Drijfzand

Bibi Boom

Drijfzand

Bibi Boom

“Drijfzand”

Bibi Boom

1e druk september 2016

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Frank Puts

Illustratie omslag: Saviël

ISBN 978-94-92115-11-9

ISBN 978-94-92115-76-8 E-book

NUR 305

©2018 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Hoofdstuk 1

Florian

Het informatiebord in de centrale hal van vliegveld Heathrow toont een eindeloze lijst met aankomende vluchten. Mijn ogen glijden over de regels tot ze blijven rusten op de tekst die ik zoek: 7:20 – Amsterdam – KL1001 – Landed. Perfecte timing. Bijna had ik me verslapen vanochtend. Mijn laatste dag bij het dierenasiel in Londen, waar ik vier weken lang vrijwilligerswerk heb gedaan, werd afgesloten met een afscheidsfeestje. Mijn collega Colin had voor drank en hapjes gezorgd en toen ik eindelijk in bed kroop, begon het al licht te worden.

Erg zal ik het niet missen. Het werk viel me tegen en als Colin er niet was geweest, was ik misschien al voortijdig naar huis gegaan. Ik miste Donna, mijn vriendin. Mijn chick, zoals Colin zou zeggen. Maar opgeven was er niet bij, onder geen beding geef ik moeder gelijk. De afgelopen vier weken huurde ik een kamer achter het asiel. Kamer is een te groot woord: het was een muffig hok zonder ramen. Het tapijt was waarschijnlijk ooit beige, maar had nu een onbestemde kleur bruin. En in de piepkleine badkamer maakten de stralen van de douche meteen de toiletzitting schoon. Er hing dezelfde geur als in de rest van het gebouw, de stank van dierlijk angstzweet.

De eerste nacht heb ik van pure ellende overwogen om in de open lucht te gaan slapen. Een kartonnen doos onder een Londense brug leek aanlokkelijker dan deze smeerboel. Maar het was al laat en net begonnen met regenen. Na amper te hebben geslapen – in mijn fantasie hoorde ik voortdurend muizen en kakkerlakken achter het behang kruipen – ben ik vroeg opgestaan om bij de eerste de beste winkel schoonmaakmiddelen te kopen en heb ik de rest van de dag doorgebracht met schrobben en luchten. Tegen jaren van vervuiling was zelfs het beste schoonmaakmiddel niet bestand. Toen ik Donna een foto stuurde van mijn onderkomen, kreeg ik binnen tien minuten bericht terug. Moeder stond erop dat ik een hotelkamer nam met haar creditcard, appte ze. Maar ik wilde me niet laten kisten en zou bewijzen dat ik best voor mezelf kan zorgen. Haar hulp had ik niet nodig. Dat heb ik geweten.

Het flesje water dat ik had meegenomen, is nu leeg. In de tijd dat ik hier heb zitten wachten, nam ik telkens weer een slokje. Niet omdat ik dorst had, maar uit gewoonte. Als een nerveuze tic. Het gevolg is dat mijn blaas inmiddels op springen staat. De rode cijfers van de digitale klok in de aankomsthal verspringen van twintig over zeven naar eenentwintig over zeven. Het vliegtuig moet nog taxiën naar de gate, het duurt wel even voordat Donna hier is.

Ik sta op en ga naar het toilet. De ruimte is verlaten. Langs de lange wand hangen wel twintig urinoirs op een rij, blinkend wit. Het wordt hier wel goed onderhouden. Ik passeer de rij en kies de aller-achterste pispot uit. Juist rits ik mijn gulp open als drie mannen luid pratend binnenkomen. Alle drie dragen ze een slonzig vest, een spijkerbroek met gaten op de knieën en zware legerkisten. De achterste twee hebben elk een matje in hun nek, de voorste is kaalgeschoren, zo glad als een biljartbal. Ze lijken zo uit een woonwagenkamp te zijn weggelopen. Wat een gajes.

‘Zegt die Engelsman tegen die Schot: ‘Hé, hoe komt het dat jij acht stralen hebt?’’ De middelste kerel krijgt de woorden met moeite over zijn lippen. De dubbele tong waarmee hij spreekt en zijn onvaste houding wijzen erop dat hij strontlazarus is. Zijn ze zo vroeg begonnen met drinken of zijn ze nog wakker van de vorige nacht?

De kale loopt door naar achteren en passeert net als ik de lange rij pisbakken tot hij aankomt bij het urinoir direct naast mij. Hij ritst zijn gulp open en begint met veel gekletter te plassen. Het spat alle kanten op. Vol ontzetting staar ik de man aan. Wat krijgen we nou? Negentien pisbakken vrij en je kiest uitgerekend die naast mij? Het scheelt niet veel of ik krijg zijn spetters op mijn kleren. De kale beantwoordt mijn blik met een brede grijns. De twee matjes hebben inmiddels ook een plek gevonden, maar houden wat meer afstand, van mij en van elkaar, zoals het hoort.

‘Zegt die Schot: “Oeps, gulp vergeten open te doen...”,’ besluit Matje één zijn mop. Een clou waar geen touw aan vast te knopen is. De anderen reageren niet, zij volgen hem kennelijk ook al lang niet meer. Matje één kijkt zijn maten verwachtingsvol aan, maar de beoogde lach blijft uit. Dan verbreekt Matje twee de stilte: ‘Heb je die blonde gezien bij die ene bar? Wat een tieten had die. Daar wil ik wel overheen.’

‘Nee man,’ reageert Biljartbal, zonder zijn blik van mij af te wenden. Ik voel me vreselijk ongemakkelijk en krijg er geen druppel uitgeperst. Toch is mijn blaas nog altijd vol. Ik overweeg het urinoir te laten voor wat het is en een van de hokjes in te duiken, maar dat komt over als angst en ik ben vastberaden me niet te laten kennen. ‘Ik durf te wedden dat die slet het met iedereen doet. Je weet niet waar ze allemaal geweest is.’

Biljartbal schudt een paar keer, trekt zijn rits dicht en veegt zijn handen af aan zijn broek. Dan staart hij mij aan. Ik beantwoord zijn blik en probeer niet te knipperen. Mijn ogen branden, maar ik geef me niet gewonnen. Biljartbal richt zijn blik een halve meter lager en grinnikt.

‘Wat ik al dacht. Geen druppel.’

Joviaal klopt hij me op de rug en wendt zich af. Zonder omkijken loopt hij naar de uitgang van het toilet. De twee matjes volgen zijn voorbeeld en verlaten het toilet zonder hun handen te wassen. Sissend laat ik mijn adem ontsnappen. Ik had niet eens in de gaten dat ik die al die tijd had ingehouden. Wat een stelletje aso’s. Je zou er maar een hele vlucht naast moeten zitten.

Wanneer ik terugkeer naar de aankomsthal is mijn zitplekje ingenomen door een Aziatisch gezin. Een man en een vrouw zitten op de bank waar ik daarnet zat en een drietal uitwisselbare kinderen knielt aan hun voeten op de vloer. Ik kijk de ruimte rond. Nergens anders plek. Dat moet er nog bijkomen. Zuchtend laat ik me met mijn rug tegen een pilaar op de grond glijden. Amper zit ik, of de vrouw opent haar tas en tovert vijf kartonnen bakjes tevoorschijn die ze aan haar gezin uitdeelt. Wanneer de kinderen hun bakjes openen, drijft er een geur door de aankomsthal die zijn weerga niet kent. De etenslucht doet mijn maag omkeren. Deze weeïg zoete stank is te veel voor me op dit voege uur, na een nacht met te weinig slaap en te veel drank. Het gezin lijkt nergens last van te hebben, die eten met veel smaak hun warme ontbijt op wat gepaard gaat met smakgeluiden. Ik voel me hoe langer hoe ongelukkiger worden, maar er is geen ontsnappen aan. Lekker begin van mijn dag.

Even sluit ik mijn ogen en probeer aan iets leuks te denken. Meer dan ooit verlang ik naar het lange weekend met Donna dat nu volgt. Vier dagen in een kasteeltje in Schotland, waar een sauna, stoombaden en massages op ons wachten. Toen we de vakantie boekten, was ik sceptisch. Zo’n spa-resort-kuuroord-gebeuren is eigenlijk niks voor mij, echt zo’n wijvending. Maar Donna wilde het zo graag en ik heb toegegeven. Zolang ik maar tijd met mijn meisje door kan brengen, vind ik alles goed. We doen de laatste tijd veel te weinig samen, naar mijn zin. Vroeger waren we onafscheidelijk, maar de laatste maanden zien we elkaar nauwelijks nog. Dat ik mijn eindexamen opnieuw moest doen en zij al ging werken, dreef geleidelijk aan een wig tussen ons. Onze levens zien er zo anders uit dat de kloof alleen maar dieper lijkt te worden. Maar dat is niet het enige, er zit iets onderhuids dat ik niet kan benoemen. Soms is het alsof Donna dezelfde niet meer is.

Ik mis de oude Donna en wil dat we weer gewoon terug konden naar hoe het vroeger was. Al moet ik ervoor naar een Schots kasteeltje. Zolang we maar tijd samen kunnen doorbrengen zonder invloeden van buiten. En nu ik aan het idee gewend ben om dagenlang te poedelen, komt het me niet eens zo slecht voor. Nog even en dan staat ze voor mijn neus en kunnen we lekker gaan ontspannen. Daar ben ik na alle ontberingen wel aan toe.

Mijn doel is bereikt. Wat zal moeder zich hebben zitten opvreten thuis. Zij die van comfort, luxe en decadentie aan elkaar hangt. Eindelijk heb ik haar een hak gezet. Door niet te doen wat zij wil, door haar eens niet mijn leven te laten besturen. Als kind had ik al nooit iets aan haar. Altijd had ze het te druk, haar carrière is haar altijd dierbaarder geweest dan ik. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit met mij gespeeld heeft of zich op welke manier dan ook met mij bezig heeft gehouden. Nee, dat deed vader altijd. Met hem heb ik lief en leed gedeeld.

Zonder er bewust van te zijn, strijk ik over het sikkelvormige litteken dat onder mijn oog begint en de lijn van mijn kaak volgt. Vader nam me mee naar de speeltuin en later naar musea en de bioscoop. Hij was er altijd voor me en toen ineens niet meer. De échte wrijvingen met moeder begonnen pas sinds zijn veel te vroege dood. Mijn wereld stortte in en ik kanaliseerde mijn verdriet en mijn woede door me van alles af te wenden. De hobby’s die ik ervoor had gehad, interesseerden me niet meer. De klasgenoten, van wie ik dacht dat het mijn vrienden waren, lieten me in de steek en ik ruilde ze in voor een groep non-conformisten, die rebelleerden tegen de maatschappij van schone schijn en onverschilligheid. Ik verfde mijn haar zwart, verruilde mijn fleurige kleren voor zwarte en nam zelfs een wenkbrauwpiercing. Dat laatste was vooral bedoeld om mijn moeder te stangen. Ik kon er met mijn verstand niet bij dat ze zich zo gemakkelijk over de dood van haar man heen kon zetten en het leven gewoon oppakte alsof er nooit iets was gebeurd. De enige die bleef, was Donna. Al vanaf dat we vijftien waren, zijn we onafscheidelijk en ik kan me geen leven voorstellen zonder haar. Ze heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund, ook in de donkerste momenten van mijn leven.

Mijn school verwaarloosde ik en in mijn somberheid kon het me niets schelen dat ik mijn examenjaar over moest doen. Wat deed het er allemaal nog toe? Donna haalde het hare wel en kreeg een zomerbaantje aangeboden bij moeders stylingboetiek, dat ze met beide handen aangreep. Het zomerbaantje werd een vaste aanstelling en bezorgt Donna de ervaring die ze nodig heeft om haar ambities als modeontwerpster te vervullen. Langzaam maar zeker trekt moeder mijn vriendin verder naar zich toe tot ze zo vast zit dat ze er niet meer weg kan. Maar niet voor lang meer. In februari word ik twintig en komt het trustfonds vrij, dat mijn vader mij heeft nagelaten. Zodra ik dat geld tot mijn beschikking heb, kopen Donna en ik een eigen appartementje en is ze niet meer financieel afhankelijk van die heks.

Stijf geworden van de harde vloer krabbel ik overeind. In de beweging haakt mijn voet in een van de hengels van mijn tas en met een boog zwiept hij door de lucht en landt hard op de tegelvloer. Er klinkt een geluid als van kneuzend blik gevolgd door gesis en gepruttel. Mijn cola! Het blikje dat ik uit de automaat had getrokken bij aankomst op het vliegveld, voor als Donna aankwam, was ik helemaal vergeten. Met een ruk trek ik de rits van mijn tas open en het blikje wentelt vanzelf naar buiten, aangedreven door de kracht van het schuim dat gewelddadig uit de gesprongen opening spuit.

Het blikje rolt over de vloer en trekt een kleverig spoor door de aankomsthal. Alsof ik een ontsnapt dier probeer te vangen, ren ik achter het blikje aan om het te grijpen voordat het nog meer schade aanricht. De inhoud van mijn tas zal wel aan elkaar plakken. Mijn kleren en mijn boeken. Dan krijg ik het weerbarstige onding eindelijk te pakken. Het is al bijna leeg. Ik richt me op en smijt het in de dichtstbijzijnde afvalbak. Ik draai me om. Een plakkerige, natte slang van colaschuim tekent zich af tegen de verder blinkend schone tegelvloer. De andere wachtenden kijken me aan met een mengeling van leedvermaak en verontwaardiging over de troep. Alleen het Aziatische gezin lijkt zich niet aan de rommel te storen. Hun maaltijd is inmiddels verorberd, maar de vloer om hen heen is bezaaid met gebruikte eetstokjes, tandenstokers, servetjes en geknoeid voedsel.

Beschaamd keer ik terug naar mijn plekje bij de pilaar, waar mijn tas nog verloren ligt. Terwijl ik buk om de schade aan mijn spullen op te nemen, zie ik al een schoonmaakster aansnellen om mijn troep op te dweilen. Dankbaar en gegeneerd glimlach ik naar haar. Het is een verwrongen glimlach, als een boer met kiespijn. Ze knikt begripvol terug en lijkt het me niet kwalijk te nemen.

De vader van het gezin staat op, pakt twee van zijn kinderen bij de arm en sleurt ze aan de kant om ruimte te maken voor de schoonmaakster zodat zij ook hun rommel op kan ruimen. Zijn vrouw blijft zitten en morrelt wat in haar tas. Ze pakt er iets uit en geeft het aan de man. Die loopt op mij af en reikt het me aan. Een blikje cola. Zijn blikje cola. Met stomheid geslagen staar ik de man aan. Hij beweegt zijn hand en knikt naar me alsof hij wil zeggen: hier, neem het dan aan. Aarzelend pak ik het blikje uit zijn uitgestoken hand. Wat aardig. De man richt zich weer op en zonder iets te zeggen, draait hij zich om en gaat weer bij zijn gezin zitten. Onthutst blijf ik zitten met het blikje in mijn hand. Het ziet er net uit als een normaal blikje cola, maar dan met Chinese tekens erop. Zelfs de vorm van het logo lijkt net echt. Een wildvreemde die mij zomaar helpt. Dat zoiets nog bestaat! Daar kan moeder een voorbeeld aan nemen.

Sinds moeder Donna in haar web heeft gevangen, is het voorgoed mis tussen ons. Elke week hebben moeder en ik wel een keer knallende ruzie en in de tijd daartussen zwijgen we elkaar dood. We wonen in hetzelfde huis, maar leven volledig langs elkaar heen. Zij vraagt me niet wat ik uitvreet en ik bemoei me niet met haar bezigheden. Maar als ze weer eens het bloed onder mijn nagels vandaan haalt met haar oppervlakkige kijk op de wereld en haar pedante manier van doen, drijft ze me tot woedeaanvallen. Dan wordt het zwart voor mijn ogen en vliegt het servies door de kamer. Donna is de enige die me overeind houdt en haar laat ik niet van me afpakken. Zij alleen kan mijn woede bekoelen. Gelijk op de eerste dag dat Donna bij mij op school kwam, was het raak. Een week lang hebben we om elkaar heen gedraaid en daarna was het dik aan. Donna bood me de onvoorwaardelijke liefde die ik sinds vaders dood meer dan ooit nodig had. En nu probeert moeder haar voor haar karretje te spannen. Ik vloek binnensmonds, mijn vuist om het colablikje gebald. Nog een maand of acht en dan is het voorbij, dan kan ik Donna eindelijk met moeder laten breken. Voor eens en voor altijd.

Ineens komen er mensen in beweging. Er gebeurt iets. De deuren gaan open en een meute mensen met koffers stroomt naar buiten. Net als de andere wachtenden veer ik overeind en kom naderbij, tussen de drommen mensen door loerend of ik Donna ergens zie. Een ogenblik denk ik Donna te herkennen, maar het is een ander meisje met steil blond haar.

De stroom mensen wordt dunner en een angstig voorgevoel bekruipt me. Het is alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Er komt niemand meer door de deuren en een glimp die ik van de bagagehal erachter opvang, doet vermoeden dat er ook niemand meer komt. Als een kip zonder kop zigzag ik door de ontvangsthal. Waar is ze? Misschien is ze me voorbijgelopen in het gedrang. Maar nergens is een spoor van Donna. Er moet iets vreselijk mis zijn gegaan. Donna heeft haar vliegtuig toch niet gemist? Als ik mijn telefoon uit mijn achterzak vis, zie ik dat deze nog uitstaat. Nadat de wekker van het toestel voor de derde keer afging, heb ik hem waarschijnlijk per ongeluk uitgezet. Domkop. Het logo verschijnt als ik op het knopje druk en het opstartmelodietje klinkt. Schiet op, stom ding.

Nadat ik mijn pincode intoets, verschijnt een symbooltje van een nieuw WhatsAppbericht. Het is al om zeven uur vanochtend verstuurd. ‘Wat tussen gekomen. Bel me.’ Typisch Donna. In het echt klinkt ze ook altijd alsof ze in sms-taal spreekt.

Onmiddellijk druk ik op de snelkiestoets met Donna’s portret en de telefoon gaat over. Dan springt het op de voicemail. Nijdig druk ik het gesprek weg en bel naar de boetiek van mijn moeder. Die weet hier vast meer van. Vrijwel direct wordt er opgenomen.

‘Styling Lasalle, goedemorgen, met Donna.’

‘Donna! Wat doe je daar nog? Hoezo, er is iets tussengekomen?!’ roep ik zo hard dat de omstanders in de aankomsthal in mijn richting kijken.

‘Milaan. Mag mee met mevrouw Lasalle naar een mode-event.’

‘Hoe kan het ook anders, verdomme. Ik had kunnen weten dat ze zoiets zou flikken.’

‘Maar, Flo. Ben je niet blij voor me? Unieke kans!’

Tranen schieten in mijn ogen. Natuurlijk snap ik dat dit een uitgelezen kans voor haar is om een kijkje achter de schermen te nemen, ervaring op te doen en haar netwerk uit te breiden. Het lukt me alleen niet om blij voor haar te zijn. Niet nu ik me zo op haar komst naar Londen had verheugd.

‘Voor hoe lang heeft ze je gestrikt?’ is het enige wat ik kan uitbrengen.

Er klinkt een kleine aarzeling. ‘Twee weken…’

‘Wat? En onze vakantie dan? Luister, Donna, jij stapt nu op dat vliegtuig of ik ga alleen.’

‘Flo, sorry. Ik stond op het punt...’

‘Hou maar op. Er is me een heleboel duidelijk geworden.’ Moeder is nu echt te ver gegaan en Donna ziet niet in dat ze gewoon gebruikt wordt. ‘Veel plezier in Milaan,’ voeg ik er sarcastisch aan toe. Dan smijt ik met een grote zwaai mijn telefoon door de aankomsthal. Het ding zeilt door de lucht, slaat met een klap tegen een plantenbak aan en springt in duizend onderdeeltjes uit elkaar. Een nietsvermoedende toerist vliegt van schrik opzij en slaakt een verwijfd gilletje. De bewaker die bij de muur staat, is gelijk alert. Zijn hand glijdt in een reflex naar zijn wapen. Maar als hij ziet wat het lawaai veroorzaakte, ontspant hij.

Wat een smerige rotstreek van moeder. Dit zet ik haar betaald. Donna kan er natuurlijk niets aan doen, ze wordt gewoon gemanipuleerd om mij te treiteren en heeft het zelf niet door. Zij heeft alleen oog voor haar carrière. Nog even en ze wordt net als moeder. Een cold-hearted fashionbitch.

Ontmoedigd plof ik neer op een zitbank in de aankomsthal. Grondiger kan mijn dag niet verknald zijn. Het is altijd hetzelfde liedje met moeder. Als zij zich eenmaal in iets of iemand vast heeft gebeten, laat ze nooit meer los. Donna blijft er werken, zolang moeder dat wil.

Aan de andere kant besef ik dat er zonder Donna eigenlijk niets van de vakantie overblijft. Wat is er nu aan, om in mijn eentje in zo’n kasteel te zitten? Maar wat dan? Teruggaan naar het dierenasiel zie ik niet zitten. Dan is het enige dat overblijft toch terug te gaan naar huis. Nee, dat zou een te grote afgang betekenen. Als ik met hangende pootjes terugkeer, heeft moeder gewonnen. Bovendien, wat moet ik daar uitvoeren? Donna is er toch niet. Bijna wens ik dat ik voor die twee weken van de aardbol kan verdwijnen.

Voorovergebogen, met mijn ellebogen op mijn knieën steunend en met mijn gebalde vuisten tegen mijn slapen, zit ik in de grote aankomsthal. Te midden van zoveel mensen en toch zo onvoorstelbaar alleen. Opeens open ik mijn ogen met het gevoel dat er iemand heel dichtbij staat. Het eerste dat ik zie zijn twee paar leren sandalen. Twee mensen, op nog geen meter van me vandaan.

‘Problem?’ Hoor ik boven me. ‘Zit je in de problemen? Misschien kunnen wij je helpen.’

Verbaasd kijk ik op en zie twee mensen van mijn leeftijd voor me staan, een jongen met een blozend gezicht en blond haar en een meisje met prachtige rode lokken die over haar schouders golven. Beiden kijken me ernstig aan, alsof ze echt van plan zijn mij te helpen. Hoewel de adrenaline van mijn driftbui is weggeëbd, ben ik eerst geneigd ze af te snauwen. Is mijn uiterlijk soms niet afschrikwekkend genoeg om met rust gelaten te worden? Waar bemoeien ze zich eigenlijk mee? Zien ze niet dat ik een klotedag heb? Maar het heeft geen zin om onbeschoft te zijn. Deze mensen lijken oprecht geïnteresseerd, iets dat je niet veel meer tegenkomt vandaag de dag.

‘Bedankt voor het aanbod, maar ik denk niet dat jullie me kunnen helpen.’

‘Ben je iemand kwijt?’

‘In zeker zin wel...maar niet hoe jij het bedoelt.’

Het meisje houdt haar hoofd scheef en kijkt me aan. ‘Heb je geldproblemen?’

‘Ik heb negenennegentig problemen, maar geld is er niet een van,’ lach ik schamper. Het meisje kijkt me bevreemd aan – wat ziet ze er toch naïef uit, net een Jehova’s getuige – maar de jongen lacht mee. Kennelijk herkent hij de referentie aan Jay-Z wel. Geld is het enige waar mijn moeder scheutig mee is, alsof ze daarmee mijn liefde kan kopen. ‘Nee, als jullie mijn moeder in een diep gat in de grond kunnen laten verdwijnen en mijn vriendin hiernaartoe kunnen toveren, is het een ander verhaal.’

‘Dat wordt lastig,’ zegt het meisje. Een spottende glimlach krult om haar lippen. Haar accent klinkt Amerikaans. ‘Mijn naam is Pepper, trouwens, Pepper McKinley.’

Ze steekt haar hand uit, die ik zachtjes druk, en ik noem mijn eigen naam. De jongen stelt zich voor als Lasse Nygaard uit Denemarken. Nu pas valt me op dat beiden nogal vreemd gekleed gaan. Lasse draagt een ongebleekt katoenen hemd en broek en Pepper een jurk van dezelfde stof. Ze heeft een gevlochten haarbandje met kralen om haar hoofd. Allebei dragen ze een leren koordje om hun nek waar iets aan hangt dat in de halslijn van hun kleding verdwijnt. Ze doen me denken aan hippies, die een tijdreis hebben gemaakt en een halve eeuw te laat zijn aanbeland.

‘We zijn op weg naar een evenement,’ vertelt Lasse. ‘Het is gratis. Heb je zin om mee te gaan?’

Peppers gezicht verraadt dat Lasse’s spontane aanbod niet helemaal gepast is. ‘Wat ben je weer lekker overenthousiast, Lasse. Florian heeft wel wat beters te doen dan ons gezelschap te houden.’

‘Nou, om eerlijk te zijn,’ onderbreek ik het gekibbel, ‘zijn al mijn plannen in het water gevallen. Ik zat me net af te vragen wat ik nu ga doen.’

‘O, wat is er gebeurd dan?’ vraagt Pepper. Weer die bezorgde blik. Hoofdschuddend wuif ik de vraag weg. ‘Lang verhaal. Daar wil ik jullie niet mee vermoeien.’

Pepper komt naast me zitten en pakt mijn hand vast. Een gebaar dat me het vertrouwen geeft dat ik haar alles kan vertellen wat ik op mijn hart heb. ‘Je valt ons niet lastig. We willen graag naar je luisteren.’

Lasse wipt onrustig van het ene been op het andere. ‘Laten we dat dan doen tijdens de busrit. Onze bus gaat al over tien minuten. Dat geeft je net genoeg tijd om een kaartje te kopen. Als je tenminste met ons mee wilt.’

‘Als jullie maar niet het gevoel hebben dat ik me aan jullie opdring…’ aarzel ik.

Pepper schudt verwoed haar hoofd. ‘Helemaal niet. Het lijkt ons leuk. Wij maken deel uit van een groep die zich juist inzet om mensen nader tot elkaar te brengen, The Green Man’s Chosen. Daar is het evenement ook voor opgezet.’ Ze trekt me overeind. ‘Kom, laten we je buskaartje gaan kopen. Dan kunnen we elkaar onderweg gelijk beter leren kennen.’

Het voorstel komt me nogal vreemd voor, maar dit tweetal is sympathiek en de bereidwilligheid om een luisterend oor te bieden, is iets waar ik al lange tijd naar verlang. Zelfs bij mijn zogenaamde vrienden heb ik dat niet gevonden.

Terwijl ik het buskaartje afreken, vraag ik me plotseling af of ik nu niet te hard van stapel loop. Een kwartier geleden kende ik deze mensen nog niet en nu ga ik zomaar met ze mee. Is dat niet erg onbezonnen? Aan de andere kant lijken het nette mensen en ik geniet van de welgemeende interesse. Bovendien ben ik geen kind meer. Wat kan er nu helemaal gebeuren?

Hoe langer ik erover nadenk, des te meer krijg ik het gevoel dat ik een goede beslissing neem. Het enige dat nu nog rest, is Donna opbellen en haar laten weten waar ik zit, maar dat komt later wel.

Hoofdstuk 2

Donna

Voor de derde keer in korte tijd gooi ik mijn smartphone op het bureau. Sinds Florian ons gesprek zo ruw afbrak, heb ik mijzelf bijna niet meer in de hand. Waarom neemt-ie nu verdomme niet op? Eigenlijk had ik wel kunnen raden dat het zo zou lopen. Toen mevrouw Lasalle mij vanochtend bij het krieken van de dag belde, werd ik verscheurd door twijfels. Enerzijds ben ik uitzinnig dat ik mee mag naar Milaan, maar aan de andere kant is het wel enorm lullig voor Flo. Ik voorspelde mevrouw Lasalle al dat haar zoon dit niet zomaar pikt, maar dat wuifde ze weg. Hij begrijpt heus wel hoe belangrijk dit voor me is, had ze gezegd. Bovendien komt mevrouw Lasalle op zo’n modeshow altijd handen tekort en kan ze mijn hulp goed gebruiken. Florian moet maar leren inzien dat de wereld niet om hem draait en dat ik mijn toekomst niet kan laten afhangen van de grillen van iemand die uitblinkt in onvolwassenheid. Tegen die laatste woorden wilde ik in opstand komen, maar anders dan Florian, ben ik niet zo van de gevatte opmerkingen.

Weer probeer ik te bellen, maar de telefoon schakelt gelijk over naar voicemail. Is zijn batterij soms leeg? Na de woordenwisseling heb ik hem een halfuurtje gegund om af te koelen. Meestal als Flo zo’n driftbui krijgt, valt een poosje later, nadat de adrenaline is gezakt, wel weer met hem te praten. Zo’n episode duurt nooit lang en als we gewoon even kunnen overleggen, komen we vast wel tot een goede oplossing. Maar dan moet hij wel opnemen.

Florian

‘Ik heb exact hetzelfde meegemaakt als jij.’ Pepper reageert als eerste op mijn verhaal. ‘Mijn moeder is net zo’n bitch als de jouwe. Excuse my French.’

Tijdens de twee uur durende busrit naar Amesbury heb ik Lasse en Pepper verteld over de relatie met mijn moeder. Of beter gezegd: het gebrek daaraan.

‘Ik kom uit New York en mijn moeder is alleen maar bezig met zien en gezien worden. Zelden had ze oog voor mij, alleen als ik iets fout deed. Toen ik zestien werd, was ik het zo zat dat ik besloten heb naar Schotland te gaan, naar mijn vader die daar vandaan komt en ernaar is teruggegaan toen ik klein was. Pas jaren na zijn vertrek begreep ik wat hem weggedreven had: mijn moeder. In Schotland ben ik in aanraking gekomen met The Green Man’s Chosen en heb ik mijn ware bestemming gevonden.’

‘Waar komt die naam eigenlijk vandaan?’ vraag ik om maar van het onderwerp moeders af te kunnen stappen.

‘The Green Man is een mythologische figuur, die in verschillende vormen voorkomt in talloze historische culturen. Maar de bekendste vorm is wel die van de Kelten. De Groene Man is een god van vegetatie en flora. Hij symboliseert het leven dat gevonden wordt in de natuur en de aarde zelf. Hij is de mannelijke tegenhanger van Moeder Aarde en staat voor het nieuwe leven, dat ook wel uitgelegd wordt als de wedergeboorte. Het leven is immers een eindeloze kringloop.’

‘Houden jullie dan ook zo van de natuur?’ vraag ik enthousiast.

‘Nou en of,’ antwoordt Lasse, ‘en als je straks ziet waar we naartoe gaan, snap je helemaal waarom. Nu ik daar eens in de zoveel tijd heen mag, is mijn leven enorm verbeterd.’ De blonde jongen glundert er zo bij, dat ik moeite heb om een gevoel van afgunst te onderdrukken. ‘Allemaal dankzij de druïdische cirkel.’

‘Wat voor cirkel?’

‘Dat leggen we je later wel uit. We zijn er nu bijna.’

De bus laat de snelweg achter zich en draait een afrit op. Aan weerszijden van de weg bevinden zich industriële gebouwen, die weinig inspiratie uitstralen. Mijn gedachten dwalen af naar Donna, die door haar eigen schuld achter is gebleven. Als ik zo meteen een telefooncel vind, probeer ik haar te bellen. Zonder mijn smartphone voel ik me naakt en kwetsbaar en ik heb spijt van mijn onbeheerste actie.

‘Mag ik misschien even jouw telefoon gebruiken om Donna te laten weten waar ik ben?’ vraag ik aan Lasse. Maar Lasse schudt zijn hoofd.

‘Ik heb er geen. Niemand van ons. De straling die zo’n ding afgeeft is kankerverwekkend. Wij blijven er liefst ver bij uit de buurt.’

Als we uit de bus zijn gestapt en onze bagage uit het ruim hebben gevist, zie ik een grauw gebouw dat de lokale bibliotheek blijkt te zijn. Voor de ingang staat een viertal telefooncellen.

‘Vinden jullie het erg om even op me te wachten?’

‘Nee, geen probleem,’ zegt Lasse. ‘Ons vervoer komt pas over een halfuur.’

De eerste telefooncel heeft een wit briefje over de hoorn. Defect, staat erop. De tweede heeft hetzelfde briefje. Lekker is dat. Wie gebruikt tegenwoordig ook eigenlijk nog telefooncellen. Die dingen worden niet onderhouden. Er kunnen maanden voorbijgaan voordat iemand merkt dat er één stuk is en er iemand voor komt om hem te repareren.

In de derde telefooncel hangt geen briefje. Hoopvol gooi ik een paar munten in de gleuf, die er aan de onderkant even hard uitkletteren. Als ik de hoorn aan mijn oor houd hoor ik geen enkel geluid. Geen kiestoon, niks. Mijn hoop is me in de schoenen gezonken als ik de vierde telefoon probeer. Mijn hart maakt een sprongetje als ik de hoorn aan mijn oor houd en een gezonde kiestoon hoor. De munten gooi ik in de gleuf en ze blijven dit keer zitten. Pas als mijn vingers de cijfertoetsen beroeren, realiseer ik me met een schok dat ik Donna’s mobiele nummer helemaal niet uit mijn hoofd ken. Al jaren zit ze direct onder snelkiestoets 1. Ik kan me niet herinneren in al die tijd ooit haar nummer daadwerkelijk in te hebben hoeven toetsen.

‘Shit,’ foeter ik hardop. Als ik achterom kijk, zie ik dat een ouderwetse boerenkar, getrokken door twee ossen, op de plek staat waar eerst de bus stond. Pepper en Lasse kijken onrustig in mijn richting, alsof ze me willen vertellen dat ik op moet schieten. Natuurlijk kan ik naar moeders boetiek bellen… Als ik daar het nummer van kende. Werktuigelijk glijdt mijn hand naar mijn achterzak, waar normaal mijn smartphone zit, om het nummer te googelen. Pas als ik de lege broekzak voel, dringt tot mij door dat ik het ding niet meer heb. Hoe lang duurt het voor die reflexen verdwijnen? In een flits zie ik de computers voor me die op Heathrow beschikbaar waren voor passagiers. Toen is het niet in me opgekomen om het telefoonnummer op te zoeken. Waarom zou het ook?

Onverrichter zake keer ik terug naar Pepper en Lasse.

‘Dit is Tiománaí,’ zegt Pepper. ‘Hij brengt ons naar het terrein van The Green Man’s Chosen.’

Net als Lasse en Pepper is Tiománaí gekleed in dezelfde wonderlijke kleding. In zijn geval beige en wit linnen. Tiománaí knikt naar me en gebaart dat ik naast hem op de bok moet komen zitten. Lasse, Pepper en vier anderen klimmen achterin de ossenkar. Zodra iedereen zit, laat Tiománaí de teugels vieren en de ossen zetten zich schokkerig in beweging.

Donna

Sinds die laatste mislukte poging om Florian te bellen, heb ik mezelf zo op stang gejaagd, dat er niets maar dan ook niets meer is dat mij van mijn voornemen af kan brengen. Als Florian eindelijk belt, zeg ik hem hoe zeer het me spijt dat ik hem voor lul heb laten staan op Heathrow. Vervolgens zeg ik hem dat ik, zodra ik terug ben uit Milaan, het eerste het beste vliegtuig pak naar Londen en we alsnog aan ons ontspanningsweekend beginnen.