De kronieken van Ulriach de Waanzinnige

Boek 3:

Kristalmagiër

Voor Bas en Nynke

Uit de kronieken van Ulriach de Waanzinnige:

Zie aan, oh Ene die ik leiden zal. In de strijd der duistere macht, een onverwachte oplossing wacht. Als alles verloren lijkt, het gedicht van de witte draak u leidt. Want soms kan een klein geschenk de wereld veranderen. Zoals het licht de dageraad brengt. Slechts één vonk aan den hemel is genoeg om de haan te laten kraaien. De kracht die alles in beweging brengt.

Ik ben als de vers gevallen sneeuw in de winter.

De regenboog volgt mijn witte kleed.

Openbaren zal ik mij aan de eerlijke vinder,

en verlos ik van een duister leed.

Ik breng vreugde en harmonie in de kleuren.

Leid de stralen van de zon.

Zie de kale zwarte rotsen fleuren,

geraakt door het licht dat ik hun schenken kon.

Ik spreid mijn machtige vleugels

en met vreugde groet ik de kracht van het kristal.

Met sterke hand houdt mijn meester de teugels.

Voorspoed en vrede hij brengen zal.

Proloog

Tadrin lag met gesloten ogen en voelde haar hand zachtjes door zijn blonde, bijna witte haren glijden. Vingers streelden langs zijn puntige oor en bleven even hangen bij het gouden ringetje dat door de kleine oorlel stak. Bijna alle zeevaarders van de Amradin droegen oorringen, zo ook Tadrin, die zich na vannacht tot de mannen mocht rekenen.

Tadrin opende met een zachte kreun zijn ogen. Een moment was hij sprakeloos verwonderd, toen vormde zich een brede glimlach op zijn lippen. Een golf van begeerte sloeg door zijn lichaam bij de herinnering aan de afgelopen nacht.

‘Je bent er nog steeds?’ zond hij verheugd.

‘Ik vond je de moeite waard,’ zond de slanke elfenvrouw, terwijl ze haar mond dicht naar de zijne bracht en hem teder kuste.

Tadrin beantwoordde haar kus met eenzelfde tederheid.

‘Goed zo, mijn jonge vriend. Je hebt veel geleerd.’

Zijn hand gleed door haar lange lokken, die glansden als zwarte ravenveren. Ze was zo mooi. Vanara van Mionas, de meest begeerde vrouw voor de Inwijding. Hij streelde verder over haar blanke rug. ‘Ik dank je, Vanara, voor de wijze lessen.’ Tadrin kreunde zacht en probeerde een bekend gevoel te onderdrukken. Te laat. Ze had zijn verlangen allang bemerkt.

Vanara glimlachte. Tadrin keek haar met zijn verlegen grijns aan.

‘Zullen we nog een keer?’ zond ze uitdagend. Haar lichaam vlijde zich verleidelijk tegen hem aan. Tadrin knikte gretig en langzaam verzonken ze in hun liefdesspel.

De zon stond al hoog aan de hemel toen Tadrin na een verkoelend bad zijn kameraad opzocht. Egilolf zat te wachten en speelde met zijn dolk. Zijn hoofd schoot met een ruk omhoog op het moment dat Tadrin de kring van houten zitplaatsen binnen stapte.

‘En?’ vroeg de jonge Askaraprins ongeduldig.

‘Hmmm,’ mompelde Tadrin.

‘Wat hmmm?’ bromde Egilolf.

‘Gewoon hmm,’ zei Tadrin weer, terwijl hij ging zitten.

Egilolf sprong met een ruk op en gebaarde heftig met zijn handen. ‘Jeetje, ik wil weten hoe ze was.’

Tadrin schoot in de lach en tuimelde bijna van zijn zitplaats. ‘Egilolf, als je eens kon zien hoe je jezelf aanstelt.’

‘Ik stel me niet aan.’

‘Ga weer zitten,’ zei Tadrin, om zijn vriend te kalmeren, ‘dan zal ik je alles vertellen, hoewel ik het eigenlijk niet zou moeten doen. Aïn en jij hebben ook met geen woord over jullie Inwijding gerept.’

‘Je was nog te jong,’ verdedigde Egilolf.

‘En jij bent nu niet te oud?’

Egilolfs ogen werden nauwe spleetjes. Heel langzaam krulden zijn mondhoeken omhoog, vervolgens schoot hij in de lach. Tadrin boog zich naar hem toe en begon fluisterend zijn verhaal. Egilolf grinnikte en liet een waarderend fluitje horen.

Plotseling klonk er achter hen een zacht gekuch. Met een ruk draaiden de beide jongemannen zich om.

‘Vader,’ zei Egilolf verrast.

Een elf met dezelfde golvende haren als Egilolf knipoogde naar hen. ‘Zo te zien vermaken jullie je prima, maar ik heb een beter voorstel.’

‘Wat dan?’ riepen de jonge elfen in koor.

‘Boréla heeft de sporen van een oeros gevonden. Eutharsius wil met Boréla, Nadihr en ons gaan jagen. Als jullie zin hebben?’

De jonge elfen keken elkaar een moment aan. Jagen op oerossen was opwindend en gevaarlijk.

‘Graag,’ klonk het uit beide monden.

Azouris glimlachte. ‘Boréla verwacht ons bij de paarden.’

Tadrin en Egilolf sprongen op en renden naar hun tent.

‘Dit wordt spannender dan alleen maar toekijken,’ zei Tadrin, terwijl hij zijn sandalen uitschopte en zijn voet in een rijlaars wurmde.

‘Ja, misschien mogen we zelf wel een speer werpen of de dodelijke pijl afschieten.’

Ze grepen hun zwaarden en kruisbogen en gooiden de zadels over hun schouders. Op een draf holde het tweetal naar de paarden. Tadrin zadelde de prachtige witte hengst die zijn vader hem voor zijn goede resultaten bij de Test had gegeven. Hij hing zijn gladdish goed op zijn rug. Het maanvormige mes had hij tijdens de ceremonie gekregen als beloning voor de dappere redding van zijn vriend Vennian, die helaas kort daarna in zijn armen was gestorven.

Nadat ze de paarden aan hun teugels hadden vastgezet, liepen ze naar de beek om hun waterzakken te vullen. Bij hun terugkomst stond Boréla hen met een brede grijns op te wachten.

‘Kijk eens aan. Ik heb jullie nog nooit zo’n haast zien maken. Is er ergens een schone jonkvrouw in nood?’

Tadrin en Egilolf draaiden hun hoofden naar elkaar.

‘Als jij een oeros als jonkvrouw betitelt, snap ik waarom je nog geen vrouw hebt,’ zei Egilolf.

Boréla lachte snuivend en gaf de jonge elf een flinke por tussen de ribben. ‘Kom op, wij kunnen alvast gaan rijden. De anderen halen ons wel in.’

De elfen stegen in het zadel en met een sierlijke beweging lieten ze de snelle elfenpaarden wenden. De dieren voelden de passie van hun ruiters. De neusvleugels bewogen nerveus, de spieren in de slanke halzen trilden. Met moeite waren ze in toom te houden.

‘Laten we wat oefeningen doen, misschien worden ze wat rustiger,’ zei Boréla. Als antwoord reed Egilolf op hem in. De zwaardmeester liet zijn paard een snelle wending maken en zette het aan tot een vliegende galop, om daarna abrupt te stoppen. Als wilde honden dartelden ze om elkaar heen, totdat er drie andere ruiters verschenen en de hele groep richting het noorden vertrok.

Na een snelle rit liet Boréla hen plotseling halt houden. ‘Daar verderop, bij de waterpoel, heb ik verse sporen gevonden.’

De elfen stegen af. De paarden werden voorzien van een kniehalster, zodat ze niet konden wegrennen. Voorzichtig begonnen de jagers de omgeving uit te kammen en weldra hadden ze nog meer verse sporen gevonden.

‘Egilolf, ga de paarden halen, maar wees voorzichtig,’ gebood Eutharsius.

Egilolf haastte zich weg en keerde even later terug.

Te paard, met een speer of kruisboog in de hand, naderden de elfen de oeros. Het was een jonge stier, nog zonder kudde, gedoemd tot een eenzaam bestaan, totdat hij sterk genoeg zou zijn om een van de leiders te verslaan. Een geduchte vijand, bijna op de top van zijn kracht en alleen het feit dat alle kuddes in de omgeving op dit moment beheerd werden door nog sterkere mannetjes, was de reden dat deze kolos hier alleen en verlaten stond. De lange tong likte even langs de neus. Een rochelend gesnuif van ongenoegen klonk toen een flauwe geur door de dwarrelende wind werd meegevoerd. De vacht trilde, de staart verdreef met zenuwachtige zwiepbewegingen de lastige vliegen van zijn achterwerk. Weer stak de stier de kop in de lucht en snoof.

‘De wind dwarrelt. Hij ruikt ons af en toe. Dit wordt lastig,’ zond Boréla.

Eutharsius knikte. ‘Nadihr, Azouris, jullie nemen de westkant. Boréla, Egilolf, jullie de oostkant, dan naderen Tadrin en ik hem vanuit het zuiden. Aan de noordkant is het terrein drassig. Misschien probeert hij dat te vermijden. Mocht hij toch die richting kiezen, dan zal het hem vertragen.’

De elfen bewogen geruisloos naar hun positie. De stier werd onrustiger en begon heen en weer te drentelen over het gras waarbij hij een paar maal met zijn hoef over de grond schraapte. Toen ontdekte de oeros de ruiters aan de westkant. Met een wilde sprong rende hij naar het zuiden, recht op Eutharsius af.

De elfenkoning greep zijn speer en wendde zijn paard iets. ‘Het eerste schot is voor jou, Tadrin. Je weet waar je hem moet raken?’

‘Natuurlijk. Boréla heeft het vaak genoeg uitgelegd.’

Tadrin legde aan. De stier ontwaarde de jagers en draaide naar rechts om langs hen heen te vluchten. Tadrin glimlachte even, want dat bood hem een prachtkans. Met een doffe klik schoot de pijl uit de boog en trof de stier in de borst, precies op de plaats waar het dodelijk zou moeten zijn. Even zakte de oeros door de voorpoten, toen herstelde hij zich. Tadrin schrok. Hij had gemist.

‘Je pijl is waarschijnlijk afgeketst op een rib. Het geeft niet. Je hebt hem behoorlijk zwaar verwond,’ zond de koning.

De stier werd dol van de pijn en kwam in blinde woede op hen af.

Eutharsius glimlachte. ‘Let op, dit wordt een spannende strijd.’ Gespannen tuurde hij naar de naderende kolos. ‘Herlaad je boog,’ gebood hij snel toen hij zag dat Tadrin het vergat.

Eutharsius spoorde zijn zwarte hengst aan. Vlak voor de stier sprong het paard opzij. De elf stootte de speer diep in de rug van de oeros, in een poging diens rug te breken. Met zijn knieën liet hij de hengst een snelle wending maken om de grote hoorns te ontwijken, maar de koning misrekende zich.

Het paard gilde. De hoorn sneed diep in de flank. Eutharsius probeerde zijn voet uit de stijgbeugel te trekken en slaakte een kreet van pijn. De stier drukte met zijn volle gewicht tegen het paard, dat angstig schreeuwend opzij sprong.

Tadrin schoot zijn tweede pijl. Even zakte de kolos weer door zijn poten. Tot ieders ontzetting sprong hij weer op. Met een machtige haal reet hij de buik van het paard open. Tadrin schreeuwde zo hard als hij kon om de aandacht af te leiden en het gewonde dier bij de koning weg te lokken. Eutharsius trachtte zijn voeten uit de stijgbeugels te krijgen. Uiteindelijk lukte het hem, maar het was te laat. Als een blok viel de hengst om. Eutharsius belandde met zijn hoofd op de rotsachtige bodem en bleef roerloos liggen.

Tadrin gaf zijn hengst de sporen. Met een getergde schreeuw draaide de oeros zich om naar zijn nieuwe belager. Bloederig schuim verscheen rond de bek. Tadrin had nooit verwacht dat een gewond dier nog zo veel kracht zou hebben. Met woeste sprongen kwam de stier op hem af.

De zwarte schaduw van Boréla schoot plotseling tussen hen door. Met een klaaglijk geloei stond de oeros stil. Hij staarde de zwaardmeester met zijn kleine bruine ogen aan. Bloedspetters spoten bij iedere ademhaling uit zijn neusgaten. Zijn flanken gingen heftig op en neer. Plotseling zakte de oeros door zijn poten en zijn bruinzwarte kop viel naar voren. Nog eenmaal weerklonk een rochelende zucht.

Azouris sprong naast zijn neef uit het zadel en knielde neer. Met ogen groot van angst voelde hij Eutharsius’ hals en zuchtte van opluchting toen hij de felle hartslag waarnam. Zijn blik dwaalde naar beneden, naar het been. Net boven de lange laars was de stof opengereten en zat een diepe wond, die hevig bloedde.

‘Nadihr, snel, de verbandspullen,’ schreeuwde Azouris. Hij hoorde het pijnlijke kreunen van de hengst. ‘Egilolf, verlos dat dier uit zijn lijden.’

Egilolf sprong uit het zadel en gaf de teugels aan Tadrin. ‘Houd hem goed vast. Wat ik nu moet doen, vinden de andere paarden niet zo prettig.’ De geur van paardenbloed liet hen angstig snuiven. Egilolf trok zijn zwaard en sneed de hals van het gewonde paard open. Even ging er een siddering door de benen, toen lag het dier stil.

Boréla knielde naast Azouris neer. ‘De stier is morsdood. Het was een taaie rakker.’

Eutharsius zweefde ver weg in diepe bewusteloosheid. Slechts duisternis was er aan de binnenkant van zijn ogen, totdat hij ze opende en constateerde dat hij in een vreemde witte ruimte lag. Plotseling drong het tot hem door dat er om hem heen ijswanden waren. Lange ragfijne gordijnen bewogen in een omgeving waar geen wind was. Alles was hier anders. Hij wilde zich oprichten, maar zijn lichaam gehoorzaamde hem niet. Een doffe pijn vulde zijn hoofd en het voelde alsof iemand doorlopend met een heet ijzer in zijn been porde. Hij schrok van een stem die plotseling door zijn hoofd galmde: ‘Eutharsius, Eutharsius. Was je weer een keer onvoorzichtig?’

‘Vader?’

‘Nee, ik ben je vader niet,’ klonk de stem nu hoger, terwijl er een witte, wazige schaduw verscheen.

‘Ben ik in het dodenrijk?’ Terwijl hij deze vraag stelde, wist hij dat het niet zo was. Hij was al eerder op de grens geweest en toen had een heldhaftige genezer hem teruggehaald door eenvoudig van plaats te ruilen. Hij wist hoe het aanvoelde om het dodenrijk te naderen. Dit was volstrekt anders.

‘Nee, Eutharsius. Je bent nog steeds onder de levenden. Ik ben niet de wachter van het dodenrijk. Hoewel mijn rijk zeker doods aan doet. Wit en koud, een ijzige vlakte.’

Het beeld werd duidelijker. Een statige vrouw boog zich over hem heen. Haar ogen waren groot en wit. Haar pluizige haren reikten tot aan de grond. Ze ging naast hem op de ijzige vloer zitten.

‘Je kent mij wel,’ zond ze met een vriendelijke glimlach.

‘Vrouwe Thai?’

‘Inderdaad, mijn elfenkoning.’

‘Wat doet u hier?’

‘Hier? Ik ben helemaal niet bij je in de buurt. Ik heb slechts geestescontact met je. Nu je bewusteloos bent, zijn al je andere zintuigen uitgeschakeld en heb je toegang tot de kern van jouw wezen, tot de kern van je elfenmagie. Hoewel jullie Askara’s daar nog maar weinig gebruik van maken. Jullie konden vroeger veel meer, toen jullie nog het Oude Pad volgden.’ Ze zuchtte even. ‘Maar dat maakt nu niets uit. Ik heb een belangrijke boodschap voor je. Dus luister...’

Terug in de Witte Tore

De ijzige wind raasde over het zwarte landschap. Een donkere stroom stinkend water ontsproot aan de steile rotsen. Oude boomstammen staken omhoog als de ribben van een geraamte. Struiken met messcherpe doornen kronkelden over oude paden. Bruisende golven met witte schuimkoppen sloegen tegen hoge kliffen en rolden over stranden van zwarte kiezelstenen. Nergens in dit doodse landschap was een teken van leven te bespeuren. Een dal, dat begon bij het strand, eindigde aan de voet van een ronde berg. Nemroths citadel. Kille gangen voerden als een doolhof naar binnen. In een schemerige ruimte ijsbeerde een lange gedaante langs zeven doffe spiegels. Zijn knokige vingers waren tot vuisten gebald.

‘Rhas,’ brulde zijn schorre stem.

‘Meester?’ zei de zwarte harka nederig, terwijl hij neerknielde en zijn vleugels de grond raakten.

‘Vertel! Wat hebben mijn dienaren te melden?’

‘Zien klein leger. Gaan naar noorden. Naar Nevelbergen.’

‘Vervloekt.’ Nemroth sloeg met zijn vuist in zijn handpalm. ‘Ze onttrekken zich aan mijn macht. Vrouwe Thai zal die honden maar wat graag bescherming geven.’

Zijn vurige ogen knepen samen. Hij trok zijn bovenlip op. Gele tanden glinsterden in het schaarse fakkellicht. ‘Ze glippen door mijn vingers. Het wordt tijd dat ik nog een andere duistere troef inzet. Het wordt tijd dat ze kennis maken met de echte demonen uit de Brun.’

Het vuur in zijn ogen doofde. Vermoeid liet hij zich in de grote zetel vallen. Zijn strijd met Vrouwe Thai had zijn afzichtelijke gelaat nog meer getekend. Zijn antracietgrijze haren hingen als een wanordelijke bos over zijn rug. Hij was te uitgeput om met de hulp van het kristal zijn speurtocht naar de halflingbastaard voort te zetten. Tot zijn grote ergernis bleek alle moeite voor niets te zijn geweest. Alleen de harka’s, zijn gevleugelde dienaren, brachten hem nog enigszins betrouwbare informatie. Zijn blik gleed naar het doffe donkere stuk kristal dat op de verhoging stond. Een diepe zucht ontsnapte rochelend aan zijn keel. Hij was niet meer in staat om het nog een keer te proberen. Zelfs de macht om stormen op te roepen, of om de grote horden rovers en gespuis naar het noorden van Midian te delegeren, had Vrouwe Thai hem ontnomen.

‘Je kunt gaan, Rhas.’

De harka boog eerbiedig en verliet de ruimte.

De zwarte magiër vouwde zijn handen samen en sloot zijn ogen. Hoe kon hij zich aan de macht van Dask Thai onttrekken? Hoe kon hij aan Ulriachs voorspelling ontkomen?

Uit de duisternis van zijn waanzinnige brein kwam een gewaagd plan naar boven. Nemroth grijnsde. Een kille grijns.

De zomerzon brandde fel op de landerijen van Guttahl. Landarbeiders tilden hooi op een kar, terwijl twee boerenpaarden een beetje loom stonden te dutten en af en toe aan een bergje haver knabbelden.

Twee donkergeklede ruiters reden met een razende vaart over het zandpad. Een grote stofwolk waaide op. De mannen volgden het brede karrenspoor, onder oude eiken door, naar een kleine vestingstad. De brede poort stond gastvrij open, maar een wachter hield hen staande.

‘Halt! Wie bent u? Wat zijn uw zaken in Guttahl?’ zei de wachter nors.

‘Lieve help, Hamahr, herken je mij niet meer? Ik ben het, Karlis,’ sprak de jongste van de twee ruiters.

‘Karlis, je bbb… bent terug?’

‘Ja, en ik wil de hertog spreken.’

‘Alleen Maurice is hier. Bedion is naar Carthena vertrokken om koning Artakin bij te staan.’

‘Het ziet ernaar uit dat we toch samen blijven reizen,’ zei de andere man.

‘En jij bent?’ vroeg Hamahr.

‘Sarasar.’

‘Artakins lijfwacht,’ sprak de wachter verbaasd. ‘Hertog Maurice krijgt belangrijke gasten.’ Hij wenkte een jongen. ‘Waarschuw de hertog. Zeg hem dat Karlis en Sarasar hier zijn.’ De jongen spurtte weg.

De wachter gebaarde dat Karlis verder kon gaan. De laatste keer dat de lansier in Guttahl was geweest, had het er rommelig en smerig uitgezien. Nu gonsde de stad van bedrijvigheid. Bescherming en voedsel trokken veel ambachtslieden en handelaren aan.

Verbaasde blikken volgden het stoffige tweetal dat naar de vesting reed. Met een vriendelijke begroeting werden de beide mannen de tweede poort doorgelaten.

Hertog Maurice stoof de binnenplaats op. ‘Karlis, wees welkom.’

Karlis steeg met een brede glimlach uit het zadel. De hertog sloeg zijn armen rond de jongeman en fluisterde: ‘Is de prins terug? Is het hem gelukt?’

Karlis knikte. ‘Waarom denkt u dat ik hier ben? De prins heeft mij een brief voor de hertog van Grinwold meegeven.’

‘Bedion is niet hier,’ antwoordde Maurice teleurgesteld.

‘Aïn heeft er ook een bericht voor u bij gedaan,’ zei Karlis, terwijl hij de brief aan de hertog overhandigde.

Maurice rolde het perkament open. Zijn ogen vlogen over het document en hij begon te grijnzen. ‘Het wordt tijd om te handelen. Ik neem aan dat jullie vannacht blijven overnachten? Jullie kunnen de paarden aan de stalmeester toevertrouwen.’

Karlis maakte een afwerend gebaar met zijn hand. ‘Dank u voor het aanbod, heer, maar onze rijdieren verzorgen we liever zelf.’

Maurice keek even naar de zwarte elfenpaarden en knikte begrijpend. ‘Kom dan naar de vergaderzaal zodra jullie opgefrist zijn. Ik zal zorgen dat er wat te eten is en dan kunnen we bespreken wat jullie zoal meegemaakt hebben.’

Karlis en Sarasar negen eerbiedig hun hoofd en liepen op hun gemak naar de stal. Nadat ze hun paarden hadden drooggewreven en van water en voer hadden voorzien, gingen de beide mannen het kasteel binnen. Een jonge vrouw bracht hen naar hun kamer waar al een enorme badkuip met warm water was gevuld. Schone kleren lagen op de bedden.

‘Zien we er echt zo smerig uit?’ vroeg Karlis. Hij keek even opzij naar de K’Dana strijder die onder een dikke laag stof zat. Over Sarasars gezicht liepen straaltjes zweet. Een penetrante geur vulde Karlis’ neus. Hij rook even aan zichzelf. ‘Ben jij dat, of ruik ik zo onaangenaam?’

Sarasar begon te grinniken. ‘Jij ziet er niet veel beter uit.’

Een klein leger kronkelde als een slang door de bergen van Ash Nèbula. Het was een bont gezelschap. Sommige ruiters droegen de kleding van woudlopers, anderen droegen de zwarte schouderversiering met hanenveren van de Zanouhr Wolfsgarde. Er waren elfen in de zwarte elfenkleding van de Askara’s. Een reus van een man reed, met zijn enorme strijdbijl over zijn rug, op een groot boerenpaard. Tussen de mannen reed een krijgsvrouw van de Selebar en een vreemde jongen in de kleding van het woestijnvolk van de Brun.

Aïn, kroonprins van Silkon, leidde samen met zijn neven de hele groep door de bergen. Hun einddoel was de Witte Toren van Elassar.

Moeizaam sjokten de bezwete paarden over het smalle bergpad. Vlokken schuim kleefden aan hun vacht. De elfenpaarden leken echter onvermoeibaar.

De schaarse begroeiing aan deze kant van de Nevelbergen was verbleekt tot een stoffig grijsgroen. De zomerzon brandde genadeloos op de kale rotsen en maakte het nauwe dal tot een oven.

Aïn reed met Serathan voorop. Zijn blik was strak gericht op de hoge rots die de doorgang leek te versperren. Een pijnlijke gebeurtenis rees als een nachtmerrie uit zijn geheugen op. De wilde achtervolging, woedende elfen, de pijn van het schot, de dodelijke pijl uit Karathans boog. De wanhoop en machteloosheid, gevolgd door vage beelden van Elfwreker en Mensjager, die probeerden hem in leven te houden.

‘Aïn?’ klonk het door zijn hoofd.

‘Serathan?’

‘Sta er niet teveel bij stil, vriend. Het was een vergissing. Vergeef ons.’

‘Natuurlijk, neef,’ zond Aïn. ‘Als jullie er niet geweest waren, had ik werkelijk niet meer geweten wat ik moest doen. Zonder jullie had ik nooit de stukken kristal gevonden.’

Hij voelde de hand van de elf op zijn schouder rusten en keek opzij in de zwarte ogen.

‘Laat dan de gedachte aan onze vriendschap je nare herinneringen verdrijven. Karathan en ik zijn beiden bereid ons leven voor je te geven.’

Aïn glimlachte. ‘Je hebt gelijk, neef.’ Hij keek opnieuw naar de rots die er nu en stuk minder dreigend uitzag. ‘Kom op, laten we wat meer tempo maken. Hoe eerder we bij Elassar zijn, hoe eerder we ons kunnen verkoelen.’ Hij spoorde Atlan aan. De merrie had weinig aanmoediging nodig.

Eindelijk bereikten ze een breed, vlak dal. Aan de andere kant tekende een eenzame witte toren zich statig af tegen de imposante Nevelbergen. Een verdedigingsmuur versperde de smalle doorgang. Verschillende wegen kwamen op het dal uit. Zowel van het oosten, het westen, en het zuiden, leidden oude paden naar de enige pas over de bergen.

De reizigers reden met een grote boog in de richting van de toren. Op driekwart van de lengte van het dal stroomde een beek. Tussen de rotsen van de diepe uitgesleten bedding vonden wilgen en struiken beschutting tegen het barre klimaat. Een houten brug markeerde de weg naar het oosten, richting Carthena, de hoofdstad van Ash Nèbula.

Ze reden tot aan de poort in de hoge vestingmuur en stegen af. Serathan bonkte met de ijzeren ring op de deur. Het duurde even voordat aarzelend het kleine luik werd geopend. Er verscheen een verbaasde blik op het gezicht van de oude man die door de opening tuurde. Met een harde klap sloeg het luik weer dicht.

‘Meester! Meester!’ hoorde het gezelschap roepen. ‘De elfen zijn weer terug!’

‘Waar wacht je nog op? Open de poort,’ hoorden ze iemand anders zeggen.

‘Maar meester, er zijn ook mensen bij. Een hele horde mensen.’

Een nieuw gezicht tuurde door de opening en een paar oude ogen begonnen te glimmen van vreugde. ‘Doe de poort open. Snel! Het zijn Karathan, Serathan en Aïn.’

Een oude tovenaar in een lang beige elfengewaad en met zijn staf in de hand begroette hen. ‘Kijk eens aan, de prinsen van El Leth. Wees welkom in de Witte Toren.’ Hij bekeek Aïn van top tot teen. ‘Je bent bruin geworden en je haar is gebleekt. Je moeder zal wel klagen dat het veel te lang is,’ grijnsde Elassar. Toen werd de blik van de tovenaar serieuzer. ‘En je hebt leed gezien. Je ogen zijn veranderd. Waar zijn die dromerige blauwe ogen gebleven?’

‘Ze zijn gestorven, samen met iemand die mij dierbaar was,’ antwoordde Aïn met hese stem.

Elassar knikte begrijpend. De tovenaar keek langs de passerende gasten en kreeg de andere drie elfen in de gaten. ‘Hm, ik zie dat jullie Martec, Ghynahr en Anthar ook gevonden hebben. Ik heb nog een klein appeltje met deze heren te schillen. Ik hou er niet van als mijn gasten zich stiekem uit de voeten maken en vooral niet als ze tegen mijn advies in naar de Ash vertrekken.’

Om Martecs gezicht speelde een spottend lachje. ‘We hebben ons anders prima vermaakt.’

‘Dat geloof ik best,’ zei de oude tovenaar.

Het gezelschap liep door de passage en over de grote binnenplaats naar de stallen. Een knecht snelde toe om met de paarden te helpen. Nihr liep stijfjes rond. Karathan sloeg glimlachend zijn armen om haar heen.

‘Och, schat, Selebarstrijdsters zijn blijkbaar toch niet zulke goede ruiters.’

Ze probeerde boos te kijken, maar het lukte haar niet. Hoofdschuddend maakte ze zich los en wilde naar haar paard lopen. Karathan trok haar speels naar zich toe en kuste haar lang op haar mond.

‘Pestkop die je bent,’ zei Nihr.

Karathan grinnikte en gaf haar de teugels van haar paard. ‘Eerst het rijdier, dan de ruiter.’ Ten slotte gaf hij haar nog een kus als troost.

Elassar stond naast Aïn en aanschouwde het hele gezelschap vol verbazing. Hij wees naar Nihr en Karathan en schudde zijn hoofd. ‘Wie had dat ooit gedacht? Karathan verliefd en nog wel op een mensenvrouw,’ mompelde hij in zichzelf. ‘De groep is trouwens wel erg groot. Waar laat ik al deze mensen? Het zijn er zeker meer dan vijftig.’ De tovenaar keek naar de oude gebouwen die aan weerskanten van de smalle doorgang naar Nèbula stonden. ‘Misschien dat we de oude abdij van de priesters van de Almacht maar moeten gebruiken. Ze zijn wat vervallen, maar het is nu zomer en tegen een regenbui bieden ze nog genoeg beschutting.’ Hij wisselde even wat woorden met een bediende. De man knikte en liep naar het reisgezelschap om hen naar hun onderkomen te brengen. Elassar wendde zich tot Aïn en de elfen. ‘Ik neem aan dat jullie gebruikmaken van mijn toren?’

Terwijl de mannen het kamp opsloegen, vertelde Aïn zijn hele avontuur. Af en toe onderbrak Elassar het verhaal om een paar vragen te stellen. De oude tovenaar had zijn pijp aangestoken en zat genoeglijk kleine rookwolkjes te blazen. Aïn vertelde verder, totdat hij bij de gebeurtenissen aanbelandde die hem getekend hadden. Aïns stem werd hees toen hij verhaalde van de vondst van het kristal en van de dood van Riannon.

Elassar knikte begrijpend. Al wijzend met zijn pijp sprak hij kalm: ‘Je hield van haar?’

Aïn staarde hem een ogenblik aan. Er lag een vochtige glans in zijn ogen. Hij knikte moeizaam.

Elassar moedigde hem aan. ‘Vertel verder, mijn jonge vriend.’

‘Nu we alle delen van het kristal gevonden hebben, zijn we teruggekeerd naar Silkon. Daar hebben we Anthar weer opgepikt. Berold stond erop om ook mee te gaan. Hij wilde met alle geweld Reinhard meenemen. Björn heeft de leiding over de mensen bij Hirta overgenomen. Hij heeft genoeg manschappen om ze te verdedigen. Hij heeft zijn beide zonen dit keer toestemming gegeven met ons mee te gaan. De kleine Rambald is naar de dwergenkoning vertrokken. Hij probeert Isgard over te halen ons bij te staan. De elfen en ik reizen zo spoedig mogelijk af naar Askara om Eutharsius’ hulp te vragen, als hij die wil geven, tenminste.’

‘Ook als hij die niet geeft, kan ik je verzekeren dat de elfen van Catara aan jouw zijde zullen strijden,’ onderbrak Martec.

‘Dank je, Martec,’ zei Aïn. ‘Als het goed is, komt Artakin ook met zijn manschappen naar hier. Ik heb Karlis en Sarasar op pad gestuurd om mijn boodschap aan de hertog van Grinwold en aan Artakin over te brengen.’

Diepe rimpels tekenden Elassars voorhoofd. ‘Als ik het goed begrijp, wordt het hier druk. Ik hoop maar dat Nemroth niet in de gaten krijgt wat er speelt.’

Aïn zuchtte. ‘Ja, ik hoop ook dat Dask Thai voldoende macht heeft om de blik van de zwarte magiër te vertroebelen.’ De twijfel bezorgde hem een koude rilling en een verontrustend gevoel nestelde zich in zijn maag.

Aanslag in Tar

In het licht van de straatlantaarns dansten schaduwen over de steigers van de haven. Een ruiter op de kade sloeg van een afstand alles gade. Zijn donkere mantel had hij dicht om zijn zwarte uniform geslagen. De wind speelde even met zijn zwarte golvende haren en in het maanlicht glinsterden de grijze plukken langs zijn slapen. Mannen sprongen voor hem in de houding.

‘Aan het werk! Er moet hier een spion van het Rattengilde zijn.’

Handelsschepen doorzoeken was een lucratieve bezigheid gebleken. Cascath had op deze manier al menig smokkelaar of verzetsstrijder in handen gekregen. Zijn donkere ogen staarden naar zijn mannen. Het vooruitzicht dat een deel van de smokkelwaar hun beloning zou zijn, maakte ze extra fanatiek.

Cascaths gedachten dwaalden langzaam af. De greep van koning Gryold verstevigde zich. De handelslieden klaagden over de hoge belastingen, terwijl de koning zich vermaakte met de wijnen uit de kelders van Silkon en met jonge begeerlijke hofdames. In de straten van Tarn vierde de misdaad hoogtij ondanks de meedogenloze Sakahr die niet alleen de misdaad met geweld te lijf gingen, maar ook zo veel mogelijk een einde aan het verzet probeerden te maken. De dagen dat het Rattengilde de macht op straat in handen had, waren voorbij.

‘En dat allemaal dankzij jou, Cascath Mollieux,’ zei de man zachtjes tegen zichzelf.

De boodschap van de Heren van Drie was duidelijk geweest. Gryold was de mond gesnoerd en had het bevel over Tarn aan de troepen van Cascath overgelaten. Deze handeling maakte de Sakahr niet geliefd. Niet dat het hem wat kon schelen. Cascath was het gewend om een eenling te zijn. De enige twee mannen die hij werkelijk vertrouwde, waren Frederik en Pièrre.

Herinneringen aan die andere jongeman die hij had vertrouwd kwamen terug. Een vreemd gevoel bezorgde hem een koude rilling. Was het een soort gemis? Het gevoel bedrogen te zijn? Haat? Wie was deze Charles de Grière die hem zo intrigeerde?

Kreten lieten hem opschrikken uit zijn overpeinzing. Een kleine gedaante probeerde de mannen te ontvluchten. Ver kwam de jongen niet. De mannen sprongen boven op hem. Sloegen en schopten hem. Het geschreeuw verstomde, eindigde in een zacht snikken en kreunen. Twee mannen liepen met het slappe lichaampje tussen hen in naar de kapitein.

‘We hebben een mooie rat gevangen,’ sprak de ene.

De ander trok het hoofd aan de haren naar achteren zodat Cascath het gezicht van de jongen kon bekijken. Het zat onder het vuil en het bloed. Grote angstogen staarden de kapitein aan.

Een koude grijns verscheen op Cascaths gezicht. ‘Neem hem mee naar het paleis. Ik denk niet dat we vannacht nog meer vangen. We zullen zien wat we uit deze rat kunnen persen.’

De kerkers waren nauwelijks verlicht. Het stonk er naar uitwerpselen, zweet en bloed. In de meest comfortabele cellen lag stro. In de andere zaten de gevangen op de kale stenen vloer in ellendige omstandigheden dicht tegen elkaar aan. Slechts de dood kon de eindeloze martelingen en pijn stoppen. En alleen zij die hun kameraden verrieden of hun zogenaamde misdaden bekenden, werden snel uit hun lijden verlost.

Het naakte tengere lichaam van de jongen hing zwaar in de ijzeren ketenen. De banden hadden zijn polsen open geschuurd en bloed droop langs zijn armen. Zijn magere lichaam was overdekt met wonden en brandblaren. Telkens weer had hij gekrijst van de pijn, totdat de bewusteloosheid hem een moment bevrijdde van de marteling.

‘Laat hem voorlopig met rust,’ zei Cascath tegen de gedrongen beul.

‘Waarom? Ik heb hem bijna gebroken. Je moet dit tuig niet de kans geven om te herstellen,’ zei de beul nors.

Cascaths ogen vernauwden zich. Zijn handen balden zich tot vuisten. ‘Ik wil niet hebben dat je hem doodt. Hij is al heel erg verzwakt. Eén fout en hij is er geweest. Ik probeer het liever met woorden.’

‘Wie is hier de beul? Denk je dat ik mijn werk niet goed doe?’

‘Je weet wie ik ben,’ zei Cascath. Zijn bruine ogen fonkelden gevaarlijk. ‘Ik vind dat het genoeg is geweest. Je hebt al drie van mijn gevangenen vroegtijdig de dood in gejaagd.’

De beul slikte en keek even weg, maar hij herstelde zich. Zo makkelijk liet hij zich niet door Cascath intimideren.

‘Verdwijn,’ zei Cascath met opeengeklemde kaken van woede.

De beul gromde. De spieren in zijn nek spanden zich. ‘Zolang hij bewusteloos is, laat ik hem met rust, maar ik kom terug. Je bent nog niet van mij af, vervloekte Sakahr.’ Hij draaide zich bruusk om en verliet de martelkamer.

Cascath liep naar de jongen toe en blies stoom af. Op de tafel stond een emmer met schoon water. Hij nam een volle lepel en goot deze over het hoofd van de jongen leeg. Langzaam gingen diens ogen open. Ze waren rood van het huilen. Cascath nam opnieuw een beetje water en hield de lepel tegen de lippen van de jongen. Gretig begon de gevangene te drinken.

‘Niet te snel, jongen. Straks verslik je je nog,’ zei Cascath vriendelijk.

‘Dorst...’ kreunde de jongen.

Cascath knikte en gaf hem nog een slok. ‘Luister, jongen, ik wist niet dat ze je zouden gaan martelen. Ze hadden mij enkel de opdracht gegeven een smokkelaar gevangen te nemen. Degene die je naar het schip heeft gestuurd, heeft vermoedelijk onraad geroken en je in de val laten lopen. Ik geloof dat je onschuldig bent, alleen de beul is niet zo makkelijk te overtuigen. Ze zeggen dat hij ervan geniet om mensen te martelen. Soms vraag ik mij af wie de grotere misdadigers zijn, de smokkelaars of die beul hier.’

De jongen keek Cascath verward aan.

De kapitein zag de twijfel in de ogen. ‘Ik weet wat je denkt. De meesten zien mij als een gevaarlijke misdadiger, als een gewetenloze schurk. Niets van dat alles is waar. Ik heb veel vijanden onder de Sakahr en onder koning Gryolds manschappen. Zij schilderen mij graag slecht af, in de hoop dat het verzet mij een kopje kleiner maakt. Af en toe moet ik mijn plicht doen, maar ik kan je verzekeren dat ik geen moordenaar ben. Ik vind het verschrikkelijk wat ze je aandoen, maar ik kan je alleen helpen als je me de naam van je opdrachtgever vertelt. Dan kan ik de beul het bevel geven te stoppen en dan haal ik je hier weg.’

De jonge knikte zwak.

Cascath wilde juist verder vragen toen een rauwe stem achter hem weerklonk. ‘Zo, ons schoffie is weer bij kennis. Mooi zo, dan kan ik weer verder met mijn werk.’

De Sakahr verstijfde. De angst kwam terug in de ogen van de jongen. Verdomd, waarom moest die rotzak juist nu terugkeren, dacht Cascath. ‘Ik heb liever dat je hem nog even met rust laat.’

‘Met rust laten? Dit tuig moet je niet de kans geven om uit te rusten. Hoe eerder hun wil wordt gebroken, hoe eerder ik een bekentenis heb. Ik heb vandaag weinig tijd. Bovendien wil Gryold resultaat zien.’

Cascath balde zijn vuisten, vertwijfeld zocht hij een oplossing. De jongen was aan het einde van zijn krachten en met woorden kon hij het nodige uit hem krijgen. Als de beul een fout maakte, was het gebeurd met de gevangene.

Dreigend hield de beul een gloeiend hete staaf voor het gezicht van de kapitein. ‘En ik ben degene die hier beneden alle macht heeft, vergeet dat niet, vriend. Ik ben je niets verschuldigd.’

Cascath stapte opzij. Het was een tegen een en de beul was een behoorlijke sterke kerel. Met ingehouden woede moest hij toezien hoe de man op de angstige jongen afstapte.

‘Zo, vriend, en vertel nu maar eens wie je kameraden zijn,’ dreigde de beul.

De jongen schudde angstig zijn hoofd en trok aan de ketenen. De gloeiende staaf drong diep in zijn vlees, te diep. Hij krijste van de pijn en zakte kreunend voorover. De beul trok de staaf terug en vloekte.

Cascath schreeuwde woedend: ‘Stom rund, je vermoordt hem.’ Hij greep de arm van de beul.

De man was een moment overdonderd door de felle aanval, maar herstelde zich. Woedend haalde hij met de staaf uit naar de kapitein, maar de slag werd afgevangen door Lange Pièrre die nog net op tijd de kerker binnenkwam en met een ijzeren greep de pols van de beul omdraaide. De staaf viel op de grond. Cascath trapte de beul keihard in zijn kruis. Lange Pièrre gaf hem vervolgens een harde slag tegen het hoofd, waardoor de man met een klap tegen de grond smakte.

‘Breng hem naar de kerker hiernaast,’ beval Cascath, terwijl hij een sleutelbos van de muur griste en koortsachtig naar de goede sleutel voor de boeien zocht. De wond van de jongen bloedde hevig.

‘En haal verbandspullen,’ schreeuwde hij Pièrre achterna.

De jongen leunde zwaar tegen hem aan, toen Cascath hem van de boeien bevrijdde. Voorzichtig liet hij het lichaam op een bank zakken. Bezorgd onderzocht hij de wond.

De ogen van de jongen flikkerden en sloegen open.

‘Het is al goed,’ zei Cascath zacht. ‘De beul is weg. We hebben hem opgesloten.’

De jongen knikte zwak. ‘Dorst…’

Cascath gaf de jongen voorzichtig wat te drinken, terwijl hij hem ondersteunde. ‘Ik kan jou alleen maar helpen als je mij helpt. Ik moet weten wie je de opdracht heeft gegeven om de smokkelaars te waarschuwen.’

De jongen keek bedenkelijk.

Cascath glimlachte vriendelijk. ‘Misschien dat je beter eerst kunt vertellen wie je bent?’

‘Jorrit.’

‘Wel, Jorrit, ik ben Cascath en nu we elkanders namen kennen, praat het al een stuk gemakkelijker.’

Jorrit aarzelde. Diepe rimpels verschenen op zijn bezwete voorhoofd. Zwak kwamen de woorden over zijn lippen: ‘Wisbold... de oude zwerver.’

Plotseling begon het lichaam van de jongen hevig te schokken en werden zijn ogen glazig. Met een zachte zucht ontsnapte Jorrits laatste adem. Voorzichtig liet Cascath het hoofd terugvallen op de bank en staarde even naar het lijk. Het onaangename gevoel dat het hele gebeuren hem bezorgde liet zich niet zo eenvoudig negeren.

De duisternis nestelde zich in de straten van Tarn. Cascath en een kleine groep Sakahr slopen door schaars verlichte straten. Hun donkere schaduwen gleden over de muren van de huizen en door verlaten steegjes. De mannen verscholen zich achter afval, kratten en verlaten kramen en wachtten gespannen af.

Na een tijdje verschenen vier mannen.

‘Weet je zeker dat die oude stinkende zwerver komt opdagen?’ mopperde een van hen.

‘Natuurlijk. Ze hebben ook voedsel nodig en ze hebben geld zat. Ze betalen beter dan het leger van Gryold,’ antwoordde een ander.

‘En nu maar hopen dat hij werkelijk komt. Ik heb het niet zo op deze donkere plekken op dit tijdstip,’ klaagde een derde.

Ze liepen nietsvermoedend tussen de Sakahr door, dieper het straatje in.

Een zacht fluitje klonk. Een van de mannen beantwoordde het met een ander melodietje.

‘Wisbold, eindelijk. We dachten al dat je niet meer kwam opdagen,’ zei een handelaar verheugd.

‘Verdomd, noem geen namen, rund,’ schold Wisbold. ‘Je weet nooit wie er meeluistert. Heb je nieuws?’

‘Geen goed bericht, vrees ik. Ze hebben Jorrit te grazen genomen. Hij is dood.’

‘Je vertelt oud nieuws. De Sakahr zijn al een paar dagen naar mij op zoek. Ik vrees dat Jorrit wat losgelaten heeft.’

‘En nu?’ vroeg een van de handelaren.

‘We gaan gewoon door. We hebben voedsel nodig. Bovendien jagen de Sakahr al jaren op ons. Het betekent alleen dat we dubbel zo voorzichtig moeten zijn.’

Cascaths teken werd geruisloos doorgegeven aan zijn manschappen. Behoedzaam slopen ze dieper de steeg in. De vier handelslieden waren vaag in het weinige licht te zien.

De kapitein zocht in het donker tevergeefs naar de zwerver. Wisbold moest zich verstopt hebben.

Opeens ging er van alles mis. Een Sakahr struikelde over de rommel. Wisbold dook dieper weg. Cascath ontwaarde hem en glipte vliegensvlug langs de handelaren heen. De rest van zijn troepen besprong de vier mannen die te overrompeld waren om zich te verdedigen.

Cascath handelde gevaarlijk. Hij was niet geliefd. Niet bij de Sakahr en niet bij Gryold, maar hij was zo gefocust op de zwerver dat hij alle belangrijke regels omtrent zijn eigen veiligheid vergat.

Wisbold rende zo hard als hij kon, zigzaggend tussen de vaten door. Cascath sprong op een krat dat hem de weg versperde.

Plots voelde hij een hevige pijn. Zijn been zakte onder hem weg en hij belandde hard op de grond. Hij tastte naar zijn onderrug en vond een lange pijlschacht op een plaats waar men liever niet getroffen wil worden, maar waar een schot de minste schade aanricht. ‘Bij alle verdomde hoerenzonen.’ Met zijn vuist sloeg hij hard tegen het krat. Wisbold was in de duisternis door de smalle stegen ontkomen.

Het licht van een lantaarn viel achter het krat. Cascath hoorde de onderdrukte lach van Frederik. De kapitein gromde van ergernis. ‘Waag het niet om te lachen, Frederik.’

De dikke man maakte allerlei gesmoorde geluidjes. ‘Ik zou niet durven.’

‘Heb je hem gevonden?’ klonk de bezorgde stem van Pièrre.

‘Ja, stuur de rest maar weg en laat een kar komen.’

Pièrre beval de anderen om de handelaren af te voeren en een rijtuig te sturen. ‘Kapitein, is het... ernstig? Oh, verdomd, dat is ook de meest vervelende plaats om getroffen te worden.’

‘Pièrre, ik waarschuw je. Ik wil geen woord horen. Ik heb me nog nooit zo vernederd gevoeld,’ schold Cascath.

‘Heb je wel door dat je steeds meer vijanden kweekt?’ zei Frederik bezorgd. ‘Iemand van de Sakahr vond dit een goede gelegenheid om je uit de weg te ruimen. Je gelooft toch zeker niet dat de pijl voor die zwerver bedoeld was?’

‘Ik weet het. Als ik niet op het krat gesprongen was, had de pijl boven in mijn rug gezeten op een dodelijke plaats.’

Pièrre en Frederik bukten zich om de kapitein omhoog te helpen.

De kar arriveerde en kwam bonkend tot stilstand. Pièrre wuifde de koetsier weg. ‘Rij maar bij je kameraad achterop terug naar de kazerne. Ik men de wagen wel.’ De koetsier aarzelde even en klom ten slotte bij de ruiter achterop.

Grommend van ergernis liet Cascath zich naar de kar brengen. ‘Ik wil dat jullie mij naar de Gouden Steur brengen.’

‘Waarom?’ vroeg Frederik

‘Ik wil niet hebben dat jullie mij, tot ieders vermaak, met een pijl in mijn achterste langs het paleis voeren. Breng me liever bij Lauthar, misschien dat de Brahm daar ook is. Hij schijnt aardig bekwaam te zijn. Ik heb liever dat hij zich over de wond ontfermt dan die kwakzalver van een chirurgijn.´

Knerpend kwam de wagen tot stilstand voor herberg De Gouden Steur. Pièrre bonkte hard op de deur en schreeuwde: ‘Lauthár, doe opén!’

Het duurde even voordat een dik hoofd uit het venster hing. ‘Pièrre, bij de Heilige Vrouwe, wat doen jullie hier midden in de nacht?’

‘Doe de deur open.’

In zijn nachthemd en met zijn slaapmuts op, verscheen Lauthar in de deuropening met een kleine lantaarn in de hand. Frederik en Pièrre hadden inmiddels Cascath uit de wagen getild.

‘Wat kijk je angstig, man,’ mopperde Cascath tegen de waard. ‘Ik vreet je niet op.’ Ze glipten naar binnen.

‘Is de Brahm hier?’ vroeg Pièrre.

‘Jazeker, ik zal hem halen,’ antwoordde Lauthar.

Pièrre liep weer naar buiten om het paard op stal te zetten.

‘Fabian! Fabian!’ riep Lauthar in de richting van de keuken, waar de Brahm zijn slaapplaats had.

Cascath werd op zijn buik op een lege tafel gelegd. Even later begon Fabian, wiens gezicht geen spoor van leedvermaak vertoonde, met het verwijderen van de nodige kledingstukken. Tot slot scheurde hij het met bloed doordrenkte lange hemd stuk zodat de Sakahr met zijn achterwerk bloot lag. Frederik begon te giechelen bij het zien van Cascaths witte billen.

‘Frederik!’ schreeuwde Cascath boos.

‘Het spijt me, kapitein. Het komt niet zo vaak voor dat de grote Cascath Mollieux met zijn billen bloot moet.’

‘Frederik, het is dat je al jaren mijn vriend bent, want anders had ik je zonder pardon een kopje kleiner gemaakt.’

‘Ik weet het, kapitein.’

Cascath richtte zich tot Lauthar. ‘En ik wil ook dat jij je mond houdt. Is dat begrepen?’

Lauthar knikte heftig.

‘Goed, niemand hoeft te weten waar ik gewond ben geraakt.’

De waard reikte Cascath een grote houten pollepel aan.

‘Waar is dat voor?’

‘Daar kunt u de tanden in zetten. Ik geloof dat Fabian gaat snijden.’

Cascaths handen grepen om de rand van de tafel. Hij gromde en vloekte, terwijl hij op de houten steel beet. Met een laatste pijnscheut was de pijl er eindelijk uit.

‘Ik geloof niet dat ze gif gebruikt hebben,’ zei de Brahm aarzelend.

‘Natuurlijk niet. Het is een pijl van mijn eigen Sakahr,’ siste Cascath woedend.

Lauthar en Fabian keken elkaar even verbaasd aan.

Fabian verbond de wond. Kreunend kwam Cascath overeind.

‘U zult de eerste tijd nog wel wat problemen met zitten hebben,’ zei de Brahm rustig. ‘Verder is het verstandig dat u mij dagelijks de wond opnieuw laat verbinden.’

Cascath knikte.

‘Ik heb boven wel een kamer waar u kunt slapen,’ zei de waard.

‘Dank je, Lauthar.’

Ze brachten Cascath naar boven. Lauthar zorgde voor een fles sterke drank van de beste kwaliteit die hij in huis had. Voorzichtig liet de Sakahr zich op het bed vallen. Hij werkte snel een glas van de sterke drank naar binnen. ‘Dankjewel voor de goede zorg,’ mompelde hij toen de waard de deur uit liep.

Er waren twee dagen verstreken. Cascath zat in een gerieflijke stoel bij de haard in het woongedeelte van Lauthar. De Sakahr zat diep in de zachte kussens en staarde door het raam naar de kleine binnenplaats achter de herberg. Naast hem stond een fles drank op de tafel, maar veel had hij er niet van genomen. Steeds opnieuw dwaalden zijn gedachten af. Al die jaren trouwe dienst aan de Heren van Drie en waar had het hem gebracht? Hij was bijna vijftig en bezat een klein landgoed in Tsasé dat eens aan zijn vader, baron Mollieux, had toebehoord. Eer en roem had hij vergaard, maar zijn leven was leeg. Hoeveel vrouwen had hij door de jaren heen leren kennen en toch was er maar een die zijn hart werkelijk had geraakt. Maar hij had haar verlaten voor de Sakahr. Even dacht hij terug aan de slanke vrouw met golvende bruine haren. Aan de intieme momenten aan de oever van de Silkon. Waarom was hij destijds niet met haar getrouwd? Een eigen landgoed, een vrouw en kinderen. Cascath schudde zijn hoofd. Hij was waarschijnlijke een oude chagrijnige zuurpruim geworden. Het vechten en het zwerven zat hem nu eenmaal in zijn bloed, maar toch… Hij tuurde weer door het raam. Als de aanslag was gelukt en hij was gestorven, wie zou er dan om hem rouwen? Wie zou zijn heldendaden doorvertellen?

Het was alsof de werkelijkheid langzaam tot hem doordrong. De illusie van macht van de Heren van Drie en koning Gryold. Zijn hele leven stond in het teken van het najagen van idealen en het enige waarin het resulteerde, was het zaaien van dood en verderf. Had hij in zijn leven dan werkelijk niets opgebouwd? Hij walgde van zichzelf en nam een ferme slok van de sterke drank. Wat als het verzet was neergeslagen, dan zou het toch wel vrede worden? Cascath wist beter. Het zou voor mannen als mij nooit vrede worden.

‘Het wordt verdomme tijd dat je uitvindt wie er achter de aanslag zit,’ mompelde hij tegen zichzelf. ‘In plaats van de sentimentele dwaas uit te hangen.’

De draak gleed door de nacht en zweefde over donkere boomkruinen als een onzichtbare schaduw van zwart tegen een zwarte achtergrond. In de verte brandde op een heuveltop een eenzaam vuur. Met majestueuze gratie landde de draak net buiten de cirkel van licht. Een lange gedaante klom uit het zadel. Zijn rode ogen gefixeerd op een man, gehuld in een zwarte mantel, aan de andere zijde van het vuur. Wachters, in de donkere kleding van de Sakahr, stonden eerbiedig op afstand.

‘Gegroet, Eerwaarde Grootmeester. Moge de Godin der Slangen u gunstig gezind zijn,’ groette Nemroth de man.

‘Gegroet, Machtige Magiër, heerser over Midian. Zij die duisternis dient, zendt mij,’ groette de Heer van Drie terug.

De grootmeester gebaarde dat de magiër plaats kon nemen op de rots, waarover een paar huiden lagen voor het nodige comfort, maar Nemroth bleef staan.

‘Ik heb uw verzoek vernomen van uw boodschapper. Mijn meesteres is eveneens gebaat bij de ondergang van de elfen en de prins van Silkon. Spreek en ik hoor u aan,’ ging de grootmeester verder.

De magiër begon nerveus rond het kampvuur te ijsberen. ‘De bastaardhond van een kroonprins is niet dood. Uw en mijn aanval op Silkon hebben gefaald. Hij wil mij ten val brengen door middel van magie. Als hij mij verslaat zal hij zijn legers verzamelen en ten strijde trekken tegen Tsasé.’

‘U bezit machtige magie, misschien wel even machtig als Zij die wij dienen.’

Nemroth wreef nerveus in zijn handen. ‘Dat is zo. Maar er is een macht die eens net zo machtig was als ik. Zij bezit door die halflingbastaard nog meer macht en aangezien wij elkaar niet openlijk kunnen bestrijden, gebruikt zij hem. Haar oog volgt mij als een schaduw.’

‘Hoe kunnen we haar vernietigen?’

‘Dat kunnen we niet. Ze woont in Ish, onbereikbaar.’

‘Dask Thai?’ sprak de grootmeester verbaasd.

‘Ja, maar er is een mogelijkheid om haar in een patstelling te krijgen. We kunnen haar legers vernietigen. Zij durft zelf toch niet te strijden. Ze zal hulpeloos vanuit haar toren moeten toezien hoe haar elfen en mensen sterven,’ snauwde Nemroth. ‘De kroonprins heeft manschappen nodig. Ik durf te wedden dat hij hoopt op de hulp van Artakin. Mijn spionnen hebben gezien dat hij met een klein leger naar het noorden van Ash Nèbula is vertrokken.’

‘Dus, als we koning Artakin uitschakelen, zal dat een enorme klap voor de kroonprins zijn?’ meesmuilde de grootmeester.

‘Ja, en als dat lukt, kunnen uw manschappen via de doorgang naar Nèbula doorstoten en de elfen elimineren. Slechts de Askara’s zullen strijden. De anderen zijn zwakke hulpeloze wezens. Hun rijkdommen behoren aan Tsasé,’ sprak Nemroth met fonkelende ogen.

De grootmeester liet teleurgesteld zijn schouders hangen. ‘Dat zal helaas niet gaan. De doorgang is verdwenen. Waarschijnlijk is ze gesloten met magie.’

‘Wat?’ riep Nemroth verschrikt. ‘Die vervloekte Vrouwe Thai.’ Zijn handen balden zich tot vuisten en terwijl hij een hand opende, verscheen er een kleine vuurbol in de palm. De magiër kreeg zichzelf weer onder controle en het vuur doofde.

‘Nu kunnen we alleen nog maar via Ash Nèbula over de Nevelbergen trekken. De enige doorgang is de Witte Toren van de tovenaar Elassar,’ opperde de grootmeester.

‘Elassar?’ Nemroth sloot zijn ogen en zocht diep in zijn herinneringen. Waar had hij die naam eerder gehoord? Elassar? Vaag verscheen er een beeld uit een ver verleden. Eeuwen en eeuwen geleden.

‘Als uw mannen Artakin voor hun rekening nemen, ontferm ik mij over de kroonprins en de tovenaar.’ Nemroth nam eindelijk plaats. Een wachter reikte de magiër een kroes met wijn. De magiër hief zijn kroes naar de grootmeester. ‘Moge de Godin der Slangen ons bijstaan.’

‘Moge Zij ons macht en rijkdom schenken,’ toostte de grootmeester.

Verraad in Carthen

Carthena was een oude stad. Haar glorietijd lag in de dagen dat de elfen nog handelden met de mensen van de Ash. Toch was haar schoonheid door de eeuwen heen niet verloren gegaan en werd de stad door haar huidige bewoners goed onderhouden. Hoog op een heuvel, langs de rivier, lag het prachtige paleis van Carthanaga met zijn maagdelijke witte muren en ranke torens. Hoewel het niet kon wedijveren met de elfenarchitectuur, was het voor mensenbegrippen een van de mooiste paleizen van Midian. Tussen Carthena en het koninklijke paleis lag een kleine rivier die de oorsprong van de Silkon vormde. Een lange houten brug op hoge stenen pijlers overspande de rivierbedding. De stad zelf was op de andere heuvel gebouwd. De kleine haven grensde met zijn hoge kade direct aan de muur. Een vestingwal liep beneden langs de heuvel. Dit was niet het enige vestingwerk. Door de gehele stad waren nog twee van deze muren, waardoor de bewoners de mogelijkheid hadden zich bij een aanval terug te trekken in een hoger gedeelte. Boven op de heuvel stond een kleine ommuurde burcht, de residentie van Nordfried, stadhouder van Carthena. In het geval van een belegering was dit het laatste toevluchtsoord.

Het landschap rondom de stad was zacht glooiend en werd in het noorden afgeschermd door de hoge toppen van de Nevelbergen. In het zuidoosten lagen de bergen die de afscheiding met Eshra vormden en alleen het dal van de Silkon verschafte een doorgang door dit gebergte. Iets westelijker lag de Morajapas, de meest gebuikte en makkelijkste handelsroute naast de rivier.

Twee stoffige ruiters reden in een snel tempo over de geplaveide laan met oude eikenbomen die naar de stad leidde. Karlis was onder de indruk. Hij was nog nooit in Carthena geweest, maar hij had van haar schoonheid gehoord.

Op de heuvel links van hen rees het kasteel van Monserou op, dat toebehoorde aan Elise, de weduwe van baron Alain die was gesneuveld in de strijd tegen de rovers op de Sailojapas.

De ruiters bereikten de stadspoort. De wachters sprongen in de houding en zetten grote ogen op toen ze Sarasar herkenden. Mompelend lieten ze de ruiters en de zwarte elfenpaarden passeren.

Karlis observeerde verwonderd de stadspoort. Ze bestond uit een soort sluis tussen hoge vestingmuren. Als een vijand toch kans zag om door de eerste poort te breken, dan kwamen ze in de sluis tegenover een tweede poort te staan en daarmee in een dodelijke val. De verdedigers van de stad konden vanaf de vestingmuur ongehinderd de vijand uitmoorden.

De K’Dana voerde Karlis door de nauwe straten van de buitenste cirkel totdat ze op een brede straat uitkwamen met kramen, winkeltjes, herbergen en edelsteenhandelaren. De huizen waren prachtig wit met hoge zuilen en grote, kleurige glas-in-loodramen. De weg eindigde op een groot marktplein met in het midden een fontein die gevormd was uit drie beelden van elfen. Karlis staarde verbaasd naar alle schoonheid van deze stad.

‘Carthena heeft nog lang onder invloed van de elfen gestaan. Veel van het vakmanschap van onze ambachtlieden stamt van het Hoogvolk. Tot zeventig jaar geleden, tot de Brunoorlog, kwamen hier nog regelmatig elfen,’ zei Sarasar.

Karlis was diep onder de indruk. ‘Het is te zien.’

Aan de andere zijde van het plein was weer een dubbele poort. Daar achter lag de lange brug die naar het paleis leidde. Er stonden wachthuisjes aan weerszijden van de versterkte poort. De twee wachters groetten vriendelijk de lijfwacht van de koning. Rustig sjokten de elfenpaarden over de brug. Aan de andere zijde was weer een poort en een controlepost. Ook deze liet de beide ruiters passeren. Met een speelse galop leidden de beide mannen de paarden tegen de heuvel op, totdat ze bij de paleismuur arriveerden en een jonge wachtpost hen staande hield.

‘Halt. Wie bent u? Heeft u een vrijgeleide? Wat zijn uw zaken in het paleis?’

Een wat oudere wachter rende verschrikt uit het wachthuis. ‘Heer, vergeef hem. Hij kent u niet. U kunt natuurlijk doorrijden.’

De K’Dana glimlachte vriendelijk naar de man. ‘Het geeft niet. Hij doet in ieder geval goed zijn best.’

De jongeman keek vragend naar zijn meerdere.

‘Dit is Sarasar, de lijfwacht van koning Artakin,’ zei de oudere man.

De jonge wacht kreeg het schaamrood op zijn kaken.

Karlis en Sarasar reden direct naar de koninklijke stallen om hun rijdieren te verzorgen. Overal volgden verbaasde blikken het tweetal. Ze hadden nauwelijks de twee paarden afgezadeld of een lange magere man liep de stal binnen.

‘Sarasar!’ riep hij verheugd.

‘Hagar,’ groette de K’Dana terug.

Beide mannen omarmden elkaar en sloegen elkander hartelijk op de rug.

‘Artakin zal blij zijn met je komst,’ zei Hagar. ‘Is het de prins gelukt?’

Sarasar knikte. ‘De tijd is daar, vriend. Eindelijk kunnen we de zwarte magiër te lijf gaan. Ik ben hier om Artakin te vragen zijn legers te verzamelen.’

Om Hagars mond verscheen een brede grijns. ‘Eindelijk.’

Even later liepen de drie mannen door de uitgestrekte gangen van het paleis. Voor een zware deur hield Hagar halt en gaf een bevel aan de wachter. De man glipte stilletjes naar binnen.

Aandachtig nam Karlis het houtsnijwerk van de deur op. Ingewikkelde patronen werden afgewisseld met mensen- en dierenfiguren. De jonge lansier had nog nooit zulk mooi vakwerk gezien.

‘De elfen hebben de deur gemaakt,’ onderbrak Sarasar zijn gedachte.

Karlis keek even opzij.

‘Ik geloof dat er niet veel in dit paleis is dat niet door elfenhanden is gemaakt,’ voegde de K’Dana er aan toe.

De deur ging weer open en de wachter wenkte hen. Hagar stapte de grote zaal binnen waar een kolossale achtkantige tafel stond. Aan iedere zijde zaten twee edellieden en achter de edellieden hadden hun bevelhebbers of edelen van een lagere rang plaatsgenomen. Aan de verste zijde stond een grote zetel. Uit het donkere hout was een enorme afbeelding van een bergleeuw gesneden.

De man in de zetel sprong met een vreugdekreet op. Alle edelen volgden snel het voorbeeld van de koning en gingen ook staan.

‘Sarasar!’ groette Artakin.

De K’Dana liep om de tafel heen naar de koning.

Karlis bekeek de edelen aandachtig. Sommigen hadden een kleur van opwinding op hun wangen. De gemoederen waren tijdens de vergadering blijkbaar flink hoog opgelopen. Hij zag tot zijn genoegen de hertog van Grinwold naast de koning staan. Op de plaats die, volgens het wapen dat op de zetel afgebeeld stond, van baron Alain was geweest.

Bedion opende met een brede grijns zijn armen.

‘Zeg niets over de kroonprins,’ zei Sarasar in de elfentaal zodat alleen Karlis het verstond.

Even was er een kleine aarzeling in Karlis’ beweging. Sarasar vertrouwde het gezelschap niet.

‘Majesteit, ik wilde u slechts melden dat wij zijn teruggekeerd. Ik wil uw vergadering verder niet verstoren. U kunt over ons beschikken wanneer u dat wenst,’ zei Sarasar, terwijl hij eerbiedig boog.

Artakin knikte. ‘Wij zullen u laten halen wanneer wij iets willen weten over uw reis.’

De gezichten van een paar edelen betrokken. Anderen glimlachten vriendelijk bij het weerzien met de K’Dana.

‘Of... bij nader inzien, blijf maar hier. De vergadering is toch zo afgelopen.’ Artakin keek allerminst vriendelijk naar een drietal edelen.

Sarasar knikte even. Hij liep tot achter de koning en ging rechts van de troon staan, zoals hij vroeger als lijfwacht had gedaan. De gardist, die daar stond, maakte eerbiedig plaats voor de K’Dana.

‘Ik ben blij dat je terug bent,’ fluisterde Bedion tegen Karlis. ‘De edelen zijn verdeeld en sommige zijn niet te vertrouwen.’ Hij wees hem een plaats achter zijn zetel.

‘Goed, dat was dan een kleine onderbreking,’ sprak Artakin luid om het geroezemoes van de edelen tot bedaren te brengen. ‘Laten we nu verder gaan met waar we gebleven zijn.’

‘Majesteit,’ sprak een edelman, gekleed in een modieuze donkerrode toga met goudbrokaat en behangen met prachtige sieraden van edelstenen. ‘U moet beseffen dat de Tsaseeërs hun dreigementen kunnen waarmaken. Ze beheren de Silkon. Onze handel met de laaglanden lijdt daar onder. Het voorstel van heer Elbregt is nog niet zo slecht. Als we een verdrag met Tsasé sluiten kunnen we, allicht tegen betaling, een belangrijke handelsroute weer openen. De gilden klagen steen en been. Door de rovers zijn de handelsroutes over land te gevaarlijk.’

‘Waren te gevaarlijk,’ onderbrak Artakin. ‘De routes zijn nu weer vrij.’

‘Maar voor hoelang?’ beet een andere edelman fel. ‘Hoelang kunnen we de routes zo houden? Als we de weduwe van Urian de Bayahr kunnen overtuigen om tegen betaling haar grond af te staan, dan hebben we een betere bescherming langs de rivier tot aan Eshra.’

‘Noem die naam niet hier,’ sprak Artakin dreigend. ‘Het is dat ik het een verspilling van mijn manschappen vind om een weduwe van haar landgoed te verdrijven, anders had ik het gedaan.’

‘Dan wordt het tijd dat je het nu doet, voordat ze het op een akkoordje gooit met de Heren van Drie,’ zei een andere edelman kalm.

‘Waag het niet om zo te spreken, Alberik van Idrah,’ beet Elbregt hem fel toe. ‘De koning spreek je aan met “Majesteit” en “u”. Ik begrijp toch al niet dat hij zo’n barbaar nog steeds aan deze tafel duldt. Gij hoort thuis bij de wilde dieren in uw woud.’

‘Misschien duldt de koning mij omdat ik niet zo’n schijtlaars ben als de rest van jullie,’ verdedigde Alberik fel.

‘De koning duldt jou alleen omdat dat roverstuig van jou hem in het eerste uur heeft bijgestaan, maar daarmee praat je jouw misdaden nog niet goed. Je bent niet meer dan vogelvrij. Je bezit geen adellijk bloed,’ schreeuwde een andere edelman woest.

Karlis kon het niet helpen dat zijn mondhoeken begonnen te krullen in een kleine glimlach. Het was een vermakelijk gezicht om de edellieden zo te zien strijden. Bedion hield zich afzijdig. Alberik besloot om de edelman volledig te negeren.

‘Ja, negeer ons maar. Je bent een boerenpummel. Je weet niks van politiek,’ schold een andere edelman. ‘Om van de etiquette maar helemaal te zwijgen.’

Artakin sprong op uit zijn zetel. ‘Heren, wij denken dat het beter is om morgen verder te vergaderen. Wij wensen u morgenochtend weer te zien in deze zaal.’ De edelen wilden protesteren maar de koning hief zijn hand. ‘Wij wensen dat u allen vertrekt, behalve Bedion van Grinwold, Alberik van Idrah, Nordfried van Carthena en de graven van Schemerwoud.

‘Majesteit, waarom?’ protesteerde een edelman.

‘Genoeg! De vergadering is afgelopen. Alleen de mannen die ik net noemde blijven hier,’ bulderde Artakin.

Het protest verstomde terstond. Mopperend dropen de mannen af.

‘En jullie natuurlijk ook,’ zei de koning vriendelijk tegen Sarasar, Karlis en Hagar.

De eiken deur werd gesloten.

‘Sarasar, wat ben ik blij dat je terug bent.’ Artakin drukte de K’Dana bijna fijn in een onstuimige omhelzing. Bedion hield Karlis op armlengte en bekeek de lansier. ‘Je brengt hopelijk goed nieuws van de kroonprins?’

‘Zeker, heer,’ antwoordde Karlis.

‘Voordat jullie verder gaan, stel ik voor dat we een wat meer gezellige omgeving opzoeken. We kunnen beter naar mijn privé-vertrek gaan,’ onderbrak Artakin.

De mannen liepen door de met fijne fresco’s versierde gangen naar de gerieflijk ingerichte bibliotheek van de koning.

‘Waar ging dat allemaal over,’ vroeg Sarasar terwijl hij in een grote zetel plaatsnam.

Artakin zuchtte. ‘Een groep van de zuidelijke heren en een aantal edelen uit Admir doen de laatste tijd moeilijk. Nu de rovers uit de weg geruimd zijn, hebben ze weer tijd om te klagen. Een stelletje laffe meelopers zijn het.’

‘Maar wel een stelletje gevaarlijke meelopers,’ onderbrak Bedion.

‘Dat zeker. In de tijd van Meander waaiden ze ook al met alle winden mee en het zou mij niet verbazen als er enkelen onder hen zijn die de kant van de Heren van Drie kiezen.’ Op Artakins voorhoofd trokken diepe rimpels en hij wendde zijn blik even af naar het raam. De koning zag er moe uit.

‘We verliezen langzamerhand onze grip op de edelen van Admir. Vroeg of laat is Ash Nèbula aan de beurt. Ik denk niet dat er ooit nog een zoon van mij de troon van Ash Nèbula bestijgt, Sarasar.’

‘Nee, daarvoor zult u toch eerst een vrouw moeten zoeken.’

Artakin stond een moment perplex, toen vormde zich een brede glimlach op zijn vermoeide gezicht. ‘Jij vervloekte K’Dana. Ik heb jouw wijze raadgevingen gemist. Wat stel je voor?’

‘We kunnen Aïn helpen in zijn strijd tegen Dask Nemroth,’ zei Sarasar kalm. ‘Hij vraagt om uw steun.’

‘Ik kan mijn manschappen hier niet missen,’ wierp Artakin tegen. ‘Wie beschermt Carthena?’

‘U heeft net zelf gezegd dat, vroeg of laat, Carthena toch in de handen van Tsasé valt als het zo doorgaat. Misschien wordt het tijd dat we alles op alles zetten. Als we Nemroth verslaan, hebben de Heren van Drie geen steun meer van de magiër. Misschien dat de nieuwe magiër, die eens een van de Zeven was, ons kan bijstaan. Het is de enige kans die we hebben.’

Artakin wreef even door zijn baard en dacht na. ‘Misschien heb je gelijk, Sarasar. Goed, brand maar los. Waar hebben jullie de afgelopen maanden uitgehangen en wat voor plannen heeft de kroonprins?’

De aanval van Nemrot

In de ijzige toren zat een lange gestalte voor het witte stuk kristal. Nu de twee delen waren versmolten tot één stralend stuk, was haar macht zo veel groter geworden. Haar handen hielden iets afstand, haar witte ogen staarden niets ziend voor haar uit. Plots waaierden haar haren uit tot een krans van magisch licht.

‘Vergeet niet dat ik je kan zien, Nemroth. Ik ken je, jouw kille hart is ook een deel van mij.’ Ze maakte een handgebaar en op haar voorhoofd verschenen diepe rimpels. ‘Oh, hoort mij aan, winden van de ijzige vlakte.’ Ooit had Aerélon een jonge onervaren magiër laten zien hoe hij de wind kon sturen en met een zekere hand, die leek te dansen in de lucht, liet Vrouwe Thai de wind rondkolken totdat hij aanzwol tot een donkere stormwolk. De wolk trok zuidwaarts. Eerst langzaam, dreigend, toen als een woeste orkaan.

Na een warme zomerse dag was eindelijk de verkoelende avond aangebroken. Mensen en elfen hingen loom rond het kampvuur dat de tuin verlichtte.

Aïn zat een beetje terzijde, op het muurtje naast de stal. Een dikke roodbonte kater had zich genoeglijk in zijn schoot genesteld en gedachteloos liet de halfling zijn hand over de dichte pels glijden. Ze hadden zich volgegeten aan het berggeitenvlees. Aïn nam de grote kroes die naast hem stond en nam een slok van de stevige rode wijn. Een beetje dromerig bekeek hij het bonte gezelschap bij het vuur.