Colofon

©2018 Bram Esser

Uitgeverij kleine Uil, www.kleineuil.nl

Tzum-reeks 11

ISBN 9789492190796 boek
ISBN 9789492190802 e-boek

Auteursportret: Alfred Oosterman
Omslagontwerp: 247design
Redactie: Willem Goedhart
Boekproductie en ePub: LINE UP boek en media bv

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze dan ook, zonder de voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Inhoud

Omslag

Colofon

Steward

Torenwachter

Crime scene cleaner

Mascotte

Ambassadeur voor niet-aaibare dieren

Buschauffeur

Luchthavenbeveiliger

Leerling-glazenwasser

Supermarktmanager

Beddenverkoper

Patatbakker

Ketelmannetje

Gigolo

Vuilnisman

Interieuradviseur

Grenswachter

Bodycoach

Pedo-buddy

Directeur van Witte de With

Brandweerman

Rookgoeroe

Stadswacht

Jobcoach

Archivaris

Segway-Pelgrim

Sjamaan

Tamponontwerper

Sociotherapeut tbs

Privédetective

Tweedehandsautoverkoper

Genderconsultant

Boswachter (van de toekomst)

Huisman

Hulpverlener

Rietdekker

Speechschrijver

Activiteitenbegeleider

Conducteur

Grunbergfan

Patiënt

Steward

Martinair Holland
Postbus 7507
1118 ZG Schiphol

Betreft: vacature steward

Beste recruiter,

Steward worden: om te zeggen dat het een droom van me is, zou een leugen zijn. Het is een nederig beroep, en iedere oefening in nederigheid beschouw ik als een uitdaging. Eerlijk gezegd denk ik dat de meeste mensen er te gemakkelijk over denken. Het is namelijk hard werken, en allerminst een pretje om altijd maar door verschillende tijdzones te vliegen. Als steward moet je altijd aardig blijven, je bent tenslotte het visitekaartje van de vliegmaatschappij. Zelf gebruik ik graag de metafoor van de warme handdoek die na de avondmaaltijd in de betere restaurants, maar ook aan boord van een vliegtuig, dikwijls wordt uitgedeeld om de tomatensaus van het gelaat te vegen. Voor de duur van de vlucht zijn wij, het cabinepersoneel, de warme handdoek voor de passagiers. Dat die handdoek ook weleens koud wordt, en dat wij, de stewards, ook weleens huilend in slaap vallen na een lange dag gebruikt te zijn, hoeft de passagier niet te weten; die heeft z’n eigen sores.

Tegelijkertijd moet de steward ook een bepaalde mate van autoriteit uitstralen om de veiligheid aan boord te waarborgen. De klant kan, in verband met de veiligheid, nu eenmaal niet honderd procent koning zijn. Als nachtportier van een psychiatrische kliniek in Groningen heb ik geleerd hoe je met lastige mensen die niet willen slapen moet omgaan; die moet je vriendelijk, doch dwingend terugsturen naar bed. Mensen hebben er behoefte aan om zo nu en dan te horen wat wel en niet kan. Kortom: wel de gordel om tijdens het opstijgen, en geen sigaretten roken op het toilet, sterker nog; er wordt helemaal niet gerookt tijdens de vlucht!

Als steward heb je een belangrijke communicatieve rol: jij bent het eerste aanspreekpunt voor de passagiers, die jou dan ook bestoken met de meest uiteenlopende kwesties. Vaak heb je hierop geen antwoord. Denk maar eens aan vragen over de luchtdruk, of waar het eten precies vandaan komt dat de mensen op hun bord krijgen. Waar deze vragen ook over gaan: blijf altijd vriendelijk, knik de passagier begrijpend toe en leg dan rustig uit of iets wel of niet kan, of dat je geen bevoegdheid hebt om over bepaalde zaken een beslissing te nemen. Je moet de klant nooit tegenspreken, ook dat heb ik geleerd in de kliniek. Deze heeft altijd gelijk. Soms kan je zover gaan door te zeggen dat je dezelfde frustraties deelt. Als hij dan nog steeds niet gekalmeerd is, overweeg dan om zachtjes over zijn schouder te wrijven, of geef een kleine massage. Het is niet erg om lichamelijk contact te maken, zolang het maar discreet gebeurt.

Ik heb er als steward nul vlieguren op zitten, maar ik heb daarentegen urenlang de veiligheidsinstructies geoefend via YouTube. Er is niemand die zo sierlijk een zuurstofmasker kan uitbeelden als ik. Graag wil ik u met mijn lichaamstaal overtuigen dat ik een aanwinst ben voor de nationale luchtvaart.

Met vriendelijke groeten,
Bram Esser

Beste kandidaten,

Enige tijd geleden heeft u interesse getoond in de functie van steward/stewardess. Door de vele aanmeldingen die wij hebben mogen ontvangen, zijn wij helaas in gebreke gebleven contact met u op te nemen.

Graag vernemen wij van u of u nog interesse heeft in deze vacature. Wanneer u interesse heeft ontvangen wij graag een motivatiebrief, cv en pasfoto. Reeds ontvangen aanmeldingen zijn verwijderd i.v.m. opschoning van ons bestand.

Naar alle waarschijnlijkheid zullen wij in het eerste half jaar van 2019 gaan starten met de wervingen selectie van cabinepersoneel voor seizoen 2019. De exacte startdatum is echter nog niet bekend. Dit selectieproces neemt ongeveer een maand in beslag.

Hoogachtend,
HR

Torenwachter

VVV Groningen Stad
Grote Markt 29
9712 HS Groningen

Betreft: vacature torenwachter Martinitoren

Geachte mevrouw Dina Jongedijk,

Wat is een toren zonder torenwachter? Niets, een onbezielde hoop stenen! De torenwachter is er voor de veiligheid en moet voorkomen dat iemand naar beneden valt; tegelijkertijd bewaakt hij de zielenrust van de stad. Van iedereen bevindt de torenwachter zich het dichtst in de buurt van God.

Vroeger fixeerde de torenwachter zijn blik op het landschap, om verdachte troepenverplaatsingen in de gaten te houden. Troepenverplaatsingen vinden tegenwoordig vooral in de toren zelf plaats. De torenwachter moet ervoor zorgen dat dit ordentelijk gebeurt, want hij weet: de mensen die op en neer gaan op de stenen trap, dat is de bloedsomloop van de toren. Zij brengen geld in het laatje voor de noodzakelijke opknapbeurten.

De toren is voor bezoekers een verticale uitdaging; je moet om te beginnen een slordige tachtig meter omhoog zien te komen, via de stenen spiraal van de trap. Eenmaal op de bovenste trans wil iedereen een overwinningsfoto maken voor op Instagram. Dit is een nieuwe kwestie waar de torenwachter mee te maken heeft. Ooit moest hij de vuurmonden van de bisschop van Münster vrezen, nu vreest hij de smartphone met fotofunctie. Instagramfoto’s en -filmpjes zijn vaak gekke beelden, die letterlijk en figuurlijk op het randje zijn. Want de wetmatigheid van de virtuele ruimte luidt: hoe gekker de foto, hoe meer likes je incasseert.

De goede torenwachter straalt niet per se uit dat hij een bewaker is – bewaken kan iedereen – hij is eerder iemand die op je let. Misschien dat het Engelse woord presence het beste tot uitdrukking brengt wat er van een goede torenwachter verwacht mag worden. De bezoeker voelt zijn aanwezigheid in de stenen en in het beieren van de klok, en wordt daar rustig van.

De stad wordt vaak afgebeeld als een verzameling gefixeerde gebouwen, maar u en ik weten dat dit een leugen is. De stad is een schaakbord. Er worden stukken geslagen, en nieuwe stukken ervoor in de plaats gezet. Het Groninger Forum – het vraatzuchtige cultuurverzamelgebouw – is de Martinitoren angstaanjagend dicht genaderd. Het goede aan de Martinitoren is dat hij maar één functie heeft. Je kunt alleen omhoog en omlaag. Die eenvoud, dat is zijn grote kracht.

Graag spreek ik eens met u af om door te praten over de volgende zet van de toren op het schaakbord van de stad.

Met vriendelijke groet,
Bram Esser

Geachte heer Esser, beste Bram,

Hartelijk dank voor uw open sollicitatiebrief voor de functie van torenwachter. Helaas moet ik u mededelen dat er geen vacature vrij is voor deze functie.

Desalniettemin wil ik u hartelijk danken voor uw interesse in onze organisatie en de genomen moeite voor het schrijven van deze interessante sollicitatiebrief. Daarnaast wens ik u veel succes bij eventuele verdere sollicitaties.

Hopend u hiermee vooreerst voldoende te hebben geïnformeerd.

Met vriendelijke groet,
Jacinthe Gijsman
HR-medewerker

Crime scene cleaner

Heijmans huisontruiming / Crime scene cleaning en lijkvinding
Keenstraat 17
3044 CD Rotterdam

Betreft: vacature crime scene cleaner

Geachte heer Heijmans,

Ik werd getroffen door uw advertentie, die we haast kunnen opvatten als een aanbeveling om juist niet te reageren. U schrijft: ‘Geconfronteerd worden met een moord of iemand die komt te overlijden en weken later pas wordt gevonden in huis, is een van de ergste dingen die men kan meemaken.’ Dit lijkt me een typisch zinnetje voor de bühne, iets dat gezegd moet worden om uw medemenselijkheid aan te tonen.

U schrijft vervolgens dat geheugenverlies een van de belangrijkste eigenschappen van de crime scene cleaner is. Dat durf ik te betwijfelen. Wie vergeet, wordt telkens opnieuw verrast door wat hem te wachten staat. Hij moet juist onthouden, en zich mentaal prepareren voor de shock die komen gaat. De crime scene cleaner moet zichzelf inprenten dat er geen lijk op hem ligt te wachten, maar een klus. Geen dode ziel, maar simpelweg een ontbindend organisme dat hij met een ozoncleaner te lijf kan.

Wat staat ons zo tegen aan een lijk? Ik denk het feit dat de dode voorbijgaat aan alle sociale conventies. Hij gaat zelfs de grenzen van zijn eigen lichaam te buiten. De lichaamssappen gaan er het eerste vandoor, zodra ze in de gaten hebben dat er geen centraal gezag meer is. Er zijn verschillende manieren om hiermee om te gaan. Ik denk dat woede uiteindelijk de beste methode is. Boos worden op een lijk slaat weliswaar nergens op, maar je kunt daarmee wel je walging overschreeuwen.

Het plegen van een moord is een bij uitstek ruimtelijke activiteit. Een doodnormale ruimte wordt door de ingreep van de moordenaar ineens plaats delict. De bebloede hand is over de keukenkastjes gegaan, stoelen liggen omver, er is kennelijk gevochten. Het lijk ligt nu met een mes in de rug roerloos op de vloer. Een niet mis te verstane installatie. Door deze ingreep is de ruimte gewelddadig verbouwd en radicaal van betekenis veranderd. De crime scene cleaner ruimt niet alleen op, hij ontdoet de ruimte ook van de betekenis die de moordenaar eraan gegeven heeft.

Niet iedere verhuizer is een crime scene cleaner. Waar sommige verhuizers de grens trekken – een beetje stofzuigen is nog oké, maar een lijk gaat te ver – hanteert Heijmans de meest brede definitie van wat een verhuizing behelst: een gebouw ontdoen van al haar betekenis, hoe gruwelijk die ook is. Dit neemt me voor u in. Het besmette huis verdient een tweede kans.

Ik solliciteer daarom graag op deze functie. Niet omdat schoonmaken een passie van me is, of omdat ik de gruwelijke scenes goed kan vergeten, maar omdat ik denk dat dit soort radicale schoonmakers een cruciale rol spelen in de relatie tussen mensen en gebouwen.

Ik wuif u toe met een microvezeldoekje,
Bram Esser

Geachte heer Esser,

In de schoonmaakbranche solliciteren we meestal niet per brief. We kennen elkaar en een telefoontje is vaak genoeg. Ik wil niet zeggen dat we analfabeten zijn, maar het geauwehoer dat ik aantref in jouw brief, is ongebruikelijk. Volgens mij moet je een andere branche zoeken. Wat dacht je van Riooljournalistiek? Ook smerig werk, maar dan met woorden.

Vriendelijke groeten,
Han

Mascotte

FC Groningen
Postbus 1399
9701 BJ Groningen

Betreft: bemanning van het berenpak Groby, mascotte van FC Groningen

Geacht bestuur, beste Desireé,

Soms vul ik de woonkamer uitsluitend met mijn eigen bewustzijn. Dit wordt raar gevonden door de mensen in mijn omgeving. Nicolette de Vries zegt altijd: ‘Wie in de woonkamer zit, kijkt tv.’ In de woonkamer zitten met de lichten en tv gedoofd, grenst voor haar aan het onsmakelijke. Toch ben ik niet alleen. Ik kijk naar buiten, naar de moeders die voorbijfietsen. Ze hebben rieten manden aan het stuur. Op andere dagen bestudeer ik de vertrek- en aankomsttijden van treinen. Dit klinkt wellicht als droge lectuur, maar ik heb een rijke fantasie. Een trein heeft een doel, een bepaald aankomststation. Ook ik wil graag ergens aankomen, maar het ontbreekt me vaak aan de moed om naar buiten te gaan.

Op sommige dagen komt mijn zwager Gerard langs. ‘Je zit hier maar te navelen,’ zegt hij dan, en nestelt zijn zware lijf op de bank. Door de helling die zo ontstaat, moet ik mijn best doen niet de hele tijd tegen hem aan te vallen. Ik verdenk Nicolette de Vries ervan dat ze haar broer op me afstuurt. Ze ziet hem als een stemmingsverbeteraar, maar met mijn stemming is niks mis. Pas als Gerard verschijnt met zijn Playstation 3, begin ik te somberen.

Gerard zit vol hyperbolen en buikvet, en zijn lach is als gele frietsaus die overal overheen gaat. Hij spreekt over karpervissen of over de Formule 1. Ik zeg hem dat ik houd van het contact met mensen. ‘De moeders met hun rieten manden zwaaien naar me door het raam,’ zeg ik als hij zich over me wil ontfermen. ‘Zwaaien is geen contact,’ zegt hij stellig. ‘De Playstation 3, dat is pas echt contact.’ Hij laat me zien hoe een mannetje opspringt als hij op een knopje drukt.

Ik ga de discussie maar niet aan, er is al genoeg spanning in de familie. U weet dat niet, maar tussen mij en Nicolette de Vries loopt het ook allesbehalve soepel. Misschien is er wel iets mis met mij. Ik houd van het contact met mensen, maar tegelijkertijd moet er afstand zijn. Als mijn zwager Gerard naast me op de bank zit, ruik ik hem. Voor mij is dat op zo’n moment net iets te veel intimiteit. Zelfs Nicolette de Vries heb ik al heel erg lang niet geroken.

Als er voetbal op tv is, komt Gerard ook. Hij en Nicolette de Vries zijn van huis uit FC Groningen-fans. Daar halen ze een gevoel van geborgenheid en lotsverbintenis vandaan. Ze zitten voor de tv met sjaaltjes van hun club. Ook in de zomer. Ze zeggen dat ik mee moet kijken, ze vinden dat ik loyaal moet zijn, maar een sjaaltje omdoen, dat weiger ik. Dat ik reageer op uw vacature, heeft kortom diepere oorzaken dan alleen maar clubliefde of interesse in voetbal.

Als de witte beer Groby in beeld komt, gebeurt er iets geks met Nicolette de Vries. Ik zie dat ze hem vertederend vindt. Haar hele gezicht straalt blijdschap uit, als ze de beer ziet met zijn openhangende bek. Dat is absoluut niet gespeeld, en ze heeft nauwelijks in de gaten dat er nog andere mensen op de bank zitten. Ze is dan in gedachten bij Groby op het veld. Wat de Playstation is voor Gerard, dat is de witte beer voor Nicolette de Vries; ze verliest zichzelf in hem. Ze maakt zelfs kreunende geluidjes als ze de witte beer ziet.

Ik ben iemand die veel liefde en menselijk contact kan schenken, mits de juiste maatregelen zijn genomen (er moet bijvoorbeeld afstand zijn om intiem te worden). Als ik het pak van Groby mag bemannen, weet ik zeker dat ik erin zal groeien als in een tweede huid. Ik heb geen dominante persoonlijkheid of noemenswaardige kwaliteiten, maar volgens mij is dat juist een voordeel. Op die manier kan ik mij volledig aan Groby overgeven.

Wat ik als mezelf niet zou durven, dat zou ik als Groby zo doen: meehossen met de fans van FC Groningen. Echt menselijk contact is voor mij pas mogelijk in een berenpak, dat besef ik nu. Nooit zal ik mezelf meer af hoeven te vragen wanneer je iemand zoent, en hoe vaak. Groby deelt gevraagd en ongevraagd knuffels uit. Groby is altijd honderd procent zichzelf.

Ik denk dat Groby mij de kans kan geven om echt iemand te worden, iemand die door iedereen wordt herkend. Bovendien: als ik na een wedstrijd van FC Groningen door het stadion ren om de fans te bedanken, weet ik dat er een speciaal iemand op de bank zit te kijken. Dat is mijn vriendin Nicolette de Vries. Ik zal weten dat ik iets in haar teweegbreng, op een manier die me zonder pak nooit zou lukken. Ik zal zachte geluidjes aan haar weten te ontlokken, ze zal zich in mij verliezen, zonder dat ze weet dat ik het ben.

Een wollige berenknuffel,
Bram

PS Ik vind het geen enkel probleem om een paar weken onbetaald proef te draaien.

Beste Bram,

Bedankt voor je unieke en vermakende sollicitatiebrief met betrekking tot het bemannen van het pak van mascotte Groby.

Het lezen van je brief bracht verschillende gedachtes bij ons naar boven: wat is dit voor man? Heeft hij het nu echt over kreunen en hijgen in een sollicitatiebrief?

Wij waren verheugd te lezen dat jij je levensvreugde kunt halen door te zwaaien naar de medemens, want bij Nicolette en Gerard is het overduidelijk niet te halen.

Helaas moet ik je mededelen dat de functie voor Groby reeds vervuld is. Ik zeg dat met enige spijt, want de vacature lijkt op jouw lijf geschreven te zijn.

Desalniettemin danken wij je voor de genomen moeite om te reageren op de vacature.

Wij wensen je veel succes toe met het vinden van andere vacatures om op te reageren, en blijven graag op de hoogte van je belevenissen en ervaringen.

Met vriendelijke groet,
Desireé Alt
Medewerker Junior Club FC Groningen B.V.

Ambassadeur voor niet-aaibare dieren

Wereld Natuur Fonds
Postbus 7
3700 AA Zeist

Betreft: aandacht voor het niet-aaibare dier

Geachte directeur, beste Kirsten,

Uit het werk van Gerard Reve zou je kunnen destilleren dat de aaibare dieren de katholieke dieren zijn. Het lijkt erop dat u bewust of onbewust ook voor het katholieke dier gekozen heeft in uw wervingscampagnes. Om te beginnen de panda. Geen dier vertedert ons meer dan deze bamboe vretende reus. Dat bleek maar weer eens uit de mediagekte rond de komst van de reuzenpanda’s Wu Wen en Xing Ya.

In Nieuwsuur zei u dat de mens soms ook een positieve bijdrage levert aan het voortbestaan van een diersoort, en u noemde de Chinese panda als het perfecte voorbeeld daarvan. Het spijt me dit te moeten zeggen, maar u mist hier duidelijk het punt. Wu Wen en Xing Ya zijn bedoeld om de Chinese dictatuur een vriendelijk gezicht te geven. De liefde die u voelt voor de panda moet daarom in deze context gewantrouwd worden, want ze wordt ingezet om weg te komen met mensenrechtenschendingen.

Op uw website is niet alleen de panda prominent aanwezig, ook andere katholieke dieren komen veelvuldig voorbij. In een promofilmpje van het WNF zie ik onder meer reuzenschildpadden, orka’s, neushoorns, tijgers, luipaarden en aapjes. Een tijger is overigens in strikte zin niet aaibaar. Ook de neushoorn en orka kun je maar beter op afstand houden. We hebben hen echter bij de aaibare dieren ingedeeld door er knuffels van te maken, en vanwege hun hoofdrol in Disneyfilms. In de film Free Willy figureert een orka die naar vrijheid verlangt. Daar kunnen we ons goed mee vereenzelvigen. De dierenknuffel is het heiligenbeeld dat bemiddelt tussen de mens en het rijk der dieren. Tegelijkertijd projecteren we allerlei eigenschappen op het dier die het in werkelijkheid niet heeft.

Ik snap wel waarom u ervoor kiest om het katholieke dier naar voren te schuiven. U wilt dat het publiek verliefd wordt op zijn speelse karakter, zijn mooie vacht en grote ogen, en zo blindelings de portemonnee trekt. Dat is uw verdienmodel, uw marketingstrategie. Toch wordt het lieve dier zo een beetje in de etalage gezet, om niet te zeggen: voor het raam.

Wist u trouwens dat seks met dieren pas sinds 2010 verboden is? Het CDA was aanvankelijk tegen dit wetsvoorstel van de PvdA, omdat seks met dieren zou neerkomen op verkrachting, en voordat je het weet hebben dieren dezelfde rechten als mensen. Dat kunnen ze bij het CDA niet uitleggen aan hun achterban. We hebben er tenslotte niet voor niets eeuwen over gedaan om het dierenrijk in te delen in aaibaar, nuttig en eetbaar. Deze categorieën begrijpen we allemaal intuïtief.

Toch heb ik morele bezwaren tegen deze indeling. Een grote groep dieren, of we daar nu seks mee hebben of niet, valt buiten de boot. Ik maak mij grote zorgen om alle dieren die minder aaibaar zijn, zoals de pofadder, het Filipijnse spookdiertje, de Mexicaanse gravende pad en het navelzwijn (om er enkele te noemen). Dit zijn de verschoppelingen van het dierenrijk, die de pech hebben lelijk te zijn en dus niet in uw marketingcampagnes voorkomen.

Volgens Gerard Reve worden alle dieren op den duur rooms-katholiek, maar tot die tijd zijn ze aan hun lot overgeleverd. Ze zitten in het Voorgeborchte, het asielzoekerscentrum van de hemel voor zielen waar de goddelijke administratie zich nog geen raad mee weet. Daar zit het spookdiertje met z’n grote ogen, het goudstuitslurfhondje en een hele serie aan grote en kleine miereneters. Deze zijn niet-aaibaar en dus niet katholiek, maar daar kunnen ze niks aan doen.

Ik wil graag ambassadeur worden van de niet-aaibare dieren in het Voorgeborchte. Ik zou bijvoorbeeld op uw site iedere week een niet-aaibaar dier in het zonnetje kunnen zetten, zodat deze wat meer bekendheid krijgen bij het grote publiek. Onbekend maakt immers onbemind. Op den duur kunnen we al deze dieren dan de erfzonde van hun lelijkheid vergeven. Dankzij hun mooie eigenschappen zien we dan de lelijkheid niet meer.

Vanuit de loopgraven van het dierenactivisme groet ik u,
Bram Esser, ambassadeur van het niet-aaibare dier

PS Wist u dat het dierenactivisme voortkomt uit het jodendom? Volgens de Torah is het niet toegestaan om zonder goede reden je huisdier lichamelijk te veranderen. Ook mag je geen hond voor de ploeg spannen. De jood is zelfs verplicht een ploegende hond uit zijn juk te bevrijden, mocht hij er een tegenkomen. Kom daar bij het christendom eens om, waarin zogenaamde naastenliefde alleen geldt voor de eigen soort (en wellicht voor de katholieke dieren, omdat deze zo aaibaar zijn).

Beste Bram Esser,

Hartelijk dank voor uw brief, waarin u aangeeft u te willen inzetten als vrijwilliger.

Via onze website www.wnf.nl of bovenstaand telefoonnummer kunt u uw aanmelding bevestigen.

Verder geeft u aan dat u graag meer aandacht zou willen besteden aan een specifieke dierengroep. Dat stellen wij heel erg op prijs. De dieren die u noemt, waaronder de pofadder, vallen allemaal onder ons natuurbeschermingswerk. Alle dieren gaan het Wereld Natuur Fonds aan het hart. Dat er bij ons werk een aantal dieren speciaal in het licht worden gezet heeft te maken met zowel de dieren zelf als het ecosysteem waarin ze leven, namelijk:

•
Het zijn allemaal relatief grote dieren die vaak aan het eind van de voedselketen staan en een trage levenscyclus hebben. Ze zijn daardoor extra kwetsbaar als soort. De meeste van deze soorten zijn dan ook ernstig bedreigd.

•
Zonder uitzondering wordt op deze dieren gejaagd, zelfs al is dat bij wet verboden. Hun huid, vlees, tanden of botten zijn veel geld waard, waardoor ongecontroleerde jacht een ernstige bedreiging voor hen is. Het Wereld Natuur Fonds heeft een speciaal programma voor de bestrijding van de handel van bedreigde dieren en planten.

•
De dieren hebben allemaal grote, gezonde leefgebieden nodig waar veel andere dieren en planten leven. Het Wereld Natuur Fonds beschermt dus niet alleen deze ‘ambassadeurs’, maar het hele ecosysteem waar ze leven.

•
Alle diersoorten waarvoor we gekozen hebben kunnen de functie van ambassadeur goed vervullen. De waarde die mensen hechten aan het voortbestaan van deze uitzonderlijke dieren helpt ons om meer (financiële) steun te krijgen voor bescherming van die diersoort en hun leefgebied.

Het leefgebied van de kleinere dieren en planten vallen binnen het hele ecosysteem waarin deze grote dieren leven en daar plukken zij de vruchten van. Wanneer u ideeën heeft om meer voor deze kleine dieren te kunnen betekenen, horen wij dat graag van u.

Wij verwelkomen u, met uw specifieke kennis hierover, graag als vrijwilliger.

Met vriendelijke groet,
Annette van de Swaluw
Wereld Natuur Fonds