Lisette Dröge

100% Game

Illustraties Walter Donker

Deventer, 2010

Van Tricht uitgeverij

www.vantrichtuitgeverij.nl

De Troef-reeks komt tot stand in samenwerking met de FODOK.

Lesmateriaal en/of verwerkingsopdrachten bij dit boek kunt u gratis downloaden. Ga hiervoor naar www.vantrichtuitgeverij.nl/lesmateriaal en klik de titel van het boek aan.

Vormgeving Studio Birnie

www.studiobirnie.nl

Illustraties Walter Donker

www.kameleondesign.nl

©2016 Lisette Dröge, Arnhem

Niets uit deze uitgave mag verveelvoudigd en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever: Van Tricht uitgeverij, Walstraat 3, 7411 GJ Deventer. info@vantrichtuitgeverij.nl

ISBN 978 94 92333 08 7

NUR 284 en 286

Voor andere titels uit de Troef-reeks gaat u naar: www.vantrichtuitgeverij.nl

HOOFDSTUK 1

Gescheiden

‘Een broodje gezond.’

De man van de kantine geeft het aan Menno. 

Menno neemt direct een hap. 

Lekkere broodjes verkopen ze. 

Hij loopt naar Ruben en Sanne, die op de schooltrap zitten. 

Ruben en hij zijn al vanaf de basisschool vrienden.

Sanne woont pas twee jaar in hun dorp.

‘Wat kijk je verdrietig, Sanne,’ zegt Ruben. 

Ruben heeft gelijk. 

Het lijkt zelfs of Sanne gehuild heeft. 

Sanne buigt haar hoofd. 

‘Mijn ouders gaan scheiden,’ zegt ze. 

‘Hadden ze vaak ruzie?’, vraagt Ruben. 

Sanne schudt haar hoofd. 

‘Mijn vader heeft een vriendin,’ zegt ze zachtjes.

‘En nu?’, vraagt Menno. 

‘Mijn vader gaat bij haar wonen,’ antwoordt Sanne.

Menno ziet nu ook hoe bleek Sanne eruitziet.

‘En jullie?’, vraagt Menno. 

‘Mijn moeder en ik blijven in het huis,’ antwoordt Sanne.

Menno denkt aan zijn eigen ouders. 

Hij slaat zijn arm om Sannes schouders. 

‘Scheiden is stom,’ zegt hij.

Ruben steekt zijn handen in zijn zakken.

‘Sorry,’ zegt hij, ‘ik weet niet zoveel van scheiden.’

‘Bofkont,’ mompelt Menno. 

Sanne kijkt Menno vragend aan.

‘Jouw ouders zijn toch ook gescheiden?’ 

‘Al drie jaar,’ zucht hij. 

‘Ga jij vaak naar je vader?’, vraagt Sanne. 

Menno kijkt verdrietig.

‘Nooit,’ antwoordt hij. 

‘Mijn vader wil dat ik één keer in de twee weken kom,’ zegt Sanne. 

Ze schopt boos tegen een stoelpoot. 

‘Maar ik wil zijn vriendin niet zien!’ 

Menno trekt de capuchon van zijn trui over zijn hoofd. 

‘Ik weet niet eens waar mijn pa woont,’ mompelt hij.

HOOFDSTUK 2

Hoe het begon

Menno herinnert zich alles nog goed. 

Hij weet zelfs nog hoe hij zich voelde, toen zijn moeder over de scheiding vertelde. 

En ook hoe hij zich de dagen daarna voelde. 

Hoe hij hoopte, dat het tussen zijn ouders goed zou komen.

Maar eigenlijk heeft hij dit nooit aan Sanne verteld.

Hoe minder hij erover praatte, hoe minder hij zijn vader miste.

‘Hoor je helemaal niets meer van je vader?’, vraagt Sanne. 

‘Niets’, antwoordt Menno.

‘Wat erg,’ zucht Sanne. 

‘Het went wel, hoor,’ zegt Menno.

Hij probeert te lachen, maar zijn lach verandert in een rare grijns. 

Dan vertelt hij: 

‘De eerste maanden na de scheiding zag ik mijn vader nog wel.

Om de twee weken ging ik een weekend naar hem toe.

Dan deden we leuke dingen samen.

We hadden altijd veel lol.

‘En wat gebeurde er toen?’, vraagt Sanne.

Ruben speelt een spelletje op zijn mobiel.

Hij kent het verhaal van Menno al.

Menno wrijft met een hand over zijn gezicht.

‘Hij is spoorloos verdwenen,’ mompelt hij.

‘Hij ging met vakantie naar Thailand en kwam niet meer terug.

Nooit meer.’ 

‘Wow, heftig!’

Sanne kijkt Menno met open mond aan.

Ze lijkt haar eigen probleem te zijn vergeten.

‘Wat een…’ ze maakt haar zin niet af.

‘Zeg dat niet!’, roept Menno.

‘Misschien is hij wel dood!’

‘Sorry,’ zegt Sanne.

 ‘Ja, ja,’ mompelt Menno, ‘het is wel oké.’

‘Wat hebben jullie toen gedaan?’, vraagt Sanne.

Menno zucht en rekt zich uit.

‘We zijn verhuisd,’ zegt hij.

‘Mijn moeder kreeg geen alimentatie meer.

Eerst gaf mijn pa geld voor mijn moeder en mij.

Toen hij verdween, betaalde hij niet meer.

Daardoor kon ze de hypotheek niet betalen.

En verhuisden we naar een huurflat.’

‘Woon je nu samen met je moeder?’, vraagt Sanne.

‘Eerst wel.’

Menno trekt een boos gezicht.

‘Nu woont haar vriend, Sjors, bij ons,’ zegt hij.

‘Vind je dat niet leuk?’, vraagt Sanne.
‘Nee,’ zegt Menno hard, ‘helemaal niet.’ 

Ruben luistert nu ook mee.

‘Dat is balen, man,’ zegt hij.

Menno knikt.

‘Sjors speelt de baas over mij,’ zegt hij.

Hij legt zijn hoofd op zijn knieën en trekt de capuchon strak over zijn hoofd. 

Hij wil er niet meer aan denken. 

Ruben kijkt hem aan en zegt: ‘Kop op man.’ 

De bel gaat. 

Nog maar twee lessen, dan is het weekend.

HOOFDSTUK 3

Saai weekend

Het is zaterdagochtend. 

Menno is alleen thuis. 

Zijn moeder en Sjors zijn naar een verjaardag. 

Ze komen pas na het avondeten thuis. 

Menno heeft een vrije dag.

Hij hoeft zondag pas weer te werken bij de supermarkt.

Vakken vullen.

Dat is makkelijk werk.

Meestal moet hij het snoep en de chips bijvullen.

Als hij daarmee klaar is, helpt hij in het magazijn.

Het voelt wel goed om alleen thuis te zijn.

Maar tegelijk is het ook hartstikke saai. 

Als hij een hond had, ging hij daar nu mee wandelen of stoeien. 

Dan zou hij zijn broodje met hem delen. 

Nu propt hij de laatste hap in zijn eigen mond. 

Met een klap zet hij zijn bord op de tafel. 

Hij zakt onderuit in zijn stoel.

Waarschijnlijk wordt het een chill-dagje.

Er is niets leuks op tv. 

Lui zapt Menno langs de zenders.

Alleen maar tekenfilms. 

En in een muziekzender heeft hij geen zin. 

Zijn ogen prikken en hij heeft hoofdpijn.

Hij sliep vannacht pas om drie uur. 

Zijn moeder en Sjors zeuren de hele tijd, dat hij niet zo lang moet gamen. 

Ze zeggen dat hij veel te laat gaat slapen.

Maar in het weekend maakt dat niets uit.

Als hij niet hoeft te werken, kan hij uitslapen.

Menno wrijft over zijn maag. 

Hij is een beetje misselijk van dat broodje.

Hij voelt zich al een paar dagen niet lekker.

Vanaf de dag dat Sanne vertelde over de scheiding van haar ouders.

Daardoor moet hij steeds aan zijn eigen vader denken. 

Hij baalt, dat hij niets van hem afweet. 

Zou hij een nieuwe vriendin hebben? 

Of zou hij echt dood zijn? 

Ineens verlangt hij naar de gezelligheid bij Ruben thuis. 

Maar sinds Ruben verkering met Puck heeft, komt Menno daar nooit meer.

In het weekend zijn Puck en Ruben altijd samen.

Ruben heeft echt geen tijd om iets met hem te doen.

Menno heeft Puck twee keer gezien.

Ze woont in een dorp vlakbij en zit daar op school.

Ze is best aardig en ziet er goed uit.

Op school zijn Ruben en hij nog wel samen. 

Maar een potje samen voetballen is er niet meer bij. 

Misschien moet hij Ruben eens opzoeken. 

Als hij voorstelt om te voetballen, doet Ruben vast wel mee.

HOOFDSTUK 4

Vrienden?

Menno fietst stevig door. 

Het is niet ver naar Rubens huis. 

Voor de deur remt hij zo hard, dat zijn remmen piepen. 

Ruben woont in een groot huis. 

Menno loopt naar de voordeur. 

Als Ruben nu maar thuis is. 

Hij drukt stevig op de deurbel. 

Door het raampje kijkt hij naar binnen. 

In de gang beweegt iets. 

Ruben? 

Nee, het is Anja, Rubens moeder. 

Zij doet de deur open. 

‘Hallo, Menno,’ zegt ze vriendelijk.

Menno geeft haar een hand.

Anja lacht en zegt: ‘Dat is lang geleden. 

Hoe gaat het?’ 

‘Wel goed, dank u,’ antwoordt hij. 

‘Wat jammer, dat Ruben weg is met zijn vader,’ zegt ze. 

Menno slikt. 

Zijn adamsappel beweegt op en neer.                                                                                

Ruben is een bofkont.

Anja legt haar hand op zijn arm. 

‘Zal ik zeggen dat je bent geweest?’, vraagt ze. 

Menno knikt. 

‘Graag, ik zal hem morgen bellen,’ zegt hij. 

‘Maar dan is hij wel naar Puck, zijn vriendin,’ antwoordt Anja. 

Menno voelt een steek in zijn borst. 

Ruben heeft het goed voor elkaar. 

‘Dan zie ik hem maandag wel weer,’ zegt hij. 

Anja steekt haar hand op. 

‘Kom je nog eens langs?’, vraagt ze. 

Menno zwaait terug. 

Hij weet nog niet of hij snel weer komt. 

Ruben heeft het druk. 

Als Menno het een volgende keer probeert, is Ruben vast weer weg.

HOOFDSTUK 5

Balen!

Menno fietst tegen de wind in naar huis. 

Voorlopig gaat hij niet meer naar Ruben. 

Dat weet hij zeker. 

Hij voelt zich teleurgesteld, jaloers en chagrijnig. 

Ruben heeft echt geluk. 

Hij heeft leuke ouders en een vriendin. 

Vroeger is hij wel eens mee geweest met Rubens ouders. 

Toen gingen ze zeilen. 

En hij is ook een keer met hen naar een pretpark geweest. 

Had hij ook maar zo’n vader. 

Vroeger deed hij veel samen met zijn pa. 

Ze gingen naar een voetbalwedstrijd of iets anders leuks doen.

En die keer dat ze naar een concert in het park gingen, was supergaaf! 

Maar gewoon lekker chillen bij een film deden ze ook. 

Ze hadden nooit problemen met elkaar.

Daarom begrijpt hij zijn vader niet. 

Waarom beantwoordt hij zijn mailtjes niet? 

Is hij dood?

Of is hij in Thailand met een mooie vrouw getrouwd?

Bij het stoplicht schopt Menno boos tegen een steen. 

Zou zijn vader niet weten dat hij hem mist, denkt Menno.

Zou hij nog wel aan hem denken?

Vroeger was het altijd zo leuk met zijn vader.

Wat is er aan de hand?

Diep in zijn hart is Menno woedend op hem.

Maar tegelijk gelooft hij niet, dat zijn vader hem in de steek heeft gelaten.

Het gebeurt ook wel eens dat iemand verongelukt.

Tijdens een wandeling in de bergen, of zoiets.

En dan word je niet altijd gevonden.

Het licht springt op groen.

Menno staat op de trappers van zijn fiets.

En fietst zo hard hij kan tegen de wind in.

Langzaam wordt hij van binnen rustig.

Het voelt goed, die wind in zijn gezicht.

En de regenbui voelt lekker fris.

Misschien had hij dit wel nodig.

Jammer dat Ruben er niet was.

Hij wil daar eigenlijk niet meer aan denken.

En ook wil hij niet meer aan zijn vader denken.

Gelukkig heeft hij nog een game-vriend. 

Hij heet Bor.

Met hem chat hij veel.

Bor woont in Amsterdam en Menno woont in de buurt van Zutphen. 

Via een forum voor gamers hebben ze elkaar gevonden. 

Bor vroeg of hij mee wilde spelen met Secret of the Jungle. 

Menno en hij gamen nu al een half jaar samen. 

Eerst speelde Menno maar twee of drie uur op een dag. 

Sinds hij Bor kent, speelt hij langer achter elkaar. 

Eerlijk gezegd kent hij Bor niet goed.

Natuurlijk heeft hij op Facebook zijn foto gezien.

Maar de vriendschap is toch anders dan die met Ruben.

Van Ruben weet hij precies, wanneer hij boos wordt.

Die kan bijvoorbeeld niet tegen zijn verlies.

Als ze voetballen wordt hij kwaad, omdat Menno vaak “snijdt”.

Dat leerde hij van zijn vader.

Als je “snijdt”, probeer je de bal met effect te raken.

De tegenspeler wordt dan in de war gebracht.

Ruben kan zulke ballen nooit stoppen.

Op zo’n moment is hij heel eerlijk.

En zegt hij precies wat hem niet bevalt. 

Menno grijnst.

Hij heeft in elk geval nog íets van zijn vader geleerd.

Met Bor chat Menno veel.

Meestal over Secret of the Jungle en soms over school.

In het begin hebben ze ook wel over andere dingen gepraat.

Menno heeft Bor verteld, dat zijn vader weg is.

En Bor vertelde dat zijn broertje verdronken is. 

Het jongetje was pas twee jaar, toen hij op een middag in de gracht viel. 

Bor is ook een goede vriend van hem.