Zoeken naar Jesse

Walraed Cremers

Brooklyn Books

Colofon

Copyright © 2015 Walraed Cremers

Eerste druk 2015

Omslagillustratie:

© René Magritte, L’Esprit de géométrie, 1937

c/o Pictoright Amsterdam 2015

Omslagontwerp: Drukwerkconsultancy Bunnik

Foto auteur: Henk Braam

Conversie ePUB: Alderlane Digital Publications - www.alderlane.nl

ISBN: 978-94-92179-07-4

NUR: 301

www.zoekennaarjesse.nl

Misschien is het beter om de vreselijke waarheid niet te kennen en te berusten in de dagelijkse routine.

1

‘Denk er rustig eens over na, Gaston,’ zei de chef na een lange monoloog. Hij leunde achterover in zijn bureaustoel, de armen over zijn gespierde borst, en keek Gaston Fokkema vragend aan. Verwoed roerde Gaston in zijn koffie, hij wilde een slok nemen maar merkte dat zijn kopje al leeg was, binnensmonds mompelend zette hij het terug op het glazen designbureau. Het was warm in de kamer, zou de airco uitgevallen zijn? Hij keek op zijn horloge. Hij probeerde te begrijpen wat hij zojuist gehoord had: vanaf nu werken we in wisselende projecten en worden we gedreven door passie. Hoe kan die man dat nou menen, dacht hij, als systeembeheerder ben ik het vaste aanspreekpunt, een rots in de branding zogezegd, dat kan toch niet in wisselende projecten? Hij zag de hoogblonde wimpers van zijn chef, hij moest denken aan de varkens die ze heel vroeger op de boerderij hadden, die hadden ook van die grote blonde wimpers, die beesten roken trouwens net zo als de chef, dat kwam natuurlijk van die zweetvlekken onder zijn oksels.

‘En? Heb je nagedacht?’ hoorde Gaston.

Nagedacht! Hij probeerde het wel, maar er kwam geen beweging in zijn hersens, het was helemaal zwart in zijn hoofd. Bij het woord passie zag hij zwoele films voor zich over gepassioneerde liefde en zo; seks dus, maar de combinatie van passie en systeembeheer was een raadsel voor hem.

‘Dat kan niet, volgens mij,’ zei hij.

‘Wat kan niet volgens jou?’

‘Systeembeheer vanuit passie.’

‘Zo. Dat kan niet, zeg je. Zo, zo.’

De chef stond op en begon langzaam heen en weer te lopen. Hij stopte en keek Gaston met zijn varkensogen strak aan: ‘Jíj kan dat niet, zal je bedoelen. Het kan heus wel.’ Daarna richtte hij zijn wijsvinger naar Gaston en knalde: ‘Berenschot!’ Het liefste was Gaston opgesprongen en had hij teruggeknald: varken! Maar hij bleef zitten en voelde dat de vage chronische hoofdpijn, die hem zijn leven lang achtervolgde, met dartele sprongetjes zijn opwachting kwam maken. Hij wilde weer een slok koffie nemen maar merkte dat het kopje nog steeds leeg was, met een schaapachtig lachje zette hij het terug.

‘Ja,’ mompelde hij , ‘het is een uitdaging hè, passie… wisselende projecten… ja, echt iets nieuws.’

‘Goed zo Gaston, ik hoor je nu zeggen dat je wisselende projecten fijn vindt en dat je ze graag wilt aanpakken, zo wil ik het horen, dat is een mooie basis voor verdere samenwerking.’

Gaston schoof zijn stoel iets naar achteren.

‘Heb je nog wat koffie voor me, ik kan niet bij de thermoskan,’ zei Gaston.

De chef schoof de kan met een zwiep naar Gaston en keek hem recht aan: ‘Het rapport Berenschot zegt dat het kan en jij beweert van niet, dat vind ik nog wel een punt van zorg.’

‘Zorg waarover?’

‘Ik maak me zorgen of je eigenlijk wel aan deze reorganisatie wilt meewerken. Wil je dit wel, Gaston?’

‘Nou ja, willen, dat is wat zwaar gezegd, ik vind het best wel…’

‘Juist! Jij wilt dus niet aan de reorganisatie meewerken. Mooie boel, Fokkema.’

‘Mag ik de zoetjes even hebben, die staan achter je,’ zei Gaston.

De chef gooide een zakje vlak voor Gaston op het glazen bureau.

‘Dit is ernstig, Gaston, heel ernstig.’

Gaston deed eerst een zoetje in zijn kop, daarna schonk hij de koffie in, zo deed hij het altijd, dan hoef je haast niet te roeren.

‘Ik snap je niet goed,’ zei Gaston, ‘ik zei toch dat ik het juist een hele uitdaging vind om projectmatig te werken?’

‘Ja, dat hoorde ik je zeggen, Fokkema, maar bijna twintig jaar heb je vast op je stoel gezeten, en nu zou je opeens een uitdaging zoeken? Geloof je het zelf? Ik zie het niet aan je, je straalt het niet uit.’

Gastons hoofdpijn dartelde niet meer, die begon net zo te folteren als vroeger, toen hij van papa Meccanoconstructies moest bouwen, die nooit goed waren.

‘Nou, wat is je passie dan, wat is de kleur en de geur waaraan we de bijdrage van Gaston Fokkema kunnen herkennen?’ hoorde Gaston van veraf.

‘Tja, passie hè?’ was het enige dat hij kon uitbrengen.

‘Ja, jouw passie! Waar mogen ze je voor uit bed halen?’

Nergens voor, dacht Gaston, laat me liggen, eerst koffie, dan gaat het wel. Hij haalde zijn schouders op en keek zijn baas vragend aan.

‘Je weet het niet hè?’

De chef trommelde op zijn glazen bureau, overal zag Gaston de vegen van zijn vingers. Als spinnetjes op weg naar hun prooi kriebelde het zweet op zijn kalende hoofd, hij zocht vertwijfeld naar een leuke passie, maar hij kwam niet verder dan zijn motorbootje en fietsen, dat waren misschien passies. Jezus, een passie waar die vent wat aan heeft: netjes, ik ben best wel netjes, zou hij daar wat mee kunnen?

‘Ik doe mijn werk keurig, dat is echt mijn passie hè? Keurig’

De chef drukte zijn handen tegen elkaar en keek naar het plafond; het lijkt wel alsof hij zit te bidden, dacht Gaston. Na een diepe zucht zei de chef: ‘Keurig zeg je hè? Jij denkt dus: mijn passie is: keurig?’

Gaston voelde de scherpe blik dwars door hem heen kijken, precies de blik van pa, alleen het sikje ontbrak nog maar.

‘Keurig is niet het eerste waar ik bij jou aan denk, Gaston. Je doet heus wel je best hoor, daar ligt het niet aan, maar ik krijg soms klachten over je werk, je vergeet wel eens de protocollen na te kijken, dat weet je toch ook wel? Vind je dat nou echt keurig?’

Met witte knokkels hield Gaston zich vast aan zijn stoel; niemand had ooit gezegd dat hij protocollen moest nakijken, hij wist gewoon niet dat dit moest, dan was hij het toch niet vergeten?

‘Vind je het goed dat ik een paar dagen nadenk over mijn eh, passie, dan mail ik je die begin volgende week.’

‘Nee, een passie moet je niet mailen Gaston, die moet je uitstralen.’

Zwijgend pakte de chef zijn toetsenbord en begon er op te typen, waarbij Gaston hem zo nu en dan hoorde zuchten. Eigenlijk waren die handen veel te groot voor een gewoon toetsenbord, ze zouden toetsenborden moeten maken voor mensen met van die kolenschoppen. Toen de chef uitgetypt was, keek hij Gaston recht aan.

‘Luister wat ik heb opgeschreven: “Krijgt opdracht om zijn passie te vinden. Volgende week afspraak voor loopbaanontwikkelingplan over concurrerend profiel dat moet opvallen door gedrevenheid.”’

Gaston knikte bedachtzaam. ‘Ja, ja, dus volgende week moet ik mijn passie vinden?’

‘Ja Gaston, dat wordt belangrijk, en als je dat niet lukt, dan pas je niet in het nieuwe plaatje.’

‘Dan pas ik niet in het nieuwe plaatje, dat zei je toch?’

‘Ja, dat zei ik; je weet wat dat betekent hè?’

‘Ja, nee, eh, dat weet ik niet zo goed.’

‘Van die mensen moeten we afscheid nemen, dat soort mensen komt in de flexibele schil; bestuursbeleid hè, kan ik ook niks aan doen.’

‘Afscheid nemen?’

‘Ja, afscheid nemen.’

‘Je bedoelt…?’

‘Ja, dat bedoel ik.’

‘Maar jullie kunnen me toch niet zomaar…?

‘Reorganisatie, disfunctioneren, verstoorde arbeidsrelatie! Redenen genoeg. Geen speld tussen te krijgen. Maar dat willen we natuurlijk niet, wij zullen er voor gáán om je bij ons te houden, aan mij zal het niet liggen, ik trek er elke dag aan. Maar dan ik verwacht van jou natuurlijk ook een actieve inzet, we kunnen het niet alleen doen, je weet het hè?’

De chef stond op, liep om zijn bureau en legde zijn reusachtige hand op Gastons schouder.

‘Ga je ervoor, Gaston?’ hoorde hij de chef zeggen. ‘Praat er zaterdag bij het afdelingsuitje ook eens met je collega’s over, misschien kunnen ze je op weg helpen met je passie.’

Kon die vent gedachten lezen? Hij had geen zin in dat uitje, laat me toch met rust, dacht hij, ik wil niet een hele dag optrekken met andere mensen, ik pas niet in hun wereld, ik heb nog nooit in de wereld gepast. Hij kreeg het warm, het leek wel alsof de kamer in brand stond, hij wilde weg. In een flits zag hij weer zijn eeuwige nachtmerrie: hij valt uit een raam en belandt zacht op een witte marmeren vloer. Gaston ontrukte zich aan dit beeld, hij moest niet zo kinderachtig zijn, hij zou vast wel een passie kunnen bedenken, op internet had hij wel eens lijstjes gezien.

‘Ja, in het weekend zal het gebeuren,’ zei Gaston zacht.

2

Wie had eigenlijk het vreselijke idee gehad voor dit afdelingsuitje in het Openluchtmuseum?

Gaston zat met zijn collega’s van Interne Zaken aan een lange tafel op het terras van de boerenherberg en voelde de zon pijnlijk op zijn kalende hoofd branden. Hij was graag onder de parasol gaan zitten, maar de meiden van de Repro die op het werk altijd geheimzinnig zaten te fluisteren, hadden de schaduwplaatsen meteen ingenomen en midden tussen hen in zat de chef. Zag Gaston dat hij naar hem knipoogde? Hij keek hem in ieder geval wel recht aan en het leek alsof hij met zijn lippen een woord vormde: passie? Gaston moest zich tevreden stellen met een stoel op de hoek van de tafel; zwijgend hoorde hij zijn collega’s praten over MBA cursussen, carrièrekansen van echtgenotes, hockey, verbouwingsplannen en kinderoppas; waarom zij wel en hij niet? Als hij iets zei was dat meestal fout, hij hield liever zijn mond; toen hij bijvoorbeeld laatst zei dat hij PVV stemde, begon iedereen tegen hem aan te praten, nou, daar had hij het voortaan dus ook niet meer over. Hadden zij misschien de passie die hij miste?

Hij sloot zijn ogen tegen de zon en dacht eraan terug dat hij ook als kind haast nooit met andere kinderen wilde spelen, hij prutste liever wat, alleen thuis op de boerderij. Was hij voor zijn adoptie ook zo eenzelvig? Hij wist er niets meer van, die periode was compleet uit zijn geheugen verdwenen.

Hij moest weg uit de zon, hij voelde zich draaierig worden. Zon: dat was ook zoiets waar hij hoofdpijn van kreeg; hij probeerde zijn hoofd te beschermen met een papieren servetje. Waarom durfde hij niet gewoon te zeggen ‘Jongens ik kan niet zo goed tegen de zon, mag ik bij jullie onder de parasol?’ Liefst nog met een aardig grapje erbij. Hij kende best wat leuke grapjes maar als het erop aankwam stond hij altijd met zijn mond vol tanden.

Hij hoorde niet meer wat zijn collega’s precies zeiden, hij kon alleen nog maar hun geluid horen dat leek op het kakelen van de kippen die ze vroeger op de boerderij hadden; boven alles uit hoorde hij kinderen in de speeltuin naast het terras snerpend krijsen. Bonkend in het ritme van zijn hart voelde hij een schele hoofdpijn opkomen, zou hij een zonnesteek hebben? Hij wilde verdwijnen, weg uit die zon, weg van die collega’s en weg van die gillende kinderen en ijsjes likkende bejaarden. Verderop zag hij schaduwbossen, misschien kon je daar wel merels horen fluiten en de wind door de bomen horen zuchten, dat was mooi, maar dit terras? Het leek de hel wel. Maar hij kon zijn collega’s toch niet alleen laten, en in zijn eentje onder de bomen gaan wandelen? Wat zouden ze wel van hem denken? Trouwens, hij moest met ze over passie praten, dat had hij de chef beloofd.

Gaston draaide zich naar de collega die vlak naast hem zat en wilde hem vragen wat voor passie hij bij de chef had ingeleverd, maar tot zijn eigen verbazing hoorde hij zichzelf iets heel anders zeggen: hij zei dat hij zich niet goed voelde en dat hij daarom even lekker in zijn eentje in de schaduw wilde lopen. De collega keek hem vriendelijk aan en zei iets bemoedigends, Gaston kon het niet goed verstaan, maar dat vond hij niet zo belangrijk. Hij stond op met zijn papieren servetje stevig op zijn hoofd gedrukt en zag dat alle collega’s hem aankeken.

‘Het is te warm voor mij, ik moet even in de schaduw lopen.’

Hij zag ze instemmend knikken, zelfs de chef kreeg even een glimlach op zijn gezicht, daarna begon het gekakel weer. Hij verliet het terras en liep langs hekken, donkere paden en bemoste bankjes en kwam in een beukenbos waar het aangenaam koel was, de zon scheen in bibberende vlekjes door het dichte bladerdak op de grond. Het gejoel van de kinderstemmen hoorde hij nu nog maar zacht in de verte, hij ging op een boomstam zitten. Waarom werd hij toch altijd zo moe van dit soort bijeenkomsten? Al die mensen, al dat krakeel, hij snapte niet dat iemand daar plezier aan kon beleven, het liefste was hij in bed gekropen en had hij de dekens over zijn hoofd getrokken. Als hij hier nu eens zou gaan liggen? Eventjes maar, op de zachte bladeren, niemand kon hem zien. Misschien werd die stomme hoofdpijn dan wat minder. Hij liet zich van de boomstam afglijden en ging behaaglijk op het loof liggen in een zware lucht van zwammen, aarde en beukenblad met daardoorheen een vage poffertjeslucht. De geluiden leken te verstommen, een aangename warmte gloeide in zijn lijf.

Lag hij nog wel op het beukenblad, of lag hij alleen en verlaten in de hitte op een witte marmeren vloer? Hoorde hij een krijsende vrouwenstem? Het rook naar brand. Hij moest weg, maar hij kon niet, het zou nooit meer goed komen. Een enorme hand tilde hem op, hij kon zich niet meer bewegen. Een diepe stem bromde in zijn oor: ‘Het is voorbij, het is voorbij.’ Terwijl de enorme hand hem bleef vasthouden trok een ranke hand zijn kleren uit en streelde hem, maar tegelijk gleed er iets kouds en scherps langs zijn hals. Hij zag een blikkerend vleesmes, het koude staal gleed langs zijn hals, de punt van het mes zocht het zachte plekje tussen slagader en sleutelbeen. Nog één tel en dan zou het mes naar binnen glijden, het zou geen pijn doen, hij zou zo verlost zijn.

Gaston wist dat het niet waar was, dit had hij vaker gedroomd, hij lag niet op een witte marmeren vloer, hij was in slaap gevallen in het Openluchtmuseum. Hij opende zijn ogen en zag dat hij tussen bruine bladeren lag, naast een dikke boomstronk, maar het gevoel bij zijn sleutelbeen was wel echt, hij greep naar zijn hals: het prikken nam toe, de pijn bewoog. Hij ging rechtop zitten, snel hij maakte hij zijn bovenste knoopjes open en tastte onder zijn overhemd naar zijn hals. Hij voelde iets hards bewegen dat hij geschrokken probeerde weg te duwen, met zijn hand kneep hij erin en pakte het vast; hij opende zijn hand en zag een enorme kever, de grootste die hij ooit gezien had, blauwig groen glansde hij. Het monster had een haak aan de voorkant, die hij langzaam heen en weer bewoog, de andere haak was afgebroken en het overgebleven stompje bewoog machteloos mee.

‘Stomme kever,’ mompelde Gaston, ‘ik schrok me lam.’

Hij gooide de kever achter zich over de boomstam en bleef hijgend rechtop zitten. Ik moet naar de collega’s toe, dacht hij, de rondleiding zal wel zo beginnen.

3

De tafel op het terras was leeg en ook in de speeltuin was het rustiger geworden. Het zag er naar uit dat de groep al vertrokken was en Gaston was blij dat hij niet mee hoefde. Hij had geen zin om op het terras te gaan zitten en liep de speeltuin in, aan het eind waarvan hij onder een lindeboom een houten bankje zag staan, waarop hij met een tevreden glimlach ging zitten. Zo was het goed, dit was wat hij nodig had; loom strekte hij zijn benen, vouwde zijn handen achter zijn hoofd en doezelde weg. Tussen zijn oogharen zag hij twee kinderen schommelen, had hij vroeger als kind eigenlijk wel eens in een speeltuin gespeeld? Hij sloot zijn ogen en probeerde zich te herinneren hoe het was om als kind in een speeltuin te spelen, maar hij kon zich niets van vroeger herinneren; dit terugdenken aan zijn kinderjaren verlamde hem evenzeer als het denken over zijn passie, beide domeinen hulden zich in angstig duister.

Toen hij na een tijd zijn ogen weer opende zag hij dat de kinderen verdwenen waren, de speeltuin was zo goed als leeg. Zijn aandacht werd getrokken door een onregelmatig schurend geluid en hij zocht met zijn blik waar dat vandaan kwam; hij zag aan de overkant van de speeltuin een heuvel met op de top een ijzeren mast vanwaar een staalkabel naar een lager gelegen mast leidde en aan die kabel hing een soort skiliftje. Aan de voet van die heuvel probeerde een jongetje met alle macht het skiliftje naar boven te trekken. Toen het jochie halverwege de heuvel was, trok hij hard aan het touw om het liftje verder naar boven te halen, maar daardoor gleed hij met schurend geluid naar beneden en rolde de heuvel af. Daarna stond het kind weer op en holde naar het liftje dat inmiddels weer naar het midden van de kabel was gezakt, pakte wederom het trektouw, en de hele gang van zaken herhaalde zich opnieuw. Gaston zag dat het kind het keer op keer bleef proberen en steeds weer rolde hij weer naar beneden. Hij voelde zijn handen klam worden: dit kan toch niet zo door blijven gaan? Die jongen moet toch minstens één keer op de heuvel komen om naar beneden te roetsjen, die jongen moet zijn kans krijgen!

Hoe het was gebeurd wist hij niet, maar Gaston merkte dat hij ineens naast het hijgende kind stond en hem vroeg of hij naar beneden wilde roetsjen; met grote stralende ogen keek de jongen hem aan. Gaston pakte het touw aan en trok het liftje naar boven, terwijl het kereltje opgewonden voor hem uit dartelde. Toen ze boven waren hield Gaston de zitschijf vast, om het jongetje erop te laten klimmen, maar die was veel te hoog voor hem.

‘Dat gaat niet, hè?’ zei Gaston.

Het jongetje knikte.

‘Zullen we samen naar beneden roetsjen?’ vroeg Gaston.

‘Jaaa.’

Gaston trok de stang tussen zijn dijbenen en liet zich zakken, zodat zijn gewicht op de metalen schijf kwam te rusten. Hij stelde zich voor hoe hij straks van de heuvel naar beneden zou zweven, met een onbekend kind op schoot. Het zou een sprong in een peilloze diepte worden, een sprong die gemaakt móést worden. Hij wenkte het kind, dat behendig tussen Gastons buik en de metalen stang ging zitten en zich daarna stijf vasthield aan de armen van Gaston.

‘Ben je er klaar voor?’

Gaston voelde het hijgende jongenslijfje ja knikken, toen trok hij zijn voeten op. Direct schoten ze weg van hun startplaats en met toenemende snelheid zweefden ze naar beneden. Het liftje deinde op en neer en boven hun hoofd hoorde hij het gierende geluid van de katrol waaraan ze hingen. Het was verbazend hoe lang de vlucht duurde, het leek wel alsof hij in een vertraagde film terecht was gekomen; hij voelde de blonde krullen van het jongetje tegen zijn lippen wapperen, hij hoorde hem zachte kreetjes slaken en het landschap zag hij in slow motion voorbij komen. Was dit een afdaling in de diepte? Nee, het leek wel alsof de kabelbaan naar boven ging.

De harde klap van de katrol die tegen de stootveer op het einde van de staalkabel knalde, maakte een abrupt einde aan deze reis, één keer zwiepte het stoeltje nog steil omhoog, daarna gleden ze traag naar achteren en stopten ze vlak boven de grond. Stil bleven ze samen nog even zitten. Nu was hij dus aan de overkant. Gaston tilde het kind van zijn schoot en zette hem op de grond.

‘Vond je het fijn?’

Het jongetje zei niets, hij keek Gaston stralend aan en daarna keek hij naar het begin van de kabelbaan op de heuvel.

‘Wil je nog een keer?’

Het jongetje knikte heftig en begon richting van de heuvel te huppelen. Gaston stond op van zijn zitschijf en liep achter het kind aan, terwijl hij het stoeltje meesleepte. Met enkele grote passen haalde hij het kind in.

‘Hoe heet je eigenlijk?’ vroeg hij.

‘Jesse.’

‘Ik heet Gaston.’

Jesse haalde zijn schouders op en holde de heuvel op. Hij wist nu precies hoe alles ging: met een behendig sprongetje klom hij weer bij Gaston op schoot en ditmaal durfde hij zijn armen wijd uit te spreiden terwijl ze afdaalden. Ze stonden nog niet stil of Jesse sprong op de grond en trok Gaston aan zijn hand.

‘Nog eens, nog eens,’ riep hij.

Weer klommen ze de heuvel op en nog eens en nog eens. Ten slotte raakte Gaston buiten adem en hijgde: ‘Ik kan niet meer Jesse, ik ben bijna vijfenveertig, moet je weten.’

‘Ik ook, ik ben ook bijna vijf,’ riep Jesse, ‘nog een keer!’

‘Moet je niet naar je pappie en mammie toe, Jesse? Waar zijn je pappie en mammie?’

‘Pappie is boven, hij komt.’

‘Heuh? Wat bedoel je Jesse? Waar is hij dan?’

Jesse keek Gaston scherp aan. ‘Ja,’ zei hij na enige tijd.

‘Ja? Wat ja? Waar is je pappie dan?’

‘Ik wil een ijsje.’

Gaston keek om zich heen, hij keek vooral naar de top van de heuvel, maar nergens was een vader te zien. Hij keek Jesse weer aan, die vragend terugkeek.

‘Toe, een ijsje?’ fleemde hij.

Nog eenmaal keek Gaston de speeltuin rond; misschien was het ’t beste om rustig een ijsje met dit kind te eten en hem daarna naar de receptie te brengen, dan moesten ze daar maar zien wat ze met Jesse zouden doen, het zal toch zeker wel vaker gebeuren dat een kind zijn ouders kwijt is? Nee, hij moest niet te lang met dit joch optrekken, straks zouden ze nog eens denken dat hij een kinderlokker was, of zo, de kranten stonden vol met van die hysterische verhalen.

‘Nou, vooruit dan, je krijgt je zin, zullen we een ijsje eten?’

‘Ja! Een ijsje. Een raket!’

Gaston liep met Jesse naar het terras en kocht daar twee ijsjes die ze zittend op een houten picknickbank opaten. De zon die door de beuken scheen, maakte dartelende vlekjes op het morsige tafelblad en vlak bij zong een merel zijn hoogste lied. Toen Gaston zijn ijsje op had zei hij uitdagend: ‘Ik heb mijn ijsje lekker eerder op dan jij.’ Jesse keek beteuterd en stopte met likken.

‘Sorry,’ schrok Gaston, ‘eet maar lekker door.’

Nadat ook Jesse uitgelikt was, wilde hij weer terughollen naar de speeltuin, maar Gaston pakte zijn handje vast en zei: ‘Ik heb geen zin meer in de speeltuin, zullen we wat gaan wandelen? Misschien komen we dan je pappie tegen.’

‘Pappie is boven! Ik wil bij jou zijn.’

‘Jesse, nu moet je goed luisteren: je kan niet bij me blijven, ik moet je naar je pappie en mammie terugbrengen. Of zijn die er niet en ben je hier met andere mensen? Met de kleuterschool of zo?’

Jesse bleef strak voor zich uit kijken en haalde zijn schouders op. Ze liepen door een streng vormgegeven tuin waarin tussen buxushaagjes allerlei ouderwetse kruiden in volle bloei stonden. De geur van munt vermengde zich met die van citroen en ui, vanuit een vierkant geschoren beuk klonk de slepende melodie van een merel die in de verte omfloerst beantwoord werd, het grind kraakte onder hun voeten. Het leek wel of alle bezoekers verdwenen waren en zij nog als enigen door het park liepen. Jesse stuurde Gaston met zijn kleine handje door de kruidentuin, alsof hij precies wist waar hij naar toe moest.

‘Waar loop je nou naar toe?’ vroeg Gaston.

‘Pappie.’

Het jongetje knikte zelfbewust en trok Gaston kordaat achter zich aan.

‘Maar je zei toch dat je pappie boven is?’ vroeg Gaston.

Weer kreeg Gaston een knik en met stevige pas werd hij voortgetrokken. Ze hadden nu de kruidentuin verlaten en liepen een stukje over een ouderwetse klinkerweg en net toen Gaston zich afvroeg of dit wel de goede weg naar de uitgang was, trok Jesse hem langs enkele onaanzienlijke huisjes, waarvan Gaston wist dat die op de weg naar de uitgang stonden.

‘Je moet me dragen,’ zei Jesse.

Gaston keek hem vragend aan. ‘Kom op, je kan toch zeker wel zelf lopen, Jesse?’

Jesse trok hem aan zijn mouw.

‘Dragen!’

‘Nou zeg, ben jij hier de baas of zo?’

Gaston pakte Jesse onder zijn armen, tilde hem hoog boven zijn hoofd en liet hem zachtjes op zijn schouders zakken. Hij voelde de warme beentjes om zijn nek en twee kleine handen die zijn voorhoofd stevig vasthielden. Voorzichtig liep hij daarna verder op weg naar de uitgang en na enkele minuten kwam hij langs de rand van een grote vijver. Hij passeerde een houten botenwerf waar een krachtige lucht hing van rook en teer die afkomstig was van een grote ijzeren pot op een smeulend houtvuur, waarin een zwarte vloeistof pruttelde; hij begreep dat dit de pek was waarmee vroeger houten schepen geteerd werden.

‘Waterbootjes,’ zei Jesse in zijn oor.

Gaston keek om zich heen en zag aan de andere kant drie houten bootjes in het water liggen.

‘Ja, Jesse, dat zijn waterbootjes, daar kan je mee varen.’

‘Waterbootjes!‘ riep Jesse, ‘varen!’

‘Hee, dwingeland, bedoel je dat je in zo’n bootje wil varen?’ vroeg Gaston. Hij voelde het kind heftig knikken. Gaston zag dat hij met het bootje naar de overkant van de vijver kon varen, waarmee hij zich de wandeling rondom de vijver kon besparen en dus sneller bij de uitgang kon zijn.

‘Okee, jij je zin, we gaan lekker varen.’

Gaston liep naar de bootjes en zette het kereltje voorzichtig op de grond. Ze gingen naar het uiteinde van de kleine steiger waar een vierkant roeibootje aangemeerd lag, groen was dat bootje, en midden in de vijver zag hij een eilandje, met daarop een duiventil. Ze stapten in het bootje en toen Gaston wilde gaan roeien, merkte hij dat het bootje vastzat aan een staalkabel en dat hij het bootje alleen maar kon bewegen door aan die kabel te trekken. Hij trok hard aan de kabel waardoor het bootje snel door het water schoot en Jesse begon te kraaien van plezier. Toen hij bijna aan de overkant was stopte hij, draaide om en trok de boot weer terug. Kijk eens wat een pret hij heeft, dacht Gaston, ik hoef toch niet meteen naar de uitgang te lopen, ik kan toch zeker even lekker met het jongetje wat varen? Met al zijn kracht sleurde hij het bootje enkele malen heen en weer tussen beide oevers en keek om zich heen om te zien waar het eiland met de duiventil was, maar dat kon hij nergens meer ontdekken; ik zal me wel vergist hebben, dacht hij. Wel zag hij op beide aanlegsteigers kinderen staan die boos begonnen te schreeuwen als hij vlak voor aankomst omdraaide en weer naar de andere oever terugvoer. Gaston merkte dat zijn handen vol met bloedende sneetjes waren gekomen door losse staaldraadjes, die uit de kabel staken, maar hij voelde haast geen pijn. Onder protest van Jesse meerde hij ten slotte het bootje aan de overkant af, hij kon er niet goed tegen toen hij zag dat Jesse begon te pruilen.

‘Heb je zin in poffertjes, voordat we naar de uitgang gaan?’

Jesses pruillip maakte plaats voor een brede glimlach en hand in hand liepen ze naar het Dorpsplein, waar de poffertjeskraam stond. Nadat Gaston twee porties poffertjes gekocht had, zag hij dat op het terras alle tafeltjes bezet waren, maar dat aan de rand van het terras nog één lege stoel stond. Hij liep naar die stoel en ging erop zitten en Jesse bleef bedremmeld naast hem staan.

‘Ik wil ook zitten.’

Gaston klopte op zijn knieën en Jesse kroop bij hem op schoot en nestelde zich behaaglijk tegen Gastons beginnende embonpoint. Zijn linkerhand lag in zijn schoot en bloedde nog een beetje van het trekken aan de staalkabel, met zijn rechterhand hield Gaston de beide plastic bakjes vast waaruit ze zwijgend hun poffertjes met poedersuiker en roomboter opprikten. Jesse liet zijn plastic vorkje vallen, raapte het snel op, schraapte het zand eraf aan de rand van zijn bakje en at onverstoorbaar door. Nog nooit had Gaston zulke lekkere poffertjes gegeten. Jesse zat dromerig voor zich uit te kijken, zijn duim in de mond en had zijn hoofd met blonde krullen tegen Gastons borst gevlijd.

‘Je bent moe hè?’ vroeg Gaston.

Het jongetje was in slaap gevallen en hield Gastons hand stevig in zijn knuistje. Kleine kinderen moeten soms een middagslaapje doen, dacht hij. Het is nu een goed moment om hem naar de uitgang te brengen, misschien is daar wel een kamer waar Jesse een uurtje kan slapen, terwijl ze zijn ouders gaan omroepen. Hij realiseerde zich dat hij vergeten was dat hij met zijn collega’s op pad was en dat ze om drie uur op het dorpsplein hadden afgesproken om samen iets lekkers te gaan eten; op zijn horloge zag hij dat het iets over drieën was. Hij keek naar de menigte en hij zag zijn collega’s aan de andere kant van het plein staan wachten. Voorzichtig schudde hij Jesse wakker en kreeg een brok in zijn keel toen het kind hem met slaperige blauwe ogen aankeek; die blik was niet van hier, die was van een hogere orde.

‘Jesse,’ fluisterde Gaston, ‘ik moet even iets tegen de mensen zeggen die aan de overkant van het plein staan. Blijf maar even zitten, ik ben zó terug, dan breng ik je bij de uitgang en zorg ik dat je lekker even in bed kan liggen, okee?’

Hij tilde het slaperige ventje op en zetten hem voorzichtig op de stoel, daarna liep hij naar de overkant van het plein.

‘Ha Gaston, wij komen ook net aan, we waren je kwijt, waar was je gebleven?’ riep een van zijn collega’s hem toe.

‘Ja hoor, ik had last van de zon en ben in de schaduw gaan zitten, het gaat nu wel weer.’ antwoordde Gaston.

‘Ja, ik zag je met een servetje op je hoofd, je had weer hoofdpijn hè?’

‘Ik ben het bos ingelopen en heb heerlijk in de schaduw bij de speeltuin gezeten.’

‘Saai zeg, je had met ons mee moeten gaan, wij hebben een interessante rondleiding gehad.’

‘Nou ik heb me helemaal niet verveeld hoor. Weet je, ik heb daar in de speeltuin een jongetje ontmoet, Jesse heet hij, en daarmee heb ik in de kabelbaan gezeten en met een bootje gevaren. Hij zit aan de overkant, naast het terras. Hij is erg moe geworden, ik moet hem nog even naar de uitgang brengen, er is daar vast wel ergens een stil plekje waar hij op een bank kan liggen. Dan kunnen ze rustig zijn ouders zoeken. Hij zegt dat zijn papa boven is, ik snap er niks van, nou ja dat moeten zij maar uitzoeken, vind je ook niet?’

Hij zag dat zijn collega’s eerst elkaar aankeken en hem daarna sprakeloos aanstaarden.

‘Wat zeg je nou?’ vroeg een van de collega’s na een tijd. ‘Een jongetje? Jij? Je bent met een jongetje op pad geweest? En zijn ouders dan, weten die er van? En…’

‘Ja, Jesse heet hij, hij is heel aardig.’

‘Maar Gaston, je kan toch niet zomaar een vreemd jongetje meenemen? En zijn ouders weten daar niks van? Waar zijn die dan?’

‘Nou nee, dat weet ik juist niet, daarom wil ik hem naar de receptie brengen, dan kunnen ze zijn ouders omroepen.’

‘Je lijkt wel gek, Gaston, dat had je meteen moeten doen, die mensen weten zich geen raad van ongerustheid. Spelen! Iedereen in paniek en jij gaat spelen. Idioot!’

Gaston merkte dat een van de collega’s al die tijd zwijgend naar hem had gekeken.

‘Wat zit je me aan te kijken?’ vroeg hij.

‘Je hebt bloed op je broek, wat heb je gedaan Gaston?’ antwoordde de collega scherp.

Gaston voelde dat hij bloosde.

‘O, die bloedvlek, dat is niets, dat komt door het trekken aan die staalkabel, kijk maar: helemaal ontveld, zie je wel?’

Als bewijs toonde hij zijn linkerhand, die aan de binnenkant vol met half geronnen bloed zat. Hij zag zijn collega’s elkaar aankijken, geen van hen zei nog iets.

‘Kom maar mee jongens, dan kunnen jullie zelf zien dat er niks aan de hand is en dat Jesse zich goed op zijn gemak voelt bij mij.’

‘Ja, dat joch misschien wel, maar heb je aan die ouders gedacht, sukkel?’

Gehaast staken ze tussen hoepelende kinderen het plein over, en uit de verte kon Gaston al zien dat de stoel leeg was. Ongerust speurde hij met zijn blik tussen de mensen, maar nergens zag hij het kind. Toen ze bij de stoel waren vroeg hij aan de dame die daar vlakbij zat of ze het jongetje had zien weglopen dat hij bij zich had.

‘Hoezo, u zat daar toch alleen?’

‘Zie je wel!’ hoorde Gaston een van zijn collega’s achter zich zeggen.

‘Nee, ik zat daar met een kind, een blond jongetje, echt waar,’ zei Gaston tegen de dame.

‘Ik kan me niks herinneren,’ antwoordde ze, ‘maar ja, als u het zegt… ik heb niet zo goed opgelet, er zijn hier ook zó veel mensen. Maar nee, toen u weg was zat er geen jongetje meer op uw stoel, dat weet ik zeker.’

Gaston zag de twee poffertjesbakjes op de stoel liggen. Hij keek zijn metgezellen aan, die strak en zwijgend terugkeken. Een blinde paniek maakte zich van hem meester. Het is mijn schuld, dacht hij, ik had Jesse natuurlijk niet alleen op die stoel moeten achterlaten. Een kind van vier jaar is zó kwetsbaar, wie weet wat er nu voor verschrikkelijke dingen met hem gebeuren, als hem iets overkomt kan hij daar zijn leven lang last van hebben. Ik mag hem nu niet aan zijn lot overlaten, dat zou onvergefelijk zijn.

‘Ik moet Jesse zoeken,’ zei Gaston gehaast, ‘er mag hem niks overkomen. Gaan jullie maar alleen eten, ik denk dat ik nog van alles te doen heb.’

Voordat zijn collega’s iets konden zeggen pakte hij de twee poffertjesbakjes, propte die in zijn zak, holde haastig langs de poffertjeskraam en verdween om de hoek.