Drakenspoor

Pepper Kay

Proloog

Het is druk rondom de piramides van Gizeh. De zinderde hitte teistert de eeuwenoude stenen die zwijgend hun verhaal vertellen over de rijkdom van lang vervlogen tijden. Het parkeerterrein, dat in feite niet veel meer is dan een met hekken afgezet stuk van de woestijn, staat vol met bussen en taxi’s die toeristen hebben afgeleverd of deze weer inladen om naar een volgende bezienswaardigheid te brengen. Sommige buschauffeurs hebben een lucratief handeltje in frisdrank en Egyptisch bier opgezet, al dan niet vergezeld van plaatselijke lekkernijen die vaak door de vrouw des huizes zijn bereid. De meeste taxichauffeurs houden zich echter afzijdig van de grote groepen bezoekers en nippen van de traditionele muntthee die ze van thuis hebben meegenomen. Met hun ogen volgen ze de toeristen die met grote zonnebrillen en hoeden getooid, vaak waaierend met een plattegrond van het terrein om wat verkoeling te genereren, achter hun gids aan lopen.

Een plotselinge windvlaag doet zand en stof opwaaien en voert het mee. In de luwte van de bussen gaat de wind liggen en dwarrelt het stof langzaam neer.

Uit een van de zojuist gearriveerde bussen stapt een moeder met haar zoontje. Het jongetje kijkt met grote ogen om zich heen en niest als het stof in zijn neus kriebelt. Hij veegt zijn neus af aan zijn T-shirt en rent dan achter zijn moeder aan.

Tevreden laat een van de stofdeeltjes zich via de keel van het jongetje naar binnen glijden om zich vervolgens diep in zijn longweefsel te nestelen. Daar zal het wachten tot de tijd rijp is. Niet om de jongen ziek te maken, maar omdat Hij hem nodig heeft om te groeien.

∞ 1 ∞

Als je het hem zou vragen is het pure tijdverspilling. Vanachter het stuur van zijn antieke Tesla staart Chris naar het huis en de tuin met de heg van laurierstruiken. Zijn ouderlijk huis. Als altijd wordt hij getroffen door de uitstraling van de markante villa. Het Pippi Langkous-huis, zoals zijn ouders het altijd noemden.

Een droeve glimlach verschijnt op zijn gezicht. Hoelang geleden was hij hier voor het laatst? Dat moet die keer zijn geweest dat hij nog wat kleding voor zijn moeder moest ophalen. Daarna had hij er niets meer te zoeken en had hij zijn sleutels ingeleverd bij zijn zus. Dat moet ongeveer een jaar terug zijn.

Een jaar waarin hij zijn moeder langzaam heeft zien veranderen in een vreemde. Natuurlijk gaat hij nog steeds bij haar op bezoek, maar de paranoia waaraan ze leidt maakt het meestal onmogelijk om met haar te communiceren. Eigenlijk mag hij nog blij zijn dat ze is opgenomen, anders zou ze misschien wel zijn aangeklaagd voor mishandeling van de buurman.

Naast hem stopt een Vision Next. Hij kijkt toe hoe een slanke, donkerharige vrouw uitstapt en haar grote zonnebril omhoogschuift. Zijn zeven jaar oudere zus. Nou ja, halfzus eigenlijk, want zij heeft een andere moeder.

Hij laat zijn blik langs de strakke spijkerbroek en het nonchalant geknoopte oversized T-shirt glijden. Ze ziet er goed uit, al vertoont haar gezicht inmiddels wel een paar rimpeltjes. Hij verdenkt haar er stiekem van dat ze zich eens in de zoveel tijd laat inspuiten met die botox-zooi. Hij ziet bijna hoe dat gif zich door haar lichaam verspreidt en in haar vetweefsel wordt opgeslagen. Niet dat er ook maar een greintje vet zichtbaar is. Nou ja, ze moet het zelf weten. Het is haar lijf, haar leven.

Hij stapt uit en omhelst haar. ‘Goed je weer te zien, Felice.’

‘Zo lang geleden is het anders niet.’

‘De crematie van pa? Dat is anders.’

‘Dat is zo.’ Felice kijkt langs hem heen naar de villa. ‘Zullen we dan maar?’ Ze haalt de afstandsbediening van het smeedijzeren hek uit haar tas en drukt op de knop.

Chris kruipt terug in zijn Tesla en wacht tot hij kan doorrijden. Eenmaal op het terrein stopt hij voor de garage en stapt uit.

Felice parkeert haar auto naast die van hem en stapt eveneens uit. ‘Kofferbakslot nog steeds stuk?’ vraagt ze, wijzend naar de rommelige achterbank van de Tesla.

‘Ik heb nog geen nieuw slot kunnen vinden.’

‘Wat moet je dan ook met die ouwe troep?’

‘Hij valt onder de oldtimers. Straks is deze wagen een hoop geld waard.’

‘Niet als de kofferbak niet meer open kan.’

Chris zucht onhoorbaar. ‘Wanneer komt die makelaar?’

‘Maandag over twee weken. We hebben dus twee weken de tijd om de inboedel te inventariseren en te verkopen voordat de eerste kijkers komen.’

‘Kunnen komen, bedoel je.’

‘Een beetje positief blijven, broertje.’

‘Jij gelooft nog steeds dat er animo is voor zo’n bouwval?’

‘Zo erg is het nou ook weer niet.’

‘Ik kan mij de laatste keer dat er groot onderhoud aan het huis werd uitgevoerd anders niet eens herinneren en de laatste twee jaar is er al helemaal niks aan gedaan.’

‘Ach, dan gooien ze de boel toch plat en bouwen ze er iets nieuws op? Het gaat om de grond, Chris. Die is een fortuin waard, hier aan de rand van Amsterdam.’

‘Waard, ja. Maar of iemand het wil hebben met die torenhoge onroerendgoedbelasting is een tweede.’

‘Dat jij niet zo veel geld hebt, wil nog niet zeggen dat een ander het niet heeft.’

‘Ervoor over.’

‘Wat?’

‘Dat vergeet je erbij te zeggen.’

Felice slaakt een diepe zucht. ‘Ik word nu al moe van je. Laten we maar gauw beginnen, ik wil op tijd naar huis.’ Ze diept een sleutel op uit haar schoudertas en opent de voordeur. ‘Na jou.’

Hij stapt langs haar heen over de drempel. De hal is donker en kil. Alle deuren die op de hal uitkomen zijn gesloten. Het voelt als een afwijzing. Onwillekeurig rilt hij. ‘Wat is je plan?’

Felice geeft geen antwoord. Ze heeft haar mobiele telefoon gepakt, tikt iets in op het display en stopt de telefoon weer weg. ‘Ik heb voor twintig uur elektriciteit ingekocht,’ zegt ze. ‘Dat moet voorlopig voldoende zijn.’

‘Hoe gaan we te werk?’ vraagt hij opnieuw, terwijl hij op de lichtschakelaar drukt.

‘Als jij vanaf de zolder naar beneden werkt, begin ik met de salon en de keuken. Dan komen we elkaar straks wel ergens tegen.’ Ze schakelt de verlichting weer uit. ‘Die hebben we hier niet nodig,’ is haar commentaar. ‘O … en alleen foto’s maken, Chris. De rest komt later.’

‘Oké.’ Hij staart langs de brede trap omhoog. ‘Waarom begin jij eigenlijk niet boven?’

‘Omdat jij de zolder doet.’ Ze overhandigt hem een sleutel. ‘Van het luik.’

‘Bang voor spinnen?’

‘Dat zou je leuk vinden, hè?’

Hij kan er niets aan doen, hij grijnst. ‘Een beetje.’

Felice grimast en geeft hem een zet. ‘Aan het werk, anders zitten we hier vanavond nog.’

Ze loopt de salon in en hij hoort haar de gordijnen openschuiven. Meteen valt er een brede streep licht in de hal waardoor glinsterende, omlaag dwarrelende stofdeeltjes zichtbaar worden.

‘Wil je echt een veiling?’ roept hij haar na. ‘Kunnen we niet gewoon een opkoper laten komen? Het zal de fiscus een rotzorg zijn dat we er een paar honderd euro minder voor vangen.’

‘Er zitten spullen tussen die best wel veel geld waard zijn,’ klinkt haar gedempte stem. ‘Een opkoper biedt een bedrag voor de hele inboedel en dat is altijd veel te laag. Die gasten moeten er tenslotte nog aan verdienen als ze de spullen doorverkopen. Bovendien hebben we straks misschien de kans om de zorgkosten in één keer af te kopen en zou het fijn zijn als we er zelf ook nog iets aan overhouden.’

Inwendig kreunt hij. Dit gaat een hoop tijd kosten. Hij beklimt de brede trap, zonder daarbij de leuningen te gebruiken. Ze zien er niet echt betrouwbaar uit en zitten op verschillende plekken los. Boven laat hij zijn blik over de schemerige overloop glijden, met de slaapkamers aan weerszijden. Twee aan de ene kant en twee aan de andere kant. Op de deur van zijn oude slaapkamer prijkt nog steeds het gehavende verkeersbord met VERBODEN TOEGANG, dat hij bij een politieman had gebietst nadat een vrachtwagen het omver had gereden. VOOR OUDERS EN ZUS had hij er zelf met viltstift onder geschreven. Niet dat iemand zich daar iets van aantrok.

De deur van de ouderlijke slaapkamer staat op een kier en hij stapt naar binnen. De gordijnen zijn open en door het raam valt zonlicht naar binnen. Het tweepersoonsbed met de gehaakte sprei staat er keurig bij, alsof iemand het gisteren nog heeft opgemaakt. Op de kaptafel staat een vergeten flesje parfum. Hij pakt het op en ruikt eraan. Meteen wordt hij overspoeld door herinneringen. In gedachten ziet hij zijn moeder weer voor de spiegel zitten om haar mascara bij te werken.

Hij loopt naar het tafeltje met de twee fauteuils en laat zich in een van de stoelen vallen. Tegen de muur tegenover het bed staat de antieke linnenkast. Die moet inderdaad wel wat kunnen opbrengen. Hij haalt zijn telefoon uit zijn zak, schakelt de camerafunctie in en gaat aan de slag.

Een halfuur later heeft hij het interieur van alle kamers en de badkamer gefotografeerd en loopt hij naar de zoldertrap. De kale houten treden kraken onder zijn schoenen wanneer hij de gammele trap beklimt. Hij snapt wel dat Felice dit klusje aan hem overlaat; hij durft zelf amper verder te gaan en zoekt met zijn vrije hand steun bij de muur.

Het trapgat is afgesloten met een luik en even voelt hij weer de aantrekkingskracht die de zolder op hem uitoefende toen hij nog kind was. Niet dat hij er vaak is geweest. Zijn moeder wilde het niet hebben en wist steevast wanneer hij iets van plan was. Daar kan hij zich nu nog over verbazen. Na verloop van tijd taande zijn belangstelling. Op stap met zijn vrienden, meisjes versieren en feesten aflopen werden belangrijker.

Met zijn hoofd in een ongemakkelijke hoek vist hij de sleutel uit de zak van zijn spijkerbroek en probeert hij het verroeste hangslot van de grendel te openen. Na wat wrikken schiet het slot open, maar de grendel zelf gaat zo stroef dat hij overweegt om een hamer uit de gereedschapskist in zijn auto te halen. Dan geeft het oude slot mee en kan hij het luik openduwen.

Met een klap komt het op de zoldervloer terecht. Het stof dat zich als een grijs waas op de vloer heeft verzameld, wordt opgejaagd door de plotselinge luchtverplaatsing en veroorzaakt een dikke wolk die langzaam door het trapgat naar beneden dwarrelt. Hij wappert het weg met zijn hand om het niet te hoeven inademen en bij de gedachte dat het stof zich in zijn haar nestelt, voelt hij zich meteen door en door smerig.

Snel loopt hij de laatste treden van de trap op en grijpt een van de schuingeplaatste steunbalken vast als hij hartgrondig moet niezen. ‘Proost,’ zegt hij tegen zichzelf en kijkt de zolder rond.

Aan beide zijden van het schuine dak zijn ramen aangebracht, maar hij betwijfelt of er voldoende licht is om foto’s te maken. Hij knipt de verlichting aan en laat zijn blik over de opgeslagen spullen glijden. Het staat voller dan hij had gedacht en hij kijkt besluiteloos rond waar hij het beste kan beginnen. Langs de muren staan rekken, gevuld met allerlei spullen uit de tijd dat zijn moeder nog als archeologe werkte; bundels touwen hangen aan haken en naast een van de rekken ligt een oude plunjezak. In een van de hoeken staan stapels tijdschriften en oude kranten. De andere kant van de zolder staat vol met afgedankte tafels en stoelen. En ergens weggemoffeld staat iets wat eruitziet als een oude dekenkist. Dit kan nooit alleen uit de tijd zijn dat hij met zijn moeder hier heeft gewoond. Er moeten flink wat spullen van zijn vader, of zelfs van eerdere bewoners van het huis, tussen zitten.

Hij haalt zijn telefoon tevoorschijn en stelt de camera in op flitser. Hopelijk heeft de accu voldoende capaciteit tot hij alles heeft vastgelegd, want hij is vergeten een lader mee te nemen. Hij stelt de telefoon scherp op de dekenkist en drukt af. De felle flits verblindt hem bijna en het duurt even voor hij het beeld kan beoordelen. Het resultaat valt hem alleszins mee. Nu de kist is belicht ziet hij de pas hoe fraai het houtsnijwerk is.

Wanneer hij de kist opent, kraakt en piept het deksel als een oud wagenwiel. Wat erin zit, is afgedekt met een fleecedeken. Nieuwsgierig schuift hij de deken opzij en stopt dan verbaasd. Hij had verwacht serviesgoed, een stel glazen of ander breekbaar keukengerei te zien. In ieder geval geen draken. Ze liggen keurig naast elkaar op een tweede fleecedeken. Beeldjes van draken die opgekruld liggen te slapen, draken die halfzittend en met opengesperde bek vuur lijken te gaan spuwen en draken die zich in vol ornaat en uitgespreide vleugels oprichten. De verzameling drakenbeeldjes van zijn moeder.

Vaag kan hij zich herinneren dat hij ze als kind heeft gezien. Hij moet toen een jaar of zeven zijn geweest. Het verbaast hem dat ze die dingen al die jaren zo zorgvuldig ingepakt heeft bewaard. Hij steekt een hand uit om er eentje te pakken en houdt het beeldje onder de lamp. Het is een groene en een fraai exemplaar ook. Hij laat zijn vinger over de gebeeldhouwde schubben glijden en staart naar de kop van het beest. De kunstenaar heeft een levensechte uitdrukking in de ogen en op de snuit weten te krijgen. Knap. Hij zet het beeldje op een van de tafels en pakt de rest van de kist uit.

Even later staan er tien beeldjes naast elkaar op de tafel. Hij stelt de camera scherp en drukt af. Wie weet loopt er ergens iemand rond die dit soort dingen helemaal te gek vindt.

Met moeite wurmt hij zich even later tussen twee paar stapels kranten door om te kijken of er nog iets achter ligt. In de verste hoek ligt een kistje. Op zijn knieën kruipt hij ernaartoe en vloekt zacht als hij zijn hoofd tegen een van de steunbalken stoot. Hij strekt zijn arm zover mogelijk uit en trekt het kistje naar zich toe. Het is zwaarder dan hij dacht.

Geïntrigeerd schuifelt hij met kistje en al achteruit tot hij het onder de lamp kan bekijken. Het blijkt van lood te zijn en er zit een goudkleurige ketting omheen. Hij grinnikt bij de gedachte dat hij misschien wel een schat heeft gevonden. Hij gaat op de grond zitten en peutert aan de ketting. Na een paar pogingen lukt het hem met moeite de ketting van het kistje te schuiven. ‘Houdini is er niks bij,’ mompelt hij. Maar als hij het kistje zelf niet open krijgt, moet hij daarop terugkomen. Hij kijkt om zich heen of hij iets ziet waarmee hij het deksel kan loswrikken en overweegt naar beneden te lopen om gereedschap uit zijn auto te halen. Hij heeft echter geen zin in vragen van Felice en besluit het kistje thuis aan een nader onderzoek te onderwerpen, want dit kistje gaat met hem mee. Niet omdat hij de inhoud voor Felice verborgen wil houden, maar omdat hij het gewoon spannend vindt om te ontdekken wat erin zit. Later zal hij haar die enorme berg kroonjuwelen van huize Van Toorop wel laten zien. Het is echter waarschijnlijker dat er alleen maar wat oude brieven in zitten.

Hij kijkt om zich heen naar iets om het kistje in te verpakken. Onder een van de rekken ligt een vergeten biobag. Hij buigt zich voorover en reikt ernaar, als zijn oog op een grote roestige spijker valt die er vlakbij ligt. Hij kan zich niet bedwingen. Hij pakt de spijker en wrikt ermee onder het deksel van het kistje. Met een knal schiet het open. Verwonderd laat hij zijn hand over de groenfluwelen doek in het kistje glijden. Er lijkt iets onder te liggen en hij vouwt de doek opzij. ‘Wow,’ fluistert hij als hij een antiek uitziend boek ontwaart. Hij pakt het boek uit het kistje en …

‘Hoe ver ben je?’

Hij knippert met zijn ogen als hij Felices stem hoort. ‘Sorry, wat zei je?’ roept hij over zijn schouder.

‘Ik vroeg hoe ver je bent,’ roept ze onder aan de zoldertrap.

Chris staart naar het kistje in zijn handen. Nergens is een boek te zien en het zit potdicht. Niets wijst erop dat hij het zojuist had geopend en de goudkleurige ketting zit er stevig omheen. ‘Hoezo?’ roept hij afwezig terug. ‘Ik ben nog maar net begonnen.’

Het blijft even stil.

‘Wat heb je al die tijd dan gedaan?’ Ze klinkt geïrriteerd.

‘Hoe bedoel je?’

‘Je zit al drie uur boven. Ik wil zo naar huis.’

∞ 2 ∞

Het is laat als Chris de voordeur van zijn appartement achter zich sluit. Hij legt de biobag met zijn spullen op tafel en trekt onderweg naar de badkamer zijn kleren uit. Vanuit zijn ooghoek ziet hij het lampje van het antwoordapparaat knipperen. Dat is iets voor straks. Eerst wil hij het stof van zich afspoelen.

De warme waterstraal masseert zijn hoofd en rug en hij blijft een paar minuten genietend staan. Met gesloten ogen tast hij naar de shampoo en wast zijn haren. Dan draait hij de warme kraan uit en dwingt zichzelf om zeker een minuut onder de koude straal te blijven staan.

Blazend en proestend draait hij de kraan dicht en grijpt de handdoek die over het muurtje hangt. ‘Zo,’ mompelt hij, ‘daar word je weer mens van. Tijd voor een biertje.’

Met de handdoek om zijn middel geknoopt, loopt hij terug naar de woonkamer. Als hij langs de spiegel komt, fatsoeneert hij automatisch zijn halflange, bruine haar met zijn vingers.

Met een flesje bier in zijn hand speelt hij de boodschappen op het antwoordapparaat af.

De eerste is van Felice. ‘We zijn vergeten een tijd af te spreken voor morgen. Ik stel voor dat we elkaar om één uur voor het hek ontmoeten. Iets eerder dan vandaag voor het geval je weer in slaap valt.’

Hoorde hij daar weer dat licht sarcastische toontje in haar stem?

De tweede is van Iris. ‘Alles goed? Ik dacht dat je iets met me wilde gaan drinken.’

Chris vertrekt zijn gezicht. Dat is ook zo. Wat een ellende, hij is compleet vergeten haar te bellen.

De derde is ook van Iris. ‘Je mobiel staat uit. Het is nu vijf uur. Ik heb andere plannen gemaakt.’

Hij kijkt op zijn horloge. Tien uur. Zal hij haar terugbellen? Vragen waar ze zit en er nog een leuke avond van maken? Maar eigenlijk is hij best wel moe. Hij besluit nog een biertje te nemen en dan zijn bed in te duiken. Morgen moet hij meubels sjouwen.

Hij wil zich al op de bank laten vallen als zijn oog op de biobag valt. Het kistje. Hij grinnikt als hij terugdenkt aan het moment dat hij wegdroomde op de zolder en dacht dat hij het had geopend. Zijn nieuwsgierigheid wint het van zijn vermoeidheid, want hij wil nu echt weten wat erin zit. Hij haalt het kistje uit de biobag en zet het op de eettafel. Deze keer schuift de ketting er met gemak af, alsof het sieraad iets is uitgerekt. In het licht van de lamp die boven de tafel hangt, bestudeert hij het slot en loopt dan naar de hal om een schroevendraaier uit de meterkast te pakken.

Terug aan tafel zoekt hij de beste plek om het deksel open te wrikken. Even komt de vraag in hem op waarom zijn moeder – of iemand anders? – een loden kistje heeft gebruikt om iets op te bergen.

Het lood laat zich gemakkelijk vervormen en na een paar keer heen en weer wrikken knalt het slot van het kistje open en wordt dezelfde groene, fluwelen doek zichtbaar. Met een verwachtingsvolle glimlach rond zijn lippen vouwt hij de doek open en staart dan verrast naar het boek dat hij eerder in zijn handen dacht te houden. De harde kaft is voorzien van een brede band met goudkleurig beslag en een slotje. Verwonderd pakt hij het boek uit het kistje. Het is zwaar. In het lamplicht leest hij de titel: De Kronieken van Medinië, geschreven door iemand die Melchior heet.

Chris staart naar het boek, hij kan zich absoluut niet herinneren dat hij het vroeger heeft gezien. Wel roept de naam Medinië vage herinneringen op. Toen hij klein was vertelde zijn moeder hem voor het slapengaan vaak verhalen over een ver land waar tovenaars woonden en draken leefden. Zouden die verhalen soms uit dit boek afkomstig zijn?

Hij peutert aan de sluiting, maar ook hier is blijkbaar een sleutel nodig om het te openen. Even overweegt hij om de schroevendraaier te gebruiken, maar het zou zonde zijn als het boek daardoor beschadigd zou raken. Hij wriemelt nog even aan de band en hoort dan een zacht klikje. Het slotje springt open.

Met ingehouden adem slaat hij het dikke omslag open. Het papier is vergeeld en hier en daar geblakerd, lijkt het wel. Ook op de eerste pagina prijkt de titel. De Kronieken van Medinië. En daaronder als subtitel: Een autobiografie. Hij heeft geen idee wat hij kan verwachten en bladert naar de pagina waar het verhaal begint.

Mijn draak heette Tabor.

Met een schok wordt hij wakker. Buiten is het nog steeds donker en de lampen in de kamer zijn aan. Zijn hoofd ligt in een ongemakkelijke houding op tafel en zijn schouders zijn helemaal verkrampt. Hij gaat met moeite rechtop zitten en kijkt op zijn horloge. Vier uur? Is hij zo lang met het boek bezig geweest dat hij de tijd is vergeten en in slaap is gevallen? Of heeft hij het weer opgeborgen? Want het kistje staat voor hem op tafel. Dicht. Alweer. Volledig intact. Net als op de zolder blijkt uit niets dat hij het slot heeft geforceerd. Er ligt zelfs geen schroevendraaier op tafel. Alleen de goudkleurige ketting, die om het kistje zat, is verdwenen.

Hij strompelt naar de keuken om een glas water te pakken en voelt dan dat hij iets om zijn nek heeft. Als hij in de spiegel kijkt, worden zijn ogen groot. Hij heeft de ketting blijkbaar omgedaan. De vraag is alleen hoe, want zijn vingers vinden geen sluiting en hij krijgt de ketting niet over zijn hoofd geschoven. Fronsend loopt hij naar de slaapkamer en laat zich op zijn bed vallen om nog een paar uurtjes slaap te pakken.

∞ 3 ∞

Dat Felice nog steeds vastbesloten is om een veiling te houden, vindt hij tot daaraan toe. Maar dat ze hem als veilingmeester wil aanstellen, is iets waar hij echt onderuit wil zien te komen.

Ze overhandigt hem een lijst. ‘Dit zijn de items waarop mensen kunnen bieden. Deze lijsten liggen morgen ook ter inzage bij de deur. Ik heb de startbedragen erachter gezet.’ Ze kijkt hem een moment onderzoekend aan. ‘Heb je nog iets bijzonders gevonden?’

Zijn hand gaat naar de ketting. Iets weerhoudt hem ervan haar over het kistje en de ketting te vertellen.

‘Heb je last van je keel?’

Hij fronst. Ziet ze de ketting niet? ‘Ja … nee, het gaat wel.’

Felice komt dichterbij. ‘Het lijkt wel of je uitslag hebt. Of ben je gestoken?’

‘Ik heb geen idee,’ zegt hij en draait zich om. ‘Weet je zeker dat je de veiling binnen wilt houden?’

‘Wil jij het in de tuin doen dan? Heb je Buienradar voor de komende dagen al bekeken?’

‘Dus je wilt iedereen door het huis laten lopen, waarbij ze van alles in hun zak kunnen steken?’

‘Natuurlijk niet. Het kleine spul halen we naar beneden. Ook moet alles van de zolder af. Ik moet er niet aan denken dat er iemand door de vloer zakt.’

‘En dat mag ik zeker doen.’

‘Als je niet in slaap valt, zoals gisteren.’

Hij fronst als hij terugdenkt aan gistermiddag, toen hij op zolder alles zou inventariseren. Hij weet zeker dat hij niet heeft zitten slapen, maar wat is er dan gebeurd? Want hij is wel degelijk een paar uur kwijtgeraakt, net als vannacht. Het verontrust hem. Zijn moeder raakte vanaf haar veertigste steeds meer haar gevoel voor realiteit kwijt. Zijn vader wist haar nog redelijk te begeleiden, maar toen ze voor de derde keer gillend over straat liep, roepend dat hij eraan kwam, kon ook hij de situatie niet langer aan. Dementie was de diagnose.

Chris weet niet of er ook andere familieleden van zijn moeder ten prooi zijn gevallen aan een vorm van deze ziekte. Er werd in ieder geval nooit over gesproken. Het enige wat hij weet, is dat zijn moeder een aangenomen kind was en dat haar pleegouders bij een auto-ongeluk waren omgekomen. Over haar echte ouders wilde ze nooit praten. Wel liet ze zich ontvallen dat ook die niet meer leefden. Misschien was dat wel het enige wat zij over hen wist.

‘Moet ik je soms weer helpen?’

Hij draait zijn hoofd naar Felice. Ze kijkt hem met een flauw glimlachje rond haar lippen aan.

Hij grijnst. ‘Alleen als jij vooroploopt naar boven. Dan kan ik naar je …’

‘Chris van Toorop, doe even normaal. Ik ben je zus, nota bene.’

‘Halfzus.’

‘Bovendien ben ik zeven jaar ouder dan jij.’

‘Dat maakt mij niks uit. Je weet wel … op een oude fiets en zo.’

‘Je bent walgelijk.’

‘Jij bent preuts,’ grijnst hij.

‘Ik ben helemaal niet preuts.’

‘Jawel, je bent een preuts oud wijf.’ Het komt er wat scherper uit dan hij had bedoeld en hij kan zijn tong wel afbijten.

‘Ik hoop dat ik je nooit meer hoef te zien na de verkoop van het huis.’

Hij staart haar aan. ‘Meen je dat?’

‘Nou …’

‘Nee, echt. Ik weet dat je je vaak aan mij ergert, maar heb je zo’n hekel aan me?’

Haar ogen flitsen naar zijn gezicht en weer weg, alsof ze hem niet kan aankijken. Maar in die fractie van een seconde dacht hij iets te zien in die ogen. Was het angst? En als het angst was, waarom dan?

‘Oké, sorry,’ zegt hij om de boel te sussen. ‘Ik ben boven, maar als ik aan die meubels en dekenkist toe ben, kan ik wel wat hulp gebruiken. En we hebben beneden meer tafels nodig om al het kleine spul neer te zetten.’

Verward loopt hij de kamer uit. Meende ze het echt?

Vijf uur later staan er vier tafels naast elkaar in de salon. De andere meubels zijn tegen de muren geschoven zodat er aan alle kanten ruimte is voor belangstellenden om rond te neuzen.

Op een van de tafels is het linnengoed uitgestald. Een andere tafel bevat al het losse keukenspul zoals pannen, bestek, zilverwerk en serviezen. Op de derde tafel staat al het glaswerk en op de vierde tafel zijn de prullaria, zoals Chris de bonte verzameling voorwerpen noemt, neergezet. Kleine en grote vazen, potjes, schilderijtjes, souvenirs overgehouden van diverse vakanties en de serie draken van zijn moeder. Ernaast, op de grond, liggen zes stapels oude kranten en tijdschriften. Het kostte hem tien keer heen en weer lopen en hij is blij dat het klaar is.

Met de rug van zijn hand veegt hij de transpiratie van zijn voorhoofd. Felice is nog boven, dus bladert hij op zijn gemak door een paar tijdschriften. Bijna allemaal hebben ze een religieuze inslag. Hij trekt een wenkbrauw op. Hij wist niet dat zijn moeder geïnteresseerd was in religie. Een trouwe kerkganger was ze in ieder geval niet. Bij het controleren van de verschijningsdata moet hij echter constateren dat niet alleen de tijdschriften, maar ook de meeste kranten van ver voor zijn geboorte dateren. Dat kan ook bijna niet anders, want vanaf zijn tienertijd gaat alles al digitaal en sinds een paar jaar is het zelfs verboden om nieuws in gedrukte vorm te verspreiden. Hij hoort zijn zus naar beneden komen en maakt keurige stapels van de tijdschriften en kranten.

Felice komt de salon in, controleert of alle kasten leeg zijn en loopt met een keurende blik langs de tafels. Ze blijft staan bij de drakenverzameling. ‘Tjee, Tessa’s draken. Lagen die ook op zolder?’

Tessa. Felice heeft vanaf het begin geweigerd om haar stiefmoeder ma, mam, mamma of wat daar maar op lijkt te noemen. Hij weet nog dat hij haar als ventje van tien daarover verwijten maakte. Het enige wat Felice deed, was haar schouders ophalen en hem haarfijn uitleggen dat Tessa haar moeder niet was, niet kon zijn en nooit zou worden. Maar dat betekende niet dat ze Tessa niet aardig vond en niet van haar hield. Alleen niet zoals je van een moeder hield, maar meer als van een grote zus. Op dezelfde manier waarop ze van hem hield.

Hij knijpt zijn ogen een moment dicht om niet te worden meegezogen door herinneringen aan zijn tienertijd. De momenten dat hij zich geen raad wist met zijn ontluikende gevoelens voor zijn halfzus, ondanks het feit dat ze zeven jaar ouder was dan hij. Het komt allemaal terug: gluren door de kier van de badkamerdeur, luisteren aan de wc-deur naar het ritselen van haar kleding en wachten tot ze naar bed ging … en dan trok hij zich af in de beschermende stilte van zijn slaapkamer. Met een onderbroek paraat om geen vlekken in bed te krijgen. En de gang naar de badkamer de volgende ochtend om daar met een opgelaten gevoel de prop van katoen en sperma onder in de wasmand te stoppen, bang als hij was dat iemand ‘zijn geheim’ zou ontdekken. Achteraf vraagt hij zich af of zijn moeder het niet in de gaten had. Ze heeft er in ieder geval nooit iets over gezegd. Hij vertrekt zijn gezicht bij de gedachte dat ze er misschien middenin greep bij het legen van de wasmand.

‘Breng jij het andere spul van zolder en uit de slaapkamers naar beneden?’ vervolgt Felice, blijkbaar zonder antwoord op haar vorige vraag te verwachten.

De onderbroeken verdwijnen naar de achtergrond. ‘Geen probleem, maar ik laat het veilingmeester spelen liever aan jou over,’ zegt hij.

Felice schudt haar hoofd. ‘Ik regel de betalingen met de kopers en zorg dat alles correct wordt geadministreerd.’

‘Ja, jij bent de boekhouder,’ mompelt hij.

‘Registeraccountant. En daar heb ik heel hard voor gewerkt.’

‘En ik ben maar een gewone automonteur die geen zin had om door te leren? Is dat wat je wilt zeggen?’

Haar blik verzacht iets. ‘Nee, dat bedoel ik helemaal niet. En ik wil geen ruziemaken. We hebben elkaar nodig.’

‘Ja, totdat alles achter de rug is. Dat zei je daarstraks toch?’

‘Het spijt me dat ik dat zei, ik meende het niet.’

Hij haalt zijn schouders op. ‘Prima, dan ben jij de baas over het geld. Moeten we het huis nog schilderen na de veiling?’

Ze meende het niet. Hij voelt een enorme opluchting. Buiten zijn moeder is zij het enige familielid dat hij nog heeft. En de enige met wie hij een normaal gesprek kan voeren, als je het gekibbel tenminste niet meerekent. Ondanks haar scherpe tong mag hij haar best. En hij is stiekem best wel trots op wat zij heeft bereikt.

‘Ben je mal? Spinnenwebben weghalen en alles goed aanvegen is voldoende. De verkoopprijs is gebaseerd op de grond. Als iemand hier wil gaan wonen, krijgen ze de villa er gratis bij.’

Hij grijnst. ‘Dat is misschien een mooie verkoopslogan. Gratis villa op ruim perceel grond à vijfenveertighonderd euro per vierkante meter.’

Ze lacht. Eindelijk. Hij houdt van haar lach. Sinds de ziekte van hun vader heeft hij haar zelden zien lachen. Op die sporadische momenten dát hij haar ziet, tenminste. Maakt zij zich ook zorgen?

‘Felice,’ begint hij aarzelend. ‘Als dit alles voorbij is, hè, kunnen we dan een keer met elkaar praten?’

Haar glimlach verdwijnt. ‘Waarover?’

Chris probeert de blik in haar ogen te interpreteren. Ze is op haar hoede, dat is het eerste wat in hem opkomt. ‘Nou, over pa en ma.’

‘Technisch gezien was Tessa mijn moeder niet, Chris.’

‘Dat weet ik, maar toch?’

‘Ben je bang dat er dementie in de familie aan je moeders kant zat? Of zit?’

‘Ik weet niets van de familie aan ma’s kant, dus ja, ik ben best bang dat het erfelijk is. Maar er was meer aan de hand, dat weet jij net zo goed als ik. En de hersentumor van pa; als je op zijn leeftijd door zoiets wordt getroffen, kan dat op een erfelijke variant duiden.’

Ze slaat haar ogen neer. Maar niet voordat hij weer die flits van angst zag. Zij is dus ook bang, maar om medische redenen of is het iets anders?

‘Laten we na de veiling een keer ergens gaan eten,’ vervolgt hij.

Ze knikt. ‘Ik zal mijn agenda raadplegen.’

‘Staat die niet in je telefoon?’

‘Jawel, maar ik heb nu geen zin om te kijken.’

‘Spinnenwebben verwijderen en vegen dus.’

‘Ja, en dat doen we nu, voordat er morgen mensen gillend wegrennen omdat ze een spin in hun nek krijgen.’ Ze overhandigt hem een plumeau. ‘Jij bent langer dan ik, jij doet de spinnen.’

Een uur later lopen ze het hele huis nog eens door om te controleren of er ergens nog kleine voorwerpen staan of liggen, maar alle kasten zijn leeg. Ook de zolder is leeg. Felice heeft uiteindelijk geholpen om de meubels, touwen, rekken en de plunjezak met kampeerspullen naar beneden te krijgen. De dekenkist heeft een plek op de overloop gekregen, net als de stoelen. Alles is klaar voor de veiling.

Het is zeven uur geweest als Felice de deur achter hen dichttrekt. ‘Denk erom,’ zegt ze met een waarschuwend vingertje, ‘elf uur hier morgenochtend. Vanaf twaalf uur kunnen mensen de spullen bezichtigen en de veiling zelf begint om twee uur.’ Ze doet de deur op slot en loopt naar haar auto.

Hij kijkt hoe ze wegrijdt en stapt in zijn Tesla.

∞ 4 ∞

Het verbaast Chris hoeveel mensen een veiling op de been kan brengen. Mensen die zacht met elkaar praten en hem afwachtend in de gaten houden. Hij kijkt op zijn horloge. Nog tien minuten.

Felice staat naast hem en hij buigt iets naar haar toe. ‘Kunnen we niet nu al beginnen?’

Ze kijkt even opzij. ‘Hoe zou jij het vinden als je erachter komt dat je favoriete stuk net door iemand anders is aangekocht, omdat jij dacht nog tijd zat te hebben?’

‘Ik zou zorgen dat ik ruim op tijd was voor het geval de bieding eerder zou starten.’

Er ontstaat rumoer bij de deur van de salon. Een man van middelbare leeftijd met een paraplu in zijn ene hand en de veilinglijst in zijn andere, baant zich een weg naar de veilingtafel.

‘Wie is de veilingmeester?’ vraagt hij, terwijl hij Felice en Chris beurtelings aankijkt. Voordat iemand hem kan antwoorden gaat de man verder. ‘Ik ben geïnteresseerd in de verzameling drakenbeeldjes.’

‘We starten over een paar minuten,’ zegt Chris. ‘U bent van harte welkom om een bod uit te brengen.’

‘U begrijpt het niet,’ zegt de man. ‘Ik wil ze hebben.’

‘Misschien zijn er andere gegadigden die ook een bod willen uitbrengen,’ zegt Chris. ‘Mocht dat niet zo zijn, dan kunt u ze voor het openingsbod kopen.’

De man raadpleegt de lijst opnieuw. ‘Ze staan als vijfentwintigste op de lijst. Kunt u de volgorde veranderen en ermee beginnen?’

Chris kijkt opzij naar Felice. Hem maakt het niks uit.

Ze schudt haar hoofd. ‘Daar kunnen we niet aan beginnen,’ zegt ze. ‘Om dezelfde reden die mijn broer zojuist noemde.’

De man kijkt haar onderzoekend aan. ‘Bent u een dochter van de overleden vrouw des huizes?’

‘Ken ik u?’ kaatst Felice terug. ‘Bent u familie?’

Chris herkent de scherpe toon in Felices stem. ‘Tessa was mijn moeder,’ haast hij zich te zeggen. ‘En Felice is mijn halfzus.’

De man knikt en glimlacht flauwtjes. ‘Worden er nog andere persoonlijke spullen van uw moeder geveild?’

‘Waarom denkt u dat de drakenbeeldjes van mijn moeder waren?’ vraagt Chris. ‘En waar kende u mijn moeder van?’

‘Chris,’ zegt Felice naast hem en wijst op haar horloge.

‘We gaan beginnen, meneer,’ zegt hij tegen de man. Hij gebaart naar de stoelen die inmiddels allemaal bezet zijn. Erachter staan tientallen mensen die elkaar bijna verdringen om zicht te houden op de te veilen spullen.

Na een korte aarzeling begeeft de man zich naar achteren, waar hij zich aan de zijkant van de rijen stoelen posteert.

Chris laat zijn blik over de aanwezigen glijden. ‘Goedemiddag allemaal, fijn dat u bent gekomen. We zullen de bieding nu starten.’ Hij raadpleegt de lijst. Felice heeft de kranten en tijdschriften als eerste erop gezet. Dat ruimt meteen al lekker op, was haar argument. ‘We beginnen met zes stapels oude kranten en tijdschriften. Het openingsbedrag is vijftig euro. Wie biedt er meer?’

Al gauw is de veiling in volle gang en verdwijnt het ene na het andere voorwerp van de tafels. Felice is druk in de weer met het noteren van gegevens van de kopers, voor het geval er naderhand vragen over een bepaald voorwerp zijn, en houdt het mobiele pinapparaat in de aanslag.

De meeste mensen die een aankoop hebben gedaan verlaten de salon meteen met hun buit. Het wordt leger en overzichtelijker. Vanuit zijn ooghoek ziet Chris dat de man met de paraplu op een vrijgekomen stoel is gaan zitten.

‘Voordat we overgaan tot het veilen van de grotere stukken, is er nog één item dat ik onder uw aandacht wil brengen,’ begint hij.

Er wordt een paraplu in de lucht gestoken. ‘Ik bied het dubbele van het openingsbod,’ roept de eigenaar ervan.

Er gaat gemompel op onder de overige aanwezigen.

Chris kijkt de man aan en wijst naar de tafel achter zich. ‘Dat betekent dat ik nu een bod van driehonderd euro heb voor deze verzameling drakenbeeldjes. Wie biedt er meer?’

Er gaat een hand de lucht in. ‘Driehonderdvijfentwintig,’ roept een vrouw van middelbare leeftijd.

De man met de paraplu draait zich om naar de vrouw. ‘Vierhonderd,’ zegt hij met zijn rug naar Chris toe.

‘Vierhonderdvijftig,’ zegt de vrouw met heldere stem.

De man met de paraplu lijkt te aarzelen, maar niet lang. ‘Duizend,’ zegt hij.

‘Wat is er zo bijzonder aan een stel draken?’ vraagt iemand op de voorste rij.

‘Vijftienhonderd,’ zegt de vrouw.

Het geroezemoes neemt toe. Een paar mensen draaien zich om naar de vrouw. Anderen rekken hun nek om een glimp van de verzameling op de tafel op te vangen. Een enkeling staat op en loopt naar voren om de draken nog eens van dichtbij te bekijken. Felice grijpt meteen in. ‘Dames en heren, wilt u teruggaan naar uw plek?’

‘Vierduizend,’ roept de man met de paraplu om boven het geroezemoes uit te komen.

Chris kijkt met opgetrokken wenkbrauwen naar Felice. Ze glimlacht. Het is misschien de eerste keer dat ze blij is met de draken van zijn moeder.

De vrouw die nu aan zet is om een tegenbod uit te brengen, overlegt met iemand naast haar. Chris doet een stapje opzij om te zien wat voor iemand het is. Het is een jonge vrouw, hij schat dat ze ergens halverwege de twintig is.

Hun blikken kruisen elkaar. Ze lacht. Ondanks de afstand voelt hij zich wegzinken in haar helderblauwe ogen.

‘… Chris?’

Hij knippert met zijn ogen en draait zijn hoofd iets naar Felice, zonder zijn blik af te wenden. ‘Sorry, wat zei je?’

‘Er is geen tegenbod gekomen.’

Met moeite maakt hij zijn blik los van de lachende blauwe ogen en schraapt zijn keel. ‘Ik heb een bod van vierduizend euro. Biedt er iemand meer? Eenmaal … andermaal …’ Hij kijkt vragend naar de twee vrouwen. De oudste van de twee schudt nauwelijks merkbaar haar hoofd. ‘Dan is de verzameling drakenbeeldjes voor vierduizend euro verkocht aan de heer met de paraplu. Wilt u naar voren komen voor de administratieve afhandeling?’

Meteen keert zijn blik terug naar de plek waar de vrouw van middelbare leeftijd en de jonge vrouw met de blauwe ogen zaten, maar de stoelen zijn leeg. Zijn ogen zoeken de salon af, maar ze zijn nergens meer te bekennen. Een vreemd gevoel van gemis overspoelt hem, ook al kende hij ze geen van beiden.

Hij kijkt onopvallend op zijn horloge. Halfvier. Het liefst zou hij naar huis gaan. Of achter hen aan? Gelukkig bevat de veilinglijst alleen nog de grote stukken. Vier bedden, vijf kasten, vier tafels, acht stoelen en een dekenkist. Goed voor nog een uurtje of twee, schat hij. En dan naar huis, douchen, een pizza in de oven gooien, misschien een biertje erbij en dan slapen om morgen enigszins fit in de garage te verschijnen.

Eindelijk zijn de laatste stukken verkocht en sjouwen de nieuwe eigenaars hun aankoop naar buiten. Hij kijkt Felice lachend aan. ‘Volgens mij hebben we goede zaken gedaan.’

Ze knikt en raadpleegt haar lijst. ‘Ik schat dat we bijna vijftienduizend euro hebben binnengehaald.’

‘Dankzij de draken.’

‘Die zorgden voor een flinke klapper, ja.’ Ze kijkt hem aan. ‘Heb je zin om morgenavond bij mij te komen eten? Dan kunnen we rustig praten.’

‘Kook jij?’

Ze lacht. ‘Echt niet, daar heb ik James voor.’

Hij grinnikt. Ze heeft haar robotgestuurde keuken de naam van een klassieke Engelse butler gegeven. Maar hij weet dat dit mechanische brein de lekkerste gerechten bereidt. ‘Dan is het goed,’ zegt hij.

∞ 5 ∞

Chris draait de douchekraan dicht en luistert. Werd er gebeld? Wat voor geluid het ook was, het herhaalt zich niet.

Terwijl hij zich afdroogt dwalen zijn gedachten af naar de veiling van de vorige dag. Naar het absurd hoge bedrag dat voor de drakenbeeldjes werd betaald en naar de vrouw met de blauwe ogen.

Halverwege het aantrekken van zijn spijkerbroek verstart hij. Er klonk een geluid vanuit de gang. Hij struikelt bijna over zijn broekspijpen als hij zijn broek haastig ophijst en dichtknoopt. Met zijn shirt in zijn hand gooit hij de badkamerdeur open en staat vervolgens oog in oog met een vreemde man. Hoewel … niet helemaal vreemd. ‘Wat doet u hier?’

‘Het spijt me dat ik zomaar langskom, maar …’

Chris staart naar de man die vierduizend euro betaalde voor een stel waardeloze drakenbeeldjes. ‘Hoe bent u binnengekomen? Wilt u maken dat u wegkomt?’

‘Ik moet met u praten. De beeldjes …’

‘Als u spijt heeft van uw aankoop, moet ik u teleurstellen. We nemen ze niet terug. Ik wil dat u nu weggaat.’

‘U begrijpt het niet, ik …’

‘Als u niet heel snel verdwijnt, bel ik de politie.’

‘Waar is het tiende beeldje?’ De man schreeuwt nu bijna met overslaande stem.

Chris fronst. ‘Hoe bedoelt u? U heeft de hele verzameling meegenomen, dus moeten het er tien zijn.’

De man schudt zijn hoofd. ‘Toen ik thuiskwam en de doos opende, zaten er maar negen in.’

Chris denkt razendsnel na, terwijl hij de man voor hem observeert. Een zenuwtrekje onder zijn linkeroog en de op elkaar geperste lippen geven aan dat de man behoorlijk gestrest is. En hij is alleen in huis, zonder telefoon binnen handbereik en zonder iets wat als wapen kan dienen. ‘Als u maar negen draakjes heeft ontvangen, dan krijgt u een tiende deel van de koopsom terug. Gaat u daarmee akkoord? Geef me uw bankrekeningnummer, dan zal mijn zus zo snel mogelijk vierhonderd euro naar u overmaken.’

De man produceert een treurige glimlach. ‘Het gaat me niet om het geld, meneer Van Toorop.’

‘Waar gaat het u dan om?’

‘Heeft u tussen de spullen van uw moeder toevallig nog iets anders aangetroffen? Een boek of zo?’

‘Mijn moeder had veel boeken. Over wat voor boek heeft u het?’ Maar terwijl hij de vraag stelt, weet hij het antwoord.

‘Een oud boek, ingelegd met sierletters en afgesloten met een band.’

‘Al zou ik zo’n boek hebben aangetroffen, wat moet u daar dan mee?’

‘Ik heb erover gedroomd. Het boek en het draakje mogen niet bij elkaar komen. Nu het draakje …’

‘Het ontbrekende draakje?’

‘Ja. Nu het spoorloos is, moet u … moet u het boek beschermen,’ gooit de man eruit.

‘Het boek beschermen.’

‘Ja, want anders …’

‘Vergaat de wereld?’ vraagt Chris, terwijl hij probeert om niet te glimlachen.

‘Exact! Exact! Ik ben zo blij dat u het begrijpt.’

‘En dat heeft u gedroomd?’

‘Ja, en …’

Chris leidt de man met zachte drang naar de deur van zijn appartement. ‘Geen probleem, hoor, als ik het boek tegenkom zal ik het met mijn leven beschermen. Vertel me nog één ding … hoe bent u hier binnengekomen?’

De man kijkt hem verontschuldigend aan. ‘De deur stond op een kier. Het spijt me dat ik zomaar naar binnen liep.’

Zodra de man is vertrokken loopt Chris naar de woonkamer waar het kistje nog steeds open en bloot op tafel staat. Hij staart er met gemengde gevoelens naar. De man beschreef het boek alsof hij wist waar hij het over had. Was dat ook zo? Bestaat het boek dan echt? Was de man al in de kamer geweest en ging hij gauw terug naar de gang toen hij de bewoner uit de badkamer hoorde komen? Maar hoe zit het dan met de bel? Als deze man van plan was om in te breken, zou hij niet eerst netjes hebben aangebeld. En dan die opmerking dat de deur op een kier stond. Hij weet zeker dat de deur was gesloten toen hij naar de badkamer liep. Loog die man?

Het geluid van de telefoon leidt hem af van zijn gedachten. Op het display ziet hij dat het een collega is. ‘Goedemorgen, Ruben, wat kan ik voor je doen?’

‘Wil jij onderweg naar de garage bij de groothandel een stel banden en een uitlaat voor die Toyota ophalen? Ik zou het zelf hebben gedaan, maar ik moet met Jess naar het ziekenhuis en weet niet hoe laat ik op de zaak ben.’

Werk. Op het display ziet hij dat het al halfacht is. ‘Liggen ze klaar?’

‘Ja, maar ze gaan om acht uur pas open.’

En dus zal hijzelf ook te laat op zijn werk komen. Maar wel met onderdelen die nodig zijn voor de auto die vandaag klaar moet. ‘Geen probleem, ik regel het.’

‘Super!’

Als hij de verbinding heeft verbroken, loopt hij naar de tafel. Wat moet hij met het kistje doen? Ergens verstoppen? Niet dat hij het verhaal van de parapluman – hoe heette hij ook alweer? – gelooft, maar wel om te voorkomen dat het kistje voor het oprapen ligt als iemand zijn appartement zou binnendringen. Aan de andere kant … als iemand op zoek is naar waardevolle spullen, dan maakt het niet uit waar hij het verstopt en óf hij het verstopt. Dan kan hij het net zo goed op tafel laten staan om te voorkomen dat alles overhoop wordt gehaald. Maar toch? Stel je voor dat …

Hij schudt zijn hoofd. ‘Wat haal je je allemaal in je hoofd, Van Toorop?’ mompelt hij. Toch stopt hij het kistje terug in de biobag die nog op de stoel ligt en steekt het pakketje zorgvuldig achter zijn broodtrommel en flesje water in zijn rugzak. Het past precies.

De oude Tesla start meteen – zoals hij dat gewend is – en met een slakkengangetje om de elektromotor en lagers geleidelijk warm te draaien, rijdt hij de straat uit.

Om vijf voor acht is hij bij de groothandel en zodra de deur opengaat, stapt hij uit de auto. Alles ligt inderdaad keurig klaar, zodat hij tien minuten later weer onderweg is naar de garage. Als hij voor een rood verkeerslicht moet wachten, glijdt zijn blik over de rugzak op de passagiersstoel en dwalen zijn gedachten weer af naar het ongewenste bezoek die ochtend.

Achter hem toetert iemand; het verkeerslicht is groen en hij geeft gas. En trapt meteen hard op zijn rem. Voor de auto staat een vrouw. Ze kijkt hem geschrokken aan. Zijn mond valt open van verbazing als hij de vrouw herkent. Althans haar onwerkelijk blauwe ogen.

Hij stapt uit. Hij moet wel.

Het getoeter achter hem neemt in volume toe en hij gebaart dat iedereen om hem heen moet rijden. ‘Sorry,’ zegt hij tegen de vrouw die zich tegen de motorkap heeft geperst om niet in de weg te staan van de boze automobilisten die rakelings langs haar heen manoeuvreren.

‘Oeps,’ zegt ze. ‘Ik geloof dat ik degene ben die me moet verontschuldigen. Ik liep door rood.’

‘Ik herken je … van de veiling gisteren in het huis van mijn moeder.’

De vrouw kijkt hem onderzoekend aan. ‘O … ja, nu zie ik het. Ben jij niet Chris?’

Hij knikt en steekt een hand uit. ‘Chris van Toorop.’

De vrouw lijkt een moment te aarzelen, maar steekt dan eveneens haar hand uit. ‘Melanie,’ is alles wat ze zegt.

‘Kan ik je een lift aanbieden en een kop koffie voor de schrik?’ Het is eruit voordat hij het weet. Stom, want hij is al laat voor zijn werk. Maar als hij in Melanies blauwe ogen staart, vreest hij dat het weleens veel later kan worden. Tenzij ze weigert.

‘Graag,’ zegt ze.

‘Gauw instappen dan, voordat het licht weer groen is.’

Lachend opent Melanie het portier en wijst op Chris’ rugzak. ‘Kan ik die op de achterbank leggen?’

‘Als je daar nog een plekje kunt vinden.’

‘Jeetje, wat heb je erin zitten?’ vraagt ze als ze de rugzak door de opening tussen de voorstoelen duwt. ‘Een goudstaaf?’

‘Ha, was het maar waar. Het is gewoon mijn lunchpakketje. En een boek.’

‘Je neemt een boek mee naar je werk? Gaaf! Het moet een behoorlijk dikke pil zijn. Waar gaat het over?’

‘Over …’ Wat moet hij zeggen? Eigenlijk heeft hij geen idee waar het over gaat. Hij weet zelfs niet of het kistje werkelijk een boek bevat. Hij heeft het nog niet eens open gekregen. Ja, in zijn droom, maar dat telt niet mee. ‘Ik ben er nog niet in begonnen.’

‘Wat is de titel? Ik lees veel, misschien ken ik het wel.’

‘Ik weet het niet meer precies. Iets geschiedkundigs volgens mij.’

‘Mag ik het zien? Ik ben gek op geschiedenis.’

Ho, dat gaat wel erg snel en ook nog eens de verkeerde kant op. Hij kijkt op zijn horloge. ‘Ik ben bang dat dat een andere keer moet. Net als die koffie,’ voegt hij er verontschuldigend grijnzend aan toe. ‘Ik ben al hartstikke laat voor mijn werk. Kan ik je ergens afzetten?’

Melanie zucht. ‘Ben ik te opdringerig geweest? Je mag gerust zeggen dat je me niet ziet zitten, hoor. Zet me daar op die hoek maar af.’

Ze moet de blik in mijn ogen hebben gezien, flitst het door hem heen als hij de Tesla langs de stoep tot stilstand brengt. ‘Nee, dat is het niet,’ zegt hij. ‘Ik wil je graag nog eens ontmoeten.’ Hij wijst naar een pizzeria aan de overkant van de weg waar hij wel vaker komt. ‘Heb je zin om daar een keertje met mij te gaan eten?’

Melanie kijkt hem aan. ‘Dat lijkt me erg leuk,’ zegt ze. ‘Ik kan morgenavond.’

Chris kan zijn brede glimlach niet onderdrukken. ‘Dinsdagavond? Dan kan ik ook. Hoe laat spreken we af, halfacht?’

‘Doen we.’ Ze stapt uit en steekt haar hoofd nog even naar binnen. ‘Maar dan wil ik alles horen over de boeken die je leest.’

Hij kijkt haar na, hoe ze bijna dansend haar weg vervolgt. Haar halflange blonde haar wapperend in de wind. Geen gel of andere troep, valt hem op, maar puur natuur, precies zoals hij dat graag ziet bij vrouwen.

Nog steeds met een glimlach op zijn gezicht draait hij het terrein van de garage op, parkeert de Tesla bij de laadzuil en sluit de connector aan om te zorgen dat de accu van zijn auto straks weer volledig is opgeladen.

‘Je bent laat,’ roept zijn baas vanachter de receptiebalie als hij de werkplaats binnenstapt.

Chris wijst met zijn duim naar de plek waar zijn Tesla geparkeerd staat. ‘Ik heb die onderdelen opgehaald. Ruben moest onverwachts met zijn vrouw naar het ziekenhuis en is wat later vandaag.’

‘Doe jij die Toyota dan maar, dan weten we zeker dat die vanmiddag kan worden opgehaald.’

Al gauw is Chris druk aan het werk en zijn alle gedachten aan vrouwen met blond haar die Melanie heten naar de achtergrond verdwenen. Hij gaat helemaal op in zijn werk en voor hij het weet is het schafttijd.

Ruben is inmiddels gearriveerd en Chris gaat naast hem aan tafel zitten. ‘Hoe is het met Jessica?’

‘Niks te vinden. Wat ik heel raar vind, want ze was doodziek toen we vertrokken. Eenmaal in het ziekenhuis knapte ze zienderogen op, maar ze hebben haar nog wel onderzocht. Gelukkig was het niet druk en waren we meteen aan de beurt. Ze zeggen dat het met die nieuwe bodyscanner een stuk sneller gaat, maar met bloed prikken en wachten op de uitslag waren we zo een halve dag verder en …’

Maar anders had ik Melanie misschien nooit ontmoet. De gedachte schiet door hem heen terwijl Ruben op de achtergrond doorpraat. Alhoewel … als het de bedoeling was dat ze elkaar zouden ontmoeten, zou dat toch wel zijn gebeurd. Waar dan ook, wanneer dan ook.

De Toyota wordt om vijf uur opgehaald door een blije eigenaar. ‘Ik was al bang dat er geen uitlaat meer verkrijgbaar was voor dit type,’ zegt hij.

‘Het is geen originele, maar dat wist u hopelijk,’ zegt Chris.

‘Ja, ik ben allang blij dat het is gelukt. Anders had ik de sloperijen moeten aflopen en wat koop je dan? Die uitlaten lopen waarschijnlijk allemaal op hun laatste ehhh … boutjes,’ grapt de man. ‘Is het ook nog gelukt te achterhalen waardoor de auto op willekeurige momenten inhield bij honderdtwintig?’

Chris knikt. ‘Twee van de injectors werkten niet goed. Ik heb ze vervangen en op de rollenbaan doet de auto het nu prima.’

De man schudt zijn hoofd. ‘U moet magische handen hebben. Dit is al de derde garage waar ik aanklop met dit probleem. Niemand kon me helpen.’

Chris grinnikt en loopt met de man naar buiten. Hij wijst waar de Toyota staat en loopt dan naar zijn Tesla. Halverwege vertraagt hij zijn pas; er staat een man naast de auto. Zijn paraplu heeft hij vanwege het mooie weer niet bij zich. Desondanks herkent hij de man meteen en hij sluit een moment zijn ogen. Nee, niet weer, kreunt hij inwendig.

‘Meneer Van Toorop, heeft u een momentje voor me?’ roept de man zodra hij Chris in de gaten krijgt.

‘Eigenlijk niet. Ik …’

De man doet een stap naar hem toe. ‘Alstublieft? Ik moet met u praten … over uw moeder.’

Chris beweegt zijn hoofd met een ruk richting de man. ‘Mijn moeder is ernstig ziek, meneer …’

‘Dekkers, Otto Dekkers.’ Hij steekt zijn hand uit.