Confiteor,

ik beken

Marieke Nijmanting

Confiteor,

ik beken

Roman

- XSEBRA BV -

Copyright © 2015 Marieke Nijmanting

www.nijmanting.nl

marieke@nijmanting.nl

ISBN 9789492210302

NUR 301

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, door middel van druk,

fotokopieën, geautomatiseerde gegevensbestanden of op welke andere wijze

dan ook zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever

Xsebra BV.

Beeldmateriaal: Marieke Nijmanting ©

Calcanda semel via leti

De weg des doods moet eenmaal betreden worden.

Inhoud

1. Rara avis

9

2. Nolens Volens

31

3. Horror vacui

55

4. Alea iacta est

75

5. Sub Rosa

99

6. Credo quia absurdum

137

7. Veni, bibi, vomui

149

8. Odi et amo

165

9.Cave Canem

179

10. Amor fati

183

11. Ubi pus evacua

189

12. Confiteor

195

1. Rara avis

‘Zelfs je eigen afscheidsborrel kon je niet uit handen geven.’

Iedereen lachte. Tecla wilde zich omdraaien om naar

ziekenzaal C25 te lopen. Daar lag meneer Oldenbroek, de

man met de weeë neus en de vale ogen. Hij was voor de

vierde keer opgenomen, wederom na een mislukte

zelfmoordpoging. Die man kon ook niets.

‘Delegeren was niet haar sterkste punt.’

Weer gelach, besmuikter nu, omdat men voelde dat

Tecla’s fysionomie richting de deur neigde. Tecla zag dat zij

het zagen en wilde niet de rotste zijn, niet nu nog, op het

allerlaatste moment, dus bewoog ze zich tot glimlachen en

bracht haar onderarmen en schouders omhoog ter lachende

verontschuldiging. Ja ja, die Tecla, delegeren was haar

vreemd.

De stapel functioneringsgesprekken van de afgelopen dertig

jaar, dertig jaar, had Philip van Zuilen voor zich liggen toen

ze binnenkwam. Daardoor wist ze het al. Die stapel lag daar

niet voor niets. Dat was een dossier.

Alleen de laatste drie verslagen waren door Philip zelf

geschreven. Die van daarvoor waren opgesteld door

Hendrik, Paul, Greta en Bavo. Tecla had hen allemaal

overleefd. En toen kwam Philip, ruim tien jaar jonger dan

9

zij. Ze had hem meteen al een smiezel gevonden. Niet

serieus te nemen. Hij was kleiner dan zij, wat vaker

voorkwam, want Tecla was een lange vrouw, maar bij Philip

genoot ze van het lengteverschil omdat het zo klopte.

Toch had Philip een troef in handen waarop Tecla niet

bedacht was geweest: Philip deed aan dossiervorming. Zo

noem je het vormsel van kwaadsprekerij. Slappe

bewijsvoering die door onbekwaam speeksel kon opstijven

tot een hakbijl.

‘Zoals je natuurlijk weet, Tecla, ben je zowel binnen als

buiten dit ziekenhuis een zeer gewaardeerde psychiater.’

De sandwichmethode. Beginnen en eindigen met

vriendelijkheid. Zodat het slachtoffer vooral niet doorheeft

dat in het middenstuk een slachting plaatsvindt. Een aai

vooraf, lief beest, en daarna de zoete dood. Maar Tecla viel

niet in die val, daarvoor had ze hem zelf te vaak gezet.

‘Wat krijg ik mee?’

Meteen naar de finale, want als ze dit mannetje nog één

keer het woord delegeren had horen zeggen, dan had ze hem

over de tafel getrokken, de broek uit gesjord en hem in z’n

blote pielemoos de gang op geduwd. In plaats daarvan

knipperde Philip even met z’n oogjes en noemde een bedrag.

Tecla knikte onbewogen. De handdruk blonk vierentwintig

karaat. Tecla Ludmilla Maria Pistor, negenenvijftig jaar,

kon met glorieus pensioen.

10

De eerste dagen had ze nog enige genoegdoening gevoeld,

over die vierentwintig, pure achting voor zowel haar werk

als persoon. Dat ze niet langer gewenst was wijde ze aan het

miezerige van de smiezel. Natuurlijk kon hij haar niet in de

hand houden, daarvoor waren zijn handjes te klein. Hij

moest haar kwijt om zelf te groeien. Dat begreep Tecla best.

Collega’s hadden met haar mee gesmaald en tegen

vrienden, haar ex-man en de kinderen vertelde ze dat zij zelf

het initiatief hiertoe had genomen en dat het ziekenhuis

slechts met tegenzin had meegewerkt, want hoe groot het

verlies, edoch gewillig, want hoe groot haar inzet de laatste

dertig jaar, dertig jaar. Ze hadden haar handen in

dankbaarheid gedrukt, met een knikje in de knieën, hun

kruin getoond. Zo vertelde ze en overtuigde zichzelf. Totdat

ze de uitnodiging kreeg van haar afscheidsborrel. Ze had de

kersttekening rondom de aanhef in de mail al vreemd

gevonden. ‘Borrel’ stond er, waarvan de B de vorm van een

sneeuwpop had, de o een kerstbal moest voorstellen, de l een

smalle dennenboom en zelfs de onbeduidende e droeg een

kerstmuts. Slechts de twee erren waren neutraal en

moesten dan kennelijk op Tecla slaan, rr het is koud zonder

haar, rr wat naar dat ze gaat.

Kerst en Tecla in een wrange verstrengeling.

Dat moest Philip van Zuilen op zijn geweten hebben. Met

hoge poten liep Tecla, zonder kloppen, zijn kamer binnen.

11

‘Het is niet dat ik er zelf zo op zit te wachten, Philip.’ De

laatste p articuleerde ze met een kracht die rimpels rond

haar mond groefden. ‘Maar verschillende collega’s wezen me

erop dat ik toch echt een afzonderlijk afscheid verdien, met

oud-patiënten wellicht, collega’s vanuit andere paaz’en, de

universiteiten, internationale partners, vrienden en familie

van me, mijn uitgever en consorten…’

Philip knikte begrijpend en plaatste de toppen van zijn

vingers tegen elkaar, duimen incluis.

‘Ik begrijp jouw grieven, Tecla, ik had het zelf ook liever

anders gezien, maar in deze tijd kunnen we niet te

uitbundig zijn. De aanzienlijke vergoeding die je meekrijgt

− die je meer dan verdient, begrijp me niet verkeerd, daar

heb ik me dan ook persoonlijk hard voor gemaakt −, maar

die aanzienlijke vergoeding was wel een aderlating, dat zul

je begrijpen. Daarbij heb ik het met de staf besproken en

iedereen zit op één lijn. Dus ik weet niet precies over welke

collega’s je het hebt, maar er heerst hier een consensus.

Verder verzeker ik je dat de nadruk tijdens de kerstborrel

echt bij jouw afscheid zal liggen, geloof me, we zullen je in

het zonnetje zetten.’

Het trekken, sjorren en duwen − over tafel, de broek uit,

de gang op − was dichterbij dan ooit, maar Tecla zou haar

rol van de beheerstheid zelve tot het einde toe volhouden. Ze

zou zich niet verlagen tot zijn schamele niveau. Daarvoor

was ze te groot.

12

De speeches waren godzijdank voorbij, nu de flauwe

praatjes nog.

Tecla vond het moeilijk om zich te concentreren. Ze

knikte maar wat. Knikken als beroepsdeformatie.

Ondertussen vroeg ze zich af waarom mensen op borrels

altijd vrolijk leken, automatisch, als getrainde apen: een

borrel is leuk, dus we zijn vrolijk en dus is een borrel leuk.

Tecla vroeg zich heimelijk af wie nu gekker was. Ze had

nooit willen vallen in dat romantische koekoeksnest, haar

hele werkende leven werd ze door leken geconfronteerd met

dergelijke naïeve opmerkingen van Nicholson-adepten.

Tecla wist zulke gemeenplaatsen altijd met een straf betoog

te corrigeren. Over de lijdensweg van geesteszieken, over de

beperkingen in het dagelijkse functioneren, het afgesloten

zijn van de sociale gemeenschap, et cetera.

Maar nu, nu kon ze zelf niet staande blijven in deze

bijeenkomst en verlangde naar meer zinnige koppen.

Misschien kon ze de heer Oldenbroek ophalen, hij zou nog

suf zijn van zijn overdosis aan slaapmiddelen, de ogen extra

vaal, de neus aan weeïgheid ten onder, al met al een passend

hoofd bij deze treurnis. Tecla had graag oud-patiënten

gezien bij haar afscheid. Misschien had een van hen wel een

speech willen geven over hoe Tecla diens leven had

veranderd, gered wellicht. Al was het er maar eentje. In die

zin voldeed de heer Oldenbroek niet, hem had ze niet

13

geholpen, zoals zovelen niet. Veel vielen ook niet te genezen

of waren het genezen niet waard.

Del-eg-eren.

Het woord van de dag drong niet meer in zijn geheel tot

Tesla door. Noemden ze haar nou een del? Zou Paul hen

ingelicht hebben, van hun kwestie meer dan tien jaar terug,

als input voor eventuele lollige sketches? Een del? Om dat

liefdeloze treffen van twee vergeten lichamen? Dat zal niet,

Paul zou nooit. Daarbij was hij er geeneens. En dat eren,

was dat niet aan de andere kant overdreven? Allebei over

het randje, links of rechts van het continuüm. Bewondering

oké, maar eren, ze was de paus niet. Het eren van de del, eg

(als in jak!). Of ei, in onvolledig Engels, om mee te gooien.

Eggs naar de lellebel.

Gevulde eieren, wiens oma was met dat idee gekomen?

Of was het een retrograp, dertig jaar terug in de tijd, dertig

jaar. Maar dan hadden ze het verder moeten doortrekken,

in aankleding en muziekkeuze. Dan was het nog wat

geweest, hoewel ze wisten dat Tecla van de exquise was,

maar toch, dan had er een idee achter gezeten. Nu was het

vooral goedkoop. Met ‘Driving Home for Christmas’ van

Chris Rea op de achtergrond. En de toastjes waren slap, te

vroeg besmeerd. Dat had ze de partytroopers kunnen

vertellen als ze zich ermee had mogen bemoeien. Maar dat

had niet gemogen, omdat het anders geen verrassing meer

was allemaal. Allemaal? Dat het samen met de kerstborrel

14

was, die verrassing? Of dat er slappe toastjes waren en even

weke praatjes? Als ze nou even naar haar geluisterd hadden

dan had ze hen op z’n minst kunnen vertellen dat je toastjes

pas op het allerlaatst smeren moet, anders worden ze slap.

‘Is er iets?’

Het was Sanne of Janne. Of Anne, zoiets. Tecla keek op

van haar ei in haar linkerhand en het toastje in haar

rechter. Ze staarde glazig naar de verpleegster toen ze het

ei plus het toastje samen en in hun geheel in haar mond

propte.

Daarna liep ze weg.

De kleine afdelingskeuken stond in contrast met het

immense gebouw waarin het zich bevond. Tecla leunde met

haar handen op het laminaten aanrecht, tussen de

wachtende schalen in − kaasbrokken, zalmsandwiches,

borrelglaasjes met koude komkommermuntsoep −, en

meende even haar ex-man te horen: ‘Als je het allemaal

alleen denkt te kunnen, moet je dat misschien maar doen.’

Dat was ook al zo lang geleden. Al zo lang was ze alleen.

Hij was geen slechte man geweest. Een goede zelfs,

waarschijnlijk. Een vriendelijke man, zonder hoogmoed of

geldingsdrang. En daarbij schoon, dat had Tecla aan hem

gewaardeerd, want ze haatte smoezelige mannen. Wel had

ze hem gebrek aan ambitie verweten. Hij had een goede

baan, als hoofddocent kunstgeschiedenis op de universiteit,

15

maar je hoefde geen grote daden van hem te verwachten.

Niet dat hij een doetje was, dat ook weer niet. Gewoon een

man die tevreden was met zijn professie en van zijn vrouw

en kinderen hield, zo’n man.

Ze was hem kwijtgeraakt en dat had haar gespeten,

maar ze wist dat er soms zaken moesten sneuvelen.

Sneuvelen omdat niet alles kan. Ze had het ervoor

overgehad. Patiënten waren nu eenmaal afhankelijk van

haar en dat vroeg om opoffering. Als anderen dat niet wilden

begrijpen, dan begrepen ze het maar niet. Ze verdedigde

zich nooit, kwam nooit met de opmerking dat als ze een man

was geweest dat er dan wel anders naar haar gekeken zou

worden, dat dan niemand het over haar kinderen zou

hebben die leden onder haar carrière. Haar ex was gelukkig

geëmancipeerd zat, dat had ze hem altijd nagegeven. Maar

de laatste paar dagen begon ze daaraan te twijfelen. Hoe

konden haar kinderen anders zo afstandelijk tegen haar

zijn? Dat lag toch aan hun opvoeding en daar was hij

verantwoordelijk voor. Vaders wordt van alles vergeven, een

beetje aardig doen na een levenslange verwaarlozing en je

bent een wereldvent, terwijl moeders op betrokken afstand

eeuwenlange kilte krijgen.

Natuurlijk kon ze het toen niet alleen, de kinderen waren

te jong. Dat ze met hun vader meegingen was de beste

oplossing, voor iedereen. Tecla dacht niet aan zichzelf, ze

had haar kinderen gemist, maar sprak er niet over. Haar ex

16

was een goede vader, de kinderen kozen voor hem en haar

patiënten voor haar. Het was voor iedereen het beste

geweest.

‘Toch nog een laatste ronde, Tecla?’

Philip keek met een vermakelijke glimlach naar Tecla,

die haar oude doktersjas had aangetrokken, en vervolgens

naar de anderen. Die schudden hun hoofden in dezelfde

cadans. Die Tecla toch, ze kon het niet laten. Tot de laatste

snik. Ze trok de witte jas nog strakker om zich heen en zei:

‘Sompig toastje.’

Ze wees met haar pink naar een onderliggende vlek,

maar liet de revers niet vieren.

Ze had willen zeggen dat bezuinigingen nooit zonder

vuiligheid gepaard gaan, beste Philip, P, maar kon de

woorden niet aaneenrijgen.

Tecla liep weg en ging bij het groepje psychologen en andere

halfslachtige therapeuten staan. Daar werden bij opbod

onthullingen vrijgegeven. Hoor mij. Dat komt er kennelijk

van als je de hele dag naar anderen moet luisteren. Tecla

had die behoefte nooit gehad, tevreden met het beeld dat

men van haar had. Ze stond hoger en zo was het precies. En

als ze hen niet altijd een luisterend oor had geboden, dan

hadden ze haar van kapsones beticht. Maar Tecla luisterde

wel en het hogere plan werd haar daarom vergeven. Ze

17

waardeerden dat Tecla de namen wist van hun partners,

kinderen en zelfs van hun ouders als daar iets mee was.

Tecla was ook nooit te beroerd om medische vragen te

beantwoorden en in geval van ernst zorgde ze ervoor dat

men naar de beste specialist kon. Bijna iedereen stond wel

bij haar in het krijt. Dat men niet krachtiger had gestreden

voor een afscheid zonder kerstballen, kwam omdat ze

dachten te weten dat Tecla niet van poespas hield, hetgeen

meteen hun halfslachtigheid bevestigde. Tecla zou geweten

hebben dat ook bescheiden mensen stiekem naar lof

verlangen, juist omdat ze er niet om vragen.

Tecla stond bij de onloyalen en luisterde dit keer niet.

Niet omdat ze niet wilde. Ze kon hen simpelweg niet

verstaan. Hun woorden vielen uiteen, in lijn met de toastjes.

En hoewel Tecla ervaring had in ontrafelde taal zou ze geen

ronde meer lopen, ook niet om dit groepje heen.

In het begin van haar carrière − nadat ze de eerste valkuil

van te grote betrokkenheid bij patiënten overleefde – voegde

ze zich naar de algemene consensus van de pillendokter. Dat

voelde beter. Het was ook minder vermoeiend, je stelde een

diagnose, zocht daar de beste pillen bij, rommelde wat met

doseringen en klaar was Kees.

Het vaststellen van de opbouw en de afbouw van

medicijnen en hun onderhoudprogramma’s, afhankelijk van

hun individuele werking, was technischer dan ze in haar

18

studietijd voor ogen had gehad. Toen zou ze daar

minachtend naar gekeken hebben, als ze het geweten had,

maar een paar jaar later stelde het haar gerust. Ze had

tenslotte medicijnen gestudeerd en was net zo’n volwaardig

medisch specialist als alle anderen. Een ontstoken appendix

moest chirurgisch verwijderd worden, een arm uit de kom

moest worden gezet en een lichamelijke of geestelijke

storing moest je met medicamenten bestrijden. En

natuurlijk spraken pillendokters ook met patiënten en

leerden hen omgaan met hun problemen door

ondersteunende cognitieve en gedragstherapie, maar de

inhoud van hallucinaties en wanen deed er niet toe. Dat

waren afvalproducten. Het te verwijderen pus.

Na tien jaar ervoer Tecla langzaamaan een kentering in

deze overtuiging, waarschijnlijk uit verveling. Ze werd

tegen de stroom in nieuwsgierig naar de inhoud. Na een

tijdje formuleerde Tecla de voorzichtige stelling dat wanen

wellicht een symbolische vertaling zijn van een

achterliggende waarheid. Wie een geheim moet bewaren

bedenkt smoezen. Verbloemende fantasie. In die logica was

een waan een verdedigingsmechanisme en als je dat

weghaalde zonder naar het gevaar te kijken, dan verklaarde

je een patiënt in wezen vogelvrij. Ze dook weer in het dossier

van Giel, het kind over wie ze ooit haar dissertatie schreef.

Hij had meerdere stemmen in zijn hoofd, maar één ervan

sprak niet. Dat was een opmerkelijke ontdekking geweest,

19

een stem die niet klonk maar in beelden communiceerde.

Die stem behoorde aan Dr. Seuss, de beroemde Dr. Seuss,

die van de kinderboeken. Met de andere bemoeiallen kon

Giel wel omgaan: Judith, Alexander en Carol. Dat waren

drie van de monsters uit de The Wild Things van Maurice

Sendak. Want hoewel Judith met haar puntige hoorns,

scherpe stem en kakelende lach hem af en toe venijnig

uitschold en Alexander − die sluwe geit − een irritante

linkerd was en reus Carol hem soms liet bijten of met dingen

liet gooien, het bleven toch zijn kompanen. Of in ieder geval

hoorden ze bij hem. Daarbij waren ze altijd nog vervelender

tegen andere mensen − die gemeen tegen Giel deden – dan

tegen hemzelf. Ze hielpen hem daarom meer dan dat ze hem

lastig vielen. Nee, het was Dr. Seuss die hem het meeste

dwarszat, die hem wanhopig maakte. Dr. Seuss die

aanvankelijk zo betrouwbaar leek, een dokter tenslotte,

maar toen slechts in raadselen schetste. Een tekening die

Dr. Seuss via Giel voor Tecla optekende had ze altijd

bewaard.

Dit soort krabbels waren nog te doen

voor Giel, maar hoe ouder hij werd des te sinisterder en

symbolischer de beeldtaal. Giel vermoedde belangrijke

opdrachten, cruciale boodschappen die hij niet ontcijferen

20

kon. Om gek van te worden. Vandaar de medicijnen, die

maakten Giel stem- en krabbelvrij.

Jaren later zocht Tecla Giel weer eens op en trof een

angstige jongeman van zeventien jaar aan. Hij was nog

steeds rossig maar inmiddels behoorlijk dik. Zijn ouders

hadden hem nagenoeg opgegeven en lieten hem lethargisch

op zijn kamer naar het plafond staren. Alleen met eten

konden ze hem nog plezieren. Dat Tecla met hem wilde

praten hielden ze niet tegen. Hoop is moeilijk uit te roeien.

Giel vertelde dat hij door de medicijnen zijn stemmen

dan wel niet meer kon horen of zien, maar dat ze er

natuurlijk nog wel waren. De Leponex stelde zijn hersenen

alleen af op een andere frequentie, zodat hij Dr. Seuss en de

rest niet meer ontvangen kon. Dat was een tijdje prettig

geweest, rustig, maar later maakte het hem juist angstig,

want als je ze niet hoorde dan wist je ook niet wat ze zeiden.

Dan wist je niet hoe je ze gerust moest stellen of welke

opdrachten en raad ze gaven. Dan wist je niet meer waar je

aan moest voldoen. Daarom deed Giel maar helemaal niets

meer. Hij lag op bed, at zich rond en plukte het behang van

de muren.

Tecla begon, met goedkeuring van Giel en zijn ouders,

aan de afbouw van de anti-psychotica. Judith, Alexander en

Carol kwamen terug, evenals de beeldtaal van Dr. Seuss.

Tecla hielp Giel met deze hernieuwde kennismaking.

Uiteindelijk vond hij een manier om zich goed tot hen te

21

verhouden. Judith en Alexander hielden doorgaans hun

gemak en Carol ontpopte zich als beste vriend. Van De

Dokter begrepen zowel Giel als Tecla weinig, maar Giel

leerde desondanks met hem om te gaan. Als een buurman

die een andere taal sprak. Rare tekentjes op verkeerd

bezorgde post; licht hinderlijk, maar niet onoverkomelijk.

Giel begon zich langzaamaan meer naar buiten te richten

en maakte uiteindelijk zelfs zijn middelbare school af.

Daarna ging hij bij een tuinderij werken en alleen maar af

en toe dwong Carol hem om met kluiten te gooien.

Tecla was ver gekomen met Giel. Naar aanleiding van

hun samenwerking schreef zij artikelen over het nut van

medicijnbeperking. Deze leidde ze dan eerst in met een

lofzang op diezelfde pillen, over de noodzakelijkheid ervan

in veel gevallen, over het feit dat het een godsgeschenk kon

zijn, maar dat het dat niet altijd was. Ze schreef over het

nut van het verhaal erachter en het belang van de taal. Dat

behandelaars creatiever moesten zijn. Dat zinsbouw en

symboliek ingangen waren, kronkels die gevolgd moesten

worden, op weg naar de waarheid. Therapeuten moesten

zich opstellen als tolk, als detective of taalvirtuoos, niet als

mondsnoerder.

Tecla had rond die tijd ook een andere patiënt, die juist

na genezing zelfmoord pleegde. Het bevestigde haar

ingeslagen weg. Want wat was genezing? De psychiatrie

ging ervan uit dat schizofrenen ziek binnenkwamen en met

22

medicijnen beter werden, maar de mensen zelf voelden zich

in aanvang gezond, hun waanbeeld was voor hen immers

werkelijkheid. Gedachten vormen de realiteit, niet

andersom. Na medicijngebruik viel die oude werkelijkheid

weg en kwam er een nieuwe voor in de plaats. Vaak een

betere, namelijk minder waanzinnig en met meer

aansluitingsmogelijkheden tot de sociale omgeving, maar

veel misten tegelijkertijd hun oude wereld. Eerst Jezus zijn

en vervolgens niets meer voorstellen valt niet mee. Er was

heimwee of opluchting, soms beiden. Maar hoe dan ook ging

men weg met een verpletterende diagnose. Voor hun gevoel

kwamen ze gezond binnen en gingen ziek naar buiten.

Tecla ging dus op zoek naar de waarheid achter de waan

en kwam zo in problemen met haar werkgevers.

Vanzelfsprekend kost graven meer tijd dan geschuif met

pillen. Haar leidinggevenden Paul, Greta, Bavo en Philip –

Hendrik niet, want in zijn tijd was ze nog pillendokter –

vonden dat geklets gedelegeerd moest worden aan de

goedkopere psychologen en andere halfslachtigen, daar

waren ze immers voor, maar Tecla wilde haar speurtochten

niet uitbesteden. Dat ze er wetenschappelijke artikelen over

schreef, lezingen over gaf en op de televisie kwam, suste de

boel voor een poosje. Maar tegen de tijd van begrotingen en

functioneringsgesprekken kwam het bekende euvel

onverhoeds bovendrijven. Delegeren. Tecla hoorde het altijd

met een minzame glimlach aan, ze zei dat ze hen begreep,

23

dat ze er naar zou kijken. Vervolgens veranderde er niets en

bracht een volgend boek of internationaal congres waar zij

als hoofdgastspreker optrad weer rust in de tent, tot de

volgende jaarlijkse interruptie, die zij telkens op beproefde

wijze pareerde.

Philip daarentegen had geen medische achtergrond en

was niet onder de indruk van haar staat van dienst. Philip

was econoom, hij keek naar cijfers en Tecla was niet

marktconform.

Tecla hoorde de stilte.

Philip kwam met Sanne, Janne of Anne, binnenlopen,

vier armen vol. De anderen klapten en keken

verwachtingsvol. Dat had Tecla niet verwacht hè, dat ze zo

overladen zou worden met cadeaus? Natuurlijk had ze dat

wel, al was het haar vandaag ontschoten. Ze legden de

cadeaus op een tafel. Kerstinpakpapier: dennenbomen,

sneeuwpoppen, kerstballen. Philip lachte er onschuldig bij.

‘Allemaal voor jou,’ zei hij.

Tecla staarde ernaar en wist niet wat ze ermee moest.

De mensen schoven ongemakkelijk met hun rubberzolen

over het linoleum, een tot actie manend gepiep. Tecla sloeg

haar handen voor haar oren.

Het was een raar gezicht. Philip haalde er zijn schouders

bij op. Wat hij hier op zijn beurt mee moest?

24

‘Ik help wel even,’ zei de verpleegster en peuterde snel

een eerste plakbandje los.

Tecla knikte dankbaar.

De verpleegster drukte haar een bronzen beeld in

handen. Het was een vogel met leeuwenpoten en een

konijnenhoofd, eronder stond, gekrast in het brons, ‘Rara

Avis’, zeldzame vogel. Men lachte. Tecla keek hulpeloos

naar Janne, ja, Janne, ze wist het zeker. Janne gaf een

knikje richting andere cadeaus en Tecla begreep het. Haar

handen daalden richting dennenbomen, sneeuwpoppen,

kerstballen en vonden daar een foto, vanuit haar eigen

kamer op de tweede verdieping genomen. Iedereen stond

buiten, ze lachten naar de camera en richten hun duimen