Eric Kollen

De gouden engel

Homo-erotisch (luister)verhaal

Link naar MP3-file luisterverhaal: achterin (luisterduuur 2½ uur).

Eric Kollen

Amsterdam 2015

- 1 -

Met zijn voet duwde Harold de deur van het hokje wat verder open, zodat hij naar binnen kon kijken. Hij zoog hoorbaar lucht in zijn longen toen hij de man zag die voor hem in de sling lag. Naakt, op een leren tuigje na, en minstens honderddertig kilo. De vetrollen puilden tussen de kettingen en riemen door en de dikke, witte billen lilden over de rand van de sling. Met twee worstachtige vingers lag de man in zijn opengesperde anus te soppen, terwijl hij wenkte met zijn hoofd en uitnodigende sisgeluidjes maakte.

Harold stond een tijdje naar het tafereel te kijken, met een mengeling van weerzin en fascinatie. ‘Pssst! Pssssssst!’ Toen trok hij zijn hoofd terug en zette de deur weer op de kier die hij had aangetroffen.

Het was niet zo druk in de darkroom. Uit twee of drie hokjes klonk gehijg en gescharrel, maar de rest was leeg, of er stond iemand in de deuropening te wachten. Her en der in de gangetjes stonden mannen voor zich uit of om zich heen te kijken, flesje bier in de hand. Harold nam ze een voor een op, maar vond geen aanleiding om tot actie over te gaan.

Hij hoefde ook niet per se hoor, vanavond. Hij was van het Centraal Station naar huis gelopen en hij had tegen zichzelf gezegd: Kom, we pakken een biertje in The Web. Hij was ook niet bepaald gekleed op darkroombezoek: hij had een pak aan. Een krijtstreeppak zelfs. In het weekend kon je daar niet mee aankomen in een leerbar, maar door de week, vroeg op de avond, nam men daar doorgaans geen aanstoot aan. Dan waren er wel meer mannen die geen fetisj-outfit droegen maar hun gewone kloffie, omdat ze alleen even wat kwamen drinken op weg naar huis; in de zomer zag je wel eens iemand in een korte broek, die naar het strand was geweest, en in deze tijd van het jaar, waarin de mensen hun kerstinkopen deden, liep er af en toe iemand met volle Bijenkorftassen te sjouwen. Nee, door de week kwam het allemaal niet zo nauw. Hij moest alleen even goed kijken voordat hij ergens op ging zitten of tegenaan ging staan.

Vooruit. Nog één biertje en dan schluss. Hij draaide zich om en liep de trap af.

Terwijl hij aan de bar stond te wachten keek Harold om zich heen. De schemerige ruimte was versierd met dennengroen en kleine lichtjes, maar verder was het interieur natuurlijk vooral stoer: ongeverfd hout, ijzer, leer. De meeste bezoekers waren min of meer van zijn generatie; hij was zesenvijftig. Je zag in het darkroomcircuit natuurlijk ook jongere en oudere mannen, maar het overgrote deel leek toch ergens tussen de vijfenveertig en de zestig.

Zelf zag hij er voor zijn leeftijd prima uit. Ja, zijn haar werd wat dunner en zijn huid zat niet meer zo strak als vroeger, maar doordat hij consequent iedere week tien uur fietste en hardliep, was hij in elk geval slank en fit. Dat fietsen en lopen deed hij liever dan dat hij zich in dat narcistische sportschoolcircuit begaf. Voor zijn schouders en zijn billen deed het niet veel, maar hij had de mazzel dat hij een flink ding tussen zijn benen had, en het kostte hem nooit veel moeite om iemand te vinden die daarop tippelde.

En zelf ging hij ook niet voor Mr. Gorgeous. Zijn sekspartners waren meestal wel iets jonger dan hijzelf – hij was erg gesteld op een ronde kont en die waren bij vijftigers dun gezaaid – maar hij had aanzienlijk minder last van jeugdobsessies dan veel van zijn leeftijdsgenoten. Tuurlijk, mannen van dertig waren doorgaans aantrekkelijker dan mannen van vijftig, wie zou het bestrijden? En als hij in een pornofilm een jongen van twintig zag, dan was hij innig dankbaar voor de scherpte van zijn beeldscherm en genoot hij hartstochtelijk van die volmaakte welvingen en van die gladde, puntgave huid, van dat kleine, onschuldige, roze sterretje, van de frisheid van die oogopslag: godsamme, wat lekker! Voor de masturbatiefantasie was het allemaal verrukkelijk. Maar de rauwe werkelijkheid was anders. Als je zesenvijftig was, goodlooking of niet, dan stonden de twintigers en dertigers niet voor je in de rij, zo simpel was het. En hoe groter het leeftijdsverschil, hoe hoger de prijs.

Die prijs kon verschillende gedaanten aannemen. Je had businessjongens, daar was het heel overzichtelijk: je moest betalen en dan mocht je erop. Maar in de meeste gevallen ging het indirecter. Harold was niet onwetend op dat vlak, want hij kende nogal wat mannen met jongere vriendjes. Soms veel jonger. En als hij zag hoe dat eraan toeging, dan zat hij daar niet op te wachten. Dan vond hij de prijs voor die jeugdige schoonheid veel te hoog.

Vaak waren die vriendjes afkomstig uit verre landen. Brazilië, Cuba, Thailand. Mooie jongens, hoor. Práchtig! Maar duur in het onderhoud. Niet in het begin. Dan waren ze versmolten met de weldoener die hen had gered van de armoede en meegetroond naar het felbegeerde West-Europa. Dan gingen ze braaf mee naar alle etentjes en feestjes en dan werd er ostentatief getorteld tussen de oudere witte geluksvogel en de jonge bruine sprookjesprins. Nee, en vanzelfsprekend gingen ze Nederlands leren. Ze zouden immers werk gaan zoeken? ‘My friend is rich, but I want my own carreer,’ heette het dan. Hoe vaak hij die woorden al niet had gehoord, uit zo’n mond met parelend witte tanden, begeleid door een trouwhartige blik van die beeldschone Bambi-ogen. Drie maanden. Dan hoorde je niks meer over de Nederlandse les en dan kwam voornoemde geluksvogel steeds vaker alleen naar de dinnerparty’s, omdat Juan of Antonio dringender bezigheden had. Maar niet met ‘his own career’, helaas. Want áls dat bronzen pantertje nog een keer een roezemoezende salon kwam binnenwandelen, dan was dat steevast met een verdwaasde blik en verwijde pupillen. Nog een paar maanden later kwamen de dramaverhalen over de in de prak gereden sportauto’s, de feestjes die eindigden in vechtpartijen en de gerechtelijke procedures. Nou, bedankt. Harold vond die jonge jongens hartstikke lekker, maar hij had helemaal geen zin in het gelazer dat eraan vast zat.

Natuurlijk, je had ook relaties met een leeftijdsverschil – soms zelfs een fiks leeftijdsverschil – waarin beide partners zich oprecht tot elkaar aangetrokken voelden. Maar dan was er altijd iets waardoor ze minder ongelijkwaardig waren: dan was de jongen niet zo heel jong, of gewoon niet zo mooi, of een beetje dik, of die ouwe was wel zorgzaam maar beslist niet rijk; gewoon twee mensen die blij waren elkaar te hebben gevonden. Maar als de ene partner de middelbare leeftijd ruimschoots had bereikt en geld had, en de uitheemse liefdesprins was jong en bloedmooi, en de jachttrofee werd vol trots meegezeuld naar alle feesten en partijen, dan ontwikkelde de verhouding zich altijd volgens een vast patroon.

Dat die jongens het deden, was alleen maar logisch. Neem het ze eens kwalijk. Maar Harold vond het ongelofelijk dat die ouwe kerels het maar niet wilden snappen. Dat ze er stuk voor stuk in slaagden om zichzelf wijs te maken dat hún tropische toyboy nu eenmaal verzot was op mannen die ouder waren dan hun vader, met een kale kop en een buikje. Hij begreep niet dat ze, ondanks de talloze voorbeelden in hun omgeving, nooit schenen te zien aankomen dat ook hun exotische droomheld meer en meer ‘middelen’ nodig zou hebben om het gerimpelde weldoenerslijf nog te kunnen beminnen, en dat zij zelf steeds vaker hun portefeuille zouden moeten trekken voor het betalen van toelages, rekeningen, schikkingen en schades. En als die bruine bengel dan eindelijk was afgetaaid, doorgaans met een knallende ruzie, al dan niet gepaard gaand met het toebrengen van licht lichamelijk letsel of met het wederrechtelijk medenemen van allerhande consumentenelektronica, die op straat verhosseld kon worden – er was er zelfs wel eens een geweest die uit wraak had getracht de hele hut in de fik te steken – dan presteerde de ontgoochelde mensenvriend het niet zelden om binnen twee maanden een nieuwe Fernando te introduceren, die, in tegenstelling tot de vorige, ‘écht van hem hield’.

Harold zag het allemaal meewarig aan. Natuurlijk, hij kwam zelf ook nu en dan jongens tegen die een gierende lust door zijn lendenen joegen, maar hij piekerde er niet over om erachteraan te lopen. Zelfs als hij veel geld had gehad – wat niet het geval was; dezer dagen zelfs minder dan ooit – dan nog had hij het niet over de balk gesmeten om zich een half jaar te koesteren in de valse warmte van een gekochte liefde. Hij was wel wijzer. En de zeldzame keren dat het hem overkwam dat zo’n sappige, jonge vrucht zomaar zijn kant op kwam rollen, nou, dan was hij op zijn hoede; dan verzweeg hij dat hij een klein maar luxe appartement bezat aan de Brouwersgracht, met een spectaculair dakterras, en zei in plaats daarvan dat hij in Osdorp woonde. Als zijn gesprekspartner dan nog niet steeds afhaakte, bleef hij speuren naar alarmsignalen, zoals: ontwijkende antwoorden of zichzelf tegenspreken, of overmatig alcoholgebruik of een belangstelling voor dure merkkleding, want zoals hij zichzelf altijd voorhield: ‘Things that look too good to be true, usually are’. En gewoonlijk kreeg hij weldra de bevestiging dat ook dit dartele stoeidiertje op zoek was naar niets anders dan een rijk gevulde ruif. En dan was het voor hem onmiddellijk over en uit.

- 2 -

Harold liep met zijn flesje pils terug naar zijn vaste stek in de darkroom, een plek in een van de gangen vanwaar hij het grootste deel van de ruimte kon overzien, in het bijzonder enkele van de hokjes waar hij een voorkeur voor had – omdat hij wist dat daar de lampjes het deden en dat de deuren ervan op slot konden. Die twee dingen vond hij erg belangrijk.

Je had grofweg twee soorten darkrooms: darkrooms die bestonden uit één grote ruimte waar je privacy had doordat het hele hok stikdonker was, en darkrooms die redelijk tot goed verlicht waren en die kleine cabines hadden waarin je je samen met je partner kon terugtrekken. Die eerste categorie vermeed Harold. Niet alleen was hij er in het verleden wel eens gerold op het moment dat zijn broek op zijn enkels lag, waarna hij zich nooit meer echt relaxed had gevoeld als hij op zo’n plek met iemand bezig was, maar bovendien vond hij het fijn om de man met wie hij seks had, te zien. Hij genoot van de lust in de ogen van de ander, hij genoot van het zien van een lekkere reet of een flinke, harde pik, hij vond het een ontzettend geil gezicht om zijn eigen lul in een mooie, ronde kont naar binnen te zien gaan, hij vond het opwindend om te zien hoe het lijf dat hij neukte op zijn stoten reageerde, kortom, Harold wilde graag privacy én een lampje, en dus ging hij altijd naar darkrooms met hokjes, en onthield hij van welke hokjes de deur op slot kon en de verlichting het deed.

Op het moment dat hij tegen de muur aan leunde en de eerste slok van zijn bier nam, kwam er een nieuwe bezoeker binnen in de darkroom. Althans, alles wees erop dat dat gebeurde. Want de gang maakte een hoek van negentig graden, zodat Harold de entree niet kon zien. Maar bij de mannen die in die hoek stonden en dus de ingang wél konden zien, was de lome landerigheid opeens verdwenen: ruggen rechtten zich, buikjes werden ingetrokken en kinnen opgetild, en stuk voor stuk tuurden ze zogenaamd onverschillig maar zichtbaar gespannen naar wat niets anders kon zijn dan een nieuwe bezoeker die bepaald opmerkelijk moest wezen.

Zó ingrijpend was de omslag die zich ineens voltrok bij die paar mannen in die hoek, dat ook alle anderen in de ruimte opeens wakker leken te worden: binnen een paar seconden was het hele stel verveelde nietsdoeners veranderd in een meute jagers, opgewonden en alert, begerig loerend op de prooi die ze nog niet hadden gezien, maar wel… geroken.

In de stille ruimte weerklonken de langzame voetstappen waarmee de nieuwkomer de hoek van het gangetje naderde en er was niemand die niet naar de plek staarde waar hij elk moment kon verschijnen.

De mannen in de darkroom werden niet teleurgesteld. Er stapte een gestalte in het vale licht die Harold de adem volledig benam. Jong: midden twintig, hooguit. Hij was een allochtoon, overduidelijk, maar Harold had geen idee wat zijn afkomst was; de jongen had een karamelkleurige huid en onder zijn gitzwarte wenkbrauwen spiedden twee donkere ogen de duisternis in. Zijn haar was gemillimeterd. Hij had een stevige neus en een brede, gulzige mond met volle lippen. Het kon een latino wezen, maar hij kon ook een scheut Afrikaans bloed hebben; hij zou heel goed uit het Midden-Oosten of uit Turkije kunnen komen, misschien ook van de Balkan, maar voor hetzelfde geld was het een Iraniër of zelfs een Pakistaan; het was het prototype van de donkere vreemdeling. Hij droeg een uiterst nauwsluitend camouflagepak met een brede riem om zijn middel en een verschoten groen petje. Hij liep op kistjes. Hij leek wel een guerillastrijder; door zijn outfit en zijn geschoren kop natuurlijk, maar eigenlijk nog meer door zijn strakke, priemende blik, door zijn kaarsrechte nek, door zijn vloeiende bewegingen en door de vorm van zijn lichaam; want dat was zeer atletisch, maar leek absoluut niet op het lichaam van een bodybuilder of van een gestylede sportschoolhomo. Nee, het lijf van deze nieuwe bezoeker was weliswaar slank van bouw, maar het was zo compact als het lichaam van een jonge vechthond: de krachtige spieren golfden onder het strakgespannen vel en leken te worden aangedreven door een huiveringwekkende energiebron, die in bedwang werd gehouden door een ijzeren wil. Hij was niet zo lang. En zijn uitstraling was driest, maar tegelijk bloedserieus; hij had iets hards, iets eisends, iets compromisloos over zich, wat de indruk versterkte dat hij hier rechtstreeks naartoe was gekomen van een of ander onbarmhartig front.

De jongen – want door zijn postuur en zijn oogopslag was het toch eerder een jongen dan een jongeman – zette zich in beweging. Hij liep de darkroom in, Harolds kant op, met een rustige, zelfverzekerde tred, zo soepel als een roofdier. Harold slikte moeilijk. Zijn alarmbellen rinkelden oorverdovend. Deze duistere oorlogsprins was heus niet op zoek naar een uitgerangeerde welzijnswerker van zesenvijftig met dun wordend haar, die in een krijtstreeppak in een darkroom stond omdat hij net van het zoveelste zinloze sollicitatiegesprek kwam. Nee, die zocht óf een soortgenootje om mee te ravotten, óf hij zocht een kapitaalkrachtige sukkel die hij kon inpakken en kaalplukken. Harold was geen van beide.

Hij dwong zichzelf dan ook om zijn blik los te maken van het donkere jongensdier dat in zijn richting kwam, en quasi ongeïnteresseerd de andere kant op te kijken, recht in vijf of zes paar ogen die zaten vastgekleefd aan de nieuweling achter hem, schroeiend van begeerte. No way! dacht Harold. No way dat hij met deze gast ging aanpappen. Natuurlijk zou hij laatdunkend worden afgewezen. Natúúrlijk!

Maar Harold wist donders goed dat wat hij werkelijk vreesde, was: dat hij níet zou worden afgewezen...

Hij bleef krampachtig naar links kijken, terwijl hij de jongen vanaf de rechterkant hoorde naderen. Voelde naderen. Zag naderen – jazeker! Door de volmaakt synchrone bewegingen van de hongerige ogen tegenover hem zág hij de jongen achter zich als het ware dichterbij komen! Het was ook aan die ogen dat hij zag dat de jongen tot stilstand kwam, vlak bij hem in de buurt, nog vóór hij zich ervan bewust werd dat het geluid van de voetstappen was opgehouden. Hij bewoog zijn hoofd niet. Voor geen goud wilde hij de gestalte zien die... godverdomme, hij voelde een vochtigwarme luchtstroom in zijn hals... Niet kijken, Harold, niet kijken!

Het lukte: hij keek niet.

Weer die luchtstroom. Het móest de jongen zijn. Hij rook ook zijn zweet: een zoete lucht, maar met een scherpe noot erin. Niet kijken!

Toen voelde hij een hand op zijn borst. Hij bleef roerloos staan. De hand bewoog zich over de rechterrevers van zijn jasje, plukte aan de stof, pakte de revers stevig vast. Met zijn hoofd nog altijd krampachtig opzij gedraaid hoorde en voelde Harold dat de jongen vlak voor hem kwam staan en het textiel uitgebreid betastte, tussen zijn duim en zijn vingers, en het bijna keurend wreef. Langzaam daalde de hand af naar zijn taille. Lager. En nog lager.

En terwijl Harold wist dat het ging gebeuren – want zeg zelf: wat had er anders moeten gebeuren? – schrok hij niettemin toen de hand daadwerkelijk zijn kruis bereikte, de vingers zich rustig maar zonder enige aarzeling om zijn zaakje legden en na een korte pauze met trage bewegingen zijn lul en ballen begonnen te kneden.

Harolds pik reageerde onmiddellijk. Terwijl hij als versteend tegen de wand leunde en amper adem durfde te halen, werd het bloed van alle kanten naar zijn kruis gestuwd; zijn kruis, dat gloeide en tintelde en rillingen door zijn onderlijf zond; rillingen die langs zijn ruggengraat omhoogliepen, via zijn nek tot zijn kruin aan toe; alsof het verdomme de eerste keer van zijn leven was dat hij door een man werd aangeraakt.

Hij voelde hoe de bron van de warme luchtstroom dichter- en dichterbij kwam, en nóg dichterbij; tot een hete, natte mond zich op zijn hals legde, zijn huid tussen twee zachte lippen naar binnen zoog en erop begon te knabbelen.

Harold merkte dat hij hijgde. Hij bleef halsstarrig opzij kijken, in de ogen van de mannen die daar stonden; ogen die smeulden van afgunst. Alsof hij het noodlot over zichzelf zou afroepen als hij zijn blik zou vestigen op de jongen vóór hem, terwijl hij datzelfde noodlot kon temmen en afwenden door glashard vol te houden dat hij niet wist – niet kón weten – wie het was die zijn geslachtsdelen masseerde en zijn hals kuste.

Maar zijn lul wist het maar al te goed: die stond recht overeind. De hand kneep met krachtige pompbewegingen in de stijve schacht, zodat die harder en harder werd. De hete lippen lieten zijn hals los. Scherpe tanden beten kort in zijn rechteroorlel; fel maar beheerst; de pijn was nog nét te doen. Harold hoorde een schorre stem in zijn oor: ‘I want you to fuck me.’

En hoewel Harold gezworen zou hebben dat zijn geslacht al hartstikke stijf was, helemaal gevuld was met bloed, werd het binnen een oogwenk nóg groter en nóg harder zodra deze woorden tot hem doordrongen en het besef tot hem kwam dat deze weergaloze jongen zich... zich aan hem, Harold Haanstra… aanbood... De jongen voelde het en zoog luidruchtig lucht in zijn longen. ‘Yeah...’ gromde hij. De hand nam de basis van zijn pik in een ijzeren klem, zodat het bloed dat in Harolds lul was gepompt er niet meer uit kon en het orgaan tot knappens toe opzwol. Blijkbaar beschouwde de donkere vreemdeling Harolds fysieke reactie op zijn voorstel als een instemming, want hij liet zijn lul gaan en greep zijn bovenarm; en de hese stem zei kortaf: ‘Come.’