Anders kind

Anders kind

Monique Kroezen

Anders Kind

Monique Kroezen

1e druk september 2018

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Jen Minkman

Auteursfoto: Jeroen Mies

ISBN 978-94-92115-68-3

ISBN E-book 978-94-92115-81-2

ISBN luisterboek 978-94-

NUR 301

©2018 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

But still we are free,

No one tells the wind which way to blow

(Moody Blues)

Dankwoord

Papa, Jean-Pierre, Justin

Jullie liefde is altijd mijn goede richting

Mama en Marleen, voor de logeerpartijtjes als ik wilde schrijven. Julian, Tessa, Nick, jullie grote vertrouwen, mijn kanjers.

Joop, jij bent goud. Lieve Iet, voor de sloten koffie en wijn. Je rust en luisterend oor. Wij begrijpen elkaar. Monique, Marnix en Klaas voor jullie feedback. Nico, voor je informatie over de zaadveredeling. Elly, ik leer van jou, wakker in Vlieland is ons lot.

‘Anders Kind’ is een roman gebaseerd op enkele feitelijke waarheden. Elke vorm van herkenning is echter niet mogelijk, afgezien van de informatie over Jesse. Geniet van dit bijzondere verhaal, ik heb het geschreven in liefde voor mijn zoon.

Proloog

Ik had je zo graag leren lopen,

rennen, voetballen op het veld.

Fietsen en alle zo gewone dingen,

je over van alles en nog wat verteld.

Ik had je zo graag leren zwemmen,

of achterop mijn fiets naar school gebracht.

Je zien zitten in de kring,

Waar je kattenkwaad met vriendjes bedacht.

Ik had je zo graag meegenomen,

overal naartoe, want je hoort er ook zo bij.

Je de wereld laten zien, samen reizen.

Van vakantie met ons word je heel blij

Maar wat ik wil, doet niet ter zake,

jij bepaalt het tempo en je vertrouwen is intens.

Genieten doe je zeker, jij mist niets,

wat had ik graag...

Je bent het toch,

gewoon een gelukkig mens!

1

De warme stralen van de douche zoeken een weg over mijn dikke buik. Het is alsof ze achterelkaar aan rennen, als kleine kinderen die krijgertje spelen. Ik zou zo graag even met ze meedoen en de angst die telkens opnieuw de kop opsteekt, vertrappen onder de zolen van de kinderschoentjes. Met mijn beide armen koesterend om mijn buik, wens ik dat ik hier voor altijd mag blijven staan. Ik draai resoluut de kraan dicht en droog me af met de naar wasserette ruikende handdoek. Een weeïg en steriel geurtje dat mijn onzichtbare angst alleen maar aanwakkert.

Op de automatische piloot trek ik het operatieschort aan dat al klaar hangt en loop naar mijn bed in de ziekenhuiszaal. Er ligt nog een andere vrouw die ook wacht op een keizersnede. Zo gauw ik klaar ben, mag zij me aflossen. Ze kan bijna niet wachten om haar eerstgeborene te verwelkomen en ze ratelt over niets anders. Als ik in mijn bed wil gaan liggen, begint ze opnieuw.

‘Heb jij ook Pampers gehaald toen ze vorige week in de aanbieding waren bij Harry ten Hove? Die supermarkt zit toch ook bij jou in de buurt? Het was echt een koopje, het tweede pak voor de helft van het geld. Meid, ik heb toch ingeslagen, de voorraadkast puilt uit, haha!’

Ik slaak een diepe zucht als ik haar hoor praten. Mens, houd je kop dicht, denk ik in stilte.

‘En mocht die kleine straks toch luieruitslag krijgen dan heb ik een pot Weleda crème klaarstaan, dat is zo’n heerlijke romige zalf voor die billetjes…’

De verpleegkundige die binnenkomt, trekt een gezicht naar me als ze de vrouw hoort tetteren. Met een ferme ruk schuift zij de gordijnen dicht rondom mijn bed. Ze opent de steriele verpakking van de katheter, maar het lukt haar niet om hem in te brengen.

‘U moet zich ontspannen, mevrouw Schut! Op deze manier gaat het niet.’

Ik probeer het uit alle macht, maar hoe moet je je in vredesnaam ontspannen als je zo intens bang bent? Terwijl de verpleegkundige mopperend zucht dat ze een collega gaat halen, omdat ik niet meewerk, doe ik mijn best om de opkomende tranen te verbijten. Op dat moment hoor ik Siem een van de verpleegkundigen groeten. Met een lach op zijn gezicht staat hij ineens naast mijn bed. Siem heeft geen weet van mijn angst. Als je er niet aan denkt, dan is het er niet, zegt hij altijd. Die enige keer dat ik onder woorden heb willen brengen hoe ik me voelde tijdens deze zwangerschap, deed hij af als ‘onzinnig zwanger geklets’. Het gevoel is zo totaal anders als bij de zwangerschap van onze eerste zoon, Sil.

Hij pakt mijn hand vast en kijkt een andere kant uit als verpleegkundige nummer twee vakkundig en snel het buisje inbrengt. Siem heeft een grote antipathie tegen alles wat met een ziekenhuis te maken heeft. Mijn bed wordt losgekoppeld en Siem helpt de verpleging het bed de gang op te sturen. Ik hoor de klompen van de verpleegkundige sloffen over de vloer, terwijl we door de lange gangen richting de operatiekamer gaan. Het ritme van het geslof wakkert mijn angst dusdanig aan dat ik het wil uitgillen.

Er is geen weg terug. Ons kind komt straks ter wereld. Ik wil dit niet, het mag niet. Dit kleine mensje hoort thuis in mijn schoot. Daar is het veilig en daar kan ik het beschermen, zoals ik dat al negen maanden lang doe. Deze aardkloot is te hard voor dit wezentje. Mijn verstand lacht me uit. Hoe kan een kind blijven zitten. Maar ik weet, ik voel zo haarfijn aan, dit wurm gaat het niet alleen redden.

De klapdeuren gaan open en ik word enthousiast begroet door het team op de operatiekamer. Er worden grapjes over en weer gemaakt en de gynaecoloog begint een geanimeerd gesprek met Siem. Ondertussen word ik overgeheveld van mijn bed naar de operatietafel en voor ik het weet zit het infuus al in mijn arm. Ik vraag me af waarom niemand ziet hoe bang ik ben. Volkomen stil en met mijn mond dicht schreeuw ik het uit. Het liefst stap ik van de tafel af en verstop me achter de kast vol naalden en verband. Ik zou toch best de eerste vrouw kunnen zijn die niet gaat bevallen? Als Wubbo Ockels op Mars de bloemetjes buiten kan zetten, dan moet het ook mogelijk zijn om een kind voor altijd in je buik te houden? Ik voel mijn benen warm worden en dat gevoel trekt snel omhoog naar mijn buik. De ruggenprik doet zijn werk en de OK-medewerkers leggen me rustig achterover op de tafel. Het gordijn wordt omhooggetrokken en ik voel mijn lichaam schokken. Al heel snel hoor ik een zacht gekerm en onze zoon wordt omhooggehouden; een klein mannetje met een bos zwart haar. Heel even, ze nemen hem snel mee. Als ik om me heenkijk, zie ik dat bijna iedereen de operatiekamer uitloopt. Wat is er aan de hand? Zie je nou wel…

Het is oorverdovend stil. De gynaecoloog is mij aan het hechten en de anesthesist zit nog naast me om mijn hartslag en zuurstofgehalte in de gaten te houden, maar voor de rest is de operatiekamer verlaten. Ook Siem zie ik niet. De onderhuidse angst die ik al zoveel maanden heb weggedrukt, komt er nu in alle hevigheid uit. Ik wil iets zeggen, maar er komt geen enkel geluid over mijn lippen. Waar is Jesse? Zachtjes fluister ik zijn naam. Ik wil hem vasthouden, hem tegen mijn blote lijf voelen. Leeft hij wel? Ik heb hem zojuist toch horen huilen of heb ik me dat verbeeld? Mijn oogleden worden zwaar en het onrustige gevoel haalt mijn lijf neer. Waarom kon hij niet blijven waar hij was? De anesthesist buigt zich wat naar me toe en vraagt hoe ik me voel. Ik ga volledig aan zijn opmerking voorbij.

‘Waar is iedereen? Waar zijn Siem en Jesse?’ De woorden komen schor over mijn lippen.

‘Uw zoon heeft een schisis, mevrouw,’ als hij mijn verwarring opmerkt zegt hij

‘Een hazenlip. Kinderen die geboren worden met een schisis hebben ook vaak een hartafwijking en daarom is hij meegenomen naar de kinderarts van het schisisteam, dokter Berkenfeld. Jesse wordt later ook nog onderzocht door dit team van gespecialiseerde artsen, maar zij komen later deze week langs. Eerst mogen u en uw man rustig van hem genieten.’

Ik snap het niet, toen Jesse omhoog werd gehouden boven het scherm dat rond mijn buik omhooggetrokken is, heb ik niets vreemds gezien. Heeft hij een hazenlip?

‘Zo snel u van de uitslaapkamer af bent en op zaal ligt, wordt Jesse, na het onderzoek, bij u gebracht en mag u hem vasthouden.’

Het verhaal van de anesthesist dringt amper tot me door. Het enige waaraan ik kan denken, is de vraag waarom ik me in vredesnaam al die maanden van mijn zwangerschap zo druk heb gemaakt. Ik was er al die tijd van overtuigd dat Jesse niet gezond zou zijn. Dat hij een arm zou missen of niet volgroeid zou zijn. Doof of minstens een scheve neus zou hebben. Geen seconde heb ik gedacht aan een simpele hazenlip. Wat een stom woord is dat trouwens. Zou hij er goed mee kunnen zoenen later?

Terwijl ik ongeduldig lig te wachten op de uitslaapkamer, met allerlei gekleurde plakkers op mijn lijf, probeer ik mijn benen te bewegen. Ze zijn beide nog volledig verdoofd. Ik bedenk me hoe raar het moet zijn als je een dwarslaesie hebt en nooit meer op je benen kunt staan of jeuk aan je teen hebt en niet weet hoe je het weg kunt krabben. Opeens wordt het gordijn opengeschoven. Een struise verpleegkundige houdt enthousiast een spuitje omhoog en vertelt me opgewekt dat het tijd is voor mijn eerste trombose-injectie. Ze trekt de deken naar beneden en legt mijn bovenbeen bloot. Wat krampachtig wacht ik op de prik die komen gaat, totdat ik me schaapachtig besef dat ook die plek nog geheel gevoelloos is. De verpleegkundige veegt een druppel bloed weg die omhoog welt en vraagt me terloops hoe ik me voel. Ik zie aan haar gezicht dat ze het weet. Ze is al op de hoogte van het feit dat Jesse een schisis heeft. Zou dit nieuws met de grote trom door het ziekenhuis verspreid zijn? Jesse Schut heeft een hazenlip - rom bom bom. Heeft zijn moeder wel foliumzuur geslikt tijdens haar zwangerschap? Ik zoek aarzelend naar mijn woorden en friemel onrustig met mijn vingers aan het witte laken dat half over me heen ligt. De verpleegkundige knikt me bemoedigend toe. Ze geeft aan dat vanmiddag de plastisch chirurg van het schisisteam langskomt met foto’s en uitleg.

‘Zoiets is tegenwoordig allang geen issue meer mevrouw!’ kirt ze vrolijk. ‘U zult er versteld van staan hoe kundig deze arts is en hoe prachtig hij het lippenrood weer aan elkaar kan hechten.’

Ze kijkt en passant mijn bloeddruk en zuurstofgehalte nog even na en zegt tevreden dat ik snel naar de zaal mag. Wat verdwaasd kijk ik haar na. Natuurlijk. De plastisch chirurg. Hoe kan ik daar nou niet aan gedacht hebben. In plaats van blauwe ballonnen, felicitaties voor een van gezondheid blakende zoon krijg ik iemand aan mijn bed met foto’s van genaaide hazenlippen. Ik besef me ineens schrijnend helder dat Siem en ik straks Sil, onze oudste zoon, en de familie en vrienden in moeten lichten over de schisis van Jesse, alvorens ze op kraamvisite komen. Want hoe mooi wij hem ook vinden, voor een buitenstaander zal dit toch een ander geval zijn. Ik heb het nota bene zelf nog niet eens gezien, die hazenlip van Jesse!

2

Siem komt de zaal binnen met in zijn kielzog de verpleegkundige en ons kindje. Ik snak ernaar om Jesse in mijn armen te nemen. Ik probeer me uit te rekken en opzij te draaien om Jesse te zien, maar door de verdoving in mijn onderlijf en benen lukt het niet. Ik wacht ongeduldig tot iemand hem uit zijn wieg pakt en aan me geeft. De verpleegkundige zet het wiegje zo dat ik erin kan kijken. Ze doet totaal geen moeite om Jesse op te pakken en hem in mijn armen te leggen. Ik kijk haar aan en als ik begin te praten, komen de woorden stotterend over mijn lippen.

‘Mag ik… ik wil graag… Jesse?’

Dan grijpt Siem in en pakt onze zoon behoedzaam uit het wiegje. Alvorens hij Jesse aan me geeft, kijkt hij met een donkere, onderzoekende blik naar Jesses mond. Ik zie een klein hoopje mens, met zwarte haren. Het heeft een donkere huidskleur en een open lipje. Het is niet fraai om te zien, maar wat is hij mooi! Jesse is volmaakt. Heel voorzichtig kus ik de zwarte haartjes op zijn voorhoofd. Het valt me op dat hij geen haargrens heeft. Als kapster blijf je oog houden voor detail als het om hoofdharen gaat. Jesse is net een aapje. Zijn haargroei loopt ononderbroken door van zijn hoofd naar zijn wangen. Ergens in mijn achterhoofd besef ik dat dit apart is. Dit heb ik nooit eerder gezien bij een baby. Ook zijn Jesses wimpers heel erg lang en de wenkbrauwen liggen boven zijn ogen als door penseelstreken op het palet aangebracht. Dun, strak en perfect van vorm. Daar kan hij straks menig meisje mee verleiden, denk ik met een glimlach. De vage onrust die ik tijdens mijn zwangerschap al heb gevoeld, steekt de kop weer op. Het begint te draaien in mijn maag. Dan zet ik mijn liefste lach op en zeg tegen Siem dat Jesse een plaatje is. Ook met zijn schisis. Ik meen het oprecht en duw alle andere emoties weg om te gaan genieten. Van Sil en van Jesse. Hoe rijk kun je zijn met twee prachtige knullen.

Na een zachte klop op de deur komt een lange, magere man de zaal in. Hij heeft een bos met zwarte krullen en een typisch zuidelijk uiterlijk. Onder zijn arm zit een multomap geklemd, hij kijkt aarzelend om zich heen totdat hij mijn blik vangt. Het moet op mijn gezicht geschreven staan. Haar zoon heeft een hazenlip. Ze heeft vast geen foliumzuur geslikt. Ik ben zo bang om veroordeeld te worden. Dat het mijn schuld is dat Jesse een schisis heeft. Mijn keel voelt dik aan en de tranen zitten hoog. Heb ik gefaald als moeder? Heeft mijn lijf ergens in die negen maanden een steek laten vallen? De arts steekt zijn hand naar mij en Siem uit en stelt zich voor als dokter Bianchi. Deze man is de plastisch chirurg die Jesse een mooie mond bezorgt. De multomap gaat open en geschokt kijk ik naar de foto’s die hij me laat zien. Het ziet er afschuwelijk uit. Ook Siem staart ernaar, zijn gezicht trekt wit weg en met grote passen beent hij naar het raam van de ziekenhuiszaal. De plastisch chirurg roept hem een paar geruststellende woorden toe, maar Siem vertikt het om te luisteren. Hij tuurt ontzet naar buiten en reageert nergens op. Dokter Bianchi buigt zich naar me toe en ik leer termen als cheiloschisis en palatoschisis, woorden waarvan ik het bestaan niet wist. De afbeeldingen spreken voor zich, kinderen die op de plek waar je bovenlip hoort te zitten een gapend gat hebben. Neuzen die wegvallen in het gezicht. Met moeite kijk ik ernaar. Het verhaal dat dokter Bianchi me vertelt, ontgaat me volledig. Ik ben net bevallen. Heb een keizersnede gehad. Een sectio, zo je wilt. Rust en Jesse, dat is wat ik nodig heb. En vooral niemand mijn verdriet laten zien. Siem mompelt dat hij Sil en mijn ouders beneden in de hal opwacht en loopt zonder de chirurg te groeten de kamer uit. Enigszins beschaamd voor zijn botte gedrag probeer ik met hernieuwde aandacht te luisteren naar de man naast mijn bed.

‘Het wordt mooi, mevrouw!’ zegt meneer de lipverfraaier.

Het zal wel. Het enige probleem dat me bezighoudt, is hoe ik straks Jesse moet gaan voeden met zijn schisis. Want zo tussen neus en lippen door - wat een rare uitdrukking is dit ineens geworden - is het borstvoedingsteam net voor de komst van dokter Bianchi langs geweest.

We zijn natuurlijk pro aan de tiet en uiteraard wilden ze dat ik gelijk ging proberen om Jesse aan te leggen. De een pakte Jesse uit zijn wiegje en de ander maande me mijn shirt omhoog te doen. Dat hij sliep, maakte hen niets uit en ik legde hem zoals een goede leerling betaamt aan de borst. Er gebeurde niets. Jesse sliep heerlijk verder en was totaal niet met voeding bezig. De dames gaven me nog als tip mee dat ik zijn lip moest dichtknijpen aan de bovenkant, dan zou hij vanzelf wel gaan zuigen. Ik keek hen verbaasd aan en vroeg me af of ze dit zelf ook daadwerkelijk geloofden.

Als ik net even wegdommel, met Jesse dicht tegen me aan, loopt er weer iemand de zaal binnen. En uiteraard ben ik opnieuw het onderwerp van bezoek. Het geeft wel storm, zo’n schisiskind. Een rasechte Amsterdamse dame kweelt luidkeels dat ze mijn telefoon wel ‘es effe aan gaat sluiten’. En ook mijn tv, die boven mijn bed hangt, helpt ze wel op gang. Ondertussen buigt ze zich voorover om Jesse te bewonderen. Met een vrolijke lach zou ze bijna gaan zeggen dat het een wolk van een baby is. Ik zie het aan haar gezicht. Maar dan stokt haar stem. Ze wordt ietwat rood in het gezicht en dan hapt ze naar adem.

‘Hij hep een haselip!’ Met een zucht van afschuw gooit mevrouw deze zin eruit.

Ik zoek direct naar alle mogelijke manieren om Jesse te verdedigen. Van ‘het valt wel mee tot het groeit vanzelf wel dicht hoor’, er razen zoveel excuses door mijn hoofd. Hoe kun je een weerloos, pasgeboren kind nu al voor het blok zetten. Bijna ongemerkt begint het scherm al ietwat omhoog te klimmen. De muur die ik op wil bouwen tussen mij, Jesse en de rest van de wereld. Ik ben er om hem te beschermen. De dame van de telefoon is ineens heel druk bezig met snoertjes en knopjes.

‘Klahaaar…!’ zucht ze van opluchting en ze weet niet hoe snel ze de zaal moet verlaten.

Om 15.00 uur zijn daar eindelijk mijn ouders en Sil. Ze worden op de voet gevolgd door de ouders van Siem. Ze zijn met zijn vijven in de auto van mijn vader gestapt en hebben al een paar tranen gelaten om de schisis van Jesse, vertelt mijn schoonmoeder zenuwachtig tegen me. Mijn vader is de enige die naar het wiegje van Jesse loopt. Hij buigt zich voorover en ik houd mijn adem in. Ik ben ontzettend bang voor zijn reactie. Voor de reacties van iedereen. Heel voorzichtig tilt mijn vader Jesse uit zijn wieg. Ik zie zijn blik verzachten en ontroerd feliciteert hij me met mijn wondermooie baby. Alsof het zijn grootst verworven schat is, houdt hij Jesse vast en loopt naar mijn moeder.

‘Het valt best mee, Nicole,’ zegt mijn moeder opgelucht. Ik zie de spanning van haar gezicht wegtrekken. ‘Het is maar een heel klein sneetje in zijn lip.’

Mijn schoonvader haalt een luxe verpakking tevoorschijn, met zuigflessen van een duur merk erin. Er zit een schoonmaakset bij. Aarzelend kijkt hij me aan en zegt dat alles het beste moet zijn voor hun achtste kleinkind. Door de blik die hij op Jesse richt, zie ik dat hij zich afvraagt of zijn kleinzoon er wel uit zal kunnen drinken. Dan pakt hij me wat onhandig beet en fluistert in mijn oor dat Jesse een echte Schut is. Er valt een grote last van me af. Ze vinden Jesse mooi! Het voelt goed om te weten dat mijn familie hem koestert en welkom heet. Tegelijkertijd trekt de vermoeidheid door me heen. Nu de spanning wegvalt en iedereen rondom mijn bed praat en lacht, wil ik eigenlijk het liefst dat ze vertrekken. Eerst slapen en dan Jesse ontdekken in de dagen die zullen volgen.

’s Avonds, als ik alleen ben met Jesse, pak ik hem voorzichtig uit zijn wieg. Ik doe mijn best om zo rustig mogelijk in bed te gaan liggen. Mijn lijf is stijf en pijnlijk van de keizersnede en ik mag eigenlijk niet tillen. Maar wat weegt zo’n klein hoopje mens nu helemaal? Het zweet staat op mijn voorhoofd als ik languit in bed lig en Jesse dicht tegen me aan heb. Hij slaapt, ik houd hem vast in mijn armen en geniet van het gevoel hem tegen mijn hart te hebben. De rust en het samenzijn doen me intens goed. Als de deur van de kamer opengaat en mijn broer Tom en zus Janine binnenkomen met mijn zwager en schoonzus en de ruimte gevuld wordt met hun stemmen, besef ik dat ik toch weer in mijn schulp kruip. Wat zullen ze…?

Ik draai Jesse met zijn gezichtje naar hen toe.

‘Wat is hij prachtig, Nicole!’ Mijn zus kijkt vol bewondering naar dit prille, nieuwe leven.

Ze schrikt niet van de schisis, zie ik aan haar gezicht. Dat doet me goed. Ook Tom doet alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat de lip van Jesse uit elkaar ligt en een groot gat vertoont waarachter zijn bovenkaak duidelijk te zien is. Jesse krijgt nieuwe kleertjes en een zacht knuffeldoekje en voor het eerst die dag brengt een verpleegkundige beschuit met muisjes. Voor een moment lijkt het alsof het een normale kraamtijd is met alles wat daarbij hoort.

Siem en ik komen er al snel achter dat er een nieuwe wereld voor ons opengaat. Zoveel artsen van het schisisteam komen Jesse bezoeken en telkens weer onderzoeken. Er is een kaakchirurg, een tandarts, want Jesse moet onder controle blijven in het ACTA, het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam, een gespecialiseerd centrum voor onder andere kaak- en gebitsproblemen. De kinderarts komt langs en er wordt ons uitgelegd hoe en wanneer de lip van Jesse wordt gesloten. Als we behoefte hebben aan een maatschappelijk werker of psycholoog dan voorziet het schisisteam daar ook in. Het duizelt ons soms aan alle kanten. Want deze wereld waar we plotsklaps middenin zitten, is niet geheel de plek die Siem en ik hadden bedacht.

3

Een aantal maanden geleden kreeg Siem een andere functie aangeboden binnen het bedrijf waar hij werkt. We hebben het uitgebreid overwogen, omdat het inhoudt dat we voor vijf jaar naar Thailand vertrekken. Tegen de tijd dat Sil naar het voortgezet onderwijs gaat, zijn we weer terug. Het is de diepste wens van Siem om een avontuur als dit aan te gaan. Voor we trouwden heeft hij veel gereisd. Terwijl ik niet verder kwam dan Zuid-Frankrijk, heeft hij daarentegen al veel landen bezocht. Ik ben niet zo reislustig, maar door Siems grote enthousiasme op dit gebied hebben we samen een aantal verre reizen gemaakt. Mede omdat we Thailand al eerder bezocht hebben en we tussen expats gaan wonen, sta ik open voor deze fase in ons leven. Als Jesse een half jaar oud is, gaan we emigreren.

Jesse drinkt nog steeds heel slecht, maar dat is niet vreemd met een schisis. De verpleging probeert zijn bovenlip bij elkaar te houden met een pleister om het zuigen gemakkelijker te maken. Ik doe mijn uiterste best om borstvoeding te geven, maar dit lijkt een utopie. Met behulp van een voedingspomp heb ik de borstvoeding op gang gebracht, zodat Jesse niet zo hard hoeft te zuigen. Met een grote, plastic cup op mijn borst en het zware geluid dat het apparaat maakt, voel ik me als een koe die gemolken wordt. Het mag allemaal niet baten. Daarbij drinkt hij beter van kunstvoeding dan van mijn melk. Met een flinke cup D en tepels waar de melk blijft uitstromen, vraag ik gefrustreerd aan de verpleegkundige of ze alsjeblieft mijn borsten af willen binden om zo de melktoevoer te stoppen. Mijn borsten staan op ontploffen en mijn kind vertikt het om bij mij te drinken.

Er ligt een Hindoestaanse vrouw op de slaapzaal die telkens hardop bidt. Tijdens de bevalling heeft ze een zwangerschapsbacterie opgelopen en door te bidden en te zingen hoopt ze dat de koorts zakt. Uiteindelijk, na urenlang onophoudelijk nachtelijk gezang, wordt ze weggehaald en naar een andere kamer gebracht. Ik verlang naar mijn eigen bed. Voor we vertrekken hebben we nog een gesprek met twee artsen van het schisisteam. Jesse wordt geopereerd als hij drie maanden oud is. Onder de leeftijd van een halfjaar maken kinderen bijna geen littekenweefsel aan en geneest de wond snel. Punt is wel dat Jesse ruim tien pond moet wegen. Dit is vanwege de narcose. Het is een langdurige operatie, zijn lijf moet sterk genoeg zijn om dit aan te kunnen. De artsen adviseren ons om goed op de voeding te letten en zo gauw het niet gaat contact op te nemen.

Vanwege het slechte drinken, is Jesse bijna een pond afgevallen en behoorlijk zwak. Zijn beentjes zijn zo mager dat het luciferhoutjes lijken. Hij slaapt veel, omdat het leven buiten de baarmoeder energie vreet. Het drinken uit de fles kost heel veel tijd en stelt mijn geduld danig op de proef. Als we eenmaal thuis zijn, lukt het vast beter, neem ik mezelf voor. En na een week in het ziekenhuis te hebben verbleven, geeft dokter Berkenfeld eindelijk het sein dat we naar huis mogen.

Het is geen kraamtijd volgens het boekje. Ik moet zoveel tijd steken in het voeden van Jesse dat ik geen zin heb in visite en als ik diep in mijn hart kijk, weet ik dat ik bang ben voor de reacties die we zullen krijgen over zijn schisis. Jesse overstrekt veel, zeker als ik de fles in zijn mond stop als het tijd is voor zijn voeding en het lijkt alsof hij daar een enorme weerstand tegen heeft. Zijn hele lijfje verstijft volledig, hij is net een plank.

Wat ben ik blij dat de kraamhulp er is. Het is een vrouw van rond de vijftig jaar en ik vertrouw erop dat ze wel vaker een kind heeft gezien dat anders dan anders is en mij hierin kan geruststellen. Maar wat valt dat tegen. Ze steekt veel tijd in het wandelen met Sil en ze wil telkens voor een boodschap de deur uit. Siem is na twee dagen thuis gewerkt te hebben weer naar kantoor, dus ben ik blij dat de kraamhulp wat met Sil kan doen. Ik heb zoveel tijd nodig voor Jesse en mezelf dat ik weinig puf meer heb voor andere activiteiten. Mijn wond van de keizersnede geneest goed, alleen het opstaan vanaf de bank kost me nog veel moeite.

Op een avond na het eten besluiten Siem en Sil om een rondje te gaan fietsen. Ik nestel me op de bank en neem de tijd om Jesse te voeden. Het gaat slecht. Jesse spuugt zoveel, dat ik er moedeloos van word. De kraamhulp weet ook niet goed wat zij hiermee aan moet.

‘Je hebt een bijzonder kind,’ zegt ze telkens tegen me.

Ik neem me voor om morgen naar het consultatiebureau te gaan. Jesses neus zit ook erg vol. Af en toe hapt hij schokkend naar adem. De fles zit er bijna in, het is amper 40 cc wat hij gedronken heeft. Als ik Jesse oppak om hem te laten boeren, begint hij te kokhalzen. Ik houd hem rechtop en hij spuugt. Niet over zijn kleding, maar bijna een meter ver. Stomverbaasd kijk ik waar het terechtkomt. De salontafel zit onder de melk. Witte slierten druipen langs de poot van de tafel naar beneden. Dit klopt niet en paniek overvalt me. Als ik ’s avonds Jesse opnieuw ga voeden, gebeurt hetzelfde. Ik zit met hem op ons bed en hij spuugt alsof het uit een brandweerslang gespoten wordt. Het overgordijn dat tegenover me hangt, is nat en wit. Moedeloos zie ik toe dat er langzaam een steeds groter wordende plas melk op de vloer verschijnt.

4

Amsterdam, De Bruyn Holding & Sons, negen maanden eerder

Met een gefrustreerde zucht, duwt Siem zijn bureaustoel achteruit. Er ligt een stapel werk voor zijn neus, maar er komt weinig uit zijn handen vandaag. Hij loopt naar het raam en kijkt geboeid naar de vele torens om hem heen.

Voor Siem is dit een van de mooiste plekken in Amsterdam. Het is een omgeving waar productie geleverd wordt, waarin hij zijn grote gedrevenheid en passie ten uitvoer kan brengen. Het zijn allemaal kantoorpanden die zich om hem heen bevinden, maar het pand waar hij in werkt, is het hoogst en straalt een zekere klasse uit. Bijna zestig uur per week is dit zijn thuis, hier ligt zijn hart. Op deze plek is hij de man die hij wil zijn. Alhoewel, bijna. Er is nog een stap omhoog, twee verdiepingen hoger, net onder het penthouse waar de oprichter van Bruyn Holding & Sons zich bevindt. Siem is even oud als de oudste zoon van Richard Bruyn en hij werkt er nu ruim vijf jaar. Hij valt op door zijn tomeloze inzet en zijn ongekende wilskracht om binnen een paar jaar aan de top te staan en dit blijft zeker niet onopgemerkt. Richard ziet Siem als zijn tweede zoon, ofschoon hij er zelf drie bezit. De oudste, Reinder, neemt over een aantal jaren het bedrijf over, maar de andere twee - Johan en Ben - hebben niet het vermogen te functioneren op het niveau van Reinder en Siem. Zij zijn de rechter- en linkerhand van Richard. De Bruyn Holding is een zaadveredelingsbedrijf dat opereert in vele landen binnen en buiten Europa, en zet wereldwijd in-vitroculturen op om zo vermeerdering van rassen sneller te laten verlopen. Siem is expert in het bewerken en opzetten in deze vorm van groei.

Drie jaar geleden kreeg Siem een grote kans om voor vijf jaar naar Zwitserland te gaan en daar een nieuw bedrijf op te richten dat zich specialiseert in in-vitroculturen. Toen de deal bijna rond was, werd Nicole zwanger. De Bruyn was niet blij, op zijn zachtst gezegd. De argumentatie was kort. Met een baby en een hormonale vrouw om je heen kun je geen bedrijf opzetten.

‘Straks zit ze met een postnatale depressie of heb je een kind dat altijd jankt, Schut. Het is kiezen of delen.’

Richard de Bruyn was keihard geweest en Siem ging er bijna in mee. Uiteindelijk kreeg de middelste zoon van de oprichter de kans om zichzelf waar te maken in Zwitserland, terwijl hij de capaciteiten hiervoor volkomen miste. Siem voelde zich gekrenkt. Verslagen. De kans om zijn eigen zusteronderneming op te zetten en te leiden, was zijn ultieme droom.

Sil werd een half jaar daarna geboren. Siem kon weinig tijd en liefde vrijmaken voor zijn eerstgeboren kind. Uit alle macht probeerde hij weer in de gunst van Richard te komen en heeft daarvoor gekropen, stroop gesmeerd en nog harder gewerkt dan ooit tevoren. Na bijna drie jaar van reizen, onderzoeken en elk uur er te zijn voor zijn werkgever kreeg hij een tweede kans.

‘Verknal het dit keer niet, Schut. En zorg ervoor dat je vrouw niet zwanger raakt. Neem je vrouw en zoon mee en pak je kans. Thailand ligt voor ons open. Reinder heeft de boel in Zwitserland net weer op poten sinds Johan de handel heeft verknald en Ben is niet capabel. Jij móet dit doen. Voor ons,’ had Richard gezegd.

Siem hoorde er weer bij. Zijn droom werd werkelijkheid en de salarisverhoging loog er niet om. Peinzend streelde hij het nieuwe, peperdure Breitling horloge dat hij cadeau kreeg toen de afspraken op papier stonden en er geen weg terug mogelijk was.

5

Sil speelt met de Duplo en ik praat met mijn vriendin Linda over roze wolken die niet bestaan. Het is tijd om Jesse te voeden. Linda merkt op dat hij erg grauw om zijn neus en mond ziet. Ik vertel dat ik naar het consultatiebureau ga, omdat Jesse zo vol zit. Tijdens het drinken begint hij te hoesten. Ik stop met voeden en wacht. Klop hem zachtjes op zijn rug. Als ik de hydrofiele doek pak waar Jesse met zijn hoofdje tegenaan ligt, zie ik een donkerrode vlek op de doek. Zat die er al? Jesses ademhaling begint te piepen en hij spuugt de voeding er weer uit. Linda’s mond valt open bij het zien van de kracht waarmee de melk naar buiten wordt gespoten.

‘Je moet het ziekenhuis bellen, Nicole,’ zegt zij. ‘Dit gaat niet goed.’

Ik kijk naar Jesses gezicht en mijn moederinstinct vertelt me dat ze gelijk heeft. Linda neemt hem van me over en koortsachtig zoek ik naar het telefoonnummer. Snel tik ik de cijfers in en luister ongeduldig naar de beltoon die maar blijft overgaan. Dan wordt er opgenomen door iemand van de receptie en nog voor degene aan de andere kant van de lijn ook maar iets kan zeggen, vraag ik om een kinderarts. Een mannenstem vertelt me dat dit niet kan, maar hij kan wel een afspraak voor mij maken. Er knapt iets in me en ik begin te huilen.

‘Mijn zoon ademt niet goed!’ schreeuw ik in de hoorn. ‘Ik heb nú dokter Berkenfeld nodig, hij is de arts die Jesse kent!’

Door deze woorden word ik direct doorverbonden en zo snel er opgenomen wordt, begin ik met horten en stoten te ratelen. De kinderarts maant me tot rust en zegt me kalm te vertellen wat er aan de hand is. Ik vertel hem dat ik eraan kom met Jesse. Hij spuugt bloed en heeft een schisis. De arts vraagt of er een ambulance moet komen, maar dat denk ik niet en hang op. Snel gris ik wat kleding en een pak luiers bij elkaar. Flesje, billendoekjes, alles gooi ik in een tas. Sil brengen we naar mijn moeder die godzijdank thuis is en Linda gaat mee naar het ziekenhuis.

Tijdens het rijden krijg ik een gevoel van schaamte. Stel dat de kinderarts me een hysterische moeder vindt. Vol zwangerschapshormonen en kraamtranen.

‘Denk je dat de arts me gelooft?’ vraag ik Linda.

‘Dat zien we zo,’ zegt ze kordaat en met een verbeten trek om haar mond staart ze naar de weg.

‘Ik moet Siem nog bellen!’ Ik rommel wat in mijn handtas, totdat ik het harde, plastic omhulsel voel. ‘Voicemail. Als Siem op zijn werk is, krijg ik continue zijn voicemail.’

Als we de ingang van het ziekenhuis betreden, komt er een oudere man naar ons toe met in zijn kielzog een jonge vent.

‘Bent u mevrouw Schut?’ vraagt hij me.

Ik zak bijna door mijn benen van opluchting. Ik word echt serieus genomen! Hij stelt zich voor als dokter Berkenfeld. De jongeman geeft ons ook een hand, maar zijn naam ontgaat me. Hij houdt de klapdeuren voor ons open en gebaart ons mee te gaan. In de spreekkamer neemt dokter Berkenfeld de Maxi-Cosi met Jesse van me over en zet hem op zijn bureau. Het enige wat hij doet, is Jesse observeren. Ik ben verbaasd dat hij Jesse niet onderzoekt. Ik durf niets te zeggen, maar wil het wel uitschreeuwen dat hij Jesse moet helpen.

Mijn mobiele telefoon rinkelt, het is Siem. Kort geef ik aan waar we zijn en dat het niet goed gaat met Jesse. Siem moppert wat over een belangrijke bespreking en verbreekt de verbinding. Ik snap het niet, maar heb geen tijd om er aandacht aan te schenken. De arts wil dat ik Jesse een voeding geef. Hij belt naar een afdeling en na vijf minuten verschijnt er een verpleegkundige met een flesje melk. Gulzig begint Jesse te drinken. De voeding zit er snel in. Jesse lijkt tevreden en spuugt niet. Er worden telefoontjes gepleegd en we gaan met de arts-assistent naar de röntgenafdeling. Jesse wordt op een brancard gelegd en ik duw hem de lange gang in. Af en toe geeft hij een klein mondje melk terug.

‘Is dit wat u bedoelt?’ vraagt de arts-assistent.

‘Nee,’ ik schud heftig mijn hoofd, ‘dit stelt niets voor.’

Jesse geeft weer wat melk op.

‘Is dit het dan?’ vraagt hij opnieuw.

‘Nee, het is normaal wel een meter ver!’

In stilte bid ik dat Jesse gaat spugen. Zo hard en ver dat de muren van de gang ondergespoten worden. We komen aan in een wachtruimte en Jesse valt in slaap. Hij houdt de voeding binnen. Als we binnengeroepen worden, legt de röntgenoloog uit dat hij een buikecho bij Jesse gaat maken. Ik til Jesse op en leg hem op de röntgentafel. De man pakt een fles en smeert wat gel op Jesses buik. Nog steeds gebeurt er niets. Zo gauw de röntgenoloog de echokop over de buik van Jesse beweegt, begint mijn kind te spugen. Zijn lijfje schokt hevig als hij met kracht de melk eruit gooit. De vloeistof wordt een halve meter ver omhooggestuwd. De melk komt overal terecht, het meeste valt op het gezicht van Jesse. Druipende witte slierten zoeken hun weg naar beneden en Jesse blijft volkomen rustig liggen, hij heeft de kracht niet om ook maar iets te doen. Een pervers gevoel van vreugde maakt zich van mij meester.

‘Dit bedoel ik,’ zeg ik opgelucht.

De arts-assistent en de röntgenoloog staren me onverstoorbaar aan, kijken naar het beeldscherm en ze overleggen zacht met elkaar. Een van hen richt het woord tot mij en vertelt me dat Jesse een pylorushypertrofie heeft. Ik staar hem aan. Een wat?

‘Dit is een afsluiting aan de onderkant van de maag,’ legt hij uit. ‘En de kringspier die de voeding vanuit de maag naar de darmen stuwt, is volledig afgesloten. Daarom komt de melk omhoog en spuugt Jesse projectiel, wat een andere benaming is voor een halve meter ver spuiten. Hij wordt geopereerd als zijn lijfje aangesterkt is. Wij brengen Jesse nu naar de afdeling waar hij een infuus krijgt en dokter Berkenfeld vangt u op.’

Ik loop met Linda naar de spreekkamer van de kinderarts. De man staat op ons te wachten. Hij pakt mijn beide handen vast en zegt me dat ik net op tijd met Jesse ben gekomen. Hij is sterk uitgedroogd en zo verzwakt dat hij eerst een aantal dagen vocht toegediend moet krijgen, alvorens er ingegrepen kan worden.

‘Ik neem u mee naar de afdeling waar Jesse zal verblijven. De verpleegkundige zal bijna klaar zijn met het inbrengen van de infusen.’

De kinderafdeling van het ziekenhuis geeft een warme aanblik. De muren zijn gekleurd in heldere tinten. Her en der ligt speelgoed. Ik zie een jongen fietsen op een driewieler. Hij is een jaar of twee oud. Zijn hoofd is kaal. Ik slik. In een Academisch Ziekenhuis als dit kom je deze kinderen tegen. Ik vraag me af of het went.

Linda kijkt me aan met een veelzeggende blik, we denken precies hetzelfde.

Jesse ligt in zijn bed, ik zie een klein hoopje mens tussen de helderwitte lakens. Er staan twee artsen om hem heen en zijn trui en rompertje zijn omhoog geschoven. Ze kijken naar zijn buik. Er staat een paal naast zijn bed waaraan twee slangetjes hangen waardoor het vocht stroomt dat bij Jesse toegediend wordt. Ik zie nu pas dat Jesses hoofd half kaalgeschoren is. Op de plek zitten pleisters geplakt. Hij heeft een infuus in zijn hoofd en voet. De heren naast zijn bed stellen zich aan me voor als chirurg en anesthesist en leggen me uit waarom ze naar Jesses buik kijken.

‘Als u goed kijkt mevrouw, dan ziet u een golfbeweging die door zijn buik trekt. Dat komt doordat de pylorus volledig dicht zit. Omdat er niets meer naar de darmen gestuwd kan worden, heeft het lichaam maar één andere mogelijkheid. Het eten moet weer omhoog. Geïnteresseerd kijk ik toe, ondanks dat ik onrustig ben en er weinig bij me binnenkomt. De laatste tijd vliegen de meest vreemde termen rond mijn hoofd.

Siem staat ineens naast me. Zijn wenkbrauwen zijn gefronst en de blik in zijn ogen is hard en geïrriteerd. Met zijn hand pakt hij mijn schouder vast en duwt me opzij.

‘Was het nodig dat ik uit mijn bespreking moest komen,’ gromt hij me toe. ‘Linda is toch bij je.’

Mijn vriendin tuurt stuurs uit het raam van de ziekenhuiskamer en zwijgt.

De anesthesist, dokter Werkhoven, kijkt Siem strak aan. ‘De toestand van uw zoon is kritiek, meneer Schut. Het lijkt me dat u hier moet zijn om uw vrouw bij te staan. Zonder haar was Jesse er morgen niet meer geweest. We doen al het mogelijke om hem te helpen, maar daar hebben we u beiden bij nodig.’

Siem staart naar de grond. Hij kijkt niet naar Jesse. Voor het eerst vraag ik me af of hij wel om Jesse geeft. Of hij wel beseft hoe ernstig de situatie is. Ik krijg het koud en heb de neiging om in zijn armen te kruipen voor een beetje warmte en troost, maar ik blijf stokstijf staan. De chirurg en de anesthesist geven ons ten afscheid een hand en vertellen dat de kinderarts zo langs komt om het verdere behandelplan door te spreken. Ik pak een kruk en ga naast Jesse zitten. Hij slaapt. Ik kijk naar zijn roerloze lijfje en bid in stilte dat hij snel beter wordt. Siem loopt heen en weer door de kamer. Hij zegt niets, maar ik zie aan zijn gezicht dat hij boos is.

‘Het gaat niet goed Siem,’ fluister ik. ‘Ik ben zo bang…’

De tranen rollen over mijn wangen.

‘Maak je niet zo druk Nicole, het komt heus goed.’

Linda kucht eens flink. Ze is het duidelijk niet met Siem eens, maar houdt wijselijk haar mond.

Hij doet geen enkele poging om me vast te pakken. Als dokter Berkenfeld de kamer inloopt en hem een hand geeft, zie ik Siems gezicht wat meer ontspannen. Een gevoel van opluchting maakt zich van mij meester en met een sprankje hoop bedenk ik dat we het samen gaan redden. De kinderarts schraapt zijn keel en zegt dat Jesse zo wordt meegenomen naar de röntgenafdeling. Omdat zijn gezichtje grauw en grijs is, vermoeden ze dat hij wellicht een hartafwijking kan hebben. Jesse is zo ziek dat dit zo spoedig mogelijk uitgesloten moet worden.

Dokter Berkenfeld kijkt me aan en vraagt me of ik van wijn houd. Ik kijk hem verdwaasd aan. Mijn kind ligt bijna op sterven en nu gaan we aan de drank?

‘Ja,’ antwoord ik.

‘Drinkt u liever wit of rood?’ vraagt hij.

‘Rood.’

‘Dan gaat u samen naar huis,’ zegt hij. ‘Probeer wat te eten en neem een goed glas wijn. Dat ontspant misschien en ik hoop dat u een goede nachtrust heeft. Morgenochtend komt u terug en mag u beiden de hele dag blijven, maar eerst nemen wij de zorg voor Jesse over en zullen we hem in de gaten houden.’

De arts pakt mijn schouder vast en kijkt me vaderlijk aan. Zijn warme blik zorgt ervoor dat de tranen weer in mijn ogen prikken.

‘Ik ben blij dat Jesse hier in goede handen is,’ stamel ik.

De weg naar huis verloopt zwijgzaam. Op een enkele opmerking van mij geeft Siem kort antwoord, maar voor de rest doet hij er het zwijgen toe. Als we bij het huis van mijn ouders aankomen, staat mijn vader al in de deuropening. Hij steekt zijn armen uit als hij me ziet en drukt me dicht tegen zich aan. In tranen probeer ik te vertellen wat er aan de hand is, maar mijn vader maant me tot stilte en wiegt me in zijn armen alsof ik weer een klein meisje ben met een kapotte knie na een valpartij. Maar nu is mijn hart gebroken en ik vraag me af of dat net zo snel heelt als een bloedende schaafwond. We gaan naar binnen en ik zie Sil spelen met Duplo. Als hij me ziet lacht hij even, maar gaat daarna onverstoorbaar verder met zijn pas gebouwde autootjes. Ik loop naar hem toe en geef hem een knuffel. Ik begraaf mijn gezicht in de blonde, naar shampoo ruikende kinderkrullen.

‘Wil je ook patatjes mama?’ vraagt hij met zijn hoge kleuterstemmetje. ‘Oma heeft net gehaald en ze heeft ook kipnuggets voor me meegenomen.’

De wereld in een kinderhand. Zwijgend probeer ik te eten, maar mijn keel zit dicht. Mijn moeder kijkt me aan en zegt dat ik moet eten.

‘Mam, het kan toch niet waar zijn dat Jesses hart niet goed is?’ vraag ik op doffe toon. ‘Hij is nog maar twee weken op de wereld! Hij is toch niet geboren om nu al dood te gaan?’

Niemand antwoordt.

We kijken ontzet voor ons uit. Het is onmogelijk om woorden te vinden die kunnen uitdrukken wat ik op dit moment voel. Ik krijg zelfs zin in een sigaret. Belachelijk idee eigenlijk, sinds vijf jaar ben ik gestopt met roken.

’s Avonds thuis leg ik Sil in bed en als ik beneden kom, zie ik dat Siem alweer aan het werk is. Net als altijd staat er een kop zwarte koffie voor hem en ligt zijn mobiele telefoon naast zijn laptop. Alsof het een gewone vrijdagavond is en er niets aan de hand is. Een bizar huiselijk tafereel. Ik vraag hem waar hij de energie vandaan haalt om te kunnen werken.

‘Kun je de toestand van Jesse naast je neerleggen en weer in je stomme bloemzaadjes kruipen?’ foeter ik. ‘Hoe is het in vredesnaam mogelijk!’

Siem kijkt me nijdig aan. ‘Hij ligt in het ziekenhuis Nicole en daar is hij beter af dan hier. Ik kan beter gaan werken in plaats van net als jij stom voor je uit staren.’

Ik zwijg en pak de telefoon. De verpleegkundige van de afdeling waar Jesse ligt, zegt me dat hij stabiel is en de rest van de avond heeft geslapen. Als ik vraag hoe het hartonderzoek is afgelopen, krijg ik te horen dat de uitslag morgen pas bekend is, omdat er nog geen overleg tussen de artsen heeft plaatsgevonden. Ze verzekert me dat het goed gaat met Jesse en raadt me aan om een warme douche te nemen en proberen te gaan slapen. Ik hang op en bel mijn familie en Linda. Uitgeput stap ik anderhalf uur later onder de hete stralen van de douche en kruip in bed. Siem werkt, hem kennende, de halve nacht door.

6

Grootebroek, 8 maanden eerder

Siem rijdt enthousiast naar huis, reserveert een tafel in een duur restaurant en regelt dat zijn schoonouders op Sil passen. Hij vraagt Nicole het zwarte jurkje aan te trekken waar hij zo gek op is, maar ze reageert gelaten.

‘Kom op Nicole, we gaan het leven vieren!’ Uitgelaten pakt hij haar beet en grijnst als een verliefde schooljongen naar haar. Ze ziet er moe uit, denkt hij, maar dat gevoel zal spoedig verdwijnen als hij zijn prachtige kans kenbaar maakt onder het genot van een glas champagne. Zijn vrouw deelt zijn immense vreugde ongetwijfeld als ze dit hoort!

‘Kunnen we niet thuis eten Siem, ik heb alles in huis gehaald en de wijn staat voor je koud in de koelkast,’ geeft Nicole aan als ze in de auto zitten.

Siem lacht haar bezwaren weg en pakt Sil uit de auto als ze bij zijn schoonouders voor de deur staan.

‘Je mag bij opa en oma slapen Sil! Misschien gaan ze met je naar de eendjes bij de vijver!’

Sil vindt het prachtig en loopt enthousiast bij zijn grootouders naar binnen. Siem smoest wat met zijn schoonmoeder, Cathy, alvorens ze vertrekken.

Als ze aankomen in het restaurant en naar hun tafel begeleid worden, draagt Siem de serveerster op een goede fles champagne te gaan halen.

‘En hij mag wat kosten,’ zegt hij. ‘We hebben iets te vieren!’

Uitgelaten kijkt hij Nicole aan, maar zijn vrouw zit met een wit gezicht aan tafel.

‘Siem, we hebben inderdaad een reden om te proosten,’ zegt zijn vrouw zachtjes.

‘Nee, nee, je kunt het niet raden, Nicole! Dit is fantastisch wat wij gaan doen, maar wacht even, de champagne komt er zo aan.’ Ongeduldig kijkt Siem om zich heen waar de serveerster blijft. Hij trommelt met zijn vingers op tafel en veegt met een nerveus gebaar zijn haren naar achteren. Als de sommelier verschijnt en uitleg geeft over de zeldzame smaken van het kostbare vocht, luisteren ze geen van beiden. Siem, vol van zijn grote kans, en Nicole afwachtend op wat er gaat komen.

Siem heft het glas. ‘Op onze nieuwe toekomst, mijn lief!’

Niet begrijpend kijkt Nicole hem aan, er wacht hen inderdaad een klein wonder dat hun toekomst zal verrijken, maar of Siem daar al weet van heeft?

‘We gaan naar Thailand!’ Juichend stoot Siem eindelijk zijn woorden eruit. ‘Ik mag de in-vitroculturen opzetten en groots maken voor De Bruyn Holding, Nicole, in ons eigen bedrijf! Hoor je, we mogen daar een zustermaatschappij neerzetten!’

Siem ratelt door en heeft geen weet van de gedachten van zijn vrouw. Aarzelend neemt ze een slokje van de champagne. Ze reageert niet direct, weet zich met haar houding geen raad.

Hij pakt haar hand en vraagt waarom ze zo timide kijkt. ‘Dit is de kans van ons leven, Nicole! Besef je dat wel? Sil kan naar een internationale school en jij hoeft niet meer te werken. Je krijgt een hulp voor in huis en je kunt je volledig op mij en Sil richten. Fantastisch toch?’

‘Het is geweldig Siem, dat je droom in vervulling kan gaan. Ik weet nog zo goed hoe het ging toen ik zwanger was van Sil en Richard je niet meer nodig had. Maar nu…’

‘Nu is alles anders, Nicole. Sil mag mee, de wereld ligt aan onze voeten!’ Hij blijft haar onderzoekend aankijken. ‘Ik had een enthousiaste vrouw verwacht. Vind je de champagne niet lekker? Je drinkt er niets van?’ Siem begrijpt het niet en kijkt haar verongelijkt aan. ‘Wat is er aan de hand? Voel je je niet lekker?’

‘Nee, Siem, inderdaad. Ik voel me al een aantal weken niet goed. Zeven weken, om precies te zijn.’

Voor het eerst breekt er iets van een lach door op het gezicht van zijn vrouw.

‘Je wordt opnieuw vader, Siem! We krijgen een kind, ik heb vanmiddag de test gedaan en wilde het tegen je zeggen toen je thuiskwam.’

Hij verslikt zich in een slok champagne. Met een klap zet hij het glas op tafel, het vocht golft gevaarlijk dicht tegen de rand van de flûte.

‘Wat zeg je?’ Zijn gezicht staat geschrokken, boos bijna. ‘Ben je, het zal toch niet, neeeeee...!’ Ongeloof spat uit zijn ogen. ‘Dit mag niet, Nicole, dit is werkelijk onvoorstelbaar!’

Siem staat abrupt op, loopt naar de bar om de fles champagne af te rekenen. Als dit niet snel genoeg gebeurt, slaat hij met vlakke hand op het houten blad en gooit een briefje van vijftig euro op de bar. Met bruuske tred beent hij naar de uitgang, hij bekommert zich totaal niet om zijn vrouw.

Nicole zit verslagen in haar stoel en durft niet om haar heen te kijken. Wat denken de mensen? Zenuwachtig pakt ze haar tas en loopt volslagen van de kaart naar de deur. Buitengekomen tuurt ze de omgeving af, Siem is nergens te bekennen. Ze loopt een stukje richting de parkeerplaats en ziet de auto aan de rechterzijde staan. Siem zit erin, met zijn hoofd en armen ligt hij op het stuur. Daar zit een gebroken man.

Als Nicole de auto instapt, lopen de tranen over haar wangen. Heel stil zit ze naast hem, haar echtgenoot die geen kind wil. Hun kind. Hoe kan dit? Ze kunnen toch samen naar Thailand gaan?

‘He Siem, kom op…’ probeert ze zachtjes. ‘Hoe goed kan het leven zijn? Wij krijgen ons tweede kind en je hebt de baan waar je van droomt. We gaan er wat moois van maken, toch?’

Siem schudt abrupt zijn hoofd. ‘Je snapt er werkelijk helemaal niets van! Ben je echt zo oliedom?’

Hij start de auto en rijdt met gierende banden weg.

Die avond wordt er niet meer gepraat. Siem zit aan de keukentafel achter zijn laptop en is niet meer te bereiken.

7

Siem en ik lopen samen het ziekenhuis in. Ik heb een tas met schone kleertjes mee voor Jesse en een paar knuffels om kleur te geven aan zijn witte bedje. Als we zijn kamer ingaan, vangt een vriendelijke verpleegkundige ons op en vertelt ze vrolijk dat Jesse klaar is voor zijn badje. Ik vraag naar de uitslag van zijn hartonderzoek, maar de verpleegkundige, Yvonne, zegt dat dokter Berkenfeld na zijn ronde langskomt om het te bespreken. Het badwater is lekker warm en ze heeft de handdoeken klaargelegd, dus ik mag beginnen. Ik vraag me af hoe ik dit moet doen met een infuus in zijn hoofd en voetje. Yvonne ziet mijn verwarring, koppelt de slangen af en geeft Jesse aan mij. Siem zit alweer aan de tafel en vouwt de ochtendkrant uit die hij heeft meegenomen. Zachtjes kleed ik Jesse uit en leg hem in het warme water. Met mijn hand ondersteun ik zijn hoofdje en hij kijkt mij met heldere ogen aan. Dat geeft mij hoop. Voorzichtig knijp ik in de fles Zwitsal. Jesse beweegt nauwelijks. Ik aai over zijn buik en armpjes, maar hij reageert niet op mijn aanraking. Rustig droog ik hem af, kleed hem aan en wacht samen met Jesse op onze kinderarts.

Een half uur later komt dokter Berkenfeld binnen en hij begroet ons enthousiast.

‘We hebben goed nieuws voor u,’ vertelt hij met een lach op zijn gezicht. ‘Jesse heeft geen hartafwijking, alles ziet er volkomen gezond uit.’

Ik voel de spanning uit mijn lijf naar beneden zakken, mijn benen worden slap. Mijn ogen zoeken de dichtstbijzijnde kruk en ik plof erop neer. Het gevaar is nog niet geweken, maar zijn hart doet het goed! Iets van mijn oude veerkracht komt weer terug en ik wil zo snel mogelijk actie ondernemen en meedenken. Enthousiast vraag ik wanneer de operatie plaatsvindt en wanneer Jesse daarna weer mee naar huis mag. Door mijn geratel heen probeert de kinderarts mij te temperen.

‘Jesse heeft nog een lange weg te gaan. Als hij vijf dagen vocht via het infuus heeft gekregen, kijken we of hij sterk genoeg is om de operatie aan te kunnen.’