lang waren dat ze twee keer om haar stevige bovenarmen wikkelden, spanden aan en knepen pijnlijk in haar armen. Het verontrustende gevoel in haar buik explodeerde naar totale paniek.

Ze gilde van pijn en schrik tegelijk. Nog voordat de jongen haar kon pakken, werd ze met een enorme kracht opzij gesmeten. Met een duizelingwekkende vaart vloog ze door de lucht. De klap was onvermijdelijk. En hard.

De pijn in haar arm die als een tak knakte, ontlokte een schreeuw. Ze gleed met haar wang door het gras, haar kreet werd gesmoord door het zand in haar mond. Ze schudde haar hoofd en probeerde de gebeurtenissen van de laatste vijf seconden in haar hersenen te ordenen. Toen bracht ze haar knieën onder haar lichaam en boog kokhalzend voorover.

Haar kaken trokken pijnlijk samen door het zuur in haar mond en ze slikte moeizaam de brandende vloeistof weg. Haar slokdarm leek in brand te staan. Haar gezicht ook. Haar arm voelde anders. Als groeipijn, maar dan honderd keer erger.

Nido kreunde met haar kiezen op elkaar geklemd. Ze liet zich op haar billen vallen en keek naar haar arm. Door de onnatuurlijke bobbel leek hij op een poot van een sprinkhaan. Een doffe, intense pijn concentreerde zich rond de vreemde bult en overstemde alle andere gevoelens. Ze probeerde te slikken, maar haar keel zat dicht.

Ze keek op. Het tweetal rolde worstelend over de grond, beukte tegen een van de stenen en rolde de andere kant op. Het vocht van de aarde drong door haar spijkerbroek en ze probeerde te gaan staan.

Stel dat de tattooman won?

Stel dat haar klasgenoten haar zo zagen?

Stel dat de tattooman won?

Hij probeerde zijn lange vingers om de nek van de jongen te leggen. Hij ging hem vermoorden! Nido zocht grip met haar gympen, maar door het vochtige gras schoven ze steeds weg.

De jongen manoeuvreerde zich los en slaagde er na een worsteling in de man op zijn rug te gooien. Als een panter dook hij snel bovenop hem en nam hem in een houdgreep door zijn onderarm op zijn keel te drukken. Hij bracht het wapen met een ruk naar het hoofd van de tattooman, die hem nog net op tijd van zich afboog. Terwijl de man dat deed, grijnsde hij naar haar.

Nido probeerde te staan voordat ze weer verlamd werd door zijn ogen. Ze moest weg. Maar ze kon niet omhoogkomen door haar gewonde arm. Het deed zo’n pijn. Ze moest niet te veel bewegen, dat maakte het alleen maar erger. Nido keek weer naar het tweetal. De man leek te winnen. ‘Doe iets!’ gilde ze. Waarom wist ze niet, maar de jongen moest winnen. Het was altijd beter dan die engerd met zijn rode ogen en veel te aanwezige tatoeage.

De jongen keek haar met een rood aangelopen gezicht aan, zijn ogen werden zachter en er verscheen een grimas rond zijn mond van de inspanning. Zijn armen hielden het wapen krampachtig vast en trilden. Langzaam veranderden zijn op elkaar geperste lippen in een katachtige grijns.

De jongen. De kopstoot. De beelden leken te vertragen en gleden als foto’s voorbij. Ze zag details als flarden film op het doek.

Zijn rood aangelopen gezicht dat fel afstak tegen de muisgrijze stenen. De man die met zijn zwarte schoenen met dikke, rubberen zolen grip probeerde te vinden in het gras. Zijn handen die grassprieten met pol en al uit de grond trokken toen zijn voeten faalden. De verbijstering op zijn gezicht en daarna de vastberadenheid terug te vechten. Het voorwerp dat de jongen uit zijn zak pakte. De blik in zijn ogen, vol haat, vol verlangen hem te doden. Het onnatuurlijke geluid toen de staaf de huid van de tattooman raakte. Zijn bloedrode ogen wijd opengesperd, de verslagenheid erin weerspiegeld.

Nido hapte naar adem. Dit was het moment, nu ging het gebeuren. In de seconde voordat er iets vreselijks ging gebeuren, leek de wereld haar adem in te houden.

De man veranderde langzaam in gruis. Hij loste op, siste, knetterde en schreeuwde van pijn en angst. Haar hart klopte zo snel dat ze dacht dat ze zou gaan overgeven. Het geluid ging door merg en been, liet haar maag in steen veranderen. Tot de stilte kwam. Doodse stilte.

Verbaasd schudde ze haar hoofd. Dit was… niet echt. Ze deed een poging te gaan staan, maar haar schoenen schoven nog steeds weg. De vochtige stof van haar spijkerbroek remde haar bewegingen en het kostte haar moeite haar benen in de posities te wringen die ze wilde. Het lukte haar nooit alleen omhoog te komen met die pijnlijke arm.

De jongen ging staan en trok zijn schouders naar achteren. Hij hijgde van inspanning. Zweetdruppeltjes parelden op zijn gezicht en zijn wangen bloosden als rozen. Hij borg zijn wapen op in de riem die diagonaal om zijn bovenlichaam hing. Zijn lichte haren krulden om zijn gezicht en waren bij zijn slapen nat van het zweet. Een paar slierten bleven plakken aan zijn kaak en hals.

Hij streek met zijn hand, zijn vingers half verborgen tussen het meerkleurige blond, door zijn volle haardos en bracht het redelijk in model. Triomfantelijk keek hij Nido aan. Zijn blik veranderde naar meelijwekkend, toen hij haar arm zag.

Hij rende naar haar toe en knielde. ‘Gaat het?’

Nido keek hem verbaasd aan, keek toen naar haar arm en weer terug. Het was onbegrijpelijk dat hij zo kalm aan haar kon vragen hoe het ging, terwijl hij zojuist een man...Wat had hij eigenlijk gedaan?

‘Ga weg, blijf van me af!’

‘Laat me je helpen.’ De jongen boog naar haar toe en stak zijn hand uit.

‘Ga weg! Jij hebt al genoeg gedaan. Wat deed je met die man? Wat was dat voor wapen?’ Nido hijgde. De adrenaline schoot als een raket door haar aderen en liet een sidderend spoor van angst na. Afschuw stormde door haar maag. Tijd. Ze had tijd nodig om weg te komen. Zij had geen wapens, geen vergruizer, of wat voor vreemd soort arsenaal er om zijn lichaam hing. Zij had, zoals altijd, alleen haar woorden.

‘Hij wilde je doden. Je kunt ook ‘dank je wel’ zeggen.’ Daarmee ontweek hij haar vraag over de man en het wapen. Hij deed geen enkele moeite haar gerust te stellen.

‘Je hebt hem vermoord, ik zag het!’ Ze klemde haar kiezen op elkaar. De intense pijn was terug en zorgde ervoor dat ze niet helder meer kon denken. Het duizelde haar. Ze moest niet flauwvallen. Niet nu.

‘Het was hij of jij en ik. Ik had geen keus,’ zei hij met een stem van staal.

Een rilling gleed over haar rug toen de afgrijselijke kreten van de man na-echoden in haar hoofd. Paniekerig nam ze de omgeving in haar op. Stonehenge was verlaten. Er was niemand meer die haar kon helpen. De jongen blokkeerde het zicht naar het pad waar ze haar klas en Philips voor het laatst had gezien. Hij boog iets dichter naar haar toe. Nido probeerde achteruit te schuiven.

‘Laat me je omhoog helpen, ik zal je heus niets doen.’

Ze was het niet gewend dat dit soort jongens haar opmerkten, laat staan haar wilden helpen. ‘Nee, dank je.’ Ze probeerde te gaan staan, maar haar benen weigerden mee te werken. ‘Shit.’

‘Betekent dat een ja?’

De twinkeling in zijn ogen kleurde haar wangen rood. Verslagen sloeg ze haar ogen neer. ‘Best.’ Als hij haar omhoog hielp, kon ze wegrennen. Nee! Ze kon niet rennen. Niet met deze arm.

De jongen boog door zijn knieën en pakte haar middel vast. Zijn greep was krachtig en zacht tegelijk.

Nido schrok. Hij was zo dichtbij. Ze wilde achteroverleunen, maar zijn arm was te sterk en hij trok haar dichter naar zich toe. Zijn geur, suède met sigarenrook, overweldigde haar. Bloed schoot naar haar hoofd. Ze durfde hem niet aan te kijken.

‘Sla je arm om mijn nek. Je goede arm.’ Hij glimlachte flauw opzij. ‘Ik zal je gewonde arm ondersteunen als ik je omhoogtrek.’

Nido zuchtte. Ze moest zijn hulp accepteren. Hij klonk aardig, maar dat kon ook een list zijn. Pas op voor de aardige jongens, zij zijn de ergste.

Ze keek naar hem op en perste haar lippen op elkaar. Er borrelden vreemde gevoelens vanuit haar maagstreek omhoog die prettig waren, en die ze nog nooit eerder zo hevig gevoeld had. Een gevoel zoals de allereerste keer in een achtbaan, zoals de allereerste keer dat een jongen zo dichtbij was. De allereerste keer. Niets overtrof de allereerste keer.

Behoedzaam ondersteunde hij haar gebroken arm, zodat haar hand vrijkwam. Het bracht een vlammende pijn. Nido liet in een diepe zucht haar adem tussen haar opeengeklemde kaken ontsnappen.

Zijn adem voelde koud aan tegen haar hete wangen. Aarzelend bracht ze haar arm omhoog en legde hem om zijn nek. Ze leken net een verliefd paar in een innige omhelzing. Ze schudde haar hoofd. Dit was belachelijk. Doe normaal.

In een vloeiende beweging trok hij haar omhoog. Nido’s gezicht gleed van zijn wang naar zijn hals en eindigde tegen zijn brede borstkas toen ze door hem omhoog werd getrokken en hij boven haar uitrees. Ze sloeg haar ogen neer en concentreerde zich op het wasbordreliëf van zijn middenrif dat door zijn strakke T-shirt geaccentueerd werd.

Ze ademde zwaar. Hij ademde zwaar.

Door haar. Ze woog best veel. De heerlijke toffees die ze bijna iedere dag in het snoepwinkeltje kocht, dat ze onderweg van school naar huis tegenkwam, waren veranderd in vetrolletjes die haar lichaam hadden ingepakt als bubbeltjesplastic.

‘Gaat het?’ Hij boog zijn gezicht naar beneden om haar ogen te ontmoeten.

‘Het gaat wel, denk ik.’ Ze moest loskomen uit zijn omhelzing. Zo dichtbij was veel te overweldigend. Ze duwde met vlakke hand tegen zijn borstkas. Zijn spieren reageerden onder haar hand. ‘Dank je.’ Ze wilde dat haar stem krachtiger geklonken had, maar het klonk eerder als een piepstemmetje van een kleuter.

Haar hand lag net boven de bruinleren riem. Van dichtbij leken de messen en voorwerpen nog vreemder. Ze kneep haar hand in een vuist en haalde hem vlug weg. Voorzichtig legde ze haar hand tegen zijn hand en pakte haar arm over. Zwarte vlekken dansten in de lucht en rond zijn hoofd. Het landschap tolde en flitste om haar heen.

Nido ademde diep in, via de neus in en de mond uit. Zoals haar moeder deed als ze een paniekaanval had. Langzaam kreeg ze weer controle over haar lichaam en stabiliseerde het beeld.

Ze zette een stap achteruit. De jongen blokkeerde nog steeds de weg naar de uitgang. Ze overwoog via de stenen naar het pad te lopen, maar bedacht zich toen ze naar hem keek. Hij had zo autoritair gereageerd toen ze de stenen aanraakte. Vluchtig keek ze achterom. Het was een langere weg om de stenen heen. In deze toestand kostte het hem geen enkele moeite haar in te halen. Ze moest nadenken, tijd winnen. Ze schraapte haar keel. ‘Draag je altijd wapens bij je?’ Vragend trok ze een wenkbrauw op. Als antwoord gleed zijn mond in een flauwe glimlach. ‘Ben je crimineel of zo?’

‘Dat moet gezet worden.’ Hij wees naar haar arm.

Voor de tweede keer ontweek hij haar vraag over zijn wapens. Ze peilde hem. Hij zag er niet gevaarlijk uit, maar hij had wel iemand vermoord. Of vergruisd. Of wat dan ook. Zij had dat gezien. Ze keek naar het hoopje grind dat was opgehouden met smeulen. ‘Wie was dat?’

‘Je bedoelt, wat was dat?’

‘Hoezo, wat? Wie ben jij? Of moet ik ook vragen, wát ben jij?’ Ze vernauwde haar ogen tot spleetjes en keek hem onderzoekend aan.

‘Niets. Vergeet het.’ Hij schudde zijn hoofd en draaide zich half om.

Ze kon hem niet passeren, hij hoefde maar een hand uit te steken en hij zou haar al kunnen vastgrijpen.

Met een frons zocht hij het terrein af. Duisternis vulde zijn opmerkelijke ogen.

Nido volgde zijn blik. De schaduwen waren verdwenen en flarden mist reikten bijna tot halverwege de stenen. De lucht bevatte een wirwar aan vliegtuigstrepen die licht afstaken tegen het paars-oranje kleurenpalet van de ondergaande zon. ‘Vergeet het? Wat bedoel je?’

Hij draaide zich terug en haalde onverschillig zijn schouders op. ‘Gewoon, dat je beter naar huis kunt gaan en moet vergeten wat er is gebeurd.’

Nido slaakte een diepe zucht. Hij liet haar gaan. Hij was niet van plan haar te vermoorden. Ze glimlachte toen de ingehouden spanning als een dikke deken van haar afgleed. ‘Mijn klas.’

Ze ging op haar tenen staan en probeerde over zijn schouder te kijken. Haar klas en Philips waren daar. Ze wilde naar ze toe.

‘Meneer?’ Ze had geprobeerd zo hard mogelijk te roepen, maar haar stem klonk hoog en onzeker. Ze schraapte haar keel en probeerde het nog een keer. Hij fronste en keek achterom naar de plek waar Philips en de groep hadden gelopen. Toen zette hij een stap opzij. Ze zag alleen het weidse landschap. Iedereen was weg.

5.

In paniek zocht Nido het terrein af, maar ze zag niemand meer. Verslagen staarde ze naar de stenen die leken te gloeien in het warme licht van de zonsondergang. Wat moest ze doen? De kilte van de vroege avond drong haar kleding binnen en ze huiverde. Deze schoolreis, die al vanaf het begin gedoemd was te mislukken, had haar dieptepunt bereikt. ‘Ze zijn weg,’ zei ze zacht. Ze had nooit gedacht dat ze haar echt zouden vergeten.

De jongen bleef naar de lege plek staren. ‘Ze zullen je wel zoeken.’ Hij gebaarde met vlakke hand naar het Visitor Centre dat een paar honderd meter verderop lag.

Nido ging weer op haar tenen staan. Zouden ze de shuttle hebben genomen? Of nog erger, zou de bus al weg zijn? Haar hartslag versnelde. In de bus telden ze altijd. Eén, twee, drie… We missen iemand, wie? Nerdie Nido. Oh nee! Te veel belangstelling. ‘Weet je of er nog iemand komt?’

Het idee de lange weg alleen terug te moeten lopen met een arm die zo pijnlijk was dat ze ieder moment kon flauwvallen, was geen aantrekkelijk vooruitzicht. Stel dat er nog een tattooman kwam. Of twee. Of meer. En het zou zo donker worden. Dan wilde ze hier niet zijn. Overdag was het mysterieus, in het donker… Ze huiverde.

‘Denk je dat er nog meer van die engerds komen?’ Nido klemde haar kiezen hard op elkaar en verbeet de pijn. Ze wilde niet weer worden verlamd of worden weggesmeten.

‘Ik denk het niet.’ Hij haalde nonchalant zijn schouders op. ‘Maar het is wel verstandig om te gaan.’

‘Je denkt het niet? Nou, dat is geruststellend.’ Ze keek opzij en dacht na. Buiten de angst voor een tweede ontmoeting met zo’n tattoo-engerd, was er nog altijd het moment met haar klas. Wat moest ze vertellen dat er was gebeurd? Hoe kon ze teruggaan zonder zich compleet belachelijk te maken? Ze zouden haar zeker uitlachen, vooral omdat ze een stomme smoes moest bedenken. Als ze de waarheid zou vertellen, wist ze zeker dat ze de rest van haar schooltijd geen leven meer had. Steampunk Sep, haar knettergekke broer, had dit ook een keer meegemaakt. Hij beweerde dat hij een vampier over de daken had zien rennen, zo snel dat de draak die hem achtervolgde, vuur hijgde van inspanning. Het was nooit meer goed gekomen met hem. Hij werd pas echt gepest. Daar waren haar zorgen vliegenpoep bij.

Ze schudde haar hoofd. Ze wilde niet opvallen, maar hierdoor zou ze volop in de belangstelling komen te staan. Misschien zou het helpen als hij met haar meeliep? Als ze kwam opdagen met een knappe jongen, gehuld in afschrikwekkend wapentuig, die zou bevestigen dat zij wel degelijk was aangevallen, dan zouden ze haar vast niet durven uit te lachen. Nog niet.

‘Na alles wat er is gebeurd,’ ze slikte moeizaam, ‘kun je toch op zijn minst met me mee lopen?’ Haar stem klonk breekbaar. Wat ze ook deed, ze mocht niet huilen. Haar ogen zouden de komende twee uren roodomrand blijven en rood was wat ze koste wat kost moest vermijden. Ze beet op haar onderlip en proefde de ijzeren smaak van haar bloed.

‘Geloof me, het is beter als je weggaat.’ Er klonk irritatie in zijn stem.

‘Ben je bang dat ik je aangeef voor die moord?’

‘Het was geen moord, want grovers kun je niet vermoorden, en dat… had ik niet mogen zeggen.’ Hij bracht zijn kin op zijn borst en schudde zijn hoofd. Hij fronste zijn wenkbrauwen en zijn blik kleurde donkerder. Hij probeerde haar bang te maken. Maar zijn ogen keken eerder bezorgd.

‘Ga nou, nu het nog kan.’ Hij liep op haar af en duwde haar zacht, maar dwingend naar het pad richting de uitgang.

Nido huiverde toen ze zijn hand op haar onderrug voelde branden. Wat was een grover? Hoezo, nu het nog kan? Daarnet was hij nog zo attent en nu stuurde hij haar zonder haar te helpen weg. Het minste wat hij kon doen was even met haar meelopen om ervoor te zorgen dat ze weer veilig bij haar klas zou komen. Ze schudde haar hoofd. Stel dat de bus al weg was? Stel dat Goos nu naast een ander zat, stoelvreemd ging? Er zou een lege plek moeten zijn…

Ze wilde naar huis. Terug naar Nederland, naar haar moeder, naar haar vader, ja, zelfs naar Steampunk Sep. ‘Alleen als jij met me meeloopt,’ durfde ze te zeggen. Ze zette haar voeten stevig in het gras. Gespannen hield ze haar adem in. Ze wilde de weg terug niet alleen afleggen, niet na wat ze net had meegemaakt. Door hem was ze gewond geraakt. Hij moest met haar meelopen tot de bus. Dat was het minste wat hij kon doen.

Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. Even dacht Nido dat hij haar uitlachte, toen zei hij tot haar verbazing: ‘Oké, maar niet te ver.’

‘Hoezo, niet te ver? Blijf jij hier dan? In het donker?’ Nido begreep er niets van. Hij opende zijn mond om iets te zeggen, maar zijn woorden werden gesmoord door een zwaar, schurend geluid, alsof twee molenstenen graan maalden. Langzaam draaide ze haar hoofd naar het geluid, weg van de jongen. Ze bewoog haar arm angstvallig met haar lichaam mee, haar handpalm plat onder de pijnlijke plek.

‘En nu is het te laat.’ De jongen achter haar slaakte een diepe zucht.

6.

Zittend op een stoel, keek Nido verdwaasd in het rond, terwijl de bedrijvigheid om haar heen draaide als een leger mieren in een hoop. Drukte. Stress. Maar geen paniek. Gecontroleerde stress.

Gewapende mannen waren uit een roestige lift in een opzijgeschoven steen gekomen en hadden haar mee naar beneden genomen. Ze had nauwelijks tegengestribbeld, bang als ze was dat haar arm nog meer pijn ging doen. Bovendien had ze niets kunnen doen, de mannen waren duidelijk in de meerderheid. Ze leken op een speciale politie-eenheid, net als in de serie waar haar vader op zondagavond naar keek en waar in iedere aflevering iemand anders werd gered. Politie betekende hulp. En zij had zeker hulp nodig. Ze wist niet hoelang ze de pijn nog kon verdragen.

De ruimte was gevuld met 3D-schermen, onbekende elektronica en mensen. Erg bleke mensen. Vampiers, zou Steampunk Sep zeggen.

Ze moest een lach onderdrukken toen ze haar broer voor zich zag met zijn absurde, zelfgemaakte Van Helsing-pak, een streng knoflook in zijn ene hand en het kruisbeeld, dat normaal boven de gangdeur hing, in zijn andere. Ze moest altijd lachen als ze zenuwachtig was. Haar gedachten gleden naar haar moeder en Nido vroeg zich af of zij ondertussen zou weten dat de klas haar was kwijtgeraakt. Arme mam, ze zou doodsangsten uitstaan. Ze zou compleet flippen.

Als ze haar arm niet had gebroken, had ze haar mobiel kunnen pakken. Die zat dwars in de linkerbroekzak van haar veel te strakke spijkerbroek en ze was er niet in geslaagd die met haar andere hand eruit te krijgen.

‘Ik moet naar huis.’ Ze keek opzij, maar de jongen reageerde niet. Hij stond voorovergebogen bij een oudere vrouw en keek over haar rechterschouder geïnteresseerd met haar mee naar een reeks transparante schermen. Hij was zijn interesse in haar verloren. Logisch. Zij was nog nooit interessant geweest.

Nido keek omhoog naar de tl-buizen die de ruimte kil, maar doeltreffend verlichtten. De lucht rook fris en muf tegelijk. Zo’n typische aircolucht. Ze vermoedde dat ze een heleboel meters onder de grond zaten, want de lift had er minuten over gedaan om hier te komen.

Niemand in de ruimte keek naar haar en iedereen was geconcentreerd bezig met zijn werk, zonder te praten of te lachen. Ze hoorde gedempt gegil en geschreeuw. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze naar het enorme beeld dat de volle breedte van de langste wand vulde. Hologrammen doken op uit een dikke mist en vlogen zo snel over het grote scherm dat het onmogelijk was om er maar iets in te herkennen. Het duizelde haar ernaar te blijven kijken. Niet kijken dus.

Ze keek naar beneden naar haar afgetrapte gympen op het okergele tapijt. Ze bracht haar rechtervoet over de linker en verborg zo het gat aan de zijkant. Het geluid van gedempte voetstappen zwol aan en ze keek op toen een paar suède veterschoenen net voor haar stopten en wegzonken in het dikke tapijt.

Een man van middelbare leeftijd stond voor haar. Zijn zwarte haar glom van het vet en zat als een badmuts op zijn hoofd geplakt. Een kaarsrechte middenscheiding sneed de perfecte coupe in tweeën. Hij droeg een driedelig tweedpak in een vaalbruine kleur. Het appelgroen van zijn blouse stak onwennig af tegen de saaie kleuren, het was te modern en paste niet bij de rest. Het maakte het saaie onrustig.

Hij knikte veelbetekenend naar de jongen die ondertussen weer naast haar was gaan staan en duwde zijn bril verder op zijn neus. Nido kon nog net zien dat hij dezelfde tatoeage op zijn pols had als de jongen naast haar. Vreemd. Saaie mannen droegen nooit tatoeages.

Hij schraapte zijn keel. ‘Een rekruut?’ Zijn donkere ogen namen Nido aandachtig op.

‘Nee, nieuweling, Vern.’

Vern knikte instemmend. ‘Dacht ik al, ze ziet er zo gewoontjes uit.’

‘Pardon?’ Nido werd plotseling overmand door woede.

Vern glimlachte flauw naar haar, maar de lach bereikte zijn ogen niet. Zijn gele tanden leken dof in het kunstmatige licht.

‘Ik wil naar...’ Nog voordat Nido haar zin kon afmaken werd ze onderbroken.

‘Rag, wil jij...’ Hij wees naar haar arm. ‘We zitten midden in een missie.’ Daarna liep hij weg zonder haar nog een blik waardig te gunnen.

Ze voelde zich weer net zo opgelaten als al die keren bij de gymles toen ze als laatste gekozen werd. Ze was niemand.

‘Beste actie trouwens, Ragger!’ riep hij nog na zonder zich om te draaien.

‘Kom maar mee dan laat ik de Doc naar je arm kijken.’ De jongen, die kennelijk Rag of Ragger heette, legde een hand op haar rug en duwde haar zacht van de stoel.

Nido stond op en zette behoedzaam een stap opzij om zijn aanraking te ontwijken. Ze wist niet waarom, maar bij iedere aanraking schoten elektrische vonkjes als vuurpijlen uit haar onderbuik. Teveel ervan zou haar zeker laten ontploffen.

Hij fronste en liep met stevige passen tussen de tafels en de apparatuur door richting een eikenhouten deur aan de andere kant van de ruimte. Deze duwde hij met zijn lichaam open en gebaarde overdreven vriendelijk dat ze de steile gang in moest lopen.

Nido twijfelde. Bij iedere beweging werd de pijn erger, ze moest zeker geholpen worden, maar ze wilde ook naar huis. Ze wilde in ieder geval haar moeder laten weten dat het goed met haar ging, dat ze zich geen zorgen hoefde te maken. Misschien wilde Vern haar moeder bellen? Zou ze het vragen?

Ze keek achterom. Hij stond op een verhoging in de hoek van de ruimte. Boven zijn hoofd prijkte een levensgroot symbool en Nido herkende het direct. Het was de tatoeage die ze op de polsen gezien had.

Vern stond licht voorovergebogen en keek gespannen naar het enorme beeld voor hem. Alsof hij haar blik voelde, draaide hij zich om en keek haar indringend aan. Nijdig knikte hij naar Rag.

Nido begreep onmiddellijk dat ze maar beter niets kon vragen. Straks misschien. Eerst haar arm.

‘Kom je nu eindelijk?’ Rag maakte een wijds gebaar met zijn rechterarm.

Zigzaggend liep ze tussen de tafels door naar de ongeduldig wachtende Rag. De aanwezigen keken nog steeds niet op. Ze was onzichtbaar, zoals altijd, en dat was het enige dat vertrouwd voelde.

7.

De lucht in de gang was bedompt en vochtig. Ze passeerden een paar mensen met dezelfde bleke teint en Nido concludeerde dat het door het gebrek aan zonlicht moest komen en niet door hel en verdoemenis. Ze hadden geen hongerige blik in hun ogen, die een natuurlijke kleur hadden.

Behoedzaam liep ze verder over de ongelijke rotsgrond. Het kostte haar moeite haar arm zo goed mogelijk te ondersteunen. Ze deed haar best de puntige wanden te vermijden terwijl ze bocht na bocht namen.

Nido botste bijna tegen Rag op, toen hij stopte bij twee zware, eikenhouten deuren. Hij klopte hard op het uitbundig bewerkte hout. De uitgesneden afbeelding leek op een aantal ineengestrengelde lichamen. Bij de aanblik van hun wonden deinsde Nido verschrikt achteruit. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze opzij.

‘Maak je geen zorgen, gewoon een hulppost voor gewonden, net als bij jullie.’

De woorden hadden haar gerust moeten stellen, maar net als bij jullie klonk onwerkelijk en ze huiverde. Ze deed haar best rustig te blijven ademhalen.

Rag duwde een van de deuren met zijn lichaam open en gebaarde haar naar binnen te gaan. Waarschijnlijk opende hij alle deuren zo.

De zaal was net als de vorige ruimte, kil en muf. De wanden leken te glimmen in het zwakke licht van de zoemende lampen aan de wand. Er stonden een paar bedden, kasten en tafels met instrumenten, die Nido nog nooit eerder had gezien. Gezien de vorm en grootte, hoopte ze dat die niet nodig waren voor haar arm. De bedden stonden op een dieprode vlek op de vloer die grillig om het bed krulde. Vanuit ieder bed liepen dikke kabels naar de apparatuur aan de wand. Het was een wirwar van meters glazen buizen met helder verlichte vloeistof en er waren koperen knoppen in verschillende maten. De schermen boven de bedden waren zwart, op een klein, wit streepje in de linkerbovenhoek na, dat knipperend wachtte op actie.

Nido rook de steriele geur van vers verband en alcohol. Rag had gelijk, hoewel dit absoluut niet leek op de ziekenhuizen die zij kende.

‘Ga daar maar zitten.’ Rag wees naar een stoel met een lage rugleuning die Nido meer deed denken aan een troon uit de middeleeuwen. Hij miste enkel de hoge, bewerkte achterkant. Ze legde haar arm dankbaar op de brede leuning en kreunde nog een keer toen ze haar rechterhand eronder vandaan trok. Rag nam haar aandachtig op.

‘Wat?’

Hij haalde zijn schouders op en liep naar een grote, glazen kast die in het midden van de kamer tussen twee bedden stond. ‘Ik had niet gedacht dat je... Nou, dat je... Zo stoer zou zijn.’ Zijn lippen gleden in een zuinige glimlach.

Nido was met stomheid geslagen. Niemand had haar ooit eerder in haar leven stoer genoemd. Een lichte blos gleed over haar wangen en hals.

Hij opende het rechterdeurtje van de kast en bestudeerde een voor een de etiketten op de flesjes zonder haar verder aan te kijken. ‘Ik ben Rag.’

‘Nido. Geen Ragger?’

Zijn linkerwenkbrauw krulde verrast omhoog toen zijn ogen de hare ontmoette. ‘Gewoon Rag.’

‘Waar ben ik?’

Hij zette een groen flesje met een te grote kurk zorgvuldig terug, langzamer dan nodig was. Ze kon nog net zien hoe hij een okergeel flesje met zijn andere hand in zijn broekzak liet glijden. ‘Je bent in het controlecentrum van de Orde van de Poortwachters, SCD.’

‘SC wat?’

‘Stonehenge Control Division.’

Nido lachte wrang. ‘Dat maakt alles duidelijk.’

Hij liep naar de andere kant van de zaal en toetste een code in op een scherm, waardoor de ruimte beter verlicht werd en het zoemen ophield. Haar oren voelden dof en zwaar toen ze gonsden in de stilte. In het heldere licht zag zijn atletische lichaam er nog gespierder uit. De schaduwen accentueerden zijn vormen. Zijn blonde haren met donkere strepen in combinatie met zijn zongebruinde huid deden zijn groenblauwe ogen feller oplichten.

‘Hier worden alle poorten in Europa en het Midden-Oosten bewaakt en vanaf hier worden de poortwachters aangestuurd.’

Ze keek hem smalend aan. ‘Nog steeds geen belletjes.’

Hij nam een houten kruk die langs de kant stond en zette hem voor haar neer. Met een gemak haasje-overde hij en plofte neer. Hij boog iets naar voren en liet zijn onderarmen op zijn bovenbenen rusten. Zijn blik was onbewogen.

Nido voelde de spanning weer stijgen nu de ruimte tussen hen kleiner werd. Ze schoof ongemakkelijk heen en weer. Ze wilde weg.

‘Dat kan ook niet, want onbelangrijke mensen hebben nog nooit van ons gehoord.’

Nido fronste. Ze was onbelangrijk in zijn ogen. Hij had ze niet allemaal op een rijtje of ze was bij een of andere geheime afdeling van Interpol terechtgekomen. Jammer. Knappe jongens waren altijd bezet, homo of knettergek. ‘Interpol, CIA?’ probeerde ze half lachend.

‘Geen van beide. In de wereld staan allerlei poorten, bijvoorbeeld Stonehenge,’ hij wees naar boven, ‘de Boog van Constantijn in Rome, Poort van Isjtar, St. Louis, Arc de Triomphe in Parijs, Auschwitz...’

‘Auschwitz?’ vroeg Nido verbaasd.

Hij knikte. ‘Arbeit macht frei.’ Zijn hand volgde de denkbeeldige woorden. ‘En er worden nog steeds nieuwe poorten bijgebouwd, zoals laatst de Victory Arch in Irak.’

‘Ik weet niet wat poorten...’

‘Iedere poort leidt naar een andere dimensie...’

‘Dimensie?’

‘Een andere wereld, werkelijkheid, hoe je het noemen wilt.’

‘Zoals in fantasieboeken?’ Nido keek hem smalend aan.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Jullie noemen het fantasie.’

‘Met jullie bedoel je mensen?’

‘Ja.’

Ze keek hem blanco aan. Knettergek dus, jammer. ‘En jij bent dat niet?’

‘Nee, ja... Laat me nou even mijn verhaal afmaken.’

‘Sorry.’ Ze probeerde te gaan verzitten en vloekte toen de pijn aanzwol. ‘Shit-arm.’ Ze hief verontschuldigend haar rechterhand op. ‘Nog een keer sorry. Ik vloek anders nooit.’ Ze lachte verlegen. ‘Hardop.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Whatever. Er komt zo iemand aan.’

‘Wacht even, wil ik dit weten?’

‘Wat bedoel je? Je vraagt me net...’

‘Als ik alles weet, moet je me dan niet vermoorden?’ Ze lachte naar hem, maar haar trillende onderlip verraadde de angst die achter de spot verscholen zat. Misschien ging hij haar vermoorden. Dat zou pas echt gestoord zijn.

‘Vermoorden? Waar heb je het over?’

‘Nou, gewoon. In films...’

‘Wij, de Orde van de Poortwachters,’ hij schraapte zijn keel en ze kon zien dat hij een lach onderdrukte, ‘bewaken de poorten sinds de tijd dat ze ontdekt zijn.’

‘Ik weet echt niet waar je heen wilt…’

‘Praat er dan ook niet steeds tussendoor!’ Hij perste zijn lippen op elkaar en hief verontschuldigend zijn hand op. ‘Sorry. Ik probeer je… Ik moet je dit vertellen.’

‘Ik denk dat ik liever naar huis wil.’ Ze wist dat ze hem irriteerde met haar woorden. Het was een automatisme geworden direct te antwoorden als ze zich onveilig voelde. Haar tegenstander verlammen met woorden, net zoals een slang dat met gif deed. Het was zinloos. Eerst moest haar arm behandeld worden. Daarna kon ze pas weg.

Rag stond op, liep weer naar de kast met flesjes en bleef doelloos voor zich uit staren. Hij had zijn handen diep in zijn broekzakken gestoken. Ze kon zien dat hij zijn vuisten balde en weer ontspande, want de spieren op zijn bovenarmen verschenen en vervaagden, terwijl hij zwijgzaam voor zich uit staarde. De stilte was beklemmend. Nido perste haar lippen op elkaar. Er was iets. Ze kon het zien zoals hij daar stond.

‘Ik moet je dit vertellen, voordat... ‘Hij zweeg en keek haar aan.

Nido dacht dat ze een zweem van angst in zijn stem hoorde, maar dat was onmogelijk, want een jongen die net koelbloedig een man vergruisd had, kon onmogelijk angst voelen. ‘Soms opent er op aarde een tunnel naar een andere dimensie. Andere bestaan al eeuwen. Opent er een tunnel van de aarde naar een andere dimensie of ontdekken we er een, dan bouwt de Orde een poort, of eigenlijk, twee poorten. Eén aan de zijde van de dimensie en een aan onze zijde, de aardse poort ofwel ereboog en…’

‘Wacht even,’ ze kon weinig opmaken uit de stroom woorden die onwerkelijk aandeden, ‘we hebben het hier over dimensies? Bedoel je daarmee parallelle werelden?’ Ze had het een en ander gelezen in de boeken van Steampunk Sep, die helemaal wild was van fantasie en sciencefiction en alles wat er mee te maken had. Hij ging naar ieder conventie of evenement in zijn zelfgemaakte Steampunk-kostuum. Hij zag er dan belachelijk uit, alsof hij half uit radars en metaal bestond. Half koper, half mens. Doordat ze hem had verdedigd toen hij gepest werd, was zij, als zijn zus, het volgende slachtoffer geworden. Hij zou watertanden als hij hier zou zitten.

Rag knikte. ‘Dat zei ik dus al.’

‘Het klinkt idioot.’ Ze lachte even, maar Rag lachte niet met haar mee.