De kronieken van
Ulriach de Waanzinnige

Boek 2:

Drakenruiter

Für mein Brüderchen

Proloog

Een witte draak scheerde over het ruige landschap van Askara. In het zadel op haar rug zat een jonge blonde ruiter. Hij had zijn witte bontjas uitgedaan en tuurde naar het landschap onder zich.

Het woud week uiteen en onthulde weilanden en een klein meer waaraan een groot tentenkamp grensde. Elfenruiters speelden een spel aan de rand van het kamp. Een hele horde reed achter één ruiter aan, die een huid tussen twee stenen door gooide. Aïn herkende het spel en zag zijn vriend Egilolf voor de meute uitgaan.

Plotseling klonk er een kreet vanuit het publiek. Elfen wezen naar boven. Enkele toeschouwers grepen naar de kruisbogen.

‘Niet schieten. Ik ben het, Aïn,’ zond hij snel en geluidloos zijn gedachten. Aïn liet de draak tussen het veld en het meer landen. De elfen vormden een wijde kring om hem heen. Hij gleed behendig uit het zadel. Er verscheen een brede glimlach op zijn gezicht toen hij Ilesse in de menigte ontwaarde. Met een paar grote passen was hij bij haar en omhelsde haar stevig, terwijl hij zijn hoofd in haar haren begroef. ‘Mam, ik heb je zo gemist.’

‘Ik ben zo blij dat je gezond en wel bent, mijn jongen,’ zond ze ontroerd terug. Ze nam hem op armlengte en bekeek hem aandachtig van een afstand. ‘Je bent zo veel veranderd. Je spieren, ze zijn zo veel sterker geworden. Je haren zijn blonder en je gezicht is zo bruin.’

Aïns vermoeidheid en verdriet waren in een oogwenk verdwenen. Degene die hij na de dood van Tharanohr het meeste nodig had, was hier. Ilesse drukte hem weer tegen zich aan.

‘Zeg, geef je ons ook nog een kans,’ zei Karathan. ‘Ik wil dat doldwaze neefje van mij ook wel even begroeten.’

Aïn maakte zich los van Ilesse en bekeek Karathan aandachtig. De elf was mager en bleek, maar zijn ogen straalden weer ondeugend.

Karathan nam hem vervolgens in een ferme omhelzing. ‘En als je de volgende keer weer van dit soort grappen uithaalt, vil ik je persoonlijk.’

Serathan wisselde zijn broer af en greep Aïn nog steviger beet. De elf streek snel een paar vreugdetranen weg. ‘Vervloekt, ik weet niet hoe je het klaargespeeld hebt, maar toen je wegging dacht ik echt dat ik je nooit weer zou zien. Het ziet ernaar uit dat jouw harka een stukje gegroeid is,’ zei Serathan schertsend terwijl hij met zijn hoofd naar de draak wees.

‘Dat is Ishall. Ze is de draak van Vrouwe Thai,’ zei Aïn trots.

Twee jonge elfen maakten zich los uit de menigte en liepen de jonge prins bijna omver.

‘Egilolf. Tadrin,’ schreeuwde Aïn verheugd, terwijl beide vrienden aan zijn nek hingen en ze alle drie hun evenwicht verloren.

‘Barbaar. Je laat ons hier achter en gaat zelf lekker op avontuur,’ zei Egilolf.

‘Je gaat ons vanavond toch wel even vertellen wat wij allemaal gemist hebben,’ zei Tadrin.

‘Natuurlijk, als Egilolf voor de brandewijn zorgt,’ antwoordde Aïn.

Eutharsius fronste zijn wenkbrauwen. De elfen schoten in de lach. ‘Ik denk dat we wel een klein feestje kunnen geven ter ere van Aïns terugkeer,’ zei de elfenkoning ten slotte.

Die avond werd er uitbundig feestgevierd. Tegen middernacht maakte Aïn zich stilletjes uit de voeten. Hij nam zijn deken en liep naar de draak. ‘Ik slaap, de laatste nacht dat we samen zijn, liever hier.’

‘Dat is fijn, dank je,’ zond Ishall. Ze legde haar kop vlak bij Aïn neer. Zachtjes begon hij achter haar oor te krabbelen. Beschermend vouwde ze haar vleugel over hem heen en samen vielen ze in slaap.

De volgende ochtend stond Serathan toe te kijken hoe Aïn de draak verzorgde. De halflingprins had Eutharsius zijn jachtbuit afgetroggeld. De koning keek gelaten toe hoe de draak de dikke moeflonram verorberde.

‘Ach, nu heeft u een goede reden om weer een moeflonjacht te houden,’ zei Serathan.

De koning zuchtte even. ‘Het is alleen de vraag of ik weer zo’n prachtexemplaar tegenkom.’ Hij draaide zich om en liep terug naar zijn tent.

Serathan bleef gefascineerd naar de draak kijken.

‘Is er iets, Serathan?’ vroeg Aïn.

‘Ik vroeg mij af hoe het zou zijn om op haar rug te vliegen.’

‘Als je nu gewoon zegt dat je een vlucht met haar wilt maken.’

‘Dat zou fantastisch zijn.’ Serathans ogen begonnen te glimmen.

‘Ishall, wat vind jij? Zullen we Serathan meenemen voor een rondje?’

‘Natuurlijk, meester.’

Aïn trok de zadelriemen aan. ‘Neem het grote zadel maar.’

Dat liet Serathan zich geen tweede keer zeggen.

De halfling glimlachte even naar Ishall en steeg in het kleine zadel. ‘Die durft straks van angst zijn ogen niet meer te openen.’

Groepjes nieuwsgierige toeschouwers stroomden toe. Aïn vroeg Ishall op te stijgen, waarna ze haar vleugels uitsloeg. Haar klauwen kwamen los van de grond.

Serathan keek naar beneden. Het landschap schoot onder hen door. De elfen werden kleine stippen.

Aïn keek om. ‘Je bent helemaal niet bang,’ zond hij verbaasd.

‘Moet dat dan?’ zond Serathan terug.

‘De meeste lieden die de eerste keer een vlucht maken zijn bang,’ klonk de drakenstem.

‘Je stem is aangenaam en warm, Ishall. Waarom zou ik bang moeten zijn? Het is heerlijk om te vliegen,’ vond Serathan.

‘Heb jij al eerder kennisgemaakt met een draak?’ zond Aïn er tussendoor.

‘Nee, dit is echt de eerste keer.’

‘Vreemd, je reageert op dezelfde manier als Aïn,’ zond de draak.

‘Hij heeft waarschijnlijk ook in een vorig leven een draak gekend, Ishall.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg Serathan.

‘Laat maar,’ zond Aïn. ‘Dat komt vast en zeker later wel een keer. Geniet van de vlucht.’

Na een tijdje keerde Ishall terug naar het meer. Boréla en Karathan stonden gespannen af te wachten.

Toen Ishall was geland, stapte Serathan vrolijk uit het zadel.

Karathan lachte spottend. ‘Zie je wel, Boréla. Er is niets aan de hand. Hij is niet eens groen weggetrokken, zoals jij beweerde.’

Serathan stopte abrupt zijn pas en keek hen beiden aan. ‘Zo, weer een weddenschap gehouden? Ik vind eigenlijk dat het nu jullie beurt is. Vind je ook niet, Aïn?’

Karathan en Boréla verschoten van kleur.

‘Geen denken aan,’ protesteerde Boréla. ‘Mij krijgen ze niet op zo’n beest.’

‘Kom op, Boréla. Je gaat ons toch niet vertellen dat je bang bent,’ spotte Serathan.

Boréla bromde iets onverstaanbaar en liep in de richting van de draak. ‘Ik ga als Karathan ook meegaat,’ riep hij naar het drietal.

‘Karathan, het ziet er naar uit dat jij ook een vlucht gaat maken,’ zei Aïn.

De elf werd nog bleker. Hij wilde protesteren, maar Serathans blik zei hem al genoeg. Gedwee liep hij achter de zwaardmeester aan. Voorzichtig klommen beiden in het grote zadel.

Aïn gaf Ishall de opdracht om op te stijgen en met een paar ferme vleugelslagen hief de draak zich in de lucht. Boréla, die achter Karathan zat, greep zich stevig vast.

‘Boréla, ik stik zowat. Je hoeft mij niet tot moes te knijpen,’ zond Karathan.

‘Het is zo hoog,’ zond de leermeester terug.

Aïn moest er om lachen. Ishall braakte, van vreugde, een grote vlam. De warme wind streek langs hun gezichten.

‘Zet ons weer neer. We hebben op de rug meegevlogen. Ik wil naar beneden,’ zond Boréla, half in paniek.

Aïn liet Ishall landen.

De elfen kropen uit het zadel en liepen wankelend weg.

Serathan veegde de tranen uit zijn ogen en liep naar de draak. Zachtjes krabbelde hij haar achter het oor. Ze gromde van genot. ‘Er is toch iets waarin ik je kan verslaan, broer,’ mompelde hij voor zich uit.

Aïn kwam naast hem staan en aaide de draak over haar neus. ‘Het wordt tijd dat je gaat, Ishall,’ zond hij bedroefd.

‘Ik weet het, Aïn, maar wij zien elkaar vast en zeker weer. Tot ziens, drakenruiter. Tot ziens, Serathan.’

‘Tot ziens, Ishall,’ zonden Aïn en Serathan terug.

De draak verhief zich van de grond en zweefde langzaam weg, in noordelijke richting.

Een verraderlijke aanva

Het koninklijke jachtgezelschap liep, met de paarden achter zich aan, rustig voort door de heuvels van Askara. Anthar liep voorop en zocht een wildweide af op zoek naar sporen. Plots hield de elf halt en wenkte de anderen. ‘Dit zijn verse moeflonsporen. Ze zitten waarschijnlijk hier in de buurt.’

Het groepje liet hun paarden bij Eutharsius, Nadihr en Ilesse achter, en verdween tussen de bomen. Een kleine kudde moeflons graasde op een wildweide. Een jonge ram stond een beetje afzijdig van de rest.

Aïn voelde zijn hart van sensatie sneller slaan. Hij keek snel opzij naar Egilolf en Azouris. ‘Wat vinden jullie?’

‘Ik vind dat we deze keer de eer aan Tadrin moeten geven,’ zond Egilolf terug.

‘Tadrin, hij is voor jou,’ zond Aïn naar de Amradin.

Tadrin keek even om naar de anderen. Anthar knikte. Voorzichtig sloop de jongen naar voren en legde aan. Een doffe klik van de kruisboog klonk. De moeflon maakte een wilde sprong en viel dood neer.

Anthar gaf de jongen een schouderklopje. ‘Goed schot.’

Azouris zond naar de anderen. ‘Hij heeft er een.’

Eutharsius, Nadihr en Ilesse arriveerden met de paarden aan de teugels op de wildweide. Nadihr sloeg zijn arm om de schouder van zijn zoon. Met een warme glimlach feliciteerde hij de jongen met zijn eerste grote jachtbuit.

‘Aan jou de eer om de warme lever eruit te halen, Tadrin,’ zei Eutharsius, waarna de jongen apetrots naar de moeflon liep en het dier over de buik begon open te snijden. De anderen bleven op een afstand toekijken.

‘Hij heeft veel geleerd,’ zei Nadihr.

‘Zeker,’ antwoordde Eutharsius. ‘Dankzij Aïn, Egilolf en Vennian zal hij het nog ver schoppen. Hij is op dit moment, nu Aïn en Egilolf tot de mannen behoren, Boréla’s beste leerling. Ik ben zeer benieuwd hoe hij volgend jaar zijn Test aflegt.’

Aïn liep naar Tadrin, die gehurkt naast de moeflon zat.

‘Wie wil er een stuk?’ riep de jongen, terwijl hij opsprong en triomfantelijk een stuk lever omhoog hield.

Opeens verstijfde Tadrin. Zijn ogen werden groot. Het mes en het stuk lever vielen uit zijn handen. Hij wilde iets zeggen maar er kwam geen geluid over zijn lippen.

Aïn voelde een golf van pijn.

Tadrin wankelde en zakte in elkaar.

Met afgrijzen zag Aïn de lange pijlschacht in Tadrins rug steken.

Mensen!

‘Hinderlaag!’ zond Aïn, terwijl hij naar de grond dook. Een tweede pijl miste hem op een haar na. Hij floot Atlan. Het was wel niet de methode, maar het trouwe dier kon hem dekking geven. Bovendien hing zijn kruisboog aan het zadel.

Een onderdrukte kreet verraadde dat een andere pijl eveneens doel had getroffen. Nadihr greep met een door pijn vertrokken gezicht naar de pijlschacht die uit zijn bovenarm stak.

Er was een lichte beweging in de struiken, een donkere schim, duidelijk zichtbaar voor elfenogen. Aïn legde de pijl aan, richtte en schoot. Een gil vertelde hem dat het raak was. Ook de anderen schoten hun kruisbogen leeg. Overal klonken kreten van pijn. Aïn zond zijn noodkreet naar de andere jachtgroepen in de buurt.

Het zat Karlis niet lekker. Nadat hij zich had aangesloten bij zijn onderdeel in Siltarn hadden de Sakahr geheime orders van de Heren van Drie ontvangen. Na een lange tocht vanuit Siltarn, door Eshra, hadden twee gidsen in zwarte mantels hen door een wirwar van grotten onder de Nevelbergen door geleid. Karlis had zich meer dan eens afgevraagd wat de Sakahr in Nèbula zochten maar zijn poging om een gesprek tussen Raigar en de twee gidsen op te vangen was mislukt.

Een verkenner kwam Karlis halen en nam hem mee naar de bosrand. Raigar zat daar, ineengedoken tussen de struiken, naar een groep elfen te turen en gebaarde naar de schutter naast hem. In een flits zag Karlis het beoogde slachtoffer. Angst snoerde zijn keel dicht. Een schreeuw bestierf op zijn lippen.

De geknielde elf sprong op en de pijl, die voor de blonde jongeman bedoeld was, trof hem in de rug. Zonder een hoorbare kreet waren de elfen in rep en roer.

Raigar vloekte, draaide zich om en gebaarde naar Raoul, die met zijn boog klaarstond. ‘Neem een andere positie in. We mogen niet falen, begrepen?’

Raoul knikte.

‘Charles, ga met hem mee. Bescherm hem,’ beval de adjudant.

Karlis hoorde het maar half. Nu wist hij waarom ze hier waren. Hij schudde de angstaanjagende gedachte uit zijn hoofd.

‘Neem nog iemand extra mee,’ klonk Raigars bevel.

Karlis knikte, gebaarde naar een van de mannen om hem te volgen en rende achter Raoul aan. Hij keek snel achterom toen een doodskreet van heel dichtbij klonk. De Sakahr achter hem zeeg ineen met een korte pijlschacht in zijn borst.

Een woeste strijdkreet klonk. Mannen renden schreeuwend uit de bosrand tevoorschijn.

‘Sakahr,’ siste Aïn. Hij kende deze elitetroep uit het buurland van Silkon.

‘De slaafse honden van de Heren van Drie,’ schold Eutharsius.

Toen de Sakahr tot op vijftien schreden genaderd waren, joegen de elfen hun paarden weg en vormden ze een kring van zwaarden met Ilesse in hun midden. Het gevecht barstte in alle hevigheid los. De Sakahr, op hun beurt, omsingelden de kleine groep.

Aïn vocht met beide zwaarden, pareerde de slag van een tegenstander en doodde de tweede met het korte zwaard. De eerste gaf hij vervolgens een trap in zijn kruis. De man klapte dubbel. Aïns zwaard gleed langs de hals. De man drukte vertwijfeld zijn hand tegen de bloedende slagader en zeeg ineen. Onderwijl kruiste Aïn zijn zwaard alweer met een volgend slachtoffer.

Nadihr vocht verbeten met één zwaard en had de hulp van Anthar en Azouris hard nodig. Egilolf onderdrukte een kreet toen het zwaard van zijn aanvaller zijn been raakte. Hij stak zijn andere zwaard diep in de borst van de man en schopte hem vervolgens van zich af, recht in de groep Sakahr.

Ilesse draaide angstig rond met haar zwaard half geheven voor het geval er toch nog iemand de beschermende cirkel zou doorbreken. Eutharsius schreeuwde een verwensing en doorstak zijn aanvaller.

Opeens klonk een woeste kreet. Een grijs-zwarte schim dook op in de gelederen van de Sakahr. Prins Martec had gehoor gegeven aan de noodkreet. Met de gladdish in de ene en zijn zwaard in de andere hand bewoog hij tussen de aanvallers door. Ghynahr volgde in zijn voetsporen om hem rugdekking te geven.

‘De halfling, de halfling moet dood,’ schreeuwde Raigar, en vervolgens stortte hij zich in alle hevigheid op Aïn. Een kort moment zag Aïn koele haat in de donkere ogen, maar Raigar was geen partij voor hem.

Nog meer elfen van Martecs jachtgroep arriveerden en binnen korte tijd was het gevecht beslecht. Boréla verscheen met zijn leerlingen nog net op tijd om de laatste vluchtende Sakahr neer te slaan.

Aïn staarde even naar zijn met bloed besmeurde zwaarden. Zijn blik gleed zijwaarts, naar Eutharsius. ‘U bent gewond, Majesteit.’

Er verscheen een grimmige trek op het gezicht van de elfenkoning. ‘Het is niet al te ernstig.’ Bloed sijpelde gestaag uit een snee in zijn arm.

Aïn draaide zich om en zag een paar grote angstogen in het bleke gelaat van zijn moeder. Ze hield nog steeds het Askarazwaard stevig omklemd.

Eutharsius stapte op haar toe. Troostend sloeg hij zijn gezonde arm om haar heen en drukte haar trillende lijf tegen zijn borst. ‘Het is over, Ilesse, er is niets aan de hand,’ zei hij, terwijl zijn hand geruststellend over haar rug streelde.

Haar lichaam begon te schokken van het huilen. ‘Selena en Zenahr. Ze zijn op deze manier...’

‘Ik weet het,’ onderbrak Eutharsius. ‘Laat het los. Je zoon is ongedeerd. Dat is het belangrijkste.’

Aïn boog zich over de gewonde adjudant. ‘Waarom zijn jullie hier?’ vroeg hij nors in de mensentaal.

Er gleed een wrede grijns over het gezicht van de Sakahr.

‘Verloren moeite, Aïn,’ zei Martec, die de gewonde Sakahr uit zijn lijden verloste.

Aïn liet het lijk voor wat het was en rende met Egilolf achter Nadihr aan, naar de roerloze gestalte in het gras. Een grote bloedvlek had zich om de pijlschacht in de rug van Tadrin gevormd. De koning zakte vertwijfeld op zijn knieën en draaide het lichaam voorzichtig om. Tadrins gezicht stond vredig. Zijn ogen waren gesloten, alsof hij sliep.

Culain knielde naast Nadihr neer. ‘De Sakahr hebben hun pijlpunten gedoopt in modrahgif,’ zei de genezer, en keek even op naar de Amradinkoning.

Nadihr werd bleek. ‘Ik had het branderige gevoel al herkend en ik weet dat dit slangengif uit de Brun dodelijk is als je niet tijdig handelt.’

‘Majesteit, ik moet meteen met uw genezing beginnen,’ zei Arthemius ongerust.

Nadihr schudde echter zijn hoofd. ‘Ik wil eerst weten of alles goed komt met hem, daarna mag je mij in slaap sussen met jouw magie, genezer.’

Karlis en Raoul volgden het hele schouwspel vanuit de dichte struiken.

Raoul schudde triest zijn hoofd en reikte naar een pijl. ‘Nu komt het op ons aan.’

Karlis was even in verwarring. ‘Raoul?’ sprak hij aarzelend. ‘Ik moet je vriendelijk vragen je wapens neer te leggen.’

De Sakahr draaide zich om en staarde hem onnozel aan. ‘Wat bazel je nou? Hoe bedoel je “wapens neerleggen”?’

‘Ik kan niet toestaan dat je de kroonprins van Silkon doodt.’

Raouls ogen werden nauwe spleetjes. ‘Hoe… Vervloekt, je werkt voor de tegenpartij.’

Karlis slikte even en knikte lichtjes. ‘Het spijt me, Raoul. Ik had graag gezien dat het anders was gelopen.’

Raoul vloekte. Razendsnel spande hij de boog. Karlis dook naar de grond. De pijl schampte langs zijn ribben. Onmiddellijk sprong hij weer op met zijn degen en dolk in de aanslag.

Raoul smeet al vloekend de boog weg, trok zijn sabel en hieuw onbezonnen op Karlis in.

Karathan en Serathan hadden zich losgemaakt van Boréla’s jachtgezelschap en volgden met kloppend hart de sporen van mensen. Ze kenden de duistere praktijken van de Heren van Drie, die een lafhartige aanslag niet schuwden.

Plotseling drong wapengekletter tot hen door. Onzichtbaar naderden de beide elfen de bron van het geluid.

Karathan stootte zijn broer aan. ‘Twee vechtende Sakahr? Als we dit straks aan de anderen vertellen, geloven ze ons nooit.’

‘Reden te meer om een van hen levend te vangen.’

‘Goed idee. Eutharsius wil waarschijnlijk ook nog wel een paar vragen stellen. Ik denk niet dat daar verderop nog een Sakahr is die antwoord kan geven.’

De beide elfen bespiedden het gevecht.

‘Wie neem jij?’ zond Serathan.

‘Geef mij maar de jongste van het stel,’ antwoordde Karathan zelfverzekerd.

‘Weet je het zeker? Hij ziet eruit als een ervaren vechter. Je zult een zware dobber aan hem hebben. Je bent nog lang niet van je verwonding hersteld.’

‘Zeg, weet je wel tegen wie je het hebt? Het is één tegen één. Voor zover je het nog niet wist: ik ben de beste, hoor.’

‘Niet lang meer.’

‘Hoezo?’

‘Omdat Aïn je voorbijstreeft,’ spotte Serathan.

Even werden Karathans ogen nauwe spleetjes. ‘Kom op, genoeg onzin. Wie laten we in leven?’

‘Ik stel voor dat ik de mijne in leven laat. Ik ken jouw reputatie. Als je eenmaal in een gevecht verzeild raakt, zou je hem per ongeluk kunnen doden,’ antwoordde Serathan.

‘Dank je voor jouw vertrouwen,’ zond Karathan geïrriteerd.

Karlis en Raoul waren hevig met elkaar in gevecht. Plots bemerkten ze de twee donkere schaduwen van de Brundemonen.

‘En, Raoul? Overgeven?’

‘Idioot,’ antwoordde Raoul hijgend.

‘Misschien moet je dat ook zijn om mijn werk te doen,’ zei Karlis met een sarcastische grijns.

Hij wilde onderhandelen, maar de beide elfen stormden al naar voren en lieten geen tijd voor een gesprek. Met zijn degen en zijn mes probeerde Karlis wanhopig de elf van zich af te houden. Karathans zwaard raakte de jongeman in zijn zij maar hij voelde het amper. De pijlwond deed hem meer pijn en veroorzaakte een vreemd branderig gevoel dat door zijn hele lijf trok. Karlis sprong snel achteruit om te voorkomen dat de elf meer schade aanrichtte.

De elf paste plotseling een andere tactiek toe. Met een harde schop vloerde hij de jongeman. Voordat Karlis besefte wat er gebeurde, glinsterde het maanvormige mes dreigend boven hem. In doodsangst gebruikte Karlis al zijn kracht en draaide de rollen om. De spartelende elf kwam onder hem te liggen. Karlis greep naar de gladdish, sneed zichzelf aan het vlijmscherpe wapen en drukte hem wanhopig naar beneden, naar Karathans keel.

De elf beet zijn kaken op elkaar in afwachting van de genadestoot.

Plots hief Karlis de gladdish omhoog en liet het wapen, als gebaar van goede wil, uit zijn hand vallen. ‘Ik ben je vijand niet,’ zei hij, in een poging de elf tot bedaren te brengen. ‘Ik ben hier voor prins Arktran.’

Er was twijfel in de elfenogen en even leken ze vreemd naar binnen gekeerd.

Plotseling werd Karlis geraakt en viel neer. Iemand draaide hem op zijn rug. Een elf stond over hem heen gebogen met een bebloed werpmes in zijn hand. ‘Wie ben je?’ klonk een zangerige stem.

‘Karlis,’ antwoordde hij hijgend.

De twee elfen keken elkaar verbaasd aan.

‘Wat doe je hier met de Sakahr?’ vroeg de ene elf streng.

‘Ik behoor niet tot de Sakahr, maar tot de lansiers van Gouden Vaandel.’

‘Dat wisten we al,’ zei de elf.

Karlis knipperde met zijn ogen.

‘Onze neef, Aïn, heeft ons over jullie reis naar Emaroudon verteld. Je bent een van de lansiers van de hertog van Grinwold. Ik ben Karathan en dit is mijn tweelingbroer Serathan,’ zei de andere elf.

‘Ik ken geen Aïn,’ zei Karlis.

‘Je kent hem onder zijn mensennaam, Arktran,’ legde Serathan uit. ‘Maar wat doet een lansier hier in Nèbula, samen met de Sakahr?’

‘Ik bespioneer de Sakahr in opdracht van de hertog. Ik had geen idee van wat hun bedoeling was. Als ik Raoul niet had tegengehouden, dan had hij alsnog de prins hier vandaan neergeschoten.’ Karlis begon te kreunen.

‘Kom op, zo ernstig is je verwonding niet,’ vond Karathan.

‘Raoul heeft mij verwond met de pijl die voor Arktran bestemd was.’

‘Gif,’ raadde Karathan direct. ‘Van de Sakahr kun je verwachten dat ze vergif gebruiken.’

Ze tilden Karlis omhoog en sleepten hem tussen hen beiden in naar de wildweide.

‘Kijk,’ riep Martec. ‘Elfwreker en Mensjager doen hun naam eer aan.’

Onder de donkere blikken van elfenogen sleepten de tweelingbroers Karlis tot voor Eutharsius. Ze lieten de gewonde voorzichtig op de grond zakken. Hijgend bleef de jongeman liggen.

Eutharsius ging door zijn hurken en sprak honend: ‘Kijk eens aan wie we hier hebben, een levende Sakahr.’

‘Ik moet u teleurstellen, Majesteit,’ onderbrak Karathan. ‘Hij heeft zojuist een tweede aanslag op Aïn verijdeld. Hij behoort niet tot de Sakahr, maar tot een van Aïns mensen.’

Eutharsius keek met een lichte frons op de gewonde neer. ‘Wat mankeert hem?’

‘Een vergiftigde pijl die voor Aïn bedoeld was, heeft hem geraakt,’ antwoordde Karathan.

‘Modrahgif,’ zei de koning aarzelend.

Karlis hoorde het geschokt aan. Het was afgelopen. Er bestond geen geneesmiddel tegen het dodelijke gif van de zwarte slang uit de Brun. Hij dacht koortsachtig na. Hij moest er zeker van zijn dat de prins veilig was. ‘Hoeveel doden hebben jullie geteld?’ vroeg hij moeizaam.

‘Zesenveertig,’ antwoordde Eutharsius.

‘Met Raoul en mij erbij zijn het er achtenveertig. Dan ontbreken de twee wachters en de twee gidsen bij de paarden nog. Jullie moeten hen vinden voordat een van hen probeert de prins te doden. Ze zijn ergens in oostelijke richting.’

De koning draaide zich even om. ‘Martec, regel het.’

‘Anthar, Ghynahr, zoek een groep bij elkaar en ga op onderzoek uit,’ beval de oude elf.

Plotseling klonken er alarmkreten. Karlis probeerde overeind te komen. ‘Wat gebeurt daar?

‘Er nadert een jonge ruiter op een broodmager paard. Ken je hem?’ zei Karathan.

‘Hann? Doe hem geen kwaad. Hij hoort bij mij.’

Karathan knikte.

Verbaasde kreten van de elfen klonken. Karlis keek vragend naar Karathan op. ‘Je vriend Hann is een Brun en een broeder van mijn volk.’

Onder vele begroetingen werd Hann naar Karlis gebracht.

‘Wat is er met mijn meester gebeurd?’ vroeg Hann.

‘De pijl die hem geraakt heeft, was gedompeld in modrahgif,’ legde Serathan uit.

Hann zuchtte diep bedroefd. Hij nam zijn zwarte mantel, knielde neer en probeerde het Karlis wat gemakkelijker te maken.

‘Hann?’ fluisterde de lansier. ‘Bij de Almacht, waar kom jij vandaan? Ik had je toch bij Cedric achtergelaten?’

‘Ik meester niet in de steek laten, volgen Charles, ook door duistere grot,’ zei de jongen in gebrekkig Tsasees.

Karlis glimlachte even. ‘Je bent me er één, maar noem me alsjeblieft geen meester. Ik ben je vriend.’

‘Vriend,’ zei Hann, terwijl hij Karlis’ hand in de zijne nam.

‘Karlis!’ De schreeuw galmde door de menigte.

Karlis ogen schoten zoekend rond. ‘Hoogheid?’

Aïn drong naar voren en knielde naast de lansier neer. ‘Wat is er met hem gebeurd? Hoe komt hij hier verzeild?’

‘Hij heeft een tweede aanslag verijdeld en is daarbij gewond geraakt,’ zei Serathan.

Karlis wilde nog wat zeggen, maar de pijn werd ondraaglijk. Kreunend wendde hij zijn hoofd af.

Aïn draaide zich naar de koning. ‘Kan de geneesheer hem helpen?’

‘Je zult Culain moeten vragen. Arthemius’ haat zit te diep geworteld. Ik weet niet of hij een mens wil genezen,’ antwoordde Eutharsius.

Aïn sloot zijn ogen en even later verscheen de geneesheer. Lange tijd keek de elf op Karlis neer. Zijn gezicht verried afschuw, hoewel de genezer het zo goed mogelijk probeerde te verbergen.

‘Heer, help mijn meester, alstublieft,’ smeekte Hann in de elfentaal.

Culain fronste zijn wenkbrauwen. ‘Je bent een Brun?’

Hann knikte.

De genezer zuchtte zwaar. ‘Goed dan. Uit eerbied voor jouw volk zal ik hem genezen.’ Hij knielde naast Karlis neer, trok het Sakahruniform open en bracht zijn hand over de pijlwond.

Een zachte trilling ging door zijn lichaam. Karlis’ ogen werden zwaar en vielen langzaam dicht. Er was geen pijn meer.

Karlis sloeg zijn ogen open en bemerkte dat hij op een veldbed in een tent lag. Hann zat aan zijn zijde. ‘Ik leef nog?’ Voorzichtig bewoog hij zijn ledematen.

‘Meester leeft nog,’ antwoordde Hann.

‘Houd nou eindelijk eens op met mij meester te noemen. Noem me alsjeblieft Karlis.’

‘Goed, Karlis,’ zei Hann. ‘Karlis nu gaan baden. Hoogvolk zeggen Karlis stinkt.’ Hij pakte een mandje met de nodige spullen.

De lansier ging rechtop zitten en keek verwonderd naar zijn wonden. Alleen een paar vage littekens verraadden waar ze hadden gezeten. ‘Het is wonderbaarlijk hoe elfen wonden kunnen genezen.’

‘Culain beste genezer zijn van Hoogvolk.’

‘Jij weet veel over de elfen, of niet?’

‘De Brun en Hoogvolk zijn broeders. Al heel lang. Hann spreken de taal van Hoogvolk. Is ook heilige taal van Brun.’

Karlis schudde zijn hoofd. Er waren zo veel dingen in de wereld waar hij geen weet van had. Hij kende de elfen alleen als de demonen uit de Brunoorlog.

‘Kom,’ zei Hann. ‘Ik brengen Karlis naar plaats voor wassen.’

Langzaam stond Karlis op en trok de zwarte zomertuniek aan die voor hem klaar lag. Nog een beetje wankel op de benen volgde hij Hann naar buiten. Even stond hij in de opening van de tent met zijn ogen te knipperen tegen het felle zonlicht. De dag was al ver gevorderd.

Argwanende blikken brandden in zijn rug terwijl hij Hann volgde naar de beek. Korte tijd later stond Karlis gewassen en geschoren voor zijn tent.

Aïn nodigde Karlis en Hann uit om bij de elfen aan het meer te komen zitten. De elfen begroetten Karlis met argwanende blikken. Hann daarentegen werd met open armen ontvangen. Vooral Boréla en Martec toonden veel belangstelling voor de jonge Brun. Aïn hoorde een tijdje alle avonturen van de lansier aan, maar verder zat Karlis er een beetje verloren bij totdat in de late middag Ilesse naast hem plaatsnam. Ze was al die tijd bij Nadihr en Tadrin gebleven.

‘Bedankt, Karlis, voor het redden van Aïns leven.’

Karlis glimlachte haar dankbetuiging een beetje verlegen weg. ‘Het was mijn plicht als lansier om de kroonprins te helpen, Majesteit.’

Eutharsius had geruime tijd stilzwijgend de lansier gadegeslagen. Plotseling verbrak hij zijn zwijgen. ‘Waarom waren de Sakahr bereid tot ver in Nèbula te reizen, ondanks dat ze wisten dat een gevecht met ons hun dood zou betekenen?’

Karlis schoof een beetje nerveus heen en weer omdat alle aandacht op hem gericht werd. ‘Ik weet niet wie de Sakahr de opdracht heeft gegeven, Majesteit. Ik was op dat moment niet bij mijn onderdeel. Ik heb wat problemen in Tarn gehad,’ zei hij schuchter.

‘Waarom begin je niet bij het begin?’ stelde Aïn voor. ‘Elfen houden van lange verhalen.’

Karlis keek een beetje verlegen de groep rond. ‘Ik denk… dat u gelijk heeft,’ zei hij aarzelend. ‘Vorig jaar, tegen de herfst, kwam er een grote groep vluchtelingen bij de hertog aan. Het waren twee van de drie graven van Schemerwoud. Alleen de derde graaf, Cedric van Schemerwoud, hield met zijn manschappen nog stand in de uitgestrekte wouden van het graafschap. Om hem te helpen, stelde de hertog van Grinwold voor om een spion naar Silkon te sturen en de graaf van de nodige informatie te voorzien. Zijn keus was op mij gevallen.’ Karlis vertelde zijn hele avontuur en eindigde zijn verhaal met hoe hij het gevecht met Karathan had gewonnen. De elf keek een beetje verlegen naar de grond.

Boréla begon te glimlachen. ‘Zo, Karathan, dan is dit de eerste mens die jou, voor de verandering, in het stof laat bijten.’

‘Ik ben nog niet in vorm,’ mopperde Karathan.

‘Hij heeft een tijdje geleden de strijd aangebonden met een aantal gremlochs en dat liep niet zo goed af,’ legde Aïn uit.

‘Aha,’ zei Karlis.

‘Maar nu we het toch over wonden hebben: Culain ontdekte bij jouw genezing striemen op jouw rug?’ vroeg Aïn opeens.

Karlis verschoot van kleur en keek schichtig de kring van elfen rond.

‘Culain zegt dat ze van zweepslagen zijn,’ ging Aïn verder.

Karlis zuchtte zwaar en liet zijn hoofd hangen. ‘Ze zijn een aandenken aan mijn jeugd, toen ik niet zo’n brave jongen was.’

‘Je hoeft ons het verhaal niet te vertellen, Karlis,’ zei Ilesse. ‘Niemand van ons dwingt je ertoe.’

De lansier schudde zijn hoofd. ‘Nee, Majesteit, misschien is het juist goed dat anderen dit verhaal horen. In mijn jeugd heb ik heel wat rottigheid uitgehaald. Het is eigenlijk geen excuus voor wat ik gedaan heb, maar u moet weten dat ik mijn vader nooit gekend heb. Hij is gestorven in een of ander dom grensconflict tussen Silkon en Tsasé, nog voordat ik geboren werd. Om voor voldoende geld te zorgen, werkte mijn moeder als wasvrouw voor de burggraaf van Ebra-Tarn. Ze had weinig tijd voor mij. Ik was volgens mijn moeder, ondanks alles, een lieve jongen, maar ik miste de strenge hand van een vader in mijn opvoeding. Toen ik een jaar of twaalf was, kreeg ik de verkeerde vrienden. We vormden een straatbende onder leiding van de oude Giel Eenoog, de zoon van een Brunveteraan. Giel had een hekel aan alles wat uit Tsasé stamde. Ik haatte de Tsaseeërs eveneens omdat ze mijn vader hadden gedood. Daardoor zag ik mijn handelen niet als een misdaad, maar eerder als een gerechte straf. Ik beroofde handelaren en zo kwam ik aan wat extra geld. Mijn moeder loog ik voor dat ik allerlei karweitjes opknapte. Hoewel de stadsbaljuw verwoed jacht op ons maakte, waren we hem telkens te slim af, totdat op een keer een handelaar vermoord en beroofd in een steeg werd gevonden. Toen was de maat vol. Toevallig arriveerde Bedion met zijn lansiers. De burggraaf vroeg de hertog om zijn hulp. De lansiers waren een stuk slimmer dan de mannen van de baljuw. Na een wilde klopjacht kregen ze een aantal van ons te pakken.’

‘En jou ook,’ raadde Aïn.

‘Ja, mij ook. Ze wilden weten wie de handelaar vermoord had. We werden in de kerker gesmeten en gemarteld, maar ik bleef stug volhouden dat ik niets wist. Bedion kreeg medelijden met mij omdat ik zo dapper weigerde mijn vrienden te verraden. Hij zocht contact met mijn moeder, die ten einde raad was, en deed haar een voorstel. Hij zou proberen mij van de galg te redden maar in ruil daarvoor moest ik bij hem in dienst treden. Bedion zou proberen mij wat manieren en discipline bij te brengen. Hij kreeg de burggraaf zover dat de straf werd omgezet in vijftien zweepslagen in plaats van de doodstraf en zo kom ik aan die littekens.’ Karlis staarde voor zich uit. De elfen waren stil geworden van het verhaal.

‘Vijftien zweepslagen is een heleboel voor een kleine jongen,’ zei Martec uiteindelijk.

Karlis knikte. ‘Tien heb ik er geteld, daarna ben ik flauwgevallen van de pijn. Drie dagen na het voltrekken van het vonnis arriveerden we in kasteel Grinwold. De hertog van Grinwold is een goede meester en is bijna als een vader voor mij. Hij heeft mij zelfs alles wat een edelman moet weten, geleerd. Toen de hertog iemand zocht die voor een edelman uit Tsasé kon doorgaan viel zijn keuze, ondanks mijn leeftijd, direct op mij.’ Er verscheen een trotse grijns op Karlis’ gezicht. ‘Ik kende de manieren van een edelman en sprak vloeiend Tsasees. Hij kon geen betere kandidaat vinden voor de rol van Charles de Grière.’ De houding van de elfen werd vriendelijker.

‘Zijn alle mensen uit jouw land zo?’ vroeg Martec aan Aïn.

Ilesse antwoordde voor haar zoon. ‘Velen zijn zo, Martec. Dat is wat Baldwin en ik de elfen probeerden duidelijk te maken. Het is jammer dat een droevig voorval de mensen en elfen opnieuw zo ver uit elkaar heeft gedreven.’

‘En het wordt tijd dat ik ze weer bij elkaar breng, of niet, moeder?’ zei Aïn vastberaden.

Ilesse glimlachte naar haar zoon. ‘De manier waarop je dat waarschijnlijk moet doen, boezemt mij angst in, maar ik weet ook dat het jouw lot is Silkon te bevrijden.’

‘Nu we het over Silkon hebben: wat zijn uw verdere plannen, Hoogheid?’ vroeg Karlis.

Aïn keek even nerveus naar Ilesse. Hij moest haar nu nog meer ongerust gaan maken, vreesde hij. ‘Het is aan één kant goed dat je ons tegen het lijf bent gelopen, Karlis. Ik moet terug naar Silkon om iets op te sporen wat mijn vader waarschijnlijk bij zich droeg. Alleen daarmee kan ik verder om te proberen de zwarte magiër te verslaan.’

Ilesse werd bleek.

Op Karlis’ gezicht verscheen een glimlach. ‘U heeft wellicht iemand nodig die u kan helpen ongezien Silkon binnen te komen, iemand die er contacten heeft.’

‘Ik denk dat de eerste stap een bezoek aan de hertog van Grinwold wordt,’ zei Aïn. ‘Misschien dat hij weet aan wie mijn vader de koningsdolk kan hebben gegeven.’

‘Je wilt teruggaan naar Ash Nèbula?’ vroeg Karathan verschrikt.

‘Ik moet, Karathan. Ik moet de dolk van mijn vader vinden. Hirta de heks kan mij volgens Dask Thai verder helpen en daarvoor zal ik toch echt naar Silkon moeten.’

Karathan keek zijn tweelingbroer terzijde aan. ‘Wat nu, broertje?’ sprak hij langzaam.

‘Ik denk dat er niets anders op zit dan met hem mee te gaan. Ik heb liever een menselijke vijand dan die vervloekte gremlochs. Bovendien ga ik mij nog meer zorgen om jouw gezondheid maken als we niet met hem meegaan. Je kan nu al geen dag zonder hem en ik heb geen zin om weken, zo niet maanden, tegen jouw chagrijnige gezicht aan te kijken.’

De elfen begonnen hardop te lachen. Karlis ontspande zich en de elfen op hun beurt begonnen langzaam de jongeman te accepteren.

Plotseling nam Martec het woord. ‘Karlis, ik vraag mij al een tijd iets af. Je vertelde dat Giel Eenoog Tsaseeërs haatte. Als zoon van iemand die in de Brun tegen de elfen vocht, zou hij juist de elfen moeten haten.’

‘Giel hield daar een heel andere mening op na,’ zei Karlis. ‘In het begin heb ik mij daar ook over verwonderd. Ik begreep niets van zijn houding, totdat we op een keer een hele vette buit binnen haalden en Giel ons succes met een groot vat bier vierde. Hij werd loslippig en spuide zijn ongenoegen. Hij vertelde hoe zijn vader volkomen krankzinnig was geworden in de oorlog. Het duurde een jaar voordat de man eindelijk zijn stilzwijgen verbrak en het duurde bijna de rest van zijn leven voordat hij eindelijk iets wilde vertellen over wat er gebeurd was. Giel dacht dat de elfen en de verschrikkingen van de oorlog zijn vader dit hadden aangedaan. Maar de waarheid was nog afschuwelijker. Ik heb zijn verhaal eigenlijk nooit zo geloofd, maar na alles wat ik bij de Sakahr heb meegemaakt en het feit dat ik nu met elfen zit te praten, is voor mij het bewijs dat zijn verhaal de waarheid is.’ Karlis keek even de kring rond en de elfen keken hem gespannen aan.

‘Giels vader trok als jongeman, samen met een grote groep vrienden, als huurling naar de Brun,’ ging Karlis verder. ‘Wonder boven wonder overleefden ze het. Uiteindelijk begonnen ze met een groep van negenhonderd man aan de terugreis naar Tsasé om van de Heren van Drie hun beloning in ontvangst te nemen. Ze kampeerden in een klein dal in Tsasé en, aangezien ze zich op het grondgebied van een bondgenoot bevonden, achtten ze zich volkomen veilig. Die nacht werd het kamp overvallen. Giels vader beweerde dat het de Sakahr waren die de aanval uitvoerden. Ze vermoordden alles en iedereen en zorgden ervoor dat er geen overlevenden waren. Giels vader wist gewond weg te kruipen in een oud wolvenhol. Twee dagen en nachten wachtte hij er in doodsangst af totdat de Sakahr verdwenen waren. Geen van zijn vrienden had de lafhartige aanval overleefd en de angst had hem van zijn verstand beroofd. Het mag een wonder heten dat hij Silkon bereikt heeft. Al die jaren zweeg hij, behalve tegen zijn zoon. Giel nam zich voor iedere Tsaseeër die zijn pad kruiste daarvoor te straffen. Ik heb altijd gedacht dat Giels verhaal gelogen was en dat hij het alleen maar gebruikte om zijn misdaden goed te praten, maar na vandaag ben ik daar niet meer zo zeker van. Als alle huurlingen waren teruggekeerd, dan hadden de Heren van Drie heel veel geld moeten betalen. Nu kwamen ze er goedkoop vanaf. Ik acht ze in staat een dergelijke misdaad te begaan als het hun uitkomt.’

De elfen keken geschokt.

‘Mede door de Tsaseeërs zijn de geruchten de wereld in geholpen dat de elfen demonen waren die niets en niemand ontzagen,’ vervolgde Karlis. ‘Ik vrees dat ze ons allemaal mooi misleid hebben. De enigen die beter zijn geworden van die rotoorlog zijn de Heren van Drie.’

‘Daar kun je zeker van zijn, mens,’ zei Eutharsius wrang. ‘De Sakahr en de huurlingen hebben de hele Brun van hun kostbaarheden beroofd. Ik kan je verzekeren dat de sieraden van de Brun in de schatkamers van Tsasé liggen.’

‘En een van hun vervloekte marionetten zit nu op de troon van Silkon en zuigt het land leeg,’ siste Karlis met ingehouden woede.

‘Wie?’ vroeg Aïn fel.

‘Gryold de Sallieux, die slappe achterlijke neef van Grootmeester Sarwald de Sallieux. Als hij niet de wijnkelders van het koninklijke paleis leeg zuipt, perst hij wel het volk van Silkon uit,’ antwoordde Karlis bitter.

Aïn staarde stil naar de grond. Vervolgens keek hij zijn moeder aan. ‘Mam, het wordt tijd dat ik naar Silkon ga.’

Ze glimlachte moeizaam naar hem. ‘Ik weet het, jongen, het was nooit jouw lot om hier te blijven.’

Eutharsius raakte zacht haar schouder aan. ‘Hij heeft een harde leerschool doorlopen. Ze zullen hem niet zo gauw klein krijgen.’

‘Ik vrees dat ik je nog een keer zal moeten vragen hier te blijven om Tadrin verder te begeleiden,’ zei Aïn tegen Egilolf.

De jonge elf zuchtte. ‘En jij gaat lekker op avontuur.’

‘Zo lekker zal de tocht naar Ash Nèbula niet zijn. Het loopt tegen het einde van de zomer en het weer in de bergen wordt straks een stuk slechter. Jij kunt lekker in Lohr-Dial zitten terwijl ik door regen en wind ploeter.’

Een voor een vertrokken de elfen naar hun slaapplaats.

Aïn bleef achter en staarde in het stervende vuur.

Ilesse ging dicht tegen hem aan zitten en sloeg haar arm om hem heen. Zachtjes kuste ze hem. ‘Zorg dat je heel terugkomt. Je bent het laatste dat mij van Baldwin rest. Ik heb je lief met heel mijn hart, mijn zoon.’

Terugkeer in de As

Een fikse regenbui viel uit de hemel, om even later weer over te gaan in kleffe, natte sneeuw. De noordenwind joeg over het landschap en voerde koude lucht over de Nevelbergen aan. De temperatuur was gedaald tot het vriespunt. De ruiters zaten diep in hun bontmantels gehuld.

‘Is het nog ver, Karlis?’ vroeg Aïn.

‘Nee, we zijn er zo.’

‘Als we tenminste geen ongure lui meer tegenkomen,’ merkte Karathan.

‘Karathan, we hebben ons verzetje al gehad. Of was je die acht rovers vergeten?’ zei Serathan.

‘Ik snap trouwens niet dat ze met dit weer nog op pad waren,’ sprak Karlis.

Op Aïns natte gezicht verscheen een brede grijns. ‘Misschien hadden ze verwacht dat wij een makkelijke prooi zouden zijn. Zoiets als een laatste buit voor het invallen van de winter.’

‘Dan kwamen ze deze keer van de koude kermis thuis,’ voegde Karathan er aan toe.

Karlis zuchtte. ‘Een paar jaar geleden was dit gebied vrij van rovers. De tijden zijn flink veranderd.’

Zwijgend reed de groep verder. De hagel en natte sneeuw striemden in hun gezichten. Hun kleding raakte doorweekt. Eindelijk dook een houten verdedigingswerk voor hen op. Aan weerszijden van de poort stonden grote torens met wachters.

Karlis keek even bedenkelijk. ‘Zo te zien hebben ze het in deze streken ook niet makkelijk gehad. Toen ik de hertog verliet, stond dit er nog niet.’

De lansier bonkte op de poort. Een hoofd verscheen over de borstwering.

‘Wie is daar?’ klonk een norse stem.

‘Karlis. Ik wil graag de hertog van Grinwold spreken.’

De man schreeuwde een bevel naar beneden. Er werd wat gerommeld en de poort ging open. Even aarzelden de elfen, toen volgden ze de anderen naar binnen.

De wachters hielden hen staande. Argwanend bekeken de mannen het vreemde reisgezelschap.

‘Als het misgaat, komen we hier volgens mij nooit levend uit,’ zond Serathan bezorgd.

‘Maak je niet ongerust, broertje. Een Askara is meer waard dan tien van deze mensen,’ antwoordde Karathan. ‘Het wordt alleen een lastig karwei om door de poort of over de palissade te komen.’

Aïn voelde de spanning bij de elfen stijgen. ‘Wees gerust. De mannen van de hertog doen ons niets,’ zond hij naar zijn beide neven.

‘Dat kun jij als mens makkelijk zeggen, maar hoe denk je dat ze reageren als ze erachter komen wie wij zijn?’ zond Serathan.

‘Ja, ik denk dat de ellende pas echt goed gaat beginnen als ze merken dat ze Mensjager en Elfwreker hebben binnengelaten,’ voegde Karathan eraan toe.

‘Gegroet, wij willen graag de hertog spreken,’ zei Karlis op een vriendelijke maar gebiedende toon, die hij bij de Sakahr gewend was te gebruiken.

‘De hertog mag niet gestoord worden,’ antwoordde de wachtmeester nors.

‘Beste man,’ ging Karlis op dezelfde toon verder. ‘Ik denk dat de hertog jou wat aandoet als je hem nu niet direct over mijn komst bericht, vooral als hij erachter komt welke gasten ik meebreng. Dus als ik jou was, zou ik als de weerga iemand sturen om de hertog te waarschuwen.’

De wachtmeester keek hem bedenkelijk aan en staarde vervolgens argwanend naar de rest van het doorweekte gezelschap. Even ging er een huivering door de man terwijl zijn ogen langs de donkere gestalten gleden, toen beval hij een van de jonge wachters de hertog op de hoogte te brengen van het bezoek en gebaarde de ruiters dat ze door konden rijden.

Karlis neeg even zijn hoofd als dank en zette zijn paard tot bewegen aan. Ze vervolgden hun weg door de straten van de kleine stad.

‘De stank van die mensen is bijna ondraaglijk,’ zond Karathan geërgerd.

Karlis verbrak de drukkende stilte. ‘Bij mijn vertrek uit Guttahl waren de palissaden nog niet gebouwd. Ze hebben het ongetwijfeld gedaan om de bevolking tegen overvallen te beschermen. Daarachter,’ hij wees naar een vestingmuur, ‘ligt het kasteel van Maurice.’

‘Maurice? De jongere broer van Bedion?’ vroeg Aïn.

‘Ja. Hij is een jaar of acht geleden getrouwd met de dochter van de toenmalige hertog van Guttahl,’ antwoordde Karlis.

Ze reden de binnenplaats van het kasteel op. Karlis leidde hen naar de stallen. Zodra de paarden verzorgd waren, liepen de mannen het kasteel binnen. De lange kille gangen waren sober ingericht. Een schril contrast met de elfenpaleizen. Hier en daar hingen een paar donkere wandtapijten aan de grauwe muren. De meubels waren versierd met eenvoudig houtsnijwerk. Karlis hield halt voor een grote eikenhouten deur. De jonge wachter ging naar binnen. Even later kwam hij terug en opende de deur voor het reisgezelschap.

Aïn spiekte van onder zijn kap het vertrek rond. Kaarsen verlichtten de ruimte. Aan een grote tafel zaten vier mannen, daarachter stonden wachters, onder leiding van Randolf. Aïn herkende Bedion. Onwillekeurig begon hij te grijnzen. Twee oudere mannen waren, gezien hun gelijkenis, duidelijk broers. Stevige kerels met donkerblonde haren, doorweven met grijs. Dat moesten Markwin en Richold, de twee graven van Schemerwoud, zijn. De vierde, Maurice, was jonger, ondanks dat zijn snor en baard hem ouder lieten lijken. Op het moment dat hij hen aankeek, wist Aïn het zeker. De jonge edelman had dezelfde doordringende bruine ogen als Bedion.

De hertog van Grinwold stond op en liep op Karlis toe. ‘Bij de Almacht, Karlis, wat doe jij hier? Ik had verwacht dat jij in Silkon zou zitten en…’

‘Cedric zal er niet blij mee zijn dat jij hier bent. Hij zit nu zonder zijn informant,’ onderbrak Richold.

‘Hij zal nog wel wat langer zonder zitten. Het wordt een beetje verdacht wanneer ik als enige overlevende terugkeer,’ antwoordde Karlis. ‘De Askath Sakahr hadden een hele gewaagde opdracht, heer. Het heeft mij tot diep in Nèbula gebracht.’

‘Verdraaid, Karlis, voor de draad ermee. Wat is er gebeurd? Als ik dat gezelschap van je zie, zou ik bijna zweren dat je een paar demonen uit Nèbula hebt meegenomen,’ sprak Bedion ongeduldig.

Over Karlis’ gezicht speelde een onheilspellend lachje. ‘U zit heel dicht bij de waarheid.’

Randolf verbleekte. Zijn hand schoot naar het gevest van zijn zwaard. Richold en Markwin reageerden op dezelfde manier. Bedions ogen vernauwden zich.

Aïn voelde de verandering bij zijn neven. Hij zag de subtiele beweging van Karathans werpmes dat bijna onzichtbaar in de hand van de elf gleed. ‘Houden jullie je een beetje in,’ zond Aïn.

‘Wat bedoel je daarmee?’ vroeg de hertog aan de lansier.

Karlis wisselde even een korte blik met Aïn. De prins knikte onopvallend.

‘Als ik even aan u mag voorstellen: deze jongen hier heet Hann en ik heb hem uit de klauwen van een paar rovers gered. Hij is de Askath Sakahr gevolgd tot in Nèbula. Daar kwam ik erachter dat hij uit de Brun komt.’

‘Vervloekt,’ liet Randolf zich ontvallen.

‘En deze twee heren zijn Askara-elfen.’

‘Half Askara’s,’ verbeterde Karathan met een zangerig accent.

Richold en Markwin sprongen op.

‘De Raven des Doods,’ siste Randolf, terwijl hij een stap voorwaarts deed, met nog steeds een hand op het gevest van zijn zwaard. Zijn ogen schoten naar Bedion, wachtend op een bevel. De andere wachters trokken dreigend hun zwaarden tevoorschijn.

‘Ik moet u waarschuwen, heer. U begaat een vergissing als u deze heren iets aandoet,’ zei Karlis met opgeheven hand om de rest tot kalmte te manen. ‘De laatste heer van het gezelschap is een oude bekende van ons. U zult blij zijn met zijn bezoek.’

Bedion fronste zijn wenkbrauwen.

‘Mag ik u voorstellen: prins Aïn el Leth.’ Aïn stapte naar voren en reikte naar de kap van zijn elfenmantel.

Karlis’ ogen fonkelden van pret toen hij verder ging: ‘U kent hem waarschijnlijk alleen onder zijn mensennaam.’

Aïn sloeg de kap naar achteren.

Bedions mond viel open. ‘Hoogheid?’ stamelde hij totaal overrompeld.

De andere mannen staarden met stomme verbazing van de hertog naar de halfling.

Bedion begon hardop te lachen. ‘Vervloekt, nou haalt hij voor de tweede keer zo’n streek met mij uit.’

‘De eerste keer was je eigen schuld, Bedion,’ zei Aïn met een glimlach.

‘De kroonprins?’ stotterde Markwin.

Bedion liep op de prins toe. Hij wilde een hand uitsteken, maar aarzelde even. Toen knielde hij neer en boog eerbiedig zijn hoofd. ‘Hoogheid, Markwin, Richold, Maurice en ik zijn blij met uw komst en staan tot uw dienst.’

‘Bedion, sta op, alsjeblieft. Je brengt mij in verlegenheid. Ik ben nog geen koning van Silkon. Ik ben een kroonprins zonder land.’

De hertog stond weer op.

Aïn reikte hem zijn hand. ‘Ik heb liever dat je mijn vriend en bondgenoot bent.’

Bedion nam aarzelend de hand aan en drukte deze vervolgens krachtig. Hij keek vragend langs de kroonprins heen, naar de twee donkere elfen. ‘En wie zijn dat?’

‘Dat zijn mijn twee neven. De prinsen Karathan en Serathan el Leth.’

De beide elfen deden hun kappen naar achteren. Alarmkreten galmden door de ruimte. Bedion legde de mannen met een handgebaar het zwijgen op. Heel rustig bestudeerde hij de elfen. De slanke, bijna vrouwelijke gezichten, de spitse oren en de lange zwarte haren. Twee paar zwarte ogen deden hetzelfde met de hertog.

Bedion glimlachte vriendelijk en stapte met uitgestoken hand op de elfen toe. ‘Wees welkom in Gutthal, prinsen van El Leth.’

De elfen namen voorzichtig zijn uitgestoken hand aan.

‘We zijn blij de beroemde hertog van Grinwold te ontmoeten. Aïn heeft veel over u verteld,’ zei Serathan ten slotte in de mensentaal.

‘Waarschijnlijk heeft hij het over mijn blamage bij onze vorige ontmoeting gehad,’ raadde Bedion met een zuur lachje.

Aïn grijnsde van oor tot oor. ‘Vast en zeker.’

De hertog gebaarde het gezelschap om aan de tafel te gaan zitten en beval de bediende voor wat eten te zorgen. Een andere bediende nam met een argwanende blik in de ogen de natte mantels in ontvangst.

Bedion wenkte het hoofd van de lansiers. ‘Stuur de wacht maar weg, Randolf. Met deze heren aan tafel hebben we hen niet nodig.’

‘Heer, is dat wel vertrouwd? Ik bedoel, ze zijn zwaar bewapend. Zelf met de voltallige wacht kunnen we hen waarschijnlijk nog niet eens de baas,’ zei Randolf voorzichtig, omdat hij de kroonprins niet wilde beledigen.

‘Randolf, vertrouw mij nou maar. Stuur hen weg en neem zelf plaats,’ gebood de hertog.

Aarzelend gaf de hoofdman het bevel en ging zitten. Wantrouwend bekeek hij de zwaarbewapende elfen.

‘Hoogheid, waarom gebruikte u net de naam Aïn el Leth?’ vroeg de hertog nieuwsgierig.

‘Omdat het mijn elfennaam is die ik al voor mijn geboorte droeg.’

Bedion knikte begrijpend. ‘U bent erg veranderd. Ik bedoel, niet langer een jongen, maar…’

‘Ik heb een harde leerschool doorlopen. De Askara-elfen hebben mij gedurende meer dan een jaar hun krijgskunsten geleerd,’ begon Aïn zijn verhaal. Hij vertelde verder over zijn reis naar Nèbula en de ontmoeting met zijn moeder. De onderzoekende blik die Maurice al geruime tijd op de beide elfen liet vallen, ontging hem daarbij niet.

Plotseling verbrak de jonge hertog zijn stilzwijgen. ‘Jullie zijn Elfwreker en Mensjager,’ zei hij op koele toon.

Randolf verslikte zich bijna in zijn wijn. Richold en Markwin keken verschrikt van Maurice naar de twee elfen, die stopten met eten.

‘De mensen hebben ons inderdaad die namen gegeven,’ antwoordde Karathan rustig.

Maurice keerde zich verontwaardigd tot zijn oudere broer. ‘Bedion, ik kan deze heren geen gastvrijheid verlenen. Dit zijn de elfen die dood en verderf in de Ash zaaien.’

Bedion dacht na, zijn ogen strak op de elfen gericht. De spanning aan tafel steeg. Plotseling klaarde zijn gezicht op. ‘Neem het mijn jongere broer niet kwalijk,’ zei hij vriendelijk. ‘Hij weet niet wat er destijds gebeurd is. Ik neem aan dat jullie de twee elfen zijn die de lafhartige aanval in Ash Nèbula overleefd hebben.’

Serathan knikte.

‘Ik had het bevel over de lansiers die jullie vanaf Emaroudon verder moesten escorteren,’ vervolgde Bedion. ‘Daar kreeg ik het verschrikkelijke nieuws te horen. Ik betreur de dood van de elfenkoning en zijn familie.’

Maurice staarde zijn broer vragend aan.

‘Het is een nogal lang en triest verhaal,’ zei Bedion. Hij maakte een gebaar naar de elfen, maar Karathan schudde zijn hoofd.

‘Vertel hun maar wat je weet als wij er niet bij zijn. Wij zijn er nog niet aan toe.’ Er viel een beklemmende stilte. Karathan leek plotseling erg moe. Met een droevige blik staarde hij even voor zich uit.

‘Vergeef mij mijn slechte zorg, Hoogheden van El Leth,’ verontschuldigde Bedion zich. ‘U zult allen moe zijn van uw reis.’ Hij wenkte een bediende. ‘Breng de heren naar de gastenkamers en zorg dat het hun aan niets ontbreekt.’

De man boog en verzocht het gezelschap om hem te volgen.

Karlis stond ook op.

‘Ik wil dat je morgen volledig rapport uitbrengt, Karlis,’ gebood Bedion.

‘Zeker heer,’ antwoordde de lansier. Karlis wilde weglopen, maar aarzelde plots. ‘Heer, moet ik bij de manschappen in de kazerne slapen of…’

De hertog raadde zijn bedoeling. ‘Maak voor deze nacht maar gebruik van een van de gastenkamers en neem Hann ook maar mee.’

Nauwelijks had het gezelschap de zaal verlaten of Maurice en de graven vuurden hun vragen op de hertog van Grinwold af.

‘Vervloekt, Bedion. Dat zijn Elfwreker en Mensjager, en jij laat ze lopen?’ sprak Maurice.

‘Maurice, weet jij waarom koningin Ilstar destijds Baldwin verliet?’ gaf Bedion als wedervraag.

‘Nee, iedereen deed daar uiterst geheimzinnig over. Het gerucht ging dat het gewoon niet ging tussen Baldwin en die geheimzinnige vrouw. Boze tongen beweren zelfs dat ze een afstammeling van een Brundemon was, hoewel die allemaal zo zwart als de raven zijn. Net als die twee die jij zojuist onderdak hebt verleend. De Gisreth Imbrahm had al voorspeld dat Ilstar Silkon alleen maar ongeluk zou brengen en zoals je ziet, is het uitgekomen.’

‘Hmm, gekeuvel. Kletspraat,’ bromde Bedion. ‘De werkelijke reden voor het vertrek van Ilstar of Ilesse, zoals Aïn haar noemde, was dat ze terug moest om haar volk te leiden. Vervloekt, zien jullie het nou nog niet? Ze is een volbloed elf. Baldwin trouwde met een elf en Raknohr kreeg het hele volk van Silkon zo ver om dat te verzwijgen uit angst voor een voorspelling die, ondanks al zijn moeite, toch uitkwam. Aïn is een halfling en ik weet zeker dat hij een manier zal vinden om Silkon te heroveren. En wat die twee neven van hem betreft: ik was in Emaroudon met koning Baldwin om een grote groep elfen door Admir te escorteren. Ze wilden een bezoek aan Tarn brengen om de verjaardag van de prins te vieren. Het gezelschap bestond uit negenendertig elfen, waaronder vrouwen en kinderen. De enige twee overlevenden hebben jullie vanavond gezien,’ zei Bedion wrang. ‘De rest werd vermoord door de escorte van koning Meander, die ze bescherming had moeten geven. Ik kan het hun niet kwalijk nemen dat ze de mensen haten.’

De mannen aan tafel werden stil.

‘Moest de koningin daarom weg?’ vroeg Markwin aarzelend.

Bedion knikte. ‘Ze moest de plaats van haar vader innemen. Baldwin heeft mij in Emaroudon het een en ander in vertrouwen verteld. Haar zuster was in eerste instantie de troonopvolgster, maar ook zij werd vermoord. Als Artakin Meander niet had verslagen, dan hadden we een oorlog met Ash Nèbula gehad. Wees dus niet te haatdragend tegenover die twee elfen. Ik wil jullie reactie weleens zien als elfen jullie hele familie hadden vermoord. Ik denk dat niemand van jullie dan bereid zou zijn om met een elf aan een tafel te gaan zitten.’

Maurice keek beschaamd naar de tafel. ‘Het spijt me, broer. Het was niet hoffelijk van mij.’

‘Het is je vergeven. Ik denk dat dit soort misvattingen de grootste oorzaak zijn van de haat tussen mensen en elfen. Als we Nemroth ooit willen verslaan en Silkon willen heroveren, dan zullen we in de toekomst met de elfen moeten samenwerken. Dus zullen we onze wrok en haat aan de kant moeten zetten.’

Het was allang tijd om op te staan, maar na dagen in de open lucht was het een welkome afwisseling om te kunnen uitslapen. Aïn rekte zich uit, geeuwde onbeschaamd en ging op de rand van het bed zitten. Nadat hij zijn gezicht met koud water had gewassen, pakte hij zijn zwaarden en liep naar de kamer waar hij de avond daarvoor Karathan had achtergelaten. Aïn klopte zacht op de deur. Er kwam geen antwoord. Hij klopte nogmaals, maar aan de andere kant bleef het stil. Voorzichtig schoof hij de deur open. In het bed zag hij het silhouet van Karathans lichaam. Aïn sloop geluidloos de kamer binnen tot aan het bed.

Plotseling gaf hij een harde tik op de bult. Er gebeurde niets. Geen Karathan die in paniek opsprong. Aïn sloeg de dekens terug. Het bed was leeg, op een hoop kussens en een deken na. De elf had de nacht ergens anders doorgebracht, of...

Aïn schrok. Of er moest iets gebeurd zijn. ‘Karathan, waar ben je?’

‘Wat...?’ klonk het duffe antwoord.

‘Karathan, waar hang je uit? Waarom ben je niet hier.’

‘Ik ben bij Karlis. Dat leek me veiliger.’

‘Is Serathan soms ook bij jou?’

‘Natuurlijk, het is veel moeilijker vier man te overmeesteren dan één.’