©2016 Rob Stoker

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

Redactie | Astrid Werumeus Buning
Omslagontwerp | 247Design
Boekproductie en ePub | LINE UP boek en media bv

ISBN: 9789492190239

ISBN ePub: 9789492190246

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

Voorwoord

1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

Nawoord

Dankwoord

Voorwoord

Mijn naam is Rob Stoker, 58 jaar oud en ik woon in Emmen.

Ik ben in 1985 getrouwd met Margriet Dijkstra.

Op 30 mei 1987 werd ik vader na de geboorte van mijn zoon Bas.

Op 27 januari 1989 werd mijn dochter Kim geboren en twee jaar later, op 24 maart, werd mijn gezin compleet toen Els, mijn tweede dochter, op de wereld kwam.

Margriet en ik besloten in 2004 uit elkaar te gaan. Ik was in die tijd werkzaam als docent Nederlands op het Esdal College in Emmen. Daar ontmoette ik Katja Woltjes waar ik in 2006 mee getrouwd ben.

Ook aan dit huwelijk kwam een einde, in 2015. Het ging niet meer, zoals zoveel dingen niet meer gingen na 10 februari 2013.

Tot die dag was ik een trotse, liefhebbende vader van drie kinderen.

1

10 februari 2013

Katja en ik zaten aan tafel bij goede vrienden. De maaltijd zou net beginnen, het was ongeveer 18.30 uur, toen mijn dochter Els belde. Ze klonk een beetje paniekerig en vroeg me of ik iets van Kim had gehoord. Dat was niet het geval, maar ik voelde vanaf dat moment dat het een andere avond zou worden dan ik gedacht had.

Els vertelde me dat ze een berichtje had ontvangen van iemand die in dezelfde flat woont als Kim. Kim woonde daar samen met Arjan de Groot.

Papa, er is iets niet goed. Er is een ziekenauto weggereden met Arjan erin, Kim zat er niet in, en er is een lint om het huis van Kim.

Kims woning was ongeveer vijf minuten rijden vanaf de plek waar we zaten te eten en ik zei tegen Els dat ik onmiddellijk in de auto zou stappen en naar Kim zou gaan. Els antwoordde dat ook zij meteen naar Kims huis zou rijden. Els woonde in dezelfde wijk als haar zus, dus binnen enkele minuten zou zij er ook zijn.

Met een noodgang reden Katja en ik naar de wijk Emmermeer. We zouden onze vrienden Dick en Tineke nog wel even berichten wat er aan de hand was. Wat er aan de hand was? Wij hadden geen idee. 

Tijdens de korte rit ging er van alles door mijn hoofd. Kim en Arjan hadden een nogal vreemde relatie vond ik en met grote regelmaat hadden ze bonje. Ook kon Arjan weleens agressief zijn. Hij was een gamer en als het spel niet ging zoals hij wenste, dan kon hij flippen en schopte dan bijvoorbeeld stoelen om, wist ik van Kim.

Tijdens de korte rit stond voor mij vast dat Kim erg verdrietig in de flat zou zitten en dat Arjan zich waarschijnlijk had verwond tijdens een uitbarsting en daarom moest worden afgevoerd met de ambulance. Ik moest er snel naartoe. Kim had mijn hulp nodig. Ik moest haar troosten.

Aangekomen bij Kims flat zag ik een politieauto en een politiemotor staan. Verder niets. Ik zag geen mensenmassa, geen agenten. Kim woonde op de derde verdieping, helemaal bovenin. Katja en ik renden de trap op. Ik realiseerde me dat ik er twee weken daarvoor ook liep, toen heel rustig met een cadeau in mijn hand, omdat Kim in januari 24 jaar was geworden. Tijdens deze sprint hoorde ik boven iemand huilen. Het was Els. Die was er dus al, begreep ik. Als een gek liep ik verder naar boven en een misselijkmakende angst overviel me. Waarom huilt Els? Toen we helemaal boven waren, stond Els in de armen van Youri, haar vriend. Els keek me alleen maar aan. Ze zei geen woord, maar huilde en huilde.

In de overgang van het trappenhuis naar de galerij stond een agent. Hij blokkeerde de weg. Ik wilde langs hem lopen, maar dat ging niet. ‘Waar is Kim?’ vroeg ik. ‘Die is binnen, in haar woning,’ was het antwoord. Ik gaf aan dat ik naar haar toe wilde, maar dat zou niet gaan, meldde de agent. Hij vroeg wie ik was. Ik hakkelde iets van: ‘Ik ben Kims vader.’ Hij zei: ‘Bereidt u zich maar voor op het ergste.’

‘Is ze dood?’ vroeg ik. Hij antwoordde bevestigend. En op dat moment stortte alles in. Ik knikte door mijn knieën en ging op de trap zitten. Ik weet nog dat ik Els hoorde en dat ik niets kon doen. Ik kon Els niet troosten. Ik weet nog hoe intens koud de trap was, het vroor die dag flink. Katja ging naast me zitten. Ik heb geen idee hoelang we daar gezeten hebben. Het enige dat ik nog weet, is dat ik de agent vroeg: ‘En hoe nu verder?’

Hij zei dat we maar naar het politiebureau moesten gaan. Daar zouden we worden opgevangen en verder geïnformeerd worden over de toedracht.

Els, Youri, Katja en ik liepen naar beneden. We stonden weer voor de flat. Ik keek naar boven en zag het lint bij haar voordeur. Niemand zei iets. Ik voelde me intens koud. Door het bericht, de temperatuur en de ijzige noordenwind.

Ik heb gevloekt, gehuild en geprobeerd te handelen zoals een volwassen man hoort te doen. Maar ik kwam tot niets. Katja zag ineens dat in de politieauto twee agenten zaten. Ze liep naar de auto, deed de deur open. ‘Hoe nu verder?’ vroeg ze. De agent kwam een beetje pissig uit de auto en zei: ‘Hoezo, hoe nu verder?’

Het was duidelijk dat hij geen idee had wie we waren. De agent aan de bestuurderskant stapte uit. Of hij herkende mij, of hij kon snel denken, maar hij kwam naar ons toe en vertelde dat we naar het bureau moesten gaan. Dat Kim door haar vriend vermoord was en dat de vriend gewond was afgevoerd naar het ziekenhuis. Hij zou aan het bureau doorgeven dat wij onderweg waren. We stapten met ons vieren in mijn auto en reden naar het politiebureau.

2

Katja reed. De sfeer in de auto was niet te beschrijven. Verdriet, verdwaasd, moordneigingen, huilen, vloeken, alles door elkaar. Ik pakte mijn mobiel en belde mijn zoon Bas. Die woonde en werkte in Amersfoort. Ik kreeg hem niet te pakken. We parkeerden de auto naast het bureau, op de parkeerplaats van de bioscoop. Ik kan me nog herinneren dat er mensen liepen en dat ik dacht: die lui zien ons lopen en hebben geen idee wat ons net is verteld. Zij gaan gewoon naar een film.

We stapten het bureau binnen. Een wat nerveus ogende agent vroeg wie we waren en bood ons een zitplaats aan. We zouden zo opgehaald worden door een paar mensen van een team. Ik vroeg hem of de moeder van Kim al op de hoogte was. Hij zei dat die niet door hen was ingelicht en dat iemand dat maar moest doen die een beetje stabiel was van ons vieren. Hij kon ook niet weg, want er was weinig personeel op dat moment. Katja en ik besloten het te doen en Els en Youri zouden op het bureau blijven.

Onderweg naar Margriets woning probeerde ik opnieuw Bas te bellen. Hij nam nog steeds niet op. Ik was redelijk rustig en probeerde in mijn hoofd zinnen te vormen. Binnen enkele minuten zou ik aanbellen bij mijn ex. Ze doet open en wat zeg ik dan? Hoe zeg ik het? Groet ik ook eerst? Wat tref ik daar aan? Is ze wel thuis of is er misschien visite, een gezellige borrel? Ik schaamde me eigenlijk een beetje. Hoe kon ik in godsnaam daarmee bezig zijn, terwijl ik net had gehoord dat mijn lieve, mooie dochter vermoord was. Bizar. Net zo vreemd was het dat ik me tijdens de rit ernaartoe afvroeg hoe het nu zou gaan met de vier examenklassen waar ik Nederlands aan gaf. Zo vlak voor het examen, dat komt nooit goed. Gedachten poppen op en gaan weer, en niemand kan ze sturen.

We parkeerden de auto voor haar huis. Ik stapte uit en belde aan. Margriet deed vrolijk open. Ze zag mijn gezicht en zei iets als: ‘Zo laat op de avond nog bezoek van jou, dat betekent vast niet veel goeds. Is er iets met je vader?’ Ik begon te snotteren en zei dat het veel erger was. ‘Onze Kim is dood Margriet.’

Ze liep gierend bij me weg. Probeerde de kamer te halen. Ze viel daar op de grond en riep alleen maar: ‘Nee nee … dit kan niet … o nee … dit is niet waar … zeg dat het niet waar is.’ Er was visite en een van hen zou Margriet naar het bureau rijden. Mij werden allerlei vragen gesteld, maar antwoorden geven kon ik niet. Ik wist nog niets en kon het sowieso niet opbrengen om daar sociaal wenselijk gedrag te vertonen. Met twee auto’s reden we weer richting Emmen.

Op het bureau zaten Els en Youri nog beneden te wachten. Iedereen was kapot. Er werd gehuild, getroost en gezwegen. Ik wilde gek genoeg maar een ding. Zo snel mogelijk weg uit die ontvangsthal, waar ook andere mensen binnenkwamen die de politie nodig hadden. Ik vervloekte de organisatie. Hoe bestaat het dat je zelf, als ouder van het slachtoffer, vanaf het plaats delict naar het bureau moet rijden en vervolgens zelf het vreselijke bericht aan de moeder moet doorgeven. Hoe bestaat het dat ze ons daar laten zitten, waar iedereen binnenkomt. Ik was woedend en gefrustreerd. En om de paar seconden flitste weer door mijn hoofd: Kim is dood … mijn Kim is dood.

Na ongeveer een kwartier kwam er een vrouw op ons af die zei dat we mee mochten naar boven. In een klein kamertje konden we gaan zitten. Er moesten nog even wat stoelen bij gehaald worden uit het kantoor ernaast. Of we koffie wilden?

We werden voorgesteld aan Harrie. Een aardige, rustige man, een familierechercheur, die de komende tijd dagelijks contact met ons zou hebben, zou later blijken. Hij zou dat samen doen met zijn collega Henriette. Haar zouden we pas de volgende dag ontmoeten.

Harrie begon met het uitspreken van zijn deelneming. De volgorde van het gesprek is me niet helemaal bijgebleven, maar een aantal zaken werd me snel duidelijk. Hij kon ons niet vertellen hoe Kim door haar vriend om het leven was gebracht. Mijn aandacht verslapte meteen. Ik werd hier genaaid, dat was duidelijk. Niemand kon mij overtuigen dat hij op dat moment niet wist hoe Kim vermoord was, met een mes, gewurgd of wat dan ook, maar hij zei het niet te weten.

Hij legde uit dat er twee groepen bezig waren met het onderzoek. De groep in de flat, de mannen met de witte pakken, en aan de andere kant hijzelf met een team. Hij had als taak ons te begeleiden en te informeren, maar hij zei nog niets te weten van de toedracht.

Troebel helder werd in ieder geval dat Arjan Kim had vermoord en uiteindelijk zijn ouders hiervan op de hoogte had gesteld. Hij had daarna zichzelf verwond met een mes, ‘poging tot zelfmoord’, en hij was naar het ziekenhuis gebracht.

Harrie verontschuldigde zich voor het feit dat wij op zo’n vreemde manier erachter waren gekomen, maar ja, ook hier had het politiewerk de strijd tegen de snelheid van de sociale media verloren. In vroeger tijden zouden agenten dit diep tragische nieuws persoonlijk bij de ouders thuis komen vertellen.

Ik verliet even het kantoortje voor een nieuwe poging mijn zoon te bereiken. Mijn benen werden als was toen Bas opnam. ‘Hé pap, alles oké?’ vroeg hij opgewekt. Ik vertelde hem dat hij heel goed naar mij moest luisteren en even moest gaan zitten. Mijn zoon was niet zo stabiel in die tijd. Hij werkte als muziekleraar, had daarmee een drukke baan en ik wist dat zijn levenswijze niet bevorderlijk was voor zijn gezondheid. Ik maakte me grote zorgen over de impact van mijn bericht. Hoe vertel je je zoon, als je zelf helemaal naar de kloten bent, dat zijn lieve zus is vermoord?

Het ging ongeveer als volgt: ‘Lieve Bas, ik moet je iets heel ergs vertellen. Je zusje Kim is vannacht door Arjan vermoord. Ik ben nu op het politiebureau en kan je nog niet meer vertellen. Jij moet me beloven dat je niets doet nu. Je blijft in je huis en Els en Youri rijden over een kwartier naar Amersfoort om je op te halen. Wil je me beloven dat je doet wat ik van je vraag?’

Hij reageerde zoals verwacht: ongeloof, verbijstering. Toen ik het gesprek beëindigde, had ik het gevoel dat Bas zou doen wat ik graag wilde en liep terug naar het kamertje. Op dat moment kwam het idee in me op de lift naar beneden te nemen en met de auto naar het ziekenhuis te gaan. Als ik nog wat wilde, moest het nu. Binnen korte tijd zou die hufter vastzitten in een streng bewaakte gevangenis en zou ik voorlopig niet meer bij hem in de buurt kunnen komen. Ik verwierp deze gedachte. Ik had immers net Bas gevraagd kalm te blijven en buiten dat voelde ik me zo slecht dat ik waarschijnlijk niet eens in staat was uit te voeren wat ik in mijn hoofd had.

Terug in het kantoortje vertelde ik over het gesprek met Bas. Iedereen zat er verslagen bij. Wij wilden heel graag Kim zien, maar dat konden we wel uit ons hoofd zetten, werd ons meegedeeld. Kim was nog steeds in haar flat en pas als de onderzoeken daar waren afgerond, zou ze naar Rijswijk worden vervoerd waar sectie op haar lichaam zou worden verricht. We moesten er maar van uitgaan dat we haar pas aan het eind van de week zouden zien. Dit kwam keihard aan. Onze rechercheur Harry rondde het gesprek af en beloofde de volgende dag bij ons thuis te komen met zijn collega Henriette.