Slapen doen we morgen weer

Slapen doen we morgen weer

Alice Bakker

“Slapen doen we morgen weer”

Alice Bakker

Eerste druk mei 2017

Uitgever: Godijn Publishing

Project: BOEK10

Coverontwerp: Frank Puts

Coverfoto: Sungi Photography

Auteursfoto: Sungi Photography

ISBN 9789492115287

ISBN 9789492115966 Ebook

NUR 285

©2017 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

…vandaag grijp ik mijn kansen

walsen, mijmeren en zaligheid

fantastisch zinderdansen.

Alice Bakker

Proloog

26 april

‘Jaap, nú komen.’ Er klinkt paniek in de stem van Nancy. ‘Jaap!’

‘Ja, ja, ik kom. Wat is er aan de hand?’ Nancy wijst.

Als in shock staren Jaap en Nancy naar de televisie.

‘O mijn god.’ Nancy kijkt Jaap verschrikt aan. Jaap weet nog steeds niets uit te brengen. Wat ze zien op het scherm is duidelijk, een oerknal maakt een einde aan het concert en mensen rennen in paniek langs de camera. Op het podium is alle verlichting naar beneden gevallen. Midden op het podium ligt Thijs, de zanger van Twils. Of hij nog leeft, is niet helemaal duidelijk. De camera’s draaien weg van het podium, het publiek in. Nancy probeert mensen te scannen, misschien ziet ze Merel. Onmogelijke missie, iedereen is in paniek. Er verschijnt een verslaggever in beeld. Nancy verstaat niet eens goed wat hij zegt. De beelden zijn stopgezet, het concert is uit de lucht. Een oud, opgenomen concert van Twils begint. Ontredderd staart ze Jaap aan.

‘We moeten ernaartoe.’

‘Ben je gek, dat heeft geen enkele zin.’

‘Geen zin? Mijn kind loopt daar!’ schreeuwt Nancy. ‘We moeten, Jaap, begrijp dat dan. Merel is daar, we moeten ernaartoe, ik moet weten hoe het met haar is.’

Jaap klemt intussen zijn mobiele telefoon tegen zijn oor. Merels telefoon staat uit.

‘Stil nou even!’ Jaap snauwt zijn vrouw geïrriteerd toe. Een ingelaste nieuwsuitzending laat weten dat het een aanslag lijkt. Of het doelwit een bijeenkomst met een grote menigte is, is niet bekend. De aanslag is niet opgeëist. Nancy probeert op de achtergrond de politie te bellen. Ze treft alleen overbelaste lijnen.

Nancy staart Jaap smekend aan: ‘Doe iets!’

‘Ssst,’ sist Jaap. ‘Kijk.’

Nancy’s blik trekt naar de televisie. In beeld ziet ze allerlei mensen in paniek rennen. Een verslaggever zegt dat er veel gewonden zijn, doden zelfs.

‘Ik ga alleen. Jij blijft hier, voor als Merel thuiskomt. We houden contact, oké?’

Nancy knikt gelaten.

1

20 april

‘Mam, mag ik nou naar dat optreden in het Klaverpark, met Koningsnacht?’

‘Ik weet het niet, Merel. Je bent pas vijftien, en…’

‘Iedereen mag, mam, alleen jij doet weer moeilijk.’

‘Luister Merel, al die meiden zijn al zestien. Sommige zelfs zeventien.’

‘Alleen Lara is zeventien mam. En die is stom.’

‘Ik spreek er eerst met je vader over. Vanavond.’

Merel zucht. Ze heeft op school al gezegd dat ze mag. Dat moet ze wel waarmaken. Iedereen vindt haar de stoerste. Merel, die altijd alles mag en alles kan. Tot nu toe kon Merel een hoop verdoezelen voor haar ouders, net doen alsof het mocht tegenover haar vriendinnen. In werkelijkheid vraagt Merel het niet, ze doet het gewoon. Tot nu. Weggaan met Koningsnacht, dat kan niet stiekem. De avond dat ze al jaar in jaar uit thuis met haar moeder aan de buis gekluisterd zit voor het Koningsnachtconcert. Ze heeft spijt dat ze het gevraagd heeft. Ze had het gewoon moeten doen. Hoofdpijn moeten faken en uit haar raam moeten klimmen. Zoals ze laatst deed. Ze mocht na het eten niet meer naar buiten, omdat ze volgens haar ouders brutaal deed.

MeertjeV: Hoi Saar

Saartjuhhh: He Meer

MeertjeV: Mag jij nou maandag?

Saartjuhhh: W8 ff

MeertjeV: Kom op Saar, mag je nou of niet

Saartjuhhh: :{) belt : ()

MeertjeV: Shit, dat gaat fout

Merel klikt het chatgesprek weg. Het duurde even, maar inmiddels weet ze wat ze met die afkortingen bedoelen. :{) betekent Sarahs vader, een man met snor, en : () voor Merels moeder, omdat die altijd lippenstift opheeft. Al die afkortingen, het is niet Merels ding. Van haar vriendinnen heeft Merel een chatwoordenboek gekregen. Dat heeft ze thuis in een hoek gesmeten. Beneden hoort ze haar moeders stem. Is Victor meteen al aan de telefoon? Langzaam daalt ze de trap af, tijd voor overleg. Als ze bijna in de hal is, voelt ze haar mobiel trillen in haar broekzak. Een bericht.

Sarah: Kom nou ff op de chat. We mogen!!!

2

25 april

In de pauze op school kletsen ze honderduit over het concert. Ze zijn expres naast een paar jongens uit de vierde gaan zitten. Een van hen is Bas. Al sinds ze in groep acht naar een open dag op deze middelbare school ging, is Merel verliefd op hem. Hij gaf haar een rondleiding en destijds had ze na drie woorden besloten dat dit haar middelbare school werd. Natuurlijk is het gek, Bas is veel ouder. Soms ziet ze dat hij naar haar loert.

Het duurt niet lang voor ze de aandacht van de vierdeklassers krijgen. Als Coen, de brutaalste van het groepje, hoort dat zij naar het Koningsnachtconcert gaan, roept hij enthousiast dat zij ook gaan, gevolgd door: ‘Gaan we samen?’

Merel kan zich vergissen, maar volgens haar bloost Bas. Sarah heeft iets meer lef en vraagt: ‘Wie gaan er allemaal?’

‘Roel, Pieter, Bas en ik.’

Alsof ze het niet weet, vraagt Merel: ‘En wie is wie?’

‘Ik ben Coen. Ben zeventien, hou van surfen, zwemmen en, geloof het of niet, boeken lezen.’

De andere jongens barsten in lachen uit. ‘Jij, boeken lezen? Kampioen uittreksels zoeken, bedoel je,’ zegt een van hen. Vervolgens draait hij zich om naar de meiden: ‘Ik ben Roel. Ook zeventien. Hou van zwemmen, skiën en van Twils, kennen jullie die? Treden op met Koningsnacht.’

‘Of ik die ken, ik volg ze op Instagram. Die zanger is echt…’ Merel schaamt zich bijna voor haar enthousiasme, het is helemaal niet stoer om tegen die jongens te zeggen dat ze Thijs van Twils echt helemaal te gek vindt.

‘Echt wat?’ Het komt uit de mond van Pieter.

‘Echt goed,’ weet Merel snel te verzinnen.

‘Mee eens,’ zegt hij. ‘Ik ben trouwens Pieter, achttien jaar en ja, ik ben weleens blijven zitten.’ Hij geeft de meiden een knipoog. ‘Ik hou trouwens van turnen en vind dat Twils oké is. En ik hou van Bas.’

De jongens joelen. Pieter geeft Bas een knipoog, die Bas beantwoordt met een zet. Pieter is niet om te duwen, dat hij van turnen houdt, is te zien aan zijn gespierde armen.

Merel voelt haar wangen rood kleuren als ze zegt: ‘Dan ben jij Bas.’

Bas knikt, hij blijft haar strak aanstaren. ‘Superleuk om met jullie naar het concert te gaan.’

Even blijft het stil. Sarah neemt het snel van hem over. ‘Ik ben Sarah, ben vijftien en hou van Twils. Kennen jullie Slapen doen we morgen weer?’

Als de jongens knikken, vervolgt ze: ‘Die tekst, luister daar eens goed naar. Echt super.’

‘En jij?’ Bas staart Merel aan.

‘Ik ben Merel, bijna zestien, vind het superleuk om met jullie mee te gaan en hou van Twils.’ En ik geloof dat ik jou wel leuk vind, voegt ze er in gedachten aan toe. Met een rood hoofd blijft ze Bas aankijken. Hij kijkt uitdagend terug en glimlacht naar haar.

Weer joelen de jongens en gelukkig redt de bel haar.

Sarah en Merel pakken hun spullen bijeen. De jongens blijven zitten, hun pauze duurt langer door een tussenuur.

‘Om zeven uur bij mij?’ vraagt Coen.

‘Is goed, tot morgen.’

Coen schrijft zijn adres op een briefje en overhandigt het aan Sarah. Ze huppelen bijna, op weg naar het geschiedenislokaal. Sarah knijpt Merel in haar arm. ‘Wow Merel! Hoe hij naar je keek… dat komt goed.’

‘Je moet me wel helpen hoor, die Bas is écht leuk.’

‘Tuurlijk!’

‘En Coen, is dat wat voor jou? Hij gaf dat briefje zo snel aan jou.’

‘Zien we morgen wel,’ antwoordt Sarah.

‘Eén ding, mijn moeder denkt dat we met Lara en Dionne gaan.’

‘Laten we haar dat toch denken? We gaan gewoon met die jongens, Lara en Dionne bekijken het maar!’

‘Sure. Moeten we hen niet even afzeggen?’

‘Waarom? Misschien zien we ze daar wel. En trouwens, ik vind ze suf.’

3

26 april

De hele dag is Merel bezig met dé perfecte outfit. In haar hoofd is de combi al gemaakt. Nu is het alleen nog zaak om ongezien langs haar ouders te glippen. Ze gelooft nooit dat die het goedvinden dat ze met blote benen, korte laarzen en een korte broek naar een buitenconcert wil. Gelukkig vinden ze het wel goed dat Merel naar het concert gaat. Dat gesprek met Victor, de vader van Sarah, is zo gek niet geweest. Haar moeder heeft afspraken met hem gemaakt. Twaalf uur thuis, samen fietsen, dat soort dingen. No way dat ze om twaalf uur al naar huis gaan.

Bij Sarah kleedt ze zich om. In een nette spijkerbroek is ze vertrokken. Het zwart om haar ogen gaf al genoeg reden tot commentaar van haar ouders. Helma, de moeder van Sarah, vindt gelukkig meer goed. Die vindt het geweldig hoe Sarah en Merel eruitzien. Ze leent zelfs haar nagellak uit. Lachend maken ze selfies, compleet met gekke bekken, met Merels telefoon. Merel weet het: deze avond is perféct. Voor de laatste foto poseert Sarah op haar mooist.

‘Wow, Saar, moet je zien hoe mooi die is.’

‘Goh, eindelijk eens een mooie foto. App hem even naar me. Kan ik een print maken voor mijn moeder, die heeft zo’n oude op de kast staan…’ Ze loopt naar het dressoir en pakt een lijst die ze gierend aan Merel laat zien. ‘Kijk, ik met beugel, die kan echt niet meer!’

Samen halen ze de jongens op. Merel ziet dat Bas haar goedkeurend aankijkt. Ze hoopt dat Bas haar niet te jong vindt. Op het plein is het concert al bezig. Over een half uur speelt Twils. Merel gluurt schuin naar Bas, ze ziet dat hij terug gluurt. Snel werpt ze weer een blik op het podium. Dan voelt ze een hand op haar schouder. Ze durft zich eerst niet om te draaien, misschien is het hém? Toch spiedt ze naar de hand en ziet dat het die van Pieter is.

‘Drinken?’

Merel knikt. Snel richt ze haar blik weer naar het podium. Ze heeft niet gezegd wát ze wil drinken. Pieter heeft zo’n bandje waar hij alcohol mee mag kopen, omdat hij achttien is. Misschien haalt hij bier? In de verte ziet ze dat Pieter al bijna bij de bar is.

4

26 april

Met een biertje in haar hand staat Merel in de menigte naast Bas. Ze voelt zich oppermachtig. Ziet er goed uit, is met leuke mensen en heeft bier. Ze neemt kleine slokjes en vindt het smerig, niemand die dat merkt. Thijs springt het podium op, ze hoort meiden gillen en schreeuwen. Merel houdt zich in. Stoer zijn. In haar buik voelt ze een vreemde trilling.

Dan voelt Merel een arm om haar heen. Stiekem gluurt ze opzij. Is het Bas? Tevreden laat ze zich tegen de jongen aan leunen, het is hem. De druk van zijn arm verstevigt. Zijn hoofd is dichtbij. Zijn mond ook. Merel voelt de spanning overal. Dit is de avond van haar leven. Ze is bij een optreden van Twils en Bas vindt haar leuk. Bas fluistert iets in haar oor. Ze kan het niet verstaan. Ze draait zich naar hem om, wil hem duidelijk maken dat het te rumoerig is, als ze zijn lippen op haar mond voelt. Eerst schrikt ze, dan beantwoordt ze zijn kus. Sarah danst naast haar, in trance van de muziek. Die heeft niet eens door dat ik net stond te zoenen, denkt Merel. Triomfantelijk stoot ze Sarah aan, intussen draait ze haar hoofd weer naar Bas. Hij glimlacht naar haar en geeft haar weer een zoen. Een kleintje.

‘Ik wil naar voren hoor, ga je mee?’ Sarah schreeuwt het in haar oor. Merel schudt haar hoofd, ze blijft bij Bas. ‘Wie wil er mee naar voren?’ schreeuwt Sarah tegen de rest.

‘Ik,’ zegt Coen.

Merel knipoogt naar Sarah. Zie je wel, Coen en Sarah, dat wordt ook wat.

Zacht zingt Merel mee met Thijs. In haar eigen wereld, in gedachten verzonken. Slapen doen we morgen weer. Ze kruipt dichter tegen Bas aan.

Een harde klap maakt een eind aan het fijne moment. Eerst heeft ze niet door wat er gebeurt, ze hoort schreeuwen, krijsen. De lichten doven. Iemand trekt aan haar arm, is het Bas? Hij sleurt haar mee de menigte uit. Mensen rennen alle kanten op, iedereen is in paniek. Merel weet een moment niet waar ze is. Bas pakt haar hand stevig vast en probeert haar verder bij alles vandaan te trekken. Ze rennen een tijdje, tot het om hen heen wat rustiger is.

‘Wat gebeurt er?’ schreeuwt ze tegen Bas.

Bas haalt zijn schouders op.

‘Kijk dan!’ Merel wijst naar het podium. De stelling waar de verlichting aan hing is naar beneden gedenderd, het scherm naast het podium is uiteengespat en de boxen staan in brand. Merel voelt dat ze trilt van angst. Wat is hier aan de hand?

Bas staart haar verdwaasd aan. ‘Het lijkt wel of…’

Merel maakt zijn zin af: ‘…er een bom ontploft is.’

Bas pakt Merel vast, ze voelt dat ze langzaam tot rust komt. Dan ineens trekt Merel zich los.

‘Waar is Sarah?’ schreeuwt ze. ‘Sarah!’

Bas pakt haar arm en trekt haar mee. ‘Kom,’ roept hij.

‘Sarah! Ik ga niet weg zonder Sarah.’ Merel brengt het met moeite uit. Ze probeert haar mobiel uit haar broekzak te vissen. Het gaat moeizaam, de korte broek is wat strak en haar hand graait zenuwachtig naar de telefoon. Snel zoekt ze het nummer van Sarah op. Normaal gesproken kan ze het dromen, weet ze precies met welke toetsen ze haar vriendin belt. Nu is ze alle logica kwijt. De lijn is dood, geen bereik.

‘Bel Coen, doe wat!’

‘Iedereen is aan het bellen, Merel, het is nutteloos.’

‘We moeten haar zoeken!’

Waar heeft ze Sarah voor het laatst gezien? Ze rent wat heen en weer, kan zich niet herinneren waar ze net stonden. Bas trekt aan haar arm.

‘Rustig, Merel.’

Om hen heen gebeurt van alles: jonge mensen rennen rond, ze zien politie en ambulancepersoneel. Met haar telefoon in haar hand, loopt Merel samen met Bas de menigte in. Minstens een uur lang vragen ze aan iedereen die ze tegenkomen of iemand Sarah en Coen heeft gezien. Merel laat aan alle mensen de mooie foto zien, die ze eerder die avond samen maakten. Net als ze moedeloos dreigt te worden, lijkt het alsof ze haar naam hoort.

‘Merel!’

Ze spiedt zoekend rond.

‘Merel!’

In de verte ziet ze haar vader, hij rent op haar af. Wat doet hij hier nou? Gegeneerd bekijkt ze zichzelf. De korte broek die hij vast niet goedkeurt, Bas. Gelukkig is ze haar biertje allang kwijt.

‘Pap!’ Merel rent naar haar vader. Ondanks haar schaamte is ze blij hem te zien. Ze vliegt in zijn armen en barst in hard huilen uit. Bas is haar gevolgd en staat ontredderd naast haar.

‘Hallo meneer, ik ben Bas.’ Haar vader tuurt even naar hem.

‘Jaap,’ mompelt hij.

‘Pap, we zijn Saar kwijt.’ Haar vader luistert niet.

‘Merel, we gaan naar huis.’

‘Nee, pap, Sarah, ik moet haar eerst vinden. We moeten samen naar huis, weet je nog?’

Brommend staart haar vader haar aan. ‘Sarah kan voor zichzelf zorgen, ik ben hier voor jou.’

Merel is ontzet en kijkt haar vader woedend aan. ‘Als je er zo over denkt, dan ga je alleen. Dáág pap.’ Ze draait zich om en beent nijdig weg.

Bas draalt wat, moet hij achter Merel aan? ‘Dag, meneer,’ zegt hij tegen Jaap en hij slentert haar achterna.

‘Wacht.’ Jaap grijpt hem bij zijn arm. ‘Let op haar, beloof het me. Hier.’ Hij pakt een visitekaartje uit zijn binnenzak en drukt het in Bas’ handen. ‘Bel me als ik haar toch nog op moet halen.’

‘Ja, meneer.’ Verbaasd staart hij Jaap na. Laat hij zijn dochter hier zomaar achter? Lang tijd om na te denken heeft hij niet, Merel heeft een voorsprong, hij moet er snel achteraan.

‘Merel, wacht!’ Hij trekt een sprint en pakt haar bij haar hand. ‘Wacht, ik ga met je mee.’

‘Wat denkt hij wel.’ Merel stampvoet. ‘Dat ik met hem meega? Zonder Sarah?’ Tranen maken haar wangen smoezelig. ‘Sorry, Bas,’ snikt Merel, ineens beseffend hoe kwetsbaar ze zich opstelt tegenover haar kersverse vriendje.

Bas kust haar vol op haar mond. ‘We zoeken net zo lang tot we haar gevonden hebben.’

Jaap voelt zich een mislukkeling. Waarom ging Merel nou niet gewoon met hem mee? Waarom zegt hij altijd precies het verkeerde tegen die meid? Moet je Nancy horen zo meteen. Zijn gevoel wordt weer bevestigd: als vader stelt hij geen klap voor. Een loser is hij.

Ontredderd loopt hij met zijn ziel onder de arm wat rond op het terrein. Het is een wonder dat hij haar vond. Overal ziet hij mensen die in paniek rondhollen of aan het bellen zijn. Net als hij zich omdraait om zijn fiets aan de rand van het Klaverpark te pakken, bedenkt hij zich. Hij kan niet zomaar weggaan nu iedereen hier hulp nodig heeft. Hij krijgt Merel niet mee naar huis, maar er zijn zoveel meer mensen in nood.

Hij ziet een man met een felgeel jack, op zijn rug prijkt ‘CREW’. Die is van de organisatie. Als een kip zonder kop rent de man wat in het rond, in zijn hand heeft hij een grote EHBOkoffer.

‘Hé, jij daar.’ Hij trekt de man aan zijn felgele jas. ‘Ik ben bedrijfshulpverlener. Hulp nodig?’

De man slaakt dankbaar een diepe zucht en zegt ontredderd: ‘Graag. Ik weet het allemaal niet meer. Zeg jij maar wat ik moet doen.’