Rik Raven

Voor alle NAH’lotgenoten

Beste lezer,

Nadat allerlei lugubere en soms bizarre beelden met geesten en ander gespuis door mijn hoofd spookten, zodat ik niet anders kon dan eraan toegeven, ontstond dit verhaal; een eerbetoon met alle verwijzingen, halve toespelingen en soms wellicht herkenbare momenten.

Laat me gerust weten wat je ervan vindt via:

factotum@rikraven.com.

Hoofdstuk 1

De held van het (on)beschreven blad

• I •

Writersblock, een niet te kraken hangslot dat zijn inspiratiebron vergrendelde. Waar bleef die fucking eerste zin.

Vloek niet zo! Harriëtte.

En ze had gelijk, het was een slechte gewoonte.

De deurbel ging. Geen vriendelijke gong, eerder een motorzaag met een ochtendhumeur. Een klus die al jaren op zijn Te doenlijst stond.

Hij kwam niet in beweging. Al wat hij deed, was de jonge jenever door het glas laten draaien, en staren naar het lcd-scherm van zijn pc. Zo nu en dan knipperde hij met zijn ogen om het wit te laten ophouden met golven. Hij probeerde de onverstaanbare stemmen uit de hal net gongslagen zonder echo -buiten te sluiten.

In zijn glas was het niveau van de Jonge intussen gedaald tot am-per een centimeter van de bodem, toen hij hoorde hoe achter hem de deur werd opengegooid. Hij vertrok geen spier.

‘Nu heb ik er genoeg van, Rolf Dorint.’ Hij zuchtte. Harriëtte. ‘Weet je voor wie ik daarnet de voordeur opende?’

Hij keek in het glas. ‘Nee, schat.’

‘Kijk me aan als ik tegen je praat. Dat doe je nu altijd. Ik sprak net een kerel die geld wil zien dat jij hem schuldig bent.’

Hij zette het glas neer en draaide zijn stoel. Om haar te vangen in zijn blik, met oog voor de details die hij ooit in woorden wilde vatten. Vandaag was alles aan haar strak: de lange bruine haren, haar smalle gezicht met de samengeknepen ogen, de streep tussen haar lippen en de rechte rok juist boven haar knieën. Bevallige knieën, dat wel. Ze bleef koppig in de deuropening staan, zoals gewoonlijk. Hij wilde net zijn aandacht vestigen op haar in elkaar gevouwen vingers -droeg ze een nieuwe ring? - toen hij besefte wat ze had gezegd.

Zijn gelaten zucht zei haar genoeg. ‘Oh, meneer heeft het door? Weet je hoeveel je had vergokt?’

‘Ja, schatje, maar je moet me geloven. Ik doe het niet meer. Ik wilde het alleen maar ervaren.’ Hij loog niet eens omdat hij gewoon wilde weten wat het was om de spanning te voelen, de rush van het moment waarop je hebt gewonnen. Of verloren.

‘Je wist het? Toch verkoos je geheim te houden dat je het ronde be-drag van 14.000 euro schuldig bent aan derden? Ik dacht dat ik alles wel had meegemaakt met jou.’

‘Wat heb je gedaan?’

‘Eens even denken. Een kleerkast van een kerel. Natuurlijk heb ik hem gezegd dat ik garant zou staan voor de betaling. Hij nam er genoegen mee.’

Rolf staarde nadenkend naar de stapel van drie bruine dozen met enkele van zijn onverkochte boeken. Ze leunden tegen de uitpuilende boekenkast omdat ze plaats hadden moeten maken voor het eenpersoonsbed, dat met slordig dichtgegooide dekens tegen de muur geschoven stond.

‘Ik had je nog niet thuis verwacht. Is er op ‘t bedrijf iets gebeurd?’ Eigenlijk was dit slechts een treurige poging om er achter te komen of ze een relatie had met haar collega BlondekrullenAngelo, maar ze begreep het niet. Of ze wilde hem dat doen geloven.

De deur sloeg dicht. Haar nijd echode nog even na. Zuchtend liet hij zich voorover hangen. Bijna viel hij uit zijn stoel. Toch trok hij zichzelf rechtop en terug naar het lcd-scherm. Zijn glas stond te wachten. Steeds minder scherp gleed de vloeistof door zijn slokdarm naar bene-den. Hij staarde naar het witte vlak dat hem smeekte om beschreven te worden en zocht naar de eerste zin. Die fucking eerste zin.

Daarvoor moest hij op zoek naar zichzelf, naar de schrijver in hem. Hij woonde in die andere wereld. Vlakbij zijn verhalenbron. Zijn alternatieve reden van bestaan.

Die eerste zin. Het verhaal was aanwezig, maar hield zich schuil. Bijna kon hij het aanraken.

Er ging iets gebeuren, er stond een verandering aan te komen, het hing in de lucht, het kriebelde in zijn vingers. Zijn vingertoppen hingen boven het toetsenbord, maar er kwam niets. Toch zat er iets onder die nagels. Het wilde bevrijd worden, maar hij had geen idee welke woorden het nodig zou hebben. Die eerste zin. Een eerste zin. Hij typte.

De deur vloog open. Een verstikkende walm drong zich door de opening die de gelaarsde voet creëerde. Een voet groter dan menig...

Vloekend duwde hij zich van zijn bureau en bleef naar de letters op het witte beeldscherm staren. Nee. Verkeerd ritme, fout. Wat was dat toch? Zijn inspiratie borrelde, zijn vingers roffelden op de tafelrand, maar die eerste zin kreeg hij niet uit zijn vingers.

Misschien was het omdat Rolf zichzelf geen schrijver voelde in de ware zin van het woord. Eigenlijk wilde hij geen verteller zijn. Dat was te afstandelijk. Soms probeerde hij helemaal in zijn personage te kruipen; voelen wat deze voelde, alles registreren wat diens zintuigen opmerkten. Er waren tijden dat hij zich moest dwingen tot meer afstand. Daarom weigerde hij te schrijven in de eerste persoon, dat kwam werkelijk te dichtbij.

Resoluut trok hij met de cursor donkere banen over de tekst en drukte op de delete-toets. Weg ermee, niemand zat hierop te wachten. Eerder had hij al enkele hoofdstukken voltooid, maar zijn uitgever Fabiano Riva had ze nooit te zien gekregen. Eigenlijk was het niet meer dan zijn vlucht geweest uit de harde realiteit. En toch...

‘Mijn God, Rolf, wat is die man cliché,’ had Harriëtte gezegd, nog terwijl ze bezig was met lezen. Ze las al zijn verhalen voordat hij ze aanbood aan zijn vaste proeflezers. Het was zijn manier haar te betrekken, maar ook een goedmakertje voor de avonden en soms nachten waarin hij zich opsloot in zijn werkkamer.

‘Aha,’ had hij gevat gezegd. ‘Je denkt dat het een man is...’

Ze was verontwaardigd, kwaad zelfs. Alsof zij op zijn schrijven zou worden afgerekend. ‘Nee, serieus, Rolf, als je denkt hiermee weg te komen… Het is de natte droom van een meisje van dertien en een bijna volmaakte kopie van die, je weet wel, die van die serie boeken waarvan ik alleen het eerste deel heb gelezen, die premiejager, scherpschutter of zoiets.’ Natuurlijk had ze gelijk gehad. En hoewel hij wel vaker een karakter creëerde vanuit een al bekende positie, lukte het hem deze keer absoluut niet dit personage echt te laten zijn. Ideeën te over, maar hij scheen niet door een onzichtbaar pantser te geraken. Zijn protagonist (ofschoon het net zo goed zijn opponent kon zijn of een onbelangrijke figurant) was als de eerste zin. Hij zat ergens, maar hij bezat nog geen eigen identiteit. Alsof hij niet geboren wilde worden.

Ondertussen verborg zich daar een verhaal. Aan hem de taak het te ontdekken.

Die eerste zin.

De stilte klonk zwaar, direct nadat de dubbele deur van de herberg was opengesmeten. Iedereen keek naar de imposante gestalte die met een elleboog een van de deuren tegenhield.

Rolf bleef naar de woorden staren. Hij schudde zijn hoofd; die gelaarsde voet was beter. De cursor trok een baan over de zinnen en hij drukte op de delete-toets. Nog een slok en hij glimlachte zuur, zijn ogen sluitend. Deze lichte roes was ideaal, tussen nuchterheid en dronkenschap in. Een perfecte schrijfconditie. Fuck! Waarom lukte het niet?

Hij proefde de stilte in zijn eigen werkkamer, geen muziek, geen ruzie, geen onwelkome geluiden van stenen kopjes en van potten en pannen. Langzaam kreeg hij het idee dat het lege scherm hem aanstaarde in plaats van andersom. Verbaasd schudde hij zijn hoofd. Het wit begon weer te swingen voor zijn ogen. Die fucking jenever. Hij moest een begin maken, één zin maar, dan kwam de rest vanzelf.

Heel langzaam bewoog hij zijn hoofd, traag genoeg van links naar rechts om zijn beeld niet te veel met hem op de loop te laten gaan. Iets wachtte, iemand treuzelde. Waar bleef die eerste zin?

Eigenlijk hoopte hij vooral dat Fabiano hem met rust zou laten. Natuurlijk was het puur toeval dat Fabiano vlakbij woonde, aan de Zuidoostelijke rand van Rijen, op een steenworp afstand van het NS-station. Op slechts enkele minuten afstand van de Van Grotendorpstraat in Tilburg waar hij en Harriëtte acht jaar geleden deze woning hadden gekocht. De man meende dat telefoontjes en onaangekondigde bezoeken legitiem waren. Tenslotte was het alweer twee jaar geleden dat Rolf nog iets publicabels had aangeleverd.

Hij zuchtte. Het witte scherm leek even wat helderder te worden. Waar bleef die beginzin? Van wie was die gelaarsde voet, groter dan doorsnee? Wie kwam die herberg binnen? Wel wist hij dat iedere sterveling ontzag voor hem had, voornamelijk uit angst. Rolf was zijn tegenpool, omdat hij alleen maar erkenning probeerde te krijgen voor wat hij deed. Kon hij maar vluchten, maar er was geen wereld ver genoeg.

Rolf bleef naar het scherm staren en het scherm staarde terug.

Die eerste zin.

• II •

Een laars met een doffe, stalen punt schopte een van de twee verfloze deuren open. Toegang krijgen tot Het Eiken Paard - een herberg in Kristen – was makkelijk, er vandaan gaan zonder het gevoel bestolen te zijn, was minder vanzelfsprekend. Het stond aan een plein in een stad in Masseras, in het Rijk van Koning Folstine. Sinds mensenheugenis regeerde er een koning Folstine die zijn Koninkrijk bestempelde als het Dak van de wereld. Net zoals zijn vader en zijn vaders vader en zijn grootvaders vader.

Alle geroezemoes verstomde. Waar eerder luide uitroepen en gelach te horen was, klonk nu geknars van leren zolen en geschuif van kruiken bier en wijn. Zelfs de valse piano hield er mee op.

Na de stalen punt zag je de rand van een zwarte hoed. Van een man die geen andere keuze zag dan zich te buigen. Eenmaal binnen rechtte hij zijn rug en wees met de lopen van twee revolvers voor zich uit. Lederen zadeltassen hingen over zijn rechterschouder en achter de linker stak een korfgevest van vernikkeld staal uit de jas die reikte tot zijn kuiten. Hij stond wat scheef - vanwege het gewicht van de tassen maar de lopen bleven op gelijke hoogte. Toen hij opkeek, tuurde hij over alle hoofden de ruimte door. Een blonde vrouw leunde tegen de achterste muur. Ze glimlachte omdat ze er zeker van was op die afstand veilig te zijn. Ze droeg een dienblad op haar platte hand. De grimas op zijn door oude littekens geschonden gezicht leek er op vastgelijmd. Er sprak geen leedvermaak uit, geen boosheid, niets. Een schot echode in de stilte en de kogel suisde door de pluizige staart op het hoofd van de dienster. Ze gleed met open mond langs de muur naar beneden. Kruiken bier belandden met haar dienblad op de grond.

De echo van het schot benadrukte de stilte in de herberg. De mannen, ongeschoren en in kleding geurend naar opgedroogd zweet en dierlijke feces, durfden zich nauwelijks te bewegen. De vrouwen -voornamelijk ingehuurd voor seks - hielden hun armen in bescherming voor hun borsten. Zelfs de rook en de geur van verschaald bier en vette worst, leken bewegingsloos. Alle ogen waren op hem gericht.

Hij zuchtte, en had zijn oogleden ternauwernood geopend. Zijn stem was toonloos: ‘Kresin is hier.’ De blinkende lopen wezen op de kastelein, wiens pruimtabak stil lag tussen onderlip en tanden. Hoewel de man redelijk veilig achter de brede toog van donker massief hout stond, vergat hij zijn mond te sluiten. En ook al was hij een tanige kerel met wie vast niemand zou durven spotten, toch begon hij te stotteren.

‘Hhhij liep daarstraks mmmet Kraia… een van de meiden, naar boven. Ik heb em niet meer gezien.’

De schutter, die zijn revolvers terug in hun holsters liet glijden, vergat heel even zijn doel toen hij van een tafel vlak achter hem, hoorde fluisteren: ‘Kijk, dat is nu een Fret, en hij schijnt hier vaker te komen.’

‘Ik ken ze wel, joh. Mijn vader...’ Maar de jongeman kwam tot de conclusie dat de informatie over zijn vader onbelangrijk was, omdat de Fret zich naar hem omdraaide.

Zijn handen lagen op de uit onverwoestbaar en dofzwart wengéhout vervaardigde kolven. De beide wijsvingers streelden het metaal. De Fret keek naar de man met het vuile gezicht en het rode haar die vurig wenste dat hij zijn woorden kon terugnemen. Hij klemde zijn smerige vingers wanhopig om een buidel vol met munten, eerder die dag verdiend op de paardenmarkt. De Fret verloor zijn belangstelling en keek de jongeman, die over zijn vader had willen spreken, in zijn blauwe ogen. Een opgeschoten knaap met blonde krullen, in een jas van een dunne stof met vuil aan de mouwen. Zijn stem werd laag: ‘Jij kent ze wel?’

De jongeman stak uitdagend zijn borst vooruit en zei: ‘Folstines Rationele Eenheid...’ Al wat hij verder nog wilde zeggen, vervaagde alsof zijn stem door het draaien aan een denkbeeldige knop zachter werd gezet.

De Fret stond voor hun tafel. Hij ontnam de mannen alle zicht, be-halve dat op het wapenarsenaal aan de binnenkant van zijn leren jas. Ze keken naar enkele rechte werpmessen, een aantal dolken en een paar magazijnen. Ook hingen er drie patroonriemen met koperen hulzen om zijn heupen. Hij sloot de jas, trok zijn wenkbrauwen op en zuchtte. ‘Lef. Je denkt dus dat je tot in de kern van een Fret kan doordringen? Na een oogopslag?’ Maar hij gaf de jongen geen kans te antwoorden, want hij wendde zich tot de roodharige man. ‘Mijn neus vertelt me dat jij in paarden handelt. Jij geeft me een paard, een Fret waardig en ik spaar je leven.’ Niemand in dit etablissement zou een fractie van een seconde twijfelen aan zijn woorden, wist hij.

‘Het enige paard dat jou kan dragen, heb ik vanmiddag verkocht aan boer Gres.’

De Fret wees met de loop van een van de revolvers naar de jonge vriend van de paardenhandelaar. En schoot. De jongen viel gillend met stoel en al achterover. Huilend bleef hij liggen, met zijn hand aan zijn oor.

‘Zeg het jong dat hij zich niet moet aanstellen: amper een schampschot. Jij koopt dat paard terug en je zorgt dat het op het plein staat te wachten wanneer ik terugkom, anders heb je meer op je geweten dan dit schrammetje.’ Hij stak de revolver terug in zijn holster en sloeg de jas opnieuw dicht voordat hij koers zette naar de trap.

Ongemerkt schudde hij de sabel achter zijn schouder recht terwijl hij de trap op liep naar de balustrade. Alle vier deuren waren geopend, maar in de eerste twee kamers was niemand aanwezig. Onder hem nam het geroezemoes weer in volle sterkte toe.

‘Kanter?’ Een stem van verleiding, zwoel, smekend. De Fret keek de derde kamer in. ‘Je wilde me toch niet voorbij lopen? Ik hoorde al dat je binnenkwam. Kom hier, kanjer, ik heb je gemist.’

Baxan Kanter bleef in de deuropening staan, zijn ogen op de vrouw gericht die hem vanaf de rand van het bed aankeek. Zij kende hem, hij haar niet. ‘Wat wil je?’ vroeg hij en snoof de dunne geur van Kresin op.

Ze lachte en haar tanden staken wit af tegen haar appelrode mond. Ze was juist bezig de haakjes van haar korset vast te maken, maar stopte direct toen hij haar schattend bekeek, als een koe op een veiling. ‘Ik hoopte eigenlijk dat je me nog wel zou kennen. Zo lang geleden is het toch niet?’ Ze spreidde haar benen, een roze roos opende zich.

Kanter zweeg, maar bleef kijken.

‘Kraia,’ zei ze en er klonk slecht geacteerde verontwaardiging.

‘Ik ruik Kresin,’ volhardde hij, maar de roos had evengoed zijn aandacht.

‘Mijn lieve schat, ik zit hier in mijn volle glorie en jij kunt alleen aan Kresin denken?’ Haar lach klonk hoog. Ze drukte haar borsten omhoog zodat de tepels in zijn richting priemden.

Baxan trok zijn wenkbrauwen op en liep de kamer in. Voor het bed hield hij halt en keek op haar neer. De zadeltassen gleden van zijn schouder naast het bed. Hij liet zijn ogen donkerder worden. De bruine kleur van de iris en het wit van de oogbol verduisterden, verdwenen en maakten plaats voor volledige duisternis. Op zulke momenten kon niemand verdragen wat daarachter zichtbaar werd. Niemand had het ooit aangedurfd en de meesten spraken al veel eerder de waarheid zoals zij die zagen. Op een man na. Van hem rook hij de kenmerkende geur.

Haar gezicht vertrok alsof ze plotseling door een innerlijke pijn werd bevangen. ‘Schatje, alsjeblieft. Ik zeg je de waarheid. Heb ik ooit tegen je gelogen?’

Hij zweeg. Zijn ogen bewogen niet, geen knippering.

‘Wat wil je weten van Kresin? Alles wat ik weet, is dat hij zijn kleine worstje vaak niet...’ Een revolver verscheen in haar blikveld. Haar ogen stonden groot toen ze verder sprak; gehaast, angstig. ‘Hij vertrok meteen bij je binnenkomst, die nogal opviel, moet ik zeggen. Ik hoorde het hierboven, of beter gezegd, ik hoorde het niet. Ik begrijp niet hoe jij het altijd weet klaar te spelen om een drukke herberg ineens stil te krijgen...’ Een tweede loop vergezelde zijn naaste familielid en raakte haar wang. ‘Alsjeblieft, Kanter, kanjer van me, ik ben eerlijk. Kresin was inderdaad hier, maar hij is weg. Hij zal je altijd uit handen blijven, zei hij.’ Ze wenkte met haar hoofd, achter zich.

Zijn ogen verloren de ongenaakbare leegheid en richtten zich naar het raam achter haar, en dan vooral naar het stof op de kozijnen en de spinrag in de hoeken. Zijn blik keerde naar haar terug, waarna hij knikte, niet van instemming, maar omdat hij een besluit had genomen. Hij kantelde zijn revolvers zodat de lopen naar boven wezen. Hij keek naar haar bleekroze borsten.

Ze veinsde de uitdrukkingsloosheid in de blik niet te zien en glimlachte, zich vastklampend aan de hoop dat zij vanaf nu de touwtjes in handen had en zei: ‘Hij is gevlucht, lieverd. Hij zegt dat hij de enige is, die je altijd uit handen is gebleven. Hij zei ook dat hij ooit een Fret is geweest. Ik zou hem haten als de pest, ik...’

‘Geen haat, alleen gerechtigheid,’ onderbrak hij haar terwijl hij zijn jas naar achteren sloeg. ‘Zijn geur hangt hier.’ Hij scheurde haar korset volledig open, enkele haakjes sprongen los en zouden zich nooit meer laten vinden, en hij duwde haar achterover op het bed.

‘Hoezo? Ik ruik niets.’ Kraia lachte opvallend luid. Terwijl ze nog meer korte en vooral harde gilletjes slaakte, ging een van de smalle latjesdeuren van de kamerbrede klerenkast open. Kresin – er ontstond geen enkele beweging in de lucht om hem heen – met zijn eeuwige grijns. Zijn zwarte haren, plat op het hoofd gedrukt met een vet waarvan niemand de herkomst wilde weten, glansden metaalachtig.

Een revolverschot klonk. Het trilde in je maag en een verontrustend piepen in je oren was het gevolg. Zelfs in een compromitterende houding als deze had Baxan een revolver binnen handbereik. Hij zag nog net de punt van Kresins hiel verdwijnen achter de gapende deur. Alweer had Kresin op zijn ratachtige eigenschappen vertrouwd. De deur stond nog open. Baxan zag de balustrade en vanuit de ruimte beneden klonk gejuich en boegeroep door elkaar. De buitendeur sloeg hard dicht.

Kraia ging overeind zitten met haar handen voor de oren. Kanter zat op de rand van het bed en knoopte, zonder acht op haar te slaan, zijn broek dicht waarna hij met zijn ellebogen op zijn knieën voor zich uit bleef staren. ‘Kraia, je bent dom. Een man verschuilt zich in kleerkasten en moet zijn vlucht maskeren door jouw gillen? Goedgelovig én dom. Geen Fret. Nee, zelfs geen aspirant-Fret, trapt daarin.’ Zijn stem klonk vlak. Het was zijn eigen fout, opnieuw, maar Kresin leek een geest, een fantoom. Hij keek haar niet aan, zijn revolvers bungelden tussen zijn benen.

Kraia pakte hem verschrikt bij zijn arm: ‘Liefje, je moet me geloven, hij dwong me. Je mag me niet... Je kunt me niet... Je hebt me net nog... Het was toch goed? Hier, voel mijn borsten. Schatje, ze zijn van jou.’ Ze rukte aan zijn arm en wilde de hand op haar borst leggen. Ze vergat de revolver waarvan de haan gespannen was en die in de palm van zijn hand lag. Zijn wijsvinger trilde licht toen hij de trekker overhaalde. Een kogel drong via haar hals haar hoofd binnen en verliet de schedel aan de achterkant. Zo miniem als de wond was bij het binnengaan, zo groot was de uitgaande wond, waar kleverig weefsel door naar buiten stulpte.

Baxan klakte kort met zijn tong en stond op, zijn revolver gleed terug in het holster. Hij trok zijn jas dicht en zette zijn hoed weer op. Hij keek op haar neer. Haar kleding was als opengescheurd cadeaupapier, en het geschenk was opgebruikt.

Met zijn zadeltassen over de schouder liep hij de kamer uit, over de trap naar beneden.

• III •

‘Jeihoe! Je hebt ongelijk gehad, vader. Ongelijk.’ Rolf wierp theatraal zijn handen in de lucht en schonk zijn longdrinkglas opnieuw halfvol. Eindelijk was zijn verhalenbron hem gunstig gestemd. Hij had een idee.

Zijn vader had er zijn favoriete bezigheid van gemaakt om hem ervan te beschuldigen een dromer te zijn. Met dromen is geen droog brood te verdienen, had hij steevast gezegd als Rolf weer eens wapperend met een nieuw verhaal de keuken binnenstormde. En iedere keer slaagde hij erin om Rolf op de kast te jagen, alsof hij kickte op Rolfs zichtbare teleurstelling.

Natuurlijk had zijn vader ongelijk gehad. De bewijzen stonden bij heel wat mensen in de boekenkast. Hij werd gepubliceerd, hij schreef verhalen in romanvorm, essays, artikelen en gedichten. Tegenwoordig hield hij lezingen en gaf hij workshops.

Rolf leunde in zijn bureaustoel en nam een slok. Jonge jenever was vooral lekker met suiker. Die moest nog even achterwege blijven, hij had het nog niet verdiend. Maar er was een begin gemaakt.

Het glas tussen zijn handen rollend, keek hij gebiologeerd naar een uitgerekte, kartelige druppel vogelpoep op het raam. De zomer was voorbijgegaan. Ongemerkt. De zon stond lager en scheen niet langer direct naar binnen. Hij had het rolgordijn opgetrokken en hij keek uit op de zijgevel van het huis van de buren, de familie Van Maarn. Leuke mensen, niets op aan te merken. Ze hadden een zoon, een lastige puber. Hoe heette die jongen ook al weer?

Inmiddels zat hij aan zijn vierde jonge jenever en voelde de alcohol. Alles werd zachter. Hij keek in het glas en herinnerde zich de eerste keer dat hij jonge jenever had gedronken. Hij was tien jaar oud en wilde niet onderdoen voor zijn broer Aart, die - twee jaar ouder dan hij al alcohol durfde te drinken. Natuurlijk stiekem, vader wist het niet. Het was in het schuurtje bij de volkstuintjes, waar altijd die rare geur had gehangen, zoet en zuur tegelijk. Nu wist hij dat het kunstmest moest zijn geweest, maar toen leek het alsof iemand zijn dode huisdier vergeten was te begraven. In dat schuurtje had Aart een fles Goblet verborgen. Rolf dronk manhaftig zijn eerste slok. Het zag eruit als water en hij schatte dat het ook wel zo zou proeven. Hij kwam bedrogen uit. Het was alsof hij een in brand gestoken kauwgombal had ingeslikt. Wat deed dat pijn. Op dat verschrikkelijke moment was hij er absoluut zeker van dat zijn keel volledig moest zijn weggeschroeid. Hij zou verhongeren omdat hij nooit meer zou kunnen eten. Aart was niet meer bijgekomen van het lachen.

Hij zette het glas aan zijn lippen en dronk het in een teug leeg, schonk het opnieuw halfvol en typte verder. Hij merkte ze niet op, omdat hij ze niet wilde zien, die duizelingwekkende waarschuwingen van de alcohol.

• IV •

Er klonk weinig rumoer in de inmiddels nagenoeg leeggelopen her-berg. Slechts enkele klanten, waaronder de paardenhandelaar en zijn jonge vriend, waren niet gevlucht. De jonge kerel had een verband om zijn hoofd gedraaid, waaruit blonde plukken haar staken. Boos stond hij op van de tafel toen hij de Fret in hun richting zag komen.

Baxan bekeek de jongen die later zeker een flinke kerel beloofde te worden, maar nog niet genoeg van het leven had geproefd. Hij legde zijn hand tegen de borst van de jongen en liet zijn blik omlaag gaan naar de paardenhandelaar. Gespannen verschoof de man zijn kroes bier over de tafel als een bovenmaats paard op een schaakbord, maar de jongen klemde zijn hand om Baxans onderarm. ‘Ik ben niet bang voor jullie,’ zei de jongen. ‘Ik wil dat u weet dat ik me niet ongestraft laat verwonden en dat de sheriff ieder moment kan binnenkomen om u te arresteren.’

Baxan negeerde de vingers om zijn arm en bromde: ‘Paard.’

‘Buiten,’ mompelde de paardenhandelaar zonder op te kijken.

In een enkele pas was Baxan bij de dubbele deur. Buiten lag het plein, in rode keien gelegd, met opwaaiend zand, wat dorre struiken en een oude eik als middelpunt. Er omheen stonden houten huizen met hun scheefhangende luiken en verveloze deuren gesloten. Voor de veranda van de herberg stond een paard, met een touw om de hals gebonden aan een stutpaal. Zijn goudbruin glanzende vacht stelde de avondzon in de schaduw. Het beest mat een schofthoogte waarmee een Fret heel behoorlijk uit de voeten kon -meer dan 1.80 meter - en hij bezat waarlijk stevige benen die Baxan konden dragen. Dit was geen paard dat op de halfjaarlijkse paardenmarkt in Kristin aan een boer verkocht zou mogen worden. Hij draaide zich een kwartslag terug de herberg in. ‘Waar heb je dat paard gestolen? Het is een van de Konings paarden.’

‘Niet gestolen, ik ben een eerlijke zakenman en ik heb het gekocht van een vrouw. Een machtige vrouw, dat kon ik wel zien. Misschien was ze een magiër, dat zie je tegenwoordig ook niet meer. Iedereen draagt toch maar mantels. Hoewel ze me geen gemakkelijk wijfie leek.’

Baxan zette een pas terug de herberg in, greep de paardenhandelaar bij de arm en sleurde hem naar buiten. De deur van de herberg bleef open.

‘Kijk.’ Baxan duwde de man op zijn knieën achter de hielen van het paard. ‘Ongetwijfeld zul je zien dat dit een hengst is. Wat zie je nog meer?’

Trappelende hoeven met zware hoefijzers echoden luid over het lege plein.

‘Uh... een brandmerk?’ kreunde de man bij het zien van de geschroeide haren achter op de bil van het paard. Duidelijk herkenbaar waren de drie torens van kasteel Prepotem in Kardesh. Met zijn voorhoofd gevaarlijk dicht bij de spronggewrichten van het paard, kneep de paardenhandelaar zijn ogen dicht.

‘Dit paard is gestolen,’ zei Baxan terwijl hij hem rustig overeind trok. ‘Helaas kom jij niet voor op mijn lijst. Dus zal ik dit dier terugbrengen naar de rechtmatige eigenaar: koning Folstine. Maar eerst Kresin.’

Toeval of niet, maar het paard hield op met trappelen en stond stil, alsof hij de woorden had begrepen.

‘Baxan Kanter!’ Hard schalde de stem over de binnenplaats en hij kaatste terug met een echo van de respectabele zomereik.

Een man kwam uit de straat met rode lichten, gewillige dames en kamers waar nooit iemand sliep, maar die wel gezegend waren met een bed. Breed bewoog hij zijn armen, alsof hij hoopte dat hij op deze manier sneller vooruitkwam. Sneller werd hij niet, maar vanwege de uitwaaierende lange jas was de gelijkenis met een opgeblazen varkensblaas treffend.

Baxan klopte het paard op de billen. Hij liep - terwijl hij met zijn hand het dier tegen de haren in streek - naar voren. Dit was een kwaliteitsdier. Vanaf nu de zijne. ‘Hoe heet dit beest?’ vroeg hij aan de paardenhandelaar.

De handelaar keek echter wat benauwd naar de glanzende penning op de kraag van de aanstormende sheriff.

‘Naam,’ herhaalde Baxan en liet zijn hand demonstratief op de kolf van een revolver rusten.

‘Gahrman,’ antwoordde de paardenhandelaar, plotseling erg vlug.

‘Kanter,’ hijgde de sheriff toen hij eindelijk bij de Fret en het paard aankwam. ‘Kanter. Ik ben sheriff Alf Rodeaux. Je kent me niet meer, zeker? Eens per dertig jaar zijn ze toch? De zuiveringen? Och nee, vergiffenis, Kanter, ik hoorde laatst dat het tijdsbestek bij jou wat uiteen kan lopen. Lijkt me zeker zwaar als er zoveel is dat vergeten moet worden.’

Toen de sheriff tegen zijn hoed tikte, glimlachte Baxan zonder vreugde. Hij keek hem aan en dacht na over wat hij ging antwoorden. ‘Rodeaux. Als je me probeert te beledigen, verspil je je adem en je speeksel. Schijnbaar had je een van ons willen zijn omdat ik het verlangen in je stem hoor overheersen als je over de zuiveringen spreekt. Onverstandig. Luister: je kreeg de functie van sheriff, wees daar dankbaar voor.’ Hij klakte met zijn tong. ‘Wat jou aangaat, is dat ik alles in de hand heb. Dit is één der Konings paarden die gestolen werd. Hij is door mij opgespoord en zal door mij worden teruggebracht.’

Geluid van een dichtslaande deur, gedempt als was hij van nat pa-pier, weerklonk. De jongeman met het verband stapte de veranda af. Rodeaux zei: ‘Oké, dan gaat het me niet aan. Wat me wel aangaat, is dat er een klacht tegen je is ingediend, Kanter. Je hebt, geloof ik, geen idee wie je beschoten hebt, is het wel? Daarbij, sinds wanneer hou jij je bezig met het opsporen van paarden? Waar is je eigen paard?’

‘Dodelijk vermoeid...’ mompelde Baxan. Hij begon met de vlakke hand langs de hals van het paard te strijken en sprak in zichzelf. Gemompel, onverstaanbaar, maar de hengst draaide zijn hoofd. Baxan pakte de onderlip en kneedde die terwijl hij zich tot de paardenhandelaar wendde. ‘Gahrman moet gezadeld worden. Ik vertrek.’ Waarop hij zich naar de sheriff draaide maar even wachtte met spreken. ‘En jij, Rodeaux, bent vergeten wat dank is. Sommigen noemen me oud, vele onbekende gezichten kennen me. Jij had een Fret willen zijn. Ik zeg het

je nogmaals: Verlost van irrelevante gevoelens, zijn de enige emoties die er toe doen: respect voor wat je bent en voor de gedachten die je gevormd hebben. Een land is niets zonder zijn wachters. Een Fret is de jager die het volk zuiveren moet.’

Hij had zonder stemverheffing gesproken met zijn rechterhand op zijn borst, die hij vervolgens weer op de kolf van zijn revolver legde. De sheriff liet zijn hoofd hangen, waarschijnlijk herinnerde hij zich deze woorden. Baxan vervolgde: ‘Je was niet uit het goede hout gesneden, Rodeaux. Zwak. Maar laat mij mijn werk doen. Wanneer je nog eenmaal mijn zuiveringen vermeldt, tegen wie dan ook,’ hij hield zijn hoofd schuin. ‘Dan is dat je laatste keer.’

Baxan keek van de kruin van de sheriff naar de paardenhandelaar. Nog voordat hij de roodharige een blik in de ogen kon gunnen, rende deze angstig van hen weg, zijn versleten zolen klepperend over de stenen. Baxan keek hem na en wierp een blik op de jongeman met het vuile verband. ‘Wie ben jij eigenlijk?’

De jongen keek manhaftig op naar de Fret. ‘Ik ben de zoon van gewestbestuurder Core Vor Rhamen.’ Maar zijn stem stierf weg, net als daarstraks en het laatste woord was nauwelijks verstaanbaar.

‘Magiër Vor Rhamen. Interessant. Dan ben je verdwaald. Je vader zal niet weten dat jij je hier ophoudt, hij zal het afkeuren. Een rijkeluiszoontje hoort niet in Kristin.’ Ofschoon willekeurige namen en gezichten bij iedere zuivering sneuvelden in zijn geest, stonden alle wetenswaardigheden van de hogere adel, het bestuur en het koningshuis in zijn geheugen geëtst. En Kresin.

De jongen antwoordde niet en ook Baxan sprak niet meer. Ze keken elkaar zwijgend aan. Rodeaux keek verbaasd op vanwege de stilte, maar zei niets. Hij legde zijn hand op de kolf van zijn revolver, uit voorzorg.

De paardenhandelaar kwam hijgend terugrennen met een hoofdstel en een dik stuk gevoerd en op plekken opgevuld kwaliteitsleer met een singel en stijgbeugels. Het diende als zadel en zou niet onder doen voor de zadels die voor een Fret op maat werden gemaakt. Het paard werd schichtig. Zijn ogen rolden vervaarlijk in de grote oogkassen met veel wit. Angst.

Baxan legde zijn hand op de manen en zei enkel: ‘Gahrman.’

Als bij toverslag kalmeerde de hengst. Baxan keek naar de paardenhandelaar en schudde zijn hoofd. ‘Gahrman is nooit bereden geweest. Wanneer was je van plan mij dit te vertellen?’

De man keek verbaasd naar hem op en naar het niet langer trappelende paard. ‘Hoe kan dat nu? Dit paard is gefokt als dekhengst. Boer Gres had een hengstige merrie en...’ Een schot belette hem zijn zin af te maken.

In een reflex hief Rodeaux zijn eigen revolver, tegelijk met zijn andere hand de haan spannend. Schromelijk te laat. Zijn lippen gingen vaneen, alsof hij iets moest zeggen, maar niet wist wat. Hij keek van het zwarte gaatje in het voorhoofd van de ineengezakte paardenhandelaar - er liep een dunne straal bloed uit - naar de loop van de grote revolver van de Fret. Rook verliet de gitzwarte cirkel in een kleine krul.

‘Het Rijk is beter af zonder hem,’ zei Baxan. ‘Dit is geen dekhengst, maar een waardig paard, gefokt om ontberingen te doorstaan.’ Hij liet de revolver in zijn holster zakken. ‘Ik zoek Kresin, maar...’ Hij keek de jonge kerel aan. ‘Ik zei het al, jij hoort hier niet. Magiër Vor Rahmen zal zijn zoon terug willen zien. Heb je vervoer?’

De zoon van de magiër schudde beduusd het hoofd.

Baxan haalde zijn schouders op. Hij legde zijn arm om de hals van het paard en duwde zijn wang tegen de klamme vacht. Hij sloot alles buiten, dacht alleen aan het paard en diens fotografische waarnemingen. Hij bracht zijn wil over, communiceerde. Het duurde niet lang voordat hij hem het hoofdstel over het hoofd schoof en het zadel op zijn rug legde. Daarachter kregen de zadeltassen hun plaats. Alles in zo’n rust en met zo’n vanzelfsprekendheid alsof er geen andere manier bestond. Het grote dier liet alles welgevallig toe.

De hengst was opgezadeld en Baxan keek naar de jongen en de sheriff. Het plein was nog steeds verlaten. Vanuit de herberg klonk slechts wat geroezemoes.

Terwijl hij in contact bleef met de grote hengst, steeg Baxan op. Vanaf vandaag was Gahrman de zijne. Van terugbrengen was geen sprake. Hij pakte de teugels in de ene hand en schikte de sabel langs zijn zijde achter zijn schouder met de hand die hij uitstrekte naar de jongeman met het verband.

‘Doe die zwachtel van je hoofd, je wilt zo toch niet begraven worden, zeker?’ Hij lachte kort, onaangenaam.

De sheriff boog naar de jongen en fluisterde: ‘Trek het je niet aan, kerel, dat schijnt een grapje te zijn. Je kunt dat verband er beter afhalen en hem niet meer proberen te misleiden. Een Fret doorziet je meteen en een volgende keer zul je niet kunnen navertellen.’

De jongen wikkelde het verband van zijn hoofd, zijn blonde haar sprong statisch omhoog, en aan zijn gewonde oor was weinig meer te zien dan een rode korst over de lengte van de oorschelp.

‘Transkring, was het toch? Over twee dagen zijn we er, als we blijven rijden.’

De jongen knikte en schudde zijn hoofd, in twijfel.

‘Hoe heet je?’

‘Gaël.’ Nauwelijks verstaanbaar.

Baxan mompelde: ‘Gaël Vor Rhamen.’ Hij klakte met zijn tong, trok de jongen achter zich op Gahrman en liet het paard rustig zijn eigen weg zoeken, de vuile stad uit. De ondergaande zon tegemoet.

• V •

‘Nu is het afgelopen!’

Rolf knipperde met zijn ogen, in gedachten nog de warmte van de ondergaande zon op zijn gezicht terwijl hij schommelde op de rug van een paard. Zijn glas viel en brak op de wieltjes van zijn stoel.

Een bruuske beweging liet zijn stoel draaien. Hij probeerde een plotseling opgekomen misselijkheid weg te slikken terwijl hij in de katachtige woede keek van Harriëtte. Haar gezicht leek nu meer dan ooit op dat van een panter: ogen tot spleetjes, groen en glanzend, haar neus opgetrokken en haar mond een kaarsrechte streep. Hij kon bijna de snorharen zien trillen.

‘Ik heb het je nooit rechtuit gezegd en ik denk dat je het toch snel vergeten zult zijn, nu ik zie hoe bezopen je weer bent, maar je vader had gelijk. Aart was de betere zoon. Hij had tenminste een goede, maar simpele inborst. Hij hoefde niet zo nodig in magazines te staan en zou als elektricien op een eerlijke manier zijn brood verdiend hebben, als hij niet op het circuit uit de bocht was gevlogen. En ik kan het goed begrijpen dat je vader uiteindelijk stierf omdat zijn enig overgebleven zoon niet aan zijn verwachtingen voldeed. Als jij inderdaad zoveel op je moeder lijkt, dan snap ik niet wat die twee ooit in elkaar gezien hebben.’

Hij kreunde. Zo was Harriëtte. Rolf had te veel op zijn moeder geleken, volgens zijn vader dan. Een moeder aan wie hij alleen nog wat vage herinneringen had, zoals bewegende beelden van een 16mm. camera zonder geluid. En Aart? Aart was vaders oogappel geweest.

Hij lachte wat ongemakkelijk. ‘Eh... sorry, schatje, ik zit eindelijk in de flow. Je weet toch...?’

‘De flow, de flow! Zie je niet wat je hebt aangericht? Er is geen “we” meer, Rolf. De flow, wat een onzin! Sinds “Het Regelen van de Tijd” heb je geen origineel idee meer gehad.’

Aan weerszijden van haar in zachte nylonkousen gestoken benen stonden twee koffers. Ze had altijd de mooiste lange benen van het gewestelijk halfrond gehad, en nog. Hij had ze al lang niet meer de aandacht mogen geven die ze verdienden.

Hij wilde protesteren, maar ze was hem voor. ‘Je wilt die pedofiele nachtmerrie toch niet als origineel betitelen?’

‘Is niet waar, schatje. “Terug naar het Begin” is de belevingswereld van een kind dat uiteindelijk een oude man blijkt te zijn. Daar kan ik toch niets aan doen?’ Zijn maag begon weer op te spelen. En natuurlijk wist Rolf heus wel dat hij er op dit moment niet uitzag als de verhevenheid zelve.

‘Besef je wel dat ik die man die je nu bent, die zogenaamde schrijver, dat ik die verafschuw?’ Ze wierp haar armen in de lucht. ‘Rolf, ik herken je niet langer!’

Hij wist een wat bevreemde blik op haar te richten. ‘Maar...’

Ergens had ze gelijk: met twee aarzelende romanpogingen op het wrede pad des schrijvers kon iemand nog geen succesvol schrijver genoemd worden. “Het Regelen van de Tijd” was tot nu zijn beste boek. Het was even een succes geweest, hoewel nauwelijks een bestseller en handelde over een man, die in zijn eigen wereld de tijd naar zijn hand wist te zetten, wat hem in zoveel problemen bracht dat hij te laat besefte dat er geen weg terug was.

‘Vertel me niet dat je niet door hebt dat dit al is fout gegaan voordat je in deze kamer je bed neerzette. Met al die lieve vriendinnen, die zich je fans noemen? Dacht je nu echt dat ik zo naïef ben? Je bent een profiteur en ik begrijp niet dat ik ermee instemde toen je je journalistieke werk opgaf om je volledig aan het schrijven te wijden. Je had er die Lieve-Litarubriek makkelijk bij kunnen doen. Dan had ik niet alles hoeven verdienen.’

Het was niet voor het eerst dat dit ter sprake kwam. Ze verdiende goed als personeelsmanager bij de ABAB aan de Chinijnenweg. Het bracht in ieder geval heel wat meer geld in het laatje dan wat hij had verdiend met zijn freelancewerk als correspondent en zijn LieveLitarubriek. Met zijn lezingen, redigeerwerk en signeersessies verdiende hij ook maar bar weinig. Hij kon haar niet het leven geven dat ze gewend was: een leven in stand.

‘Harr, schatje,’ begon hij.

‘Niks “schatje”, ik heb altijd achter je gestaan, maar aan alle dingen komt een end. Ik wilde nu dat ik naar mijn moeder geluisterd had.’

‘Maar je moeder is...’ Als hij zich niet zo hondsberoerd had gevoeld, zou dit het startsein zijn geweest voor een slaande ruzie. Nu hoestte hij. Zijn keel deed zeer. Hij had een tong als graniet.

‘Moeder heeft steeds gezegd dat je niet echt was.’

‘Ze pochte toch wel op die grootse familiefeestjes.’

‘In het begin. Toen we nog trots op je waren...’

Harriëttes beeltenis begon wazig te worden en haar stem zwakte al af. Hij voelde zich wegglijden. Waarschijnlijk sprak ze nog over haar moeder, het vleesgeworden concept van het woord snob. Haar vader was ‘‘slechts’’ een gewone kruidenier hoewel hij inmiddels een keten van goedlopende zaken had weten op te zetten. Zus Ariënne leefde ergens in een kraakpand omdat het gedrag van hun moeder haar tegenstond. Ze had alle contact verbroken, behalve met hem. Hij was erg graag in haar nabijheid, omdat zij niet altijd haar gelijk wilde behalen. Nou ja, ze was een beetje vreemd, maar dat nam hij op de koop toe. Hij knipperde met zijn ogen en zag dat Harriëtte niet bewogen had.

Waarschijnlijk zou de beginzin over moeten, maar zijn verhaal was eindelijk in een stroomversnelling gekomen. Daarom zei hij: ‘Maar liefje, ik heb weer inspiratie. Ik zit er helemaal in. Ik moet naar Transkring om Gaël bij zijn vader af te leveren. En daarna gaat Kresin eraan.’

‘Je raaskalt, en ik kan niet samenleven met een man die de grootste belofte van de toekomst niet waar kan maken. Je rookt weer en je bent verdomme stomdronken. Alweer. Nu weet ik zeker dat ik alleen nog maar werk om jou aan alcoholverslaving ten onder te zien gaan. Zojuist heb ik een belachelijke gokschuld voor je voldaan en nu staat er een jongedame in de gang te wachten om je een interview af te nemen dat je schijnbaar hebt afgesproken. Dit is de druppel. Het feit dat je andere vrouwen aantrekt is iets wat ik altijd heb geaccepteerd, zolang je het niet uit de hand liet lopen, maar ik accepteer je leugens niet langer. Je hebt kansen genoeg gehad. Rolf, ik zeg je vaarwel.’ Harriëtte pakte haar koffers, draaide zich om en liep de kamer en daarmee zijn leven uit.

‘Maar...’ Rolf kwam uit zijn bureaustoel en struikelde over zijn eigen voeten. Als een geslagen hond kroop hij over de vloer naar de deuropening, maar hij kon niet anders. ‘Harr... schatje... ik houd van je, liefje. Dat weet je toch? Je mag me niet alleen laten. Fuck. Ik kan niet zonder je...’

Hoestend hees hij zich overeind aan de deurpost. Als een slappe vuilniszak die ieder moment om kon vallen en zijn inhoud verliezen, keek hij de gang in, naar de achterdeur waar je op de achterplaats uitkwam. De gang was de ruggengraat van het huis, het centrale zenuwstelsel. De huiskamer kwam erop uit, net als de keuken en er was de deur waarachter de trap je naar boven leidde. Als hij zich nu kon omdraaien zonder onderuit te gaan, zou hij de voordeur in zicht hebben. Hij had hem dicht horen vallen, maar durfde niet te kijken. Hij wilde het niet geloven, wilde hem niet zien, die dichte deur.

Het duizelde hem, de gang was als een zwoegende slokdarm, inkrimpend en uitzettend. Hij zou erdoor vermorzeld worden als hij nu durfde op te staan. Dat de vier grote palmplanten hem al likkebaardend aankeken, was wel zeker.

Harriëtte had hem eindelijk verlaten. Hij wilde niet meer. Niet zonder haar.

‘Waarom heb je me alleen gelaten? Harr? Harr?’

Waarom kon hij zich niet beheersen? Eigenlijk wilde hij huilen, maar zijn gedachten dwaalden weg. Weg van Harriëtte. Weg van zijn zielige vertoning in de gang van zijn eigen huis.

Zoals het vandaag was gegaan... Nog nooit had hij zo in de wereld van een verhaal gezeten. Het was bijna angstig zoals hij had meegekregen wat de Fret voelde, wat niet zoveel was, maar wel heel ingewikkeld. Baxan Kanter kon en kende alles. En hoewel de man zo wanhopig graag wilde voelen en begrijpen, ontbrak het hem aan ieder spoortje inlevingsvermogen. De man was een Fret. Rolf kreeg een vaag idee van een politieagent, bodyguard en een premiejager ineen.

Rolf kreunde. Hij sloot zijn ogen en slikte wat gal weg.

Opnieuw vroeg hij zichzelf af wat er daarnet gebeurd was. Hoe-lang was hij weggeweest? Hoeveel tijd had hij doorgebracht in Kristin waar hij zonder blikken of blozen een hoer en even later een paardenhandelaar van het leven had beroofd? Natuurlijk was dit onmogelijk. Toch was hij Baxan Kanter geweest, zonder scheidslijn tussen werkelijkheid en fictie. Als nu zijn handen op kruitsporen werden onderzocht, was het onmogelijk dat er niets gevonden zou worden. Het schot klonk nog na in zijn oren.

Hij hoorde voetstappen. Zijn hart sprong op. Harriëtte. Ze moest door de voordeur zijn binnengekomen. Hij vergat Baxan Kanter. Voor even.

‘Meneer Dorint?’

Hij verstijfde. Dit was niet Harriëtte, maar de meest lieftallige stem die ooit zijn gehoorgang was binnengedrongen. Een meisje, misschien een jonge vrouw. De deur was toch dicht? Hij durfde zich niet om te draaien, uit angst dat hij zijn maaginhoud zou uitstorten. De bekoorlijke stem kwam dichterbij: ‘Meneer Dorint, bent u ziek?’

‘Nee, meisje, strontbezopen,’ mompelde hij in zichzelf. Hij voelde een hand op zijn schouder en een andere op zijn arm. Ze wilde hem omhoog helpen. ‘Nee, la’me nou,’ stribbelde hij tegen. Hij voelde zich net een kind. Schaamde zich.

‘Maar u heeft me een interview toegezegd.’

Rolf kon zich niet herinneren een interview te hebben afgesproken. Dat zou hij zich echt wel herinneren, omdat hij de laatste tijd bedroevend weinig werd gevraagd. Met enige moeite en terwijl hij zijn adem inhield (alsof dat zou helpen), draaide hij zich om naar de arm die op zijn schouder lag.

Zijn mond viel open en hij vergat te ademen. Voorovergebukt keek ze hem in de ogen. Lange, blonde haren kriebelden hem bijna in de neus, blauwe ogen in een gezicht van een schoonheid die de zon deed verbleken. Ze rook naar bloemen, fris en zoet. Hij daarentegen werd omgeven door l’odeur d’alcool.

‘Meneer Dorint,’ zeiden kersenrode lippen. Deze mond mocht hem hebben, kon hem hebben. ‘Ze hadden wel gelijk, u lijkt inderdaad een beetje op Richard Gere.’

Deze constatering gaf hem zijn adem terug en hij begon te hoesten en te kokhalzen. ‘Oh nee, niet weer. Meisje, alsjeblieft, ik...’ Gal droop bitter over zijn tong en hij spuugde op het parket. ‘Oh, man.’ Hij bleef op zijn knieën zitten met zijn voorhoofd op het koude parket. Haar hand lag niet langer op zijn schouder, maar hij durfde zich niet op te richten. Hij rook de vieze substantie die onder hem tot een kleine, gele cirkel gebold was.

‘Komt u maar,’ sprak ze. Hij werd aan zijn arm omhoog geholpen en hij voelde een natte lap in zijn gezicht.

‘Maakt u zich geen zorgen, ik heb als vrijwilligster in een bejaardenhuis gewerkt, en ik zal u wel op laten knappen. Dan kom ik gewoon morgen terug.’

Hoofdstuk 2

Schoonheid, misplaatste adoratie en de achilleshiel

• I •

‘Morgen,’ had ze gezegd.

Ze had zich niet voorgesteld, of het was hem ontgaan. Eigenlijk geneerde Rolf zich dood, daarom had hij na het douchen extra aandacht besteed aan zijn uiterlijk. Blij dat hij nog geen grijze haren kon ontdekken, besprenkelde hij zich met de parfum uit het flesje Davidoff, op zijn achtentwintigste verjaardag gekregen van Harriëtte. Inmiddels stond er dertig jaar op zijn conto.

Vanmorgen was hij tegen tienen ontwaakt met hoofdpijn en een smaak in zijn mond als had hij een smeuïge appel gegeten, die enkele weken in de fruitschaal had liggen rotten. Hij lag in zijn luie stoel. Maar hij wist echt niet meer hoe hij er in was terechtgekomen.

‘Morgen,’ had ze gezegd.

Hij was een man, gisteren verlaten door zijn vrouw. En zijn verdriet had zulke proporties aangenomen dat hij met vlinders in zijn buik zat te wachten op een meisje van wie hij de naam niet eens wist.

De bel ging, en weer zaagde een motorzaag het huis in tweeën.

Vlinders kriebelden in zijn buik. Hij was een grote idioot, maar dat deed er nu niet toe. Eerst diep ademhalen. Hij streek nog even door zijn haar voordat hij zich door de gang begaf en de voordeur opende.

Geen schone blonde. Het was Fabiano Riva, zenuwachtig met zijn wijsvinger draaiend om een piepkleine krul in zijn snorretje. Fabiano was maar wat trots op zijn Italiaanse bloed. Een man van midden veertig, maar met de lengte en het uiterlijk van een schooljongen. Ook was duidelijk dat hij in de jaren negentig was blijven hangen. Zijn zwarte haren blonken van de gel waarmee hij ze steeds in andere kunstvormen dwong. Deze keer droeg hij een kuif als afdakje boven zijn ogen.

‘Rolf, jongen, ik moet je spreken.’

‘Natuurlijk.’ Als Rolf niet zo’n slappeling was geweest, zou hij het geweigerd hebben, maar hij stapte gelaten opzij om hem binnen te la-ten. Hij zag dat Garage Slenders aan de overkant zijn brede deuren wagenwijd open had staan. De kleine Ford Ka van Harriëtte stond niet langer geparkeerd aan de trottoirrand vlak voor de deur van hun huis. Hij zuchtte en keek nog even de straat in. Leeg. Ook zag hij niemand in de garage - slappe dag of pauze? - en merkte toen Arnie pas op. Arnie van Maarn, zijn naaste buurman, die met een gevouwen vel schuurpapier in zijn hand stond, leunend tegen de vensterbank van zijn voorraam. Het onderste raamkozijn had hij al geschuurd, zo bewees de natuurlijke structuur van het hout. Arnie werkte als conciërge annex klusjesman in het Textielmuseum, op wisselende werktijden. Hij keek hem aan en vroeg met een begrafenisuitdrukking: ‘Rolf, is het waar? Is Harriëtte vertrokken? Ruzie?’

Is mijn zaak, wilde Rolf antwoorden, maar hij vond het vervelend zijn buurman lik op stuk te geven. Altijd had Arnie hem geholpen met praktische problemen zoals het doortrekken van bekabeling of het zoeken naar een lekke leiding in de kelder. Uiteindelijk was dit huis geen nieuwbouw.

‘Ach, Arnie, het is mijn eigen stomme schuld, dat weet je net zo goed als ik. Ze is er achtergekomen dat ik niet alleen maar kijk naar een lekker wijf. Er zal wel geklept worden in de buurt. Heb ik gelijk?’

Arnie perste zijn lippen op elkaar. ‘Nou ja, bij Slenders zeggen ze wel eens wat gezien te hebben, maar je bent hier toch de enige beroemdheid en dan...’

‘Arnie, ik weet niet wat ze vanuit de garage gezien hebben, maar ik weet wel dat vooral die blonde Donny fucking veel fantasie heeft. En dat beroemdheid, vergeet het. De laatste jaren komt er te weinig uit mijn pen. Ongetwijfeld heb ik daarom mijn uitgever daarnet moeten binnenlaten. Arnie, ik ben al op mijn retour voordat ik goed en wel begonnen ben.’ Hij draaide zich om, en zei, met zijn rug naar zijn buurman: ‘Ik kan geen nee zeggen als een mooie meid met de oogjes knippert.’

Hij trok de deur achter zich dicht en liep de kamer in. Fabiano Riva stond voor de kleine schouw die bedolven werd onder de hangplanten. Bonte en groene hedera’s, als zijn geheugen hem niet bedroog, maar je kon hem wat dat betreft alles wijsmaken.

‘Mooie dames zijn niet je enige manco, mijn beste.’ Fabiano vouwde zijn handen op zijn rug. ‘Ik heb je altijd het voordeel van de twijfel gegund, maar als schrijver zie ik je niet meer terugkeren.’

‘Nu heb je het mis, Fabiano, geloof me. Ik ben aan een nieuwe roman begonnen en ik verzeker je dat deze beter wordt dan alles wat ik tot nog toe geschreven heb.’

‘Ik geloof dat je vergeet hoe vaak je me dat hebt toegezegd. En jazeker, dat het dit keer anders is, heb ik ook talloze malen gehoord.’

‘Toch, Fabiano, is het zo. Met dit verhaal zal ik heel ver moeten gaan, letterlijk. Het gaat een verdomd spannend boek worden, denk ik. Nee, dat weet ik zeker. Weet je wat, ik mail je het eerste hoofdstuk zodat je zelf je conclusie kunt trekken.’

‘Waarom zou je het niet hier en nu printen?’ Fabiano liep, nog altijd met zijn handen op de rug gevouwen, de kamer uit naar zijn werkkamer. Hij wist de weg.

‘Ik heb het nog niet helemaal...’ begon Rolf en liep zijn uitgever achterna, ‘…geschreven.’

In zijn werkkamer heerste chaos: de glasscherven voor het bureau, en de ingedroogde kots in de prullenbak zorgde voor een zurig penetrante lucht. Ook hing er een ondoordringbare geur van sigarettenrook. Rolf haastte zich om de twee ramen boven zijn bureau te openen. Hij pakte de lege fles Goblet vast.

Fabiano hief demonstratief zijn voet en stapte de drempel over om met een veelbetekenende blik te blijven staan. Rolf voelde zich alsof hij zojuist zijn eigen graf gegraven had: de schrijver met een lege fles in zijn hand.

‘Wat een stank. Slaap je hier?’ vroeg Fabiano en knikte naar het rommelige bed. ‘Verwacht je echt dat ik geloof dat je in deze ruimte een verdomd spannend boek aan het schrijven bent? Maak dat de kat wijs. Het is zover, nietwaar? Een spijtoptant, die zijn dagen doorbrengt in een alcoholroes? En je rookt weer.’

Rolf etaleerde zijn meest betreurenswaardige gezicht. ‘Harriëtte is bij me weg.’

Fabiano knikte: ‘Ja, dat dacht ik gehoord te hebben.’ Hij wees naar het bed. ‘Dat moest vroeg of laat gebeuren, dat weet je. Geen man kan ongestraft uitvreten wat jij doet. Je dacht dat je dat verborgen kon houden? Vrouwen voelen dat. Ik snap niet dat jij zo dom kunt zijn.’

Rolf deed weer een poging: ‘Kom op, zeg, alsof het alleen mijn schuld is? Het is gewoon dat...’

‘Dat is wel het meest zwakke excuus dat ik ooit gehoord heb. Alsjeblieft, kerel. Kijk eens naar jezelf. Ja, alleen jouw schuld. Je doet het erom. Je stinkt een uur in de wind en het lijkt zelfs alsof je je hebt opgemaakt.’ Fabiano beende kwaad verder de kamer in, met zijn neus tussen duim en wijsvinger.

‘Dat doe ik niet,’ zei Rolf. ‘Hoe kom je op dat idee?’ Neem me niet kwalijk, Fabiano, maar ik geloof dat jij meer met je uiterlijk bezig bent dan ik. Oh, wat wenste hij dat hij dit kon zeggen. Maar zijn moed was samen met zijn vrouw kwaad weggelopen. Hij keek verongelijkt naar de lege fles, bungelend tussen zijn wijs- en middelvinger.

Fabiano haalde zijn schouders op. Hij leunde over het bureau en zette de pc aan. ‘Zelfs je pc heeft er de brui aan gegeven.’

‘Wat?’ Rolf zag dat het lampje op zijn processor net zomin brandde als dat van zijn scherm.

‘Maar ik... ik heb toch echt...’ Hij rolde de stoel weg en dook onder het bureau om de elektriciteitstoevoer te controleren. Hij blies de bruine laag stof van alle draden. Hij voelde even, trok de stekkers eruit en duwde ze er weer in waarna hij hoestend onder de tafel vandaan kroop. Dit keer drukte hij zelf op de aan-uit knop, maar er klonk geen gezoem en er brandde geen enkel lichtje.

‘Hier ga ik niet op wachten, Rolf. Ik houd het erop dat je me belazert, ik geloof namelijk niet dat je met iets bezig bent. Je hebt me te vaak teleurgesteld. En die onschuldige blik bewaar je maar voor een van je vriendinnen. Aan het einde van de week is het contract ontbonden en zal een advocaat contact met je opnemen.’ Fabiano liep met kordate stappen de kamer, en zijn leven, uit.

Rolf sloot zijn mond. Harriëtte was weg en zijn uitgever zegde zijn vertrouwen in hem op. Het zwaard van Damocles was neergekomen. Sinds zijn boek “Het Regelen van de Tijd” waren er slechts twee halve manuscripten in zijn kast terechtgekomen, waar ze waren blijven liggen om stof te vergaren. Toen kwam “Terug naar het Begin” en ook daarna werden er twee nutteloze schrijfsels geboren die nu op de plank lagen. Hij maakte niets af, eigenlijk zou hij alles in de fik moeten steken.

Hij griste de aansteker van zijn bureau en opende een van de grenen kastdeuren. Daar lagen ze: slechts voorzien van werktitels en eentje telde niet meer dan twintig pagina’s. Waardeloze en verdorde pennenvruchten, pseudo-literair geneuzel, niets om trots op te zijn. Net toen hij de bovenste van de stapel wilde pakken, klonk er een zacht gezoem vanaf zijn bureau.

Zijn pc startte op.

‘Riva,’ schreeuwde hij hees. Hij rende de gang door en gooide de voordeur open, maar al wat hij zag, was de achterkant van Fabiano’s grote trots, zijn opzichtige, rode Porsche, die met een donkere brom wegreed.

Arnie stond nog steeds gebogen voor zijn raamkozijn, maar keek ook naar de wegrijdende Porsche. Leunend op zijn knieën draaide hij zich naar Rolf en vroeg: ‘Geen goed nieuws?’

Rolf schudde zijn hoofd en maakte een wuivende armbeweging. Hij zei niets, hij wist niet wat te zeggen, zonder zielig over te komen. Hij wilde net de gang inlopen, toen er een hand op zijn arm werd gelegd.

‘Hoe gaat het nu met je?’

Zijn hart sprong op. Daar was de stem die de vlinders in zijn buik enthousiast door elkaar liet vliegen. Toch durfde hij zich niet meteen om te draaien -bang als hij was dat zijn blik er een was van kwijlend verlangen. Met de meest onbewogen stem die hij op kon brengen, zei hij: ‘Slecht, meid, mijn uitgever heeft zojuist het contract ontbonden.’

‘Ik zou me geen zorgen maken. Iemand met jouw talenten vindt toch zo een nieuwe?’

Toen draaide hij zich pas om. Wist ze niet hoe moeilijk het was om een uitgever te vinden die je werk wilde publiceren? Hoe moeilijk het was om een contract te laten opstellen waarin je zo weinig mogelijk concessies hoefde te doen?

Het waren haar ogen. En dat onschuldige blauw. Gesmolten was zijn voornemen om zich niet te laten inpalmen. Zijn benen werden slap.

En toch… een monotone mannenstem weerklonk, ver weg, alsof hij aan de andere kant van een heuvel stond. Niemand anders zou het horen. Vergeet nooit de emoties die je hebt gekend: de warmte van je moeders borsten, het zachte zonlicht in de avond, het trage deinen van je krib. Ze hebben je gemaakt tot wie je nu bent, maar beteugel ze. Heb respect. Het werd gesproken als een belangrijk citaat, een adagium, duizenden, nee, miljoenen malen gerepeteerd. Een les, die koste wat het kost nooit verge-ten mocht worden.

Rolf sloot zijn hand om haar vingers en wilde ze van zijn arm halen. Van hem werd geëist dat hij met zijn verhaal verder ging. Hij moest Kresin volgen.

‘Je bent me nog een interview schuldig,’ sprak de zwoele stem achter welgevormde lippen. ‘Je ruikt lekker, zeg.’ En weer vertelden de vlinders in zijn buik hem dat hij werkelijk geen keus had, dus liet hij haar voorgaan naar de woonkamer. Door de geopende deur van zijn werkkamer zag hij hoe de lampjes van zijn computer zich hadden uitgeschakeld.

Zacht klonk Spaanse gitaarmuziek op de achtergrond. De zon scheen binnen en gaf een heldere glans aan het vele groen in de kamer. De sfeer was geladen.

Rolf had koffie gezet en zat in zijn fauteuil, in de gespreksstand: rechtop, maar toch gerieflijk. Zijn blonde gesprekspartner had niets klaar liggen. Geen schrijfblok, geen pen of potlood, ook niet zo’n kleine recorder. Die had hij zelfs nog wel ergens liggen. Hij keek naar haar handen. Lange, slanke vingers zonder ringen, in alle rust in elkaar gevouwen.

Hij kuchte en zei: ‘Je trof me gisteren in een nogal ongunstige positie, dame. Mag ik eindelijk weten hoe je heet?’

‘Sarah Riensk.’

‘Sarah, hmm.’ Hij liet de naam rollen door zijn mond.

‘Doet u dat altijd?’

‘Hoe bedoel je, meisje?’

‘U probeert me te verleiden.’

Rolf schoot overeind. ‘Ik? Geen haar op mijn hoofd.’ Hij schudde theatraal zuchtend zijn hoofd, en schonk de koffie in de twee mokken. ‘Ik drink mijn koffie zwart, maar als je suiker, melk of allebei wilt...’ Hij wees naar de suikerpot en het roomkannetje dat een huwelijkscadeau was geweest. Wie de gulle gever was, wist hij niet meer.

‘Heb je geen vragen voorbereid? Bij welk blad werk je dat mij nog interessant genoeg vindt om vragen te stellen, waarop de antwoorden reeds lang bekend zijn? Hoe oud ben je eigenlijk, Sarah?’ Bij deze laatste vraag ging zijn stem een halve octaaf naar beneden. Te laat kreeg hij in de gaten dat hij onbewust terugviel in flirtmodus. Hij had nog net niet geknipoogd.