Salomé

Salomé

Jojanneke Buschgens

Salomé

Jojanneke Buschgens

Tweede druk maart 2018

Uitgever: Godijn Publishing

BOEK10

Coverontwerp: Jen Minkman

Coverfoto: Olga Mulder Fotografie

Covermodel: Merel van Urk

ISBN 978-94-92115-50-8

ISBN E-book 978-94-92115-60-7

NUR 301

©2018 Godijn Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Julia

zondag 3 september 2005

Ik voelde me als Achilles. Oppermachtig, verheven, maar tegelijk dodelijk kwetsbaar op één plek. Ik wist het zodra ze haar op mijn buik legden. Haar rode gerimpelde huidje, de haartjes vastgeplakt aan haar zachte hoofdje, de pietepeuterige vingertjes die zich om mijn vinger heen klemden en het breekbare gehuil dat ze voortbracht. Mijn god, wat was ze prachtig. Het besef kwam als een mokerslag. Ik wist: niets zou ooit meer hetzelfde zijn. Ik was niet meer alleen ik. Ik was opgegaan in iets wat groter was dan ikzelf. De tijd stond even stil. Ik bevond me in een soort vacuüm waarin ik me afvroeg wat ik mezelf had aangedaan. Samen met de overweldigende golf aan liefde drong zich namelijk een onloochenbare angst aan mij op die zich vastbeet in mijn hart en die ik sindsdien nooit meer zou kwijtraken. Op het moment dat mijn dochter haar eerste hap lucht nam, werd er ook adem gegeven aan mijn eigen kwetsbaarheid. Ik keek naar mijn kind en weet nog dat ik me bedacht dat als ik niet voor dit tere wezentje zou zorgen, ze zou sterven. Zo eenvoudig en zo groots was het. Zo afhankelijk was zij van mij. Maar andersom was dat niet anders. Zonder enige twijfel wist ik dat als haar iets zou overkomen, mijn eigen kern met haar zou sterven. Ik zou verschrompelen van verdriet. Zo simpel zou het zijn. Zo kwetsbaar had ik mezelf gemaakt.

1

Julia

maandag 19 september 2016

Ik heb iets gemist. De stilte om me heen vibreert zachtjes, afwachtend. Er ademt iemand achter me. Wanneer ik me omdraai, tref ik twee waterige oogjes, omlijst door een kunstwerk van rimpels.

Mijn wangen verschieten van kleur. ‘Sorry, zei u iets? Kan ik u helpen?’ De blaadjes van de Ficus Benjamina voelen zacht tussen mijn duim en wijsvinger, troostend. Ik dwing mezelf het oude dametje aan te kijken. Haar hoofd doet me denken aan een homp samengeknepen uitgedroogde klei. Mijn glimlach voelt onecht, maar zij ziet het niet.

De oude oogjes verwateren van verbaasd naar vriendelijk en haar gerimpelde kleigezicht glimlacht naar me terug. ‘Zo zo. Jij was ver weg meisje.’

Meisje?

‘Geeft niks hoor. Ik snap het wel met al dat groen om je heen. Zo rustgevend. Dat vraagt om wat dagdromerij hier en daar.’ Haar rechterarm gebaart om zich heen en ze knikt vriendelijk naar me.

Het liefst zou ik doen alsof ze er niet stond en weer terug in mijn bubbel kruipen, maar erg reëel is dat niet. Mevrouw is een klant, ik werk hier. Kom op Juul, aardig blijven.

Ze schrikt van mijn plotselinge brede grijns en doet onbewust een stapje naar achter.

‘Waarmee kan ik u helpen?’ Dat klinkt toch best heel vriendelijk.

Kleihoofd herstelt zich. ‘Ik zoek een plant die tegen een stootje kan. Ik word een beetje vergeetachtig snap je. Soms weet ik niet meer wanneer ik ze voor het laatst water heb gegeven. Dat krijg je als je een dagje ouder wordt.’ Ze knipoogt samenzweerderig naar me. ‘Ik wil hem in de vensterbank, daar krijgt hij genoeg licht.’

Ik vraag me af of mijn weerzin van mijn gezicht is af te lezen. Het gaat niet zozeer om haar persoonlijk, het is meer datgene wat ze symboliseert, dat wat ik definieer als zinloos leven. Oudere mensen roepen dat vaker bij me op. Dwangmatig probeer ik aan hen af te lezen of ze iets gemaakt hebben van hun leven, of ze iets gedaan hebben met de tijd die ze hebben gekregen. Meestal ziet het er niet naar uit. Niet fair natuurlijk, want ik vermijd het liefst hun ogen. En wat weet ik nou überhaupt van hen? Toch gaat het zo, ik kan er niks aan doen. Misschien moet ik stellen dat ik in het algemeen gewoon niet zo gek ben op mensen. Niet meer in ieder geval.

Kleihoofd kucht. Haar geduld met mijn “dagdromerij” is op.

‘Dus… is dat iets voor me?’ Ze wijst naar de Ficus wiens blaadjes nog steeds tussen mijn duim en wijsvinger rusten.

Ik schud verschrikt mijn hoofd vanuit een soort bizarre beschermingsdrang. ‘Deze houdt het niet lang bij u uit.’

De uitgedroogde huid boven de wateroogjes fronst.

‘Vanwege het water geven bedoel ik,’ haast ik me te zeggen. ‘Deze heeft aardig wat nodig. Dat lijkt me gezien uw verhaal niet heel handig. Wat dacht u van deze? Dit is de Ficus Microcarpa Ginseng. Of bonsai, zoals u hem misschien kent. Die kan tegen een stootje, als u hem wel rustig op dezelfde plek laat staan. Anders misschien een vetplant? Deze Aeonium Arborium is werkelijk prachtig en heel onderhoudsarm. Een sansevieria is ook een goede optie. Of nee, een cactus! Dat lijkt me de perfecte plant voor u.’

Kleihoofd kijkt me nors aan, haar oogjes nu van het donkerste blauw. Ze doet een stap naar voren en grijpt met een vinnig gebaar de pot met de Aeonium Arborium. Met een klap belandt hij in haar karretje. ‘Dit wordt hem,’ zegt ze kortaf. ‘Precies de goede kleur. Bedankt… denk ik.’ Ze kijkt me even onderzoekend aan en bestudeert de blos op mijn verraders van wangen. Alsof dat haar overtuigt dat ik het zo kwaad nog niet bedoel, knikt ze met een minzaam glimlachje. ‘Ik zal er mijn best voor doen. Goedemiddag.’ Na een verrassend zwierige draai hobbelt ze weg.

Ik zucht diep en loop terug naar mijn plantenspuit. ‘Dat is jou toch mooi bespaard gebleven hè?’ fluister ik tegen de Ficus Benjamina. Hij zucht van verlichting onder de fijne waternevel.

‘Alles oké hier?’ Naast me verschijnt het grijnzende hoofd van Minke. ‘Dat ging lekker zag ik. Jullie hadden echt een klik samen. Of niet soms?’ Ze knikt in de richting van de oude dame die juist om de hoek verdwijnt.

Ik draai met mijn ogen.

Minke lacht. ‘Ze stoorde je zeker midden in je mantra’s?’

Mijn schuldbewuste blik doet haar nog harder lachen. Een rij blinkend witte tanden komt tevoorschijn. ‘Ficus Benjamina, Ficus Microcarpa Ginseng, Ficus Lyrata, Ficus Pumila. En opnieuw: Ficus Benjamina, Ficus Microcarpa Ginseng, Ficus blablablabla. Ik snap echt niet hoe dat werkt in jouw hoofd.’

Ik haal mijn schouders op en lach onbeholpen.

Minke kan zoiets zeggen. Minke kan eigenlijk alles zeggen en dan nog voelt het oké. ‘Ach ja. Ieder z’n tics. Ik zou zeggen; probeer het eens. Het is… rustgevend. De klank van die Latijnse namen, het gevoel in je mond als je ze uitspreekt. Hypnotiserend. Therapeutisch misschien zelfs.’

Minke legt haar hand op mijn arm, een tikje bezwaard, alsof het niet haar bedoeling was me daadwerkelijk een verklaring te ontlokken. ‘Tuurlijk, mop, ik begrijp het.’ Ze omarmt me met haar ogen. Dan vervolgt ze op haar typerende schijtlollige manier: ‘Er zit wel wat in eigenlijk. Ik ga het ook eens proberen. Ardisia Crenata, Begonia Rex, Begonia Elatior, Scrotum Enormum, Vaginalis Beharissss… Zennnnn…’ Knipogend en met de punten van haar middelvingers tegen haar duimen gedrukt loopt ze weg.

Er borrelt een bevrijdende lach in me op.

Even later steekt ze haar hoofd weer om de hoek. ‘Hé Juul, gelukkig voor jou zit de dag erop. Ik til nog even de laatste zakken tuinaarde van de pallet en dan ben ik ook klaar voor vandaag. Zie je morgen. Dikke doei dan maar.’ Ze salueert en verdwijnt weer.

Een verbaasde blik op mijn horloge bevestigt het. De dag is uiteindelijk veel sneller gegaan dan verwacht. Na een vlugge check van de tijdschakelaar die het sproei- en druppelsysteem regelt, haast ik me richting personeelshonk. Ik vis mijn jas van de kapstok, pluk mijn tas uit mijn kluisje en stap naar buiten. De buitenlucht doet me goed. Mijn longen vullen zich gulzig, terwijl ik met forse trappen naar huis fiets.

Het is heerlijk buiten, nog zacht voor de tijd van het jaar. Als ik het straks nog zie zitten, ga ik een flink eind lopen met Kees. Dat zal ons allebei goed doen.

Wanneer ik voor het lage hekje afstap dat het paadje naar ons huis afsluit, check ik automatisch eerst de oprit. Leeg. Marc is er nog niet. Ik haal opgelucht adem. Nog even een moment voor mezelf. Mijn eigen leegte voelt in al zijn narigheid nog zoveel gemakkelijker dan onze gezamenlijke leegte.

Zodra mijn fiets in de schuur staat, open ik de voordeur. Met mijn voeten op de mat en het geluid van de deur die achter me in het slot valt, knijp ik mijn ogen even stijf dicht. Zoals altijd neem ik een momentje rust, hier op de deurmat. Wennen doet het nooit. Die verlammende stilte. De geur van verlatenheid. De holheid van dit getekende huis. Ik schud mijn hoofd om de zwarte waas van mijn gedachten af te schudden en hang mijn jas op.

Achter de deur naar de woonkamer staat Kees al enthousiast kwispelend op me te wachten.

‘Ha jongen, daar ben ik dan.’ Zijn zwarte kop voelt zacht en warm onder mijn hand. Hij volgt me op de voet naar de keuken waar ik een primitivo ontkurk. De heerlijke geur ervan verzacht direct de spanning in mijn kaken. Ik rol mijn hoofd heen en weer om mijn nek te masseren, die kraakt dat het een lieve lust is, en plof met een goedgevuld glas op de bank.

Echt ontspannen lukt niet. De dag blijft als een te krappe jas om mij heen knellen. Al binnen een minuut word ik kriegel van de stilte. Het is niet te verdragen.

Ik druk op de afstandsbediening van de audioset. Onmiddellijk beland ik in een hoogtepunt van mijn favoriete opera. De glasheldere stem van Herodes die de schoonheid van prinses Salomé bezingt, parelt door de kamer. De bitterzoete liefde voor deze muziek vlamt als een mes door me heen. Niet nu. Uit.

Ik zet mijn glas neer.

Kees kijkt me met zijn droeve ogen aan en legt zijn kop op mijn schoot.

‘Ja jongen, jij snapt het.’ Minutenlang streel ik zijn kop en staar wezenloos voor me uit. Mijn weerstand tegen het dagelijks terugkomende verlangen begint alweer af te brokkelen. De voorgenomen wandeling met Kees oogt alleen nog maar vermoeiend. ‘Sorry Kees,’ mompel ik met mijn gezicht in zijn zachte vacht gedrukt.

Kees jankt kort en troosteloos.

Ik sta op en loop langzaam de trap op naar boven. Vijf stappen rechtdoor, een kwart draai naar rechts. Even wachten en diep in- en uitademen. De laatste paar jaar heb ik mezelf afhankelijk gemaakt van allerlei kleine rituelen, vergeefs op zoek naar een stukje innerlijke rust. Ik accepteer het. Dit is hoe het is, dit is hoe ik het doe. Hoe zou het anders moeten?

De deurklink geeft moeiteloos mee. Haar deur kraakt zachtjes, zoals hij al jaren doet. Haar geur is verdwenen, maar nog iedere keer snuif ik diep in als ik haar kamertje binnenstap in de hoop een laatste zweempje van haar zoete huid te vangen. Mijn vinger gaat langs het plankje boven haar bed en trekt een spoor door de dikke laag stof. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om haar kamer met de stofdoek te lijf te gaan, bang om samen met het stof haar stille aanwezigheid weg te vegen.

Haar bed zucht zachtjes onder mijn gewicht.

Ik krul me op met mijn armen om Bello, haar lievelingsknuffel, heen. Mijn neus in haar kussen. Het ruikt muf, ik negeer het. Met mijn ogen dicht ligt ze bij me, zoals we zo vaak samen lagen. Boekje uit; nog even kroelen voor het slapengaan. Zij al onder haar dekentje, ik erboven. Haar ruggetje tegen mijn buik. Haar haartjes tegen mijn neus.

‘Mama, waarom kun je wel naar de maan blijven kijken en niet naar de zon?’

‘Omdat de zon licht geeft, liefje, en de maan niet. Het licht van de zon is te fel en daar kunnen je ogen niet tegen.’

‘En als jij doodgaat? Ga jij dan op de maan wonen? Dan kan ik naar je zwaaien als ik ‘s avonds ga slapen. Denk je dat ik je dan kan zien?’

‘Als ik doodga, zal ik in jouw hartje gaan wonen. Dan kun je me altijd vinden, want dan ben ik altijd bij je.’

Haar zucht van voldoening, de geur van haar haartjes. Ik snuif diep in en fluister haar naam met nadruk op elke lettergreep, keer op keer, als een mantra van troost. ‘Salomé… Salomé… Salomé…’ Het gekraak van haar deur onderbreekt het ritueel. Mijn gefluister sterft weg. Met gesloten ogen voel ik hem naar me staan kijken zoals ik daar lig, opgekruld op haar bed met haar knuffel in mijn armen en haar naam op mijn lippen. Zijn blik brandt op mijn huid, zwijgend, mistroostig, ontmoedigd.

2

Britt

donderdag 22 september 2016

Zodra ik de deur heb gesloten achter de rug van meneer en mevrouw Van Straten probeer ik met beide wijs- en middelvingers de pijn achter mijn ogen weg te masseren. Het is lang geleden dat ik zo’n zeurende hoofdpijn had.

Het gesprek met de ouders van Tycho baart me zorgen. Ik had gehoopt op wat duidelijkheid en wederzijds begrip. In plaats daarvan lijkt de kloof tussen ons nog breder en dieper te zijn geworden. Zo jammer en onbegrijpelijk hoe sommige ouders de problematiek van hun eigen kind bagatelliseren. Of erger nog: ontkennen.

Dat zou ik zelf heel anders doen als moeder. Ik zou nooit zo vijandig naar een welwillende, behulpzame juf kijken en al zeker niet mijn stem verheffen. Ik zou volledig openstaan om samen tot een goede oplossing te komen. Alles in dienst van het welzijn van mijn kind. Als het al ooit zover zal komen.

Zuchtend buig ik me over het leerlingdossier en peins erover hoe ik het gesprek zo kort en krachtig mogelijk kan samenvatten op het gespreksformulier. Naast de teleurstelling over het niet op één lijn komen, is er nog iets aan het gesprek dat me niet lekker zit. Het is lastig te duiden. Arme Tycho. Zo gevangen in zijn eigen frustraties en daardoor zo goed als onhandelbaar in de klas. Wat moet er van het mannetje worden zonder goede begeleiding? Gelukkig heb ik een klik met hem, dat scheelt. Ik zal de situatie morgen opnieuw met Tessa bespreken. Zij kent als intern begeleider hopelijk nog wat opties die Tycho kunnen helpen.

Tijdens het masseren van mijn slapen kijk ik naar buiten. De regen striemt tegen de ruiten. Na heel wat heerlijke dagen lijkt het sinds vanmiddag toch echt herfst te zijn geworden. Niet mijn favoriete seizoen. Geef mij liever de lente, of beter nog: de zomer.

Ik klap het dossier van Tycho dicht. Daar slaap ik nog een nachtje over.

Ik haal mijn telefoon uit mijn tas en zet het geluid aan. Geen berichten gemist. Uit gewoonte open ik whatsapp en scroll naar “Jozef”. Onder zijn naam verschijnt “Laatst gez.: vandaag om 09:30”. Ik tik op zijn profielfoto. Terwijl ik naar zijn knappe kop kijk, probeer ik me te bedenken waar hij was om half tien toen hij op zijn telefoon op whatsapp keek. Haalde hij koffie in de kantine? Of checkte hij nog even snel zijn telefoon vlak voor een werkbespreking? Zoiets zal het wel geweest zijn.

Mijn wijsvinger vliegt over het toetsenbord. Hé schat. Alles oké? Dit weekend zie ik je toch wel? Bij jou of bij mij? Mis je. Kijk ernaar uit. X. Ik blijf nog even staren naar de tekst onder zijn naam om te zien of deze verandert in “online”. Na een minuut geef ik het op. Ik druk mijn scherm uit en laat de telefoon weer in mijn tas glijden.

Juist als ik de stapel rekenschriften naar me toe heb geschoven en een felgekleurde gelpen pak, klopt er iemand op het raampje in de deur. Het verhitte hoofd van Angelique, mijn collega van groep zes, lacht naar me.

Voordat ik een teken geef dat ze mag binnenkomen, heeft ze de klink al naar beneden geduwd en stapt ze hijgend mijn klaslokaal binnen. Ze ziet eruit alsof ze een marathon heeft gelopen.

‘Gaat alles goed?’ vraag ik bezorgd.

Ze wappert met haar rechterhand langs haar hoofd en draait met haar ogen. ‘Pfoeh, nou! Ik zie er zeker uit als een vochtige tomaat? Ah joh, die opvliegers, vreselijk!’ Ze ploft neer op de kruk naast mijn bureau.

Mijn ogen schieten onbewust naar de stapel schriften die op me ligt te wachten.

‘Even uitblazen hoor. Poeh poeh. Met jou alles goed?’ Ze snuift als een paard. Er glijdt een zweetdruppel langs haar klamme haarlijn naar beneden. Ik vraag me af hoe ze het in hemelsnaam zo warm kan hebben.

‘Tuurlijk, ja, prima hoor.’ Angelique is niet bepaald het type met wie ik als eerste de problemen zoals die van Tycho zou delen. Niet omdat ze niet kundig is, want daarin geef ik haar het voordeel van de twijfel. Het is meer dat als ik ergens over begin, ik niet meer van haar afkom. Dan blijft ze ratelen en daar heb ik echt geen zin in. Bovendien heb ik wel eens het gevoel dat het haar meer om het verhaal zelf gaat dan om het kind dat erachter zit.

Ik heb het nog niet gedacht of ze steekt van wal: ‘Heb je al gehoord dat de ouders van Eline uit mijn klas gaan scheiden?’ Ze kijkt me samenzweerderig aan en ik zie dat ze ervan geniet om me dit nieuwtje te vertellen.

Eline zat vorig jaar nog in mijn klas. Het is een heel lief en gevoelig kind.

‘Nee. Wat verdrietig.’

‘Nou hè? Ik heb net een gesprek met haar vader gehad. Hij is degene die wil scheiden, dat werd me wel duidelijk uit het gesprek. Moeder wil helemaal niet uit elkaar, maar ja, er zijn er twee voor nodig om een huwelijk te redden. Ik geloof dat het te maken heeft met Sven, die heeft die nare ziekte en klaarblijkelijk heeft dat een iets te zware wissel getrokken op het gezin en hun huwelijk.’

Ik knik zwijgend. Sven heeft taaislijmziekte en dat drukt een enorme stempel op het gezin. Ik heb vorig jaar menigmaal met moeder om de tafel gezeten, omdat Eline veel moeite had met de hele situatie. Moeder was geregeld in tranen. Ik had toen al zo met ze te doen en nu ik dit hoor helemaal.

‘Weet Eline het al?’

‘Nee, ze zijn van plan het haar dit weekend te vertellen. Hij vond het handig mij alvast op de hoogte te brengen, zodat ik haar maandag een beetje kan opvangen.’

Het plaatje van hoe ze bij elkaar zitten: vader, moeder, Eline en broertje Sven, doemt voor me op. De kinderen nog onwetend en nieuwsgierig, de ouders gespannen en schuldbewust. Ik zie hoe ze de bom van hun nieuws laten ontploffen boven de twee kinderhoofdjes en hoe deze zich vullen met schrik en verdriet. Beide ouders storten zich ongetwijfeld vergeefs op de boodschap dat het absoluut niet de schuld is van de kinderen, dat ze van hen houden en er altijd voor hen zullen zijn en dat soort ondermaatse goedmakertjes. Ik schud mijn hoofd om de beelden en geluiden te verdrijven en open het bovenste rekenschrift. ‘Sorry Angelique, ik moet echt weer verder.’

Angelique staat moeizaam op. ‘Tuurlijk. Geen probleem. Ik kwam eigenlijk voor de sleutel van de dossierkast. Heb jij die?’

‘Ja, hier is hij.’ Ik geef haar de sleutel die bovenop het gesloten dossier van Tycho ligt.

Angelique draait haar hoofd een beetje om te kunnen lezen welke naam er op het dossier staat. Zo nonchalant mogelijk pak ik het mapje op en leg het aan de andere kant van mijn bureau. ‘Moet ik jouw dossier vast voor je opbergen?’ probeert ze. Haar vissenogen vangen mijn blik.

‘Nee dank je, ik ben er nog niet helemaal mee klaar. Ik ruim het morgen zelf wel op.’

Angelique knikt wat onzeker en draait zich om. ‘Goed dan. Ik zie je maandag weer. Mijn werkweek zit er al op. Goddank. Nou, fijn weekend alvast.’ Ze schommelt weg en sluit de deur achter zich.

Ik zucht diep. Ergens heb ik met haar te doen en toch lukt het me niet om oprecht vriendelijk tegen haar te doen. Ik zet de radio zachtjes aan voor een achtergrondmuziekje en buig me over het rekenschrift van Youssef. Neuriënd werk ik me door de stapel heen.

Als de schriften zijn opgeborgen is het kwart over vijf. Tijd om naar huis te gaan.

Ik plak nog gauw de tekening die ik vandaag van Milou kreeg met mijn portret erop en de tekst “Lievste juf van de heele weerelt” op mijn kastdeur, sluit mijn computer af en doe het licht uit.

Op de gang is het stil. De meeste collega’s zijn al naar huis. Ik passeer het donkere lokaal van Angelique en steek mijn hoofd om het hoekje van de directiekamer. ‘Dag Margriet, tot morgen weer.’

Ze kijkt ingespannen naar haar beeldscherm en zwaait afwezig met haar rechterhand zonder iets te zeggen of haar ogen van het scherm te halen.

Ik loop de brede trap af en pak mijn jas. Een blik naar buiten vertelt me dat de regen nog geen genade kent. Onder de kapstok staat Angeliques knalroze paraplu in de paraplubak. Die kan ik best even lenen. Als ze toch al weg is, zal zij die vandaag niet meer nodig hebben.

Ik trek het ding uit de paraplubak en stap naar buiten. De wind zwiept me om mijn oren. Nog voordat ik bij het fietsenrek ben, is Angeliques paraplu al omgeklapt. Daar heb ik dus niks aan. Gauw ga ik weer naar binnen en zet de plu precies in dezelfde positie terug waar hij stond. Eén van de baleinen is gebroken. Oeps.

Eenmaal weer buiten spring ik op mijn fiets. Zo ver voorovergebogen als ik kan, om te voorkomen dat de mascara in mijn ogen loopt, trap ik naar huis. De regen slaat met zweepslagen op me neer. Het korte ritje voelt ineens als kilometers. Als een verzopen kat kom ik thuis. De spiegel in de gang toont mijn druipende evenbeeld. Ik zie eruit om te janken. Bah, ik haat herfst. En dan kom ik ook nog eens een somber, leeg huis binnen.

Opnieuw word ik getroffen door het onaangename gevoel dat ik achterloop op het beeld dat ik altijd had van hoe mijn leven zou zijn op mijn drieëndertigste. Huisje, boompje, beestje en een parttimejob; een leuke man, twee kindjes en een gezellig, warm huis om samen in te wonen. Drie dagen thuis met de kinderen, twee dagen voor de klas. Zo had het moeten zijn. In plaats daarvan werk ik fulltime, heb ik een klein huurhuis en een vriend met serieuze bindingsangst. Met een theedoek wrijf ik hardhandig mijn haar droog. Om de kilte te verdrijven zet ik de tv en de verwarming aan en ontsteek een aantal waxinelichtjes. Ik plof op de bank met een fleeceplaid en zap wat doelloos langs de kanalen. Mijn maag knort, maar de moed ontbreekt me nog even om de keuken in te duiken.

Uit mijn tas komt een vrolijk deuntje. Het scherm van mijn telefoon geeft aan dat Jozef heeft geappt. Hallo jij. Hier alles oké. Druk! Zaterdag ben ik bij je. Zondag helaas andere dingen te doen. Ik spreek je. Precies, dat bedoel ik nou.

Mijn telefoon belandt met een klap terug in de tas. Ik zet de tv wat harder om mijn eigen gedachten te overstemmen. De plaid wikkel ik extra strak om me heen. Mijn trek is spontaan verdwenen. Vandaag geen avondeten.

3

Terugblik Julia

woensdag 26 juni 2013

‘Mama, kan iemand ook vier armen hebben?’ Salomé propt een tweede rietje door een voorgeprikt gaatje in een wc-rol, zodat het popje dat ze aan het maken is vier armen krijgt.

Ik kijk op van mijn boek.

Ze kijkt me niet aan, want ze focust zich op haar wc-rolpoppetje. Haar neusje rimpelt wat omhoog. De enorme sproet op het topje van haar neus houdt fier stand. Het puntje van haar tong steekt tussen haar lippen uit door opperste concentratie.

Ik streel haar donkerbruine krullen. ‘Voor een verzonnen poppetje kan dat natuurlijk, maar mensen hebben altijd twee armen, dat weet je toch wel apie?’

Ze kijkt me recht aan. ‘Ja, dat weet ik wel. Ik bedoel: is er nooit iemand geboren met vier armen? Dat kan toch? Het kan gebeuren. Jeremy uit mijn klas is geboren met twee duimen aan elke hand. Die zitten een soort van aan elkaar geplakt als één grote duim, heel grappig.’ Ze trekt aan het rietje, zodat aan beide kanten van het wc-rollijfje de armen even lang worden. Ze knikt goedkeurend.

‘Oh zo bedoel je. Tja, dat weet ik eigenlijk niet. Misschien wel.’ Ik streel nog steeds haar zachte lokken als ik me weer op mijn boek richt.

Ze duikt onder mijn hand vandaan, geïrriteerd door mijn niet volledige betrokkenheid bij het gesprek. ‘Het lijkt mij heel handig. Dan kun je je billen afvegen, je aan de bril vasthouden en ondertussen een ijsje eten.’ Ze kijkt triomfantelijk en ik moet lachen om haar grappige vindingrijkheid.

Ik klap mijn boek dicht. ‘Het zou inderdaad een uitkomst zijn zeg,’ speel ik mee. ‘Dan zou ik kunnen koken en ondertussen een boek lezen.’

‘Ja. Of je kunt een broodje eten en ondertussen in je neus peuteren.’ Salomé giechelt.

Ik kijk haar quasibezorgd aan. ‘Als ik dan maar niet in de war raak met zoveel armen. Dat ik ineens per ongeluk uit mijn neus eet en ondertussen in mijn broodje peuter.’

Nu schatert Salomé het uit. Het klinkt zo aanstekelijk, dat ik niet anders kan dan met haar meelachen.

Als ze is uitgelachen, pakt ze het crêpepapier om het lijfje van haar poppetje mee aan te kleden. ‘Ik moet nog wel een hoofd. Waar zal ik dat van maken?’

‘Wacht, daar heb ik wel wat voor.’ Ik sta op en loop naar de keuken. Daar pak ik drie satéprikkers en de kleinste ui uit de uienbak.

Salomé fronst als ze me ermee aan ziet komen. ‘Een… ui?’

‘Vertrouw me, je zult zien hoe leuk het wordt.’ Ik pak haar wc-rolpoppetje over en plak twee satéprikkers aan de binnenkant van de rol met de scherpe kant naar boven. Ik maak beide puntjes zwart met een stift en druk vervolgens de ui tegen de puntjes aan. Met de derde satéprikker prik ik diepe gaatjes in de ui waar de zwarte stipjes staan. ‘Zo, en kijk nu.’ Ik druk de ui zachtjes op de twee satéprikkers en laat het poppetje triomfantelijk met zijn nieuwe hoofd ronddansen op tafel. ‘Tadaaaaa!’

Salomé slaakt een kreet van blijdschap. ‘Wat mooi. En grappig, dat plukje bovenop lijkt net haar. Toch mama?’ Ze kijkt me stralend aan en slaat haar armen om me heen. ‘Je bent de beste!’

Terwijl ze verder gaat met het crêpepapier sla ik mijn boek weer open en blader wat, zachtjes de muziek meeneuriënd. Een gevoel van gelukzalige tevredenheid nestelt zich vanbinnen.

‘Best raar hè, mama?’

‘Wat?’

‘Dat mijn popje nu een hoofd krijgt en dat het hoofd van die meneer uit de muziek net weg is. Toch?’

Even ben ik met stomheid geslagen; verbaasd over de link die ze legt en het feit dat ze heeft onthouden wat er in dit stuk van de muziek gebeurt, terwijl ze er niets van verstaat.

‘Wat goed van jou dat je dat nog weet. Je hebt gelijk.’

‘Hoe heet die meneer ook alweer?’

‘Die meneer heet Johannes de Doper.’

‘Oh ja. En nu zing ik. Toch?’ Haar grote groene ogen glanzen ondeugend.

We luisteren naar de sopraanstem die de kamer vult. Prachtige muziek voor een luguber verhaal: prinses Salomé bezingt haar liefde tegen het afgehouwen hoofd van Johannes de Doper, die zij op een schaal heeft liggen. De beroering die ik voel door deze muziek siddert door me heen.

‘Maar dit is slechte Salomé, hè mama?’

‘Ja, dit is slechte Salomé. En dat ben jij niet. Je lijkt helemaal niet op haar. Alleen je naam is hetzelfde, want die is prachtig.’ Ik streel haar krullen en kus de sproet op haar neus. ‘Jij bent mijn lieve Salomé, mijn alles, mijn hart.’

4

Julia

vrijdag 23 september 2016

Ik zet een dikke streep op mijn lijstje door “wijn” en duw mijn karretje verder richting de groenteafdeling. Ik heb zin in rode kool, dus pak ik aardappelen. De rode kool neem ik wel uit een pot. Eerst gehakt: check. Nu naar de stelling met de potjes en de blikjes.

Wanneer ik de hoek omdraai met mijn kar, bots ik tegen die van een ander op.

‘Oh, sorry,’ klinkt het.

Ik kijk haar recht in de ogen.

Ze schrikt. Niet zozeer van het botsen, maar van mij.

Ik snap het niet, ken ik haar?

Ze glimlacht verontschuldigend en kijkt schichtig van me weg. Ze werpt een nerveuze blik over haar schouder, alsof ze iets voor me wil verbergen.

Er komt een jongen aanlopen van een jaar of tien. ‘Heb je dat gezien, mam? Ze verkopen nu al kruidnoten. Is toch niet normaal?’ Hij kijkt fronsend naar de vrouw.

Het duurt even voor het kwartje valt. Dan zie ik het. Ik ken dat koppie. Het is Jeremy. Hij zat bij Salomé in de klas. Een steek gaat door mijn hart. Wat is hij groot geworden. Wat ziet hij er goed uit. Zo gezond. Er schiet een herinnering door me heen en onbewust kijk ik naar zijn handen. Zijn duimen zien er op zich goed uit. Je kunt wel zien dat er iets aan gedaan is. Helemaal normaal zijn ze niet, maar als je het niet wist, zou het je niet opvallen.

Onbedoeld sta ik te staren.

Hij is zich duidelijk bewust van waar ik naar kijk. Zijn duimen verdwijnen in de kommetjes van zijn handen, zoals hij waarschijnlijk uit schaamte nog gewend is te doen van voor zijn operatie.

Ik kijk op.

Moeder en zoon staan er ongemakkelijk bij. De jongen kijkt vragend naar zijn moeder, in de war door haar verlegenheid en het feit dat hij mij niet kan plaatsen.

Zijn moeder vindt het duidelijk lastig en misschien onbeleefd om hem hier en nu uitleg te geven. Ze duwt hem langs me heen en brengt haar karretje weer in beweging.

Als ze langs me loopt, vang ik opnieuw haar blik.

Ze glimlacht beschaamd, alsof ze zelf vindt dat ze dit zo niet kan maken. Ze weet simpelweg niet hoe ze het anders kan doen. Er zit iets droevigs in haar blik en iets van schaamte in haar glimlach.

Ik herinner me dat zij een groot gezin heeft; vier jongens als ik het goed heb. Wat een schril contrast met mijn enige dochter die ik niet meer heb. Toch zit het me niet lekker dat ze zo ongemakkelijk doet uit iets dat op mij overkomt als schuldgevoel. Het slaat nergens op om je schuldig te voelen over het feit dat je vier gezonde kinderen hebt. Ik raak haar schouder aan.

Als door een wesp gestoken springt ze op. We schrikken er allebei van.

Ik steek mijn hand naar haar uit. ‘Ik wil toch wel even hallo zeggen. Het is lang geleden dat ik jullie zag.’

Ze kleurt tot achter haar kruin en schudt voorzichtig mijn hand. Bijna fluisterend beantwoordt ze mijn begroeting.

De jongen heeft zich ook omgedraaid.

Ik steek mijn hand ook naar hem uit en hij schudt hem. Zijn ogen zijn groot, vragend.

‘Ik ben de moeder van Salomé.’

De uitdrukking op zijn gezicht verandert van nadenkend naar herkenning. Hij is niet echt knap, toch ontwapent zijn olijke jongensgezicht me.

‘Jij bent gegroeid zeg. Gaat alles goed met jou? Met jullie?’ Ik kijk van hem naar zijn moeder.

Een kleine glans van opluchting glijdt over haar heen. Ze ontspant wat. Ze zal nu vast denken dat het beter met me gaat dan ze had gedacht. ‘Eh, ja. Zeker. Alles prima. En… met jullie?’ Het gaat niet van harte.

Ik besluit het haar makkelijk te maken. ‘Ach ja, elke dag een beetje beter. We komen er wel.’

Ze knikt begrijpend, terwijl ze haar karretje stilletjes vooruit duwt. ‘We moeten weer verder. Zometeen mijn andere zoon naar de orthodontist brengen. Sterkte hoor. Dag,’ zegt ze zacht. Ze doet haar best Jeremy zo onopvallend mogelijk aan zijn mouw mee te trekken.

De jongen staat echter nog onbeschaamd naar me te staren. Zijn blik is naar binnen gericht en focust dan langzaam weer op mij. Hij lacht naar me. ‘Ze was echt een coole meid. Ik denk nog wel eens aan haar.’

Het is vertederend hoe hij een poging doet iets liefs tegen me te zeggen. De harde waarheid die er niettemin in doorklinkt, raakt me. Ja, zo gaat dat. De wereld draait door, het leven gaat door. ‘Ik denk nog wel eens aan haar.’ Hoe zuur. Ik denk de godganse dag aan haar! Ik kijk naar zijn gezicht, dat een beetje wazig wordt van mijn tranen. Gauw knipper ik ze weg.

Jeremy’s moeder trekt opnieuw aan zijn mouw en dit keer geeft hij toe. Als hij zich van me afdraait zeg ik schor: ‘Ze vond jou ook lief, Jeremy. Heel lief.’

Hij kijkt verrast en lacht dan weer breed. Hij knikt. Wat ik zeg klopt op een prettige manier met zijn herinnering. ‘Dag,’ zwaait hij, waarna hij met zijn moeder om de hoek verdwijnt.

Verdwaasd richt ik me op de stelling met ingeblikte groenten en zet een blik rode kool in mijn kar. Als ik na het afrekenen mijn boodschappen in de tas doe, zie ik dat ik per ongeluk rode bieten heb gepakt. Ik zucht. Nou ja, het zij zo, veel honger heb ik toch niet.

Ik zet mijn tas bewust op de bijrijdersstoel, concentreer me op het daardoor ontstane monotone gepiep uit het dashboard, dat me duidelijk wil maken dat er een gordel niet is vastgemaakt, en rijd naar huis.

Op de oprit zie ik de zilverkleurige Volvo van Marc staan. Met gesloten ogen adem ik diep in via mijn neus en blaas dan heel langzaam uit via mijn mond. Ik pak de boodschappen, sluit de auto af en open de voordeur. Ik neem een momentje rust op de deurmat met mijn ogen dicht.

Hij heeft muziek aangezet. Zachte, klassieke muziek. Het klinkt gedempt achter de huiskamerdeur.

Ik zet een stap en aarzel met de klink in mijn handen. Zal ik gewoon naar boven lopen en me ongemerkt terugtrekken op de slaapkamer?

Nee, Kees heeft me door. Hij blaft ongeduldig achter de deur. ‘Verrader.’ Ik duw de klink naar beneden. Ongemakkelijk kijk ik de kamer in. Alle lichten zijn gedimd. De eettafel is gedekt en romantisch versierd met kaarsen.

Marc komt de keuken uit met een schort om en een stralende glimlach op zijn gezicht. ‘Daar is ze dan. Van harte gefeliciteerd lieve schat.’ Hij slaat zijn armen om me heen.

Instinctief krimp ik ineen.

Hij doet of hij het niet merkt. Hij legt zijn grote handen om mijn gezicht en kust me.

Ik wend me van hem af en voel hoe mijn droge lippen als schuurpapier over de zijne raspen.

Zijn kus landt ergens naast mijn mondhoek. Hij blijft onverstoorbaar glimlachen.

Ik heb geen idee wat hier aan de hand is. Het bevalt me helemaal niet. Ik ben hier niet klaar voor, voor dit romantische gedoe, deze toenadering. De afstand tussen ons past me nog even prima.

Voor ik kan tegenstribbelen trekt Marc me aan mijn hand mee naar de tafel, duwt me met zachte dwang op mijn stoel en schuift deze hoffelijk voor me aan.

‘Wat…? Ik… ik heb bietjes gekocht,’ zeg ik sullig, de plastic tas met boodschappen omhooghoudend.

Marc grist hem uit mijn handen. ‘Geef die maar hier. Dat komt morgen wel weer. Vandaag eten we wat anders. Het is bijna klaar. Ruikt het niet al verrukkelijk?’ Marc draait zich om en verdwijnt weer in de keuken.

Ik wissel een blik met Kees, die alles nieuwsgierig gadeslaat. Hij heeft er lol in, ik zou zweren dat ik hem zie grijnzen.

Ik denk koortsachtig na om te plaatsen wat hier aan de hand is. Hadden wij dit afgesproken? Dat lijkt me toch niet, tenzij ik misschien een wijntje te veel ophad. Ben ik iets vergeten? Ik snap er niks van.

Even later verschijnt Marc met in elke hand een garnalencocktail. Hij heeft duidelijk zijn best gedaan om ze zo aantrekkelijk mogelijk op te maken. Triomfantelijk zet hij ze op tafel. ‘Voilà madame. Uw voorgerecht.’ Hij doet zijn schort af en neemt tegenover me plaats.

Ik kijk hem onthutst zwijgend aan.

Het duurt even voor hij begrijpt dat ik geen idee heb van wat er aan de hand is. Hij doet een dappere poging om zijn teleurstelling weg te slikken. Hij pakt de wijnfles, ontkurkt deze en schenkt onze glazen vol. Hij heft zijn glas en tikt hem tegen de mijne. ‘Proost. Op onze elfde trouwdag.’ Hij neemt een ferme slok.

Aha. Dus dat. ‘Oh,’ zeg ik onnozel en ik nip aan mijn glas.

Marc neemt een grote hap van zijn garnalencocktail.

Ik kijk met een knoop in mijn maag naar de mijne. ‘Marc, ik weet niet of…’

Hij onderbreekt me met zijn mond vol. ‘Ssshhh.’ Hij slikt haastig zijn hap door en kijkt me indringend aan. ‘Gewoon samen eten, oké? Daar is toch niks mis mee?’ Hij kijkt naar mijn hand die voor me op tafel ligt en reikt ernaar. Hij legt zijn hand bovenop de mijne.

Ik staar er bevreemd naar, alsof het iets onaards is.

Hij volgt mijn blik en zucht. Zwijgend trekt hij zijn hand terug. ‘Oké?’ vraagt hij nog een keer.

Ik kijk naar zijn gezicht; zijn brede mannelijke kaaklijn, zijn vage stoppelbaard en zijn woeste donkere krullen. Er was een dag, niet eens zo heel lang geleden, dat ik helemaal week werd vanbinnen als ik zo naar hem keek. Ik verwonder me over de heldere herinnering aan het gevoel zonder het gevoel zelf te kunnen terughalen. Ik voel niks als ik nu naar hem kijk. Een soort doods, dof niks. Ik kijk naar zijn neus en zijn voorhoofd, bezaaid met sproeten, en zijn volle donkerroze lippen. Hij is er niet minder knap op geworden de laatste jaren. Wel wat ouder. Wanneer is die diepe fronsrimpel in zijn voorhoofd ontstaan? Die zie ik nu pas voor het eerst.

‘Juul? Oké?’ Hij dwingt me om hem in de ogen te kijken. Salomés ogen: groot en van een prachtig goudgroen.

Mijn keel slaat op slot. Ik probeer te slikken. ‘Oké dan,’ piep ik onwillig.

Hij zucht diep en knikt. ‘Fijn. En nu: proef. Ik heb mijn godsgruwelijke best gedaan.’ Hij gebaart naar de garnalencocktail en kijkt me afwachtend aan met een kinderlijk gespannen blik.

Ik pak de lepel en neem een muizenhapje. Eerlijk is eerlijk, voor iemand die absoluut niet van koken houdt, is het verdraaid goed gelukt. ‘Ja. Lekker,’ zeg ik bijna onverstaanbaar.

Hij straalt alsof ik hem zojuist opnieuw de liefde heb verklaard. Grijnzend neemt hij de volgende hap.

Ik knabbel wat aan een garnaal en kijk naar Kees.

Hij houdt zijn kop schuin en piept zachtjes.

Ik kan me niet heugen wanneer Marc en ik voor het laatst samen aan tafel zaten. Meestal eten we gewoon op de bank, met de tv aan. Vaak eten we niet eens samen, omdat Marc op zakenreis is of omdat ik simpelweg geen honger heb en naar boven vertrek.

Mijn ogen rusten op een plek aan de rechterkant van de tafel. Het is nog niet zo heel lang geleden dat Marc haar stoel naar zolder bracht. Ik zie nog zijn verbaasde, hoopvolle blik over het feit dat ik er niet meer tegen inging en hoe hij zo geruisloos mogelijk naar boven vertrok met het ding. Het was zo ongeveer zijn honderdste poging.

Als ik mijn ogen sluit, zie ik zonder moeite weer voor me hoe ze hier met ons aan tafel zat. Ik hoor haar stemmetje nog glashelder, de kleurrijke verhalen over haar schooldag. Ik hoor haar giechelen. ‘Netjes eten, Salomé, niet met je mond vol praten.’ Het is me nooit gelukt om haar te leren eten met haar lippen netjes op elkaar. Of om haar af te leren haar lepel met haar tanden af te happen in plaats van met haar lippen. Dat ellendige geluid van haar tandjes die langs de stalen lepel schraapten deed me altijd huiveren. ‘Salomé, niet met je tanden!’

Wat toen voelde als een ware missie is door het lot ruw afgedaan als iets volkomen zinloos. Het heeft nergens toe geleid.

Ik open mijn ogen en tref Marcs blik.

De droefenis in zijn ogen spreekt boekdelen. Het is geen weerspiegeling van mijn eigen verdriet en dat maakt het des te droeviger. Ons verdriet heeft elk zijn eigen pad gekozen. Na een poos van diepe rouw heeft hij ergens weer de wil gevonden om verder te gaan met leven. Het verdriet dat ik nu in hem zie, gaat om het feit dat ik die wil bevecht met alles wat ik in me heb. In zijn hoofd heeft hij Salomé vaarwel gekust en haar in vrede achtergelaten, terwijl ik haar nog steeds krampachtig vasthoud in mijn armen.

We kijken elkaar aan. Zijn ogen tasten mijn gezicht af. Hij probeert te lezen wat er in me omgaat. Ik weet dat hem dat niet zal lukken, omdat ik het niet toelaat.

Hij glimlacht weemoedig naar me, eindeloos geduldig en liefdevol als hij is. ‘Juul,’ zegt hij zacht en ik zie hoe zijn hand een hernieuwde poging doet om toenadering te zoeken tot de mijne.

Als een alerte sprinkhaan vliegt mijn hand naar mijn schoot. ‘Alsjeblieft,’ fluister ik.

Hij krimpt in elkaar alsof ik hem in zijn maag heb gestompt. Gekwetst probeert hij zich een houding te geven. Onhandig veegt hij met zijn servet langs zijn lippen. Een stukje peterselie belandt op zijn wang.

Misschien is dit het moment, denk ik; het moment waarop hij er eindelijk genoeg van heeft. Ik kijk naar hem en wacht af, murw, gelaten.

Een paar keer gaat zijn mond open en dicht, alsof hij iets wil zeggen, maar niet weet hoe. Dan wordt het groen in zijn ogen dof. Uiteindelijk kijkt hij me aan. Vermoeid en verslagen.

‘Tijd voor het hoofdgerecht?’ vraagt hij mat.

Mijn diepe zucht vat hij blijkbaar op als een aanmoediging, want hij staat op en verdwijnt met hangende schouders en onze nog niet voor de helft opgegeten garnalencocktails naar de keuken.

5

Britt

zaterdag 24 september 2016

Ik lig op mijn rug met mijn ogen dicht. Er prikt iets onder mijn rechterschouder. Ik negeer het en blijf stug liggen. Ook al is het best lekker uit de wind zo in het zonnetje, toch vind ik het aan de frisse kant. Ik laat het niet merken. ‘Heerlijk zo hè?’ verzucht ik.

Een brommend ‘hm-hm’ klinkt in mijn rechteroor.

Ik richt me half op en leun op mijn elleboog om naar Jozef te kunnen kijken.

Hij blijft roerloos liggen met zijn ogen gesloten. Zijn handen liggen onder zijn hoofd.

Ik bestudeer de lijnen van zijn gezicht. Het verwondert me nog altijd hoe iemand zo symmetrisch kan zijn. Zijn wenkbrauwen lijken wel perfect gespiegeld aan elkaar. Zijn kleine, platte oren zijn opvallend gelijk. Ik buig me om zijn neusgaten te kunnen bekijken. Ook die lijken een volmaakt evenbeeld van elkaar. Hij is net een Griekse god; foutloos geschapen.

Ik draai een lok van zijn haar om mijn vinger en denk met mijn ogen dicht terug aan het moment waarop we elkaar ontmoetten, zo’n drie jaar geleden. Het was in een museum waar destijds een tentoonstelling was met een aantal vooraanstaande werken uit het expressionisme. Pas later begreep ik dat Jozefs toenmalige vriendin in het museum werkte. In eerste instantie wilde ik graag geloven dat onze gezamenlijke liefde voor expressionistische schilderkunst ons samen had gebracht. Aangezien ik niemand had gevonden die met me mee wilde, slenterde ik in mijn uppie door de drie ruimtes waar ik genoot van het scala aan kleuren. Toen ik de laatste ruimte binnenliep zat hij daar op een bankje, heel sereen, naar een werk van Egon Schiele te kijken.

Op het moment dat ik hem zag, kon alle kunst die er stond me op slag gestolen worden. Geen enkel schilderij dat daar hing, kon in de schaduw staan van de uitstraling van die jongen, die man, die daar op dat bankje zat. Ik stond daar maar en keek naar hem; hoe zijn gebleekte T-shirt strak om zijn gebruinde lijf gespannen zat en hoe onder zijn gespierde armen zijn brede, mannelijke handen steunden op de rand van het bankje. Ik heb een zwak voor mooie handen.

Ik weet nog hoe hij langzaam zijn hoofd naar me toe draaide, me op zijn gemak en zonder gêne van top tot teen bekeek en toen geamuseerd lachte om mijn mond die al die tijd half openhing.

Ik schaamde me niet. Als een blok viel ik voor hem.

In mijn herinnering stond hij op en zei iets als ‘Kom mee,’ waarna we hand in hand naar buiten liepen. Vanaf toen waren we een setje. Als ik er nu over nadenk, lijkt me dat niet helemaal waarheidsgetrouw en zal daar wel iets van subtiliteit aan vooraf zijn gegaan.

Het schiet me te binnen hoe lichtelijk teleurgesteld ik was toen hij me vertelde dat hij op een groot administratiekantoor werkte. Dat paste totaal niet in het mysterieuze, opwindende plaatje dat ik van hem had geschilderd. Mij leek hij meer een model of een acteur-in-wording. Ach, een kniesoor die daarover doorzeurt. Ik kneep mezelf in mijn handjes dat hij mij ook wel zag zitten. Zo’n knapperd had ik nog nooit gehad.

Ik zucht bijna onhoorbaar en open mijn ogen. Ik pluk een stengel siergras. Met het topje kriebel ik voorzichtig over Jozefs voorhoofd.

Eén oog gaat onmiddellijk verstoord open.

Ik grijns en trek met de stengel een lijn van zijn neus tot aan zijn kin.

Hij blaast de pluisjes weg en maait geïrriteerd met zijn hand langs zijn gezicht. ‘Kap ‘es!’

Ik zucht opnieuw en leg mijn hoofd in het kommetje van zijn oksel. De mengeling van zweet en deodorant roept de neiging bij me op om in zijn vlees te bijten. Ik weersta de verleiding en vlij me tegen hem aan.

Hij slaat zijn linkerarm om me heen en kust vluchtig mijn kruin.

Ik kus zijn kin. Wel tien keer. ‘Zou het niet heerlijk zijn als we dit elke dag kunnen doen?’ Ik draai mijn hoofd om hem aan te kunnen kijken.

Hij reageert niet.

‘Zo samen? Iedere dag? Lijkt me heerlijk. Jou niet?’

‘Hmm,’ bromt hij vaag.

Er komt een rebels gevoel in me naar boven. ‘Samen ontbijten, samen thuiskomen na een werkdag, samen de weekenden in. Joos? Lijkt jou dat niet zalig?’

Opnieuw gaat er één oog open. Als hij mijn afwachtende, gespannen blik ziet, gaat ook de andere open. Hij trekt zijn arm onder me vandaan en richt zich op tot zit.

Ik lig naar zijn rug te kijken en probeer te lezen wat zijn lijf vertelt.

‘Britt, serieus? Alweer? Volgens mij hebben we het hier pas nog over gehad, weet je nog?’

Ik staar naar zijn achterhoofd. Hij klinkt geërgerd. Toch neem ik het risico. ‘Ja, weet ik wel, maar ik bedoel: het heeft voor ons allebei toch voordelen? Oké, jij moet iets verder reizen naar je werk, want het is natuurlijk het meest voor de hand liggend om in mijn huis te gaan wonen, aangezien ik een huis met tuin heb en jij een appartement op de derde verdieping, maar dan zijn we wel samen. Dan kunnen we…’ ik aarzel even, me bewust van het risico dat ik neem, ‘wat meer aan onze toekomst bouwen.’

Met een ruk draait hij zich om, zodat hij me aan kan kijken. Zijn ogen vlammen. ‘Wat bedoel je daar nou weer mee? Het gaat toch prima zo?’

Ineens voelt het heel kwetsbaar om nog op mijn rug te liggen, terwijl hij met zijn boze hoofd boven me uittorent. Ik richt me op, zodat ik naast hem kom te zitten. Er schiet een kronkel in mijn buik. Het is net alsof mijn mond een eigen leven leidt. Verbijsterd hoor ik mezelf zeggen: ‘Joos, ik ben drieëndertig, jij bent bijna negenendertig. We zijn geen twintigers meer. Hoelang willen we nog zo halfjes aan doen? Ik wil een leven met jou. Ik wil je bij me.’ En ik wil een kind! schreeuw ik er achteraan. Godzijdank bijt ik op tijd op mijn tong en galmen die woorden alleen maar door mijn hoofd.

Ik durf hem niet aan te kijken. Ik voel dat hij naar me kijkt; me opneemt met zijn zwijgende, peilende blik. Ik voel mijn hart bonken, terwijl ik uitgebreid mijn tenen bestudeer.

‘Britt, ik hou van je, waarom is dat voor nu niet genoeg? Ik geef je tijd, ik geef je liefde, maar ik geef je ook vrijheid en ruimte. Is dat dan niks waard?’

Ik denk na over wat hij zegt. Het zit me niet lekker dat hij vindt dat ik blij en dankbaar moet zijn voor iets dat hij me geeft, zonder dat hij me ooit gevraagd heeft of dat wel is wat ik nodig heb. Als er iemand in onze relatie is, die vrijheid en ruimte wil, dan is hij dat wel. Wat hij als empathisch ervaart, voelt voor mij als egoïsme. Al wat ik wil, is hem bij me hebben, elke dag en stappen maken in onze relatie. Ik kijk naar hem opzij om te trachten hem dat tactisch duidelijk te maken. Als ik zijn ogen zie, verdampen de woorden op mijn tong al voordat ik ze heb uitgesproken. Zijn blik is grimmig en vermoeid tegelijk. Onmiddellijk word ik gegrepen door een niet te negeren verlangen om hem te sussen. Ik leg mijn handen om zijn gezicht en kus hem.

Een fractie van een seconde aarzelt hij, dan hapt hij gretig toe.

Met onze voorhoofden tegen elkaar kijk ik in zijn smeltende ogen.

Ik zucht.

Hij zucht.

Ik schiet in de lach.

Hij duwt me achterover op het kleed en komt met een scheve grijns schuin op me liggen om me opnieuw te kussen.

Een mengeling van vlinders en een vretend, onbevredigd gevoel wervelt door me heen.

Hiermee is de kous af; hij is opgelucht en ik heb toegegeven. Dit was het dan weer voorlopig, weet ik. De komende tijd zal hij er niks meer over willen horen. Als ik hem niet wil wegjagen, moet ik zwijgen. Wanneer hij zijn lippen op de mijne perst, vraag ik me even zuur af of hij dit doet uit verlangen naar mij of enkel uit verlangen om mij de mond te snoeren.

6

Terugblik Julia

zondag 30 juni 2013

Ik schrik wakker van het gordijn dat ruw wordt opengetrokken en knipper met mijn ogen.

In het zonlicht dat overvloedig naar binnenstroomt, staat Salomé met een stralend gezicht naar me te kijken. Met de zon in haar rug is ze net een engel. ‘Mama, kijk nou. De zon schijnt, eindelijk! Wat gaan we doen vandaag, wat gaan we doen?’ Ze springt een paar keer op en neer en neemt dan een snoekduik op het bed, zodat ze precies tussen Marc en mij belandt.

Ik gaap uitgebreid en rek me uit. ‘Uitslapen in ieder geval niet, begrijp ik.’

Het slaperige, warrige hoofd van Marc verschijnt van onder de dekens. ‘Is het alweer ochtend? Niet te geloven,’ bromt hij.

‘Het is al negen uur, kom nou, we gaan kosantjes maken, papa, dat heb je beloofd.’ Salomé trekt aan Marcs arm.

Marc laat zich als een lappenpop uit bed vallen en kreunt alsof het hem allemaal te veel wordt.

Salomé slaakt een oerkreet en stort zich bovenop hem. Even later rolt ze gierend over de grond, wegduikend voor Marcs handen die twee monsters zijn geworden.

Ik stap uit bed en loop naar het raam. Wat een veelbelovend uitzicht. Na heel wat regenachtige, koude dagen ziet dit er ineens een heel stuk beter uit. Ik open het raam en snuif de frisse lucht op. ‘Wat een heerlijke dag, daar moeten we van genieten.’

Salomé springt weg van Marcs rechterhand en krabbelt overeind. Hijgend komt ze naast me staan. ‘Zei ik toch?’ Ze slaat haar arm om mijn been en begraaft haar neus in mijn zij.

Ik kroel door haar krullen. ‘Wat zou je willen doen vandaag?’ Ik kijk op haar neer en zij kijkt blij verrast naar me op.

‘Mag ik kiezen?’

‘Jij mag kiezen.’

Ze kijkt even twijfelend van mij naar Marc. Dan weet ze het. ‘Een picknick!’ roept ze, wild op en neer springend. ‘Een picknick, een picknick, een picknick!’

Ik kijk vragend achterom naar Marc, die nog op de grond ligt in een wirwar van dekbed en semi-onnozel naar me opkijkt. Ik grijns. ‘Oké, een picknick gaat het worden. Trek je kleren aan, dan kunnen we daarna de mand gaan vullen.’

Salomé trekt joelend een sprintje naar haar kamer waar ik haar even later vrolijk tegen haar knuffels hoor zeggen dat ze al-le-maal mee mogen met de picknick.

‘Niks daarvan, Salomé, je mag er ééntje kiezen!’ roep ik, terwijl ik het picknickkleed uit een stoffige mand trek. Ik hoor haar zachtjes mopperen.

Niet veel later zitten we op de fiets. Marc fietst voorop met de mand met versgebakken broodjes en croissantjes achterop, waardoor ik continu omringd word door een heerlijke geur.

Mijn maag rammelt.

Salomé zit bij mij achterop. Ze heeft haar armpjes om me heen geslagen en zingt zachtjes vrolijke liedjes met haar rechterwang tegen mijn rug.

Ik lach heimelijk om haar fonetische Engels.

De warmte van haar wang dringt door mijn jas heen.

Ik snuif diep in. Mijn hart zwelt van geluk. Dit is het, denk ik euforisch, beter wordt het niet. De liefde van mijn leven die voor me uit fietst en onze draak van een dochter bij mij achterop.

‘Mam, kijk daar! Daar wil ik!’ Salomé wijst naar een weilandje iets verderop.

Het veldje loopt langzaam af richting het water en vlak aan het water staat een prachtige treurwilg die schreeuwt om gezelschap.

Ik roep Marc, die achteromkijkt. Ik wijs naar de boom.

Hij steekt zijn duim in de lucht en gooit slingerend zijn stuur naar links. We fietsen het weiland in.

Salomé schaterlacht om het gehobbeldebobbel en humt monotoon mee op het ritme.

Als het niet langer gaat, til ik haar uit het fietszitje en reik haar knuffelhond Bello aan, die de reis in mijn fietsmandje heeft doorstaan. Het laatste stukje ploeg ik voort met de fiets aan de hand.

De grond is nog verzadigd van de regen die de afgelopen dagen overvloedig is gevallen.