De kronieken van
Ulriach de Waanzinnige

Boek 4

Eer en verraad

Herfst in El Leth

Een witte draak gleed met trage vleugelslag over het bontgekleurde heuvellandschap. Ze was moe. Een lange sliert rook ontsnapte bij iedere uitademing aan haar neusgaten. De twee gedaanten op haar rug zaten diep weggedoken, maar de koude wind sneed zelfs door de met bont gevoerde elfenmantels. Eutharsius voelde nauwelijks zijn vingers, ondanks de dikke leren handschoenen die hij droeg. Elassar had hem gewaarschuwd dat het beslist geen prettig uitje zou worden.

Ze hadden bij het eerste ochtendgloren Kristaleiland achter zich gelaten. Nu neeg de zon naar het westen en gaf het de lucht dezelfde tinten als de bomen, een prachtig goud en oranjerood.

Eindelijk rezen, boven een zee van herfstkleuren, de ranke witte torens van El Leth op. Opaal scheerde rakelings over de boomkruinen. Het gebladerte week uiteen en een groot plein kwam in zicht. Er ontstond opschudding onder de elfen die zich daar, in afwachting van nieuws over hun koningin, voor het paleis verzameld hadden.

Onder het slaken van een diep grommend gekreun landde Opaal. Ze zakte door haar poten en bleef hijgend met haar kop op de stenen liggen. Eutharsius en Elassar stegen, stijf van de koude reis, uit het zadel. Ze werden omringd door elfen die allen tegelijk met hun verhaal begonnen.

Elassar hief zijn hand en maande iedereen tot zwijgen. ‘Ik weet van uw koningin. Daarom ben ik hier. Breng mij bij haar,’ sprak hij gebiedend.

Luthian wenkte Eutharsius en Elassar om hem te volgen en liep voor hen uit de grote trap op. Bovenaan stond Dariës te wachten. De elf zag er moe en afgetobd uit. Samen met Luthian ging hij de beide reizigers voor. Hol klonken hun voetstappen op de stenen vloer, koud en kil leken de gangen; alsof alles in El Leth in rouw gedompeld was.

Eindelijk bleef Dariës staan en opende een grote deur.

‘Oom Eutharsius,’ klonk de opgeluchte stem van Irènah en ze rende op hem af.

Eutharsius sloot haar in zijn armen en de tranen, die ze zo lang had binnengehouden, kwamen in een stortvloed naar buiten. Haperend vertelde ze hoe verschrikkelijk het allemaal was.

‘Aïn is dood,’ snikte Irènah. ‘Hij was zo aardig en dapper. Het is niet eerlijk.’

‘Irènah,’ zei Eutharsius met doordringende stem terwijl hij haar aankeek. ‘Aïn is niet dood. Net zo min als Karathan en Serathan. Dask heeft ze allemaal genezen, maar Ilesse heeft dat niet meer gezien.’

Irènah keek hem een moment niet-begrijpend aan. ‘Aïn… leeft?’

Eutharsius knikte. ‘Ja, hij heeft ons gestuurd omdat hij het vermoeden had dat er iets niet in orde was. Hij was zelf nog te zwak om de oversteek met de draak te maken.’

Ze staarde haar oom met open mond aan, toen draaide zij zich om en met Eutharsius aan haar hand liep ze naar het bed waar de elfenkoningin lag, omringd door bloemen.

Eutharsius ging naast Ilesse zitten en bekeek met groeiende ongerustheid het bleke gezicht. Voorzichtig nam hij haar koude pols en voelde nauwelijks een hartslag. Elassar kwam dichterbij en bracht zijn hand boven het lichaam.

‘Ze is ver weg. We zullen moeite moeten doen.’

Eutharsius voelde een steek van verdriet. Hij had het niet willen bekennen, maar de laatste tijd was hij de koningin van El Leth meer en meer gaan waarderen. Door de dood van Zenahr was er een verwijdering ontstaan tussen beide koningshuizen, maar Aïn had deze kloof overbrugd. Eutharsius’ beschuldigingen aan Ilesse hadden plaats gemaakt voor diep respect en bewondering voor de manier waarop ze de meest verschrikkelijke dingen had getrotseerd. De dood van haar familie. De scheiding en de dood van de man van wie ze zielsveel hield. De lotsbestemming van haar halflingzoon. Al die dingen hadden haar gevormd tot een dappere vrouw. Eutharsius besefte dat er meer was. Ergens in zijn hart waren er warme, liefdevolle gevoelens voor deze prachtige vrouw gegroeid.

Hij sloot zijn ogen en raakte in trance. Hij boorde dat diepe gevoel van liefde aan en zond met alle kracht die hij bezat: ‘Ilesse! Ilesse, ik ben het, Eutharsius, hoor mij aan. Je zoon leeft. Aïn leeft en heeft je nodig. Alsjeblieft, antwoord toch.’

Ze waarde rond in een mistige wereld van eindeloze gangen. Iedere keer eindigde de doolhof in de grauwe Spiegelzaal en telkens was daar het lichaam van haar zoon. Hoelang dwaalde ze hier al rond? Ze was zo moe en koud. Haar handen waren gevoelloos geworden door de ijzige wanden waarlangs ze haar weg zocht. De moed zonk haar in de schoenen toen haar tocht opnieuw eindigde in de Spiegelzaal. Daar, heel stil op de vloer, lag Aïn.

Ditmaal vermande ze zich en liep schoorvoetend de zaal in. Ze knielde naast het lichaam neer, draaide het om en bekeek het jonge gelaat, omringd door blonde lokken. Het laatste wat haar van Baldwin restte, hun zoon, was dood.

Ineens drong een stem tot haar door:

‘Ilesse, Ilesse, ik ben het, Eutharsius.’ Ze keek omlaag naar haar zoon en schrok. Het gezicht was niet langer dat van Aïn, maar dat van Eutharsius.

‘Aïn leeft. Hoor mijn stem en keer terug.’

Ze richtte haar blik op. Een schim schuifelde dichterbij. Langzaam stond ze op, hoewel het haar moeite kostte, en rechtte haar rug, klaar voor de confrontatie met Nemroth.

De gedaante bleef voor haar staan. Plots veranderde de donkere kleur in een prachtig wit en voor haar verscheen een van de machtige Zeven: de Kristalmagiër.

‘Moeder van de Ene, ik beveel u, keer terug. Uw plaats is nog niet in het dodenrijk, want uw zoon leeft. Volg de stem van hem die u liefheeft.’

Ze wist niet goed wat ze moest doen. Er was paniek en toen was daar weer die stem.

‘Ilesse, ik hou van je, met heel mijn hart. Keer alsjeblieft terug. Ik kan niet zonder je, net zoals Aïn niet zonder je kan.’

De stem galmde door haar hoofd en voor het eerst beantwoordde ze zijn smeekbede. ‘Eutharsius?’

‘Ilesse.’

‘Is het waar? Leeft Aïn werkelijk?’

‘Lief, in zenden is slechts waarheid. Zou ik tegen je kunnen liegen?’

Haar oogleden knipperden. Eutharsius voelde haar zacht in zijn hand knijpen. Er was een diepe zucht en haar hemelsblauwe ogen sloegen open, glanzend van de tranen. Hij kuste haar hand en zijn andere hand gleed teder langs haar bleke gezicht. ‘Alles is goed. Dask is bevrijd. En er is nog veel meer. Nihr is zwanger. El Leth krijgt er een prinsje of prinsesje bij.’

‘Nihr… zwanger?’ mompelde ze zacht. Ze sloot haar ogen weer en mompelde: ‘Zo moe… Zo koud…’

Eutharsius wierp even een blik op Elassar, die zachtjes met zijn hoofd knikte. De elfenkoning tilde Ilesse op. ‘Irènah, open de deur. Ik breng haar naar haar eigen kamer.’

Met het koude lichaam van Ilesse stevig tegen zich aan gedrukt, betrad Eutharsius de smaakvol ingerichte slaapkamer. Eutharsius herkende voorwerpen die van de mensen stamden. Hij liep naar het hemelbed en vlijde Ilesse neer. Daarna ontdeed hij zich van zijn zware mantel en zijn wapens, ging op de rand van het bed zitten en trok zijn laarzen uit. Voorzichtig ging hij naast haar liggen zodat ze zich aan hem kon warmen.

Lange tijd bekeek hij haar aandachtig terwijl haar wangen langzamerhand weer een beetje kleur begonnen te krijgen. Uiteindelijk werden zijn ogen zwaar door alle vermoeienissen van de lange tocht op de rug van de draak. Eutharsius sloeg zijn arm om Ilesse heen en drukte haar nog dichter tegen zich aan. Weldra lag hij in een diepe slaap.

Het licht viel door het raam. De lange gordijnen waren open. Voor het eerst in dagen voelde Ilesse een behaaglijke warmte. De alles verlammende kou was verdwenen. Haar hart wilde wel opspringen van blijdschap. Haar zoon leefde. Haar zoon had een van de Zeven bevrijd.

Plots bemerkte ze de aanwezigheid van een ander. Hij lag rustig ademend tegen haar aan. Zijn wang tegen haar hoofd en zijn arm om haar schouder geslagen. Er was een bekende geur. Ze had hem vaker ontmoet. Het was zijn stem die haar had teruggebracht, die haar troost gaf. Zijn liefde had de kou en het verdriet verdreven.

Heel langzaam opende ze haar ogen en aanschouwde de donkere haren en het bleke gezicht van de Askara. Zijn haren waren in de laatste maanden langer geworden, zijn uiterlijk ruiger. Een kleine ringbaard omlijstte zijn gezicht. Hij sliep zachtjes door, ondanks dat ze naar hem keek. Eutharsius had haar sinds haar terugkeer als koningin van El Leth nooit gemogen. Hij had haar verantwoordelijk gehouden voor de dood van Zenahr en Irènah, totdat Aïn in Askara verscheen en Eutharsius begreep welk spel er op hoog niveau werd gespeeld, welke rol Ilesse en Aïn daarin hadden. Sinds zij de koning in Askara had opgezocht en sinds hun gevecht tegen de Sakahr, was zijn houding aanzienlijk veranderd. En nu?

Ze bewoog lichtjes en Eutharsius’ waakzame zintuigen lieten hem direct reageren. Zijn zwarte ogen vlogen open en keken haar indringend aan. Ze hapte naar adem. Ze was hem dankbaar en tegelijkertijd was ze bang dat hij haar gevoelens zou kennen.

‘Je bent wakker,’ fluisterde Eutharsius.

‘Je hebt mij teruggehaald,’ antwoordde Ilesse zacht.

‘Wel, je weet hoe Aïn is. Hij bleef maar doorzeuren dat het niet goed met je ging en dat iemand moest gaan kijken.’

Er verscheen een glimlach op Ilesses gezicht.

Eutharsius kuste haar snel even, als een verontschuldiging, op haar wang en ging zitten. Hij bracht zijn kleding weer een beetje in orde, stond op en rekte zich uit.

Ilesse kwam voorzichtig overeind. Een knagend gevoel maakte haar erop attent dat ze dagen niets gegeten had. ‘Zou je voor me aan het koord willen trekken? Dan kunnen we samen ontbijten.’

Eutharsius keek haar liefdevol aan. ‘Volgens mij ben je weer helemaal beter.’

‘Ja, dankzij jou.’

In handen van de Sakah

De winter in Tarn was voor het eerst in jaren minder streng. Peter slenterde, zoals elke week, nonchalant over de markt, ontweek behendig de ruwe herrieschoppers en gaf zijn ogen goed de kost. Bij de viskraam stopte hij even.

‘Heer, is er nog oude vis voor een arme sloeber zoals ik?’ vroeg hij aan de visboer.

‘Hoezo? Sinds wanneer heeft een rat als jij zin in mijn vis,’ snauwde de man terug.

‘Sinds ik er goed voor betaal.’

De visboer grinnikte en nam een vis, wierp hem in een mand en zette alles voor Peter neer. De knaap gaf hem het geld en liep weer verder.

‘Wacht,’ klonk ineens het bevel van een Sakahr.

Peter stond direct stil en keek hem aan.

‘Wat heb je daar?’

‘Vis voor mijn mama,’ zei Peter.

‘Vis voor zijn mama,’ herhaalde de Sakahr honend. ‘Je bent niet een van de snuggerste, of wel?’

De andere Sakahr begonnen luid te lachen. Een van hen gaf Peter een schop waardoor de jongen bijna zijn evenwicht verloor en het smalle straatje in tuimelde. Peter maakte zich snel uit de voeten.

‘Idioot,’ schreeuwde iemand hem na.

Peter grijnsde. ‘Wie is hier onnozel, stelletje sukkels.’ Hij sloeg een paar maal links- en rechtsaf en belandde in een nauwe stinkende steeg met oude kratten en andere rommel. Peter draaide een vat iets opzij en vond de toegang tot het riool. Hij wurmde zich erdoor en weldra liep hij door het, voor hem zo bekende, labyrint van gangen. Vlak bij de ingang naar meester Bracks vertrekken stuitte hij op de wachter. Ditmaal was het niet Leon maar een van Brennens mensen. De man liet Peter passeren.

Op het moment dat Peter binnenkwam, zat meester Brack juist over een stapel paperassen met Tanalohrs plannen gebogen.

‘Wel, mijn kleine boodschapper. Heb je vandaag nuttige informatie?’

‘Ik denk het wel, meester,’ antwoordde Peter.

Tanalohr, die achter de wand in het andere vertrek had gezeten, kwam snel aangelopen. Peter zette de mand op de tafel en trok de vis open. Hij haalde er een klein leren pakketje uit. Tanalohr nam het van hem over.

‘Mmm, eens kijken wat er staat,’ mompelde de man. Zijn ogen schoten heen en weer over de tekst. Op zijn gezicht tekende zich eerst verbazing af, daarna verscheen er een kleine glimlach om zijn mond.

‘Ons Engelengezicht laat weer eens van zich horen. Het ziet ernaar uit dat Gryold toch nog in het geheim aan een plan werkt om Cascath te lozen.’

Tanalohr gaf het berichtje door aan Severijn. ‘Cascath wil een razzia houden bij de haven. Hij vermoedt dat het Rattengilde daar voedsel en wapens de stad binnen smokkelt. De Saigny zegt dat Arnoud een tegenaanval in de naam van het Rattengilde organiseert om zo Cascath uit de weg te laten ruimen.’ Meester Brack keek even op van het perkament. ‘Verdomd, ze gaan Cascath in onze naam om zeep helpen.’

‘Ja, en daarna kan Gryold elke methode aanwenden om het Rattengilde uit te roeien omdat de Heren van Drie de dood van hun held willen wreken,’ vulde Tanalohr aan.

‘En wat doen wij daaraan?’ vroeg Peter.

‘Cascath waarschuwen. Dat is onze enige kans. Wij kunnen beter Cascath en zijn Sakahr tegen Gryold opzetten dan dat wij tegen de Sakahr en Gryold moeten strijden,’ antwoordde Tanalohr.

‘Mee eens. Maar hoe wil je dat aanpakken?’ vroeg meester Brack.

‘Op dezelfde manier zoals wij dat tot nu toe nog steeds gedaan hebben,’ zei Tanalohr. Hij nam een stuk perkament en begon te schrijven. ‘Peter, wil je dit bij de Gouden Steur onder de deur door schuiven?’

Het uithangbord van de Gouden Steur bewoog knerpend heen en weer in de koude wind. Peter zat lange tijd verscholen in een portaal en bespiedde elke beweging op het handelsplein. De stadswacht patrouilleerde aan de overkant en kwam dichterbij, hun laarzen raspten over de keien. Peter kroop dieper weg.

Toen het eindelijk stil werd, sloop Peter naar de deur van de Gouden Steur. Er scheen licht door de ramen van de herberg. Voorzichtig tuurde hij over de vensterbank naar binnen. Aan de bar stond Cascath, samen met zijn kleine dikke aanhang, Frederik. Lauthar schonk nog wat drank in. Verder waren er geen gasten meer. Peter schoof voorzichtig het briefje onder de deur door. Gehaast maakte hij weer rechtsomkeert.

Nauwelijks had hij de steeg bereikt of het geluid van naderende voetstappen klonk vanuit de duisternis. Peter dook geruisloos achter een paar lege schappen van de kraam voor de bakkerij en wachtte gespannen af.

Vier mannen, van wie er twee een boog droegen, liepen langs en stelden zich verdekt op in het portaal vanwaar ook Peter eerder het hele plein had kunnen overzien. Als hij iets later was geweest dan was hij regelrecht in de armen van deze mannen beland.

De wind voerde vlagen van het gesprek aan. ‘Weet jij zeker dat ons plan uitgelekt is?’

‘Nee, maar… informant… Het Rattengilde weet misschien van… aanval …haven.’

‘Waarschuwen…’

Peter concentreerde zich op wat de mannen zeiden.

‘Daarom… Cascath nu om zeep helpen… dat het die ratten waren…’

Het gesprek verstomde toen iemand over het plein naar de herberg liep. De vier mannen trokken zich wat verder terug.

Peter dacht koortsachtig na. Hij moest Cascath waarschuwen. Maar hoe? Voordat hij op een idee was gekomen hoorde hij, tot zijn grote schrik, stemmen uit de richting van de herberg komen.

‘Ik verzeker je, Cascath, ik heb net iemand bij de Gouden Steur gezien toen ik aan de andere kant van het plein stond. Hij moet het bericht onder de deur door geschoven hebben. Ik zou het anders ook niet weten.’

‘Die verdomde Gryold,’ schold Cascath. ‘We moeten wat ondernemen.’

Geschokt besefte Peter dat Cascath voorbij de steeg zou lopen en daarmee een gemakkelijk doelwit voor de boogschutters zou zijn. De woorden van Tanalohr bleven als een onheilspellende boodschap in zijn hoofd hangen: ‘Als Cascath wordt vermoord, zal elk middel geoorloofd zijn om ons uit te roeien.’ Peter keek radeloos om zich heen. Het geluid van Cascaths voetstappen kwam steeds dichterbij.

Peter nam zijn besluit. Hij sprong recht op Cascath af. ‘Aanslag! Zoek dekking!’

Het leek alsof Peter een duw in de rug kreeg en samen met Cascath viel hij op de grond. De Sakahr draaide behendig onder hem vandaan en vond bescherming achter een muur. Frederik sprong in de nis en lange Pièrre ging gebukt langs de muur aan de andere zijde van de steeg.

Peter bleef liggen. De pijn in zijn schouder verbijtend tuurde hij rond. Cascath zat een paar meter verderop bij de hoek van de herberg. Frederik was uit het portaal verdwenen. Een paar tellen later klonken verschrikte kreten en wapengekletter.

‘Wegwezen! Wegwezen!’ hoorde Peter schreeuwen. Het leek hem ook het beste. Moeizaam kroop hij iets overeind. Hij voelde hoe iemand hem bij zijn andere schouder greep en langzaam versleepte.

‘Laat mij eens zien waar je geraakt bent, vriend,’ zei Cascath terwijl hij rond de pijlwond tastte.

Peter kreunde.

‘Hoe heet je?’

Peter aarzelde even. Kon het kwaad als hij zijn eigen naam noemde? Hij bedacht zich dat het soms beter was een deel van de waarheid te vertellen dan te liegen. ‘Ik heet Peter.’

‘Ik heet Cascath,’ zei de Sakahr terwijl hij Peters goede hand schudde. ‘En ik ben je zeer dankbaar voor het redden van mijn leven.’ Hij hielp Peter op de been. Vanuit de steeg klonken nog een paar kreten, daarna volgde een beklemmende stilte.

Cascath was net met Peter bij de Gouden Steur aangekomen toen ook Pièrre en Frederik daar verschenen.

‘We hebben er twee gedood en een derde verwond. Helaas is hij in het donker, samen met zijn kameraad, ontkomen,’ sprak Pièrre.

‘Het geeft niet. Wij zijn er deze ronde goed vanaf gekomen, dankzij deze jongen hier.’

Cascath opende de deur van de Gouden Steur en hielp Peter naar binnen. Hij zette de jongen op een bank neer en wenkte Lauthar. ‘Snel. Is die Brahm hier? We hebben zijn hulp nodig. Deze jongen heeft net mijn leven gered en is daarbij zelf gewond geraakt.’

Lauthar stapte met een stuurs gezicht naar voren om een snelle blik op de verwonding te werpen. Zijn kleine ogen werden plotseling groot toen hij Peter herkende. ‘I… ik ga al,’ stotterde Lauthar. ‘Fabian! Fabian, snel!’

Peter voelde zich draaierig in zijn hoofd en als door een mist zag hij de Brahm naderen. ‘Fabian,’ mompelde hij.

Cascath keek van de een naar de ander. ‘Kennen jullie elkaar?’

Fabian aarzelde een seconde. ‘Peter is een wees en doet allerlei kleine klusjes om aan geld te komen. Hij heeft mij een paar maal geholpen bij het genezen van zieken of het bezorgen van boodschappen bij zieke mensen.’

‘Aha, een boodschappenjongen dus. Heb jij ook dat briefje bezorgd?’ vroeg Cascath.

Peter wist niet goed wat hij moest antwoorden. Hij wilde nee schudden maar zijn hoofd leek niet te gehoorzamen aan zijn wil. ‘Ja,’ zuchtte hij ten slotte en liet zijn hoofd weer op de tafel rusten. ‘Iemand vroeg of ik het vanavond onder de deur door wilde schuiven en dat heb ik gedaan.’ Het had toch geen zin om te liegen, bedacht hij. De Sakahr zou desnoods met martelen alles wel uit hem krijgen. In deze toestand zag hij toch geen kans om te ontsnappen.

‘Dan ben ik werkelijk blij dat hij jou gestuurd heeft,’ sprak Cascath.

Fabian onderzocht de wond. ‘Uw aanvaller heeft gif gebruikt,’ zei hij. ‘Peter zal de komende dagen een behoorlijke koorts krijgen, maar hij is jong en sterk. De wond is pijnlijk, maar niet ernstig. Hij komt er wel weer bovenop.’

Cascath bromde goedkeurend. ‘Lauthar, ik wil dat deze jongen hier kan blijven zolang hij verzorging nodig heeft. Op mijn kosten natuurlijk.’

Lauthar knikte.

‘Ik zal wel extra op hem letten,’ sprak Fabian. ‘En willen jullie deze jongeman dan nu goed vasthouden zodat ik de pijl kan verwijderen?’

Cascath nam, geholpen door Pièrre en Frederik, Peter in een stevige greep. Lauthar scheurde Peters kleding open. Fabian nam zijn mes en goot er wat sterke drank overheen. Peter schreeuwde van pijn toen Fabian begon te snijden. Het hield abrupt op toen hij het bewustzijn verloor.

Zweet parelde over Peters voorhoofd. Hij kreunde en woelde onrustig in het bed. Hij voelde een zachte aanraking en dacht dat het Fabian was. Door de dunne spleten van zijn oogleden zag hij een donker omrande lichte vlek.

‘Peter, ik ben het, Tanalohr.’

‘Tana... lohr...’ bracht Peter moeizaam uit.

‘Hallo jongen. We dachten allemaal dat je er geweest was. Dat de Sakahr jou misschien had gevangen, maar ik hoorde van Fabian dat je Cascaths leven gered hebt.’

Peter glimlachte moeizaam. ‘Je had gezegd dat we pas echt in de problemen zouden komen wanneer Cascath zou worden vermoord.’

‘En je hebt het goed opgelost. Ik wil graag dat je het spelletje met Cascath meespeelt. Fabian heeft al tegen Cascath gezegd dat jij een wees bent die voor iedereen als boodschappenjongen werkt. Daardoor kunnen we via jou van alles doorgeven aan Cascath, Lauthar of Fabian zonder dat het de Sakahr te veel opvalt. Cascath zal je vertrouwen omdat je zijn leven gered hebt. Dat maakt het voor ons een stuk makkelijker.’ Tanalohr stond op.

Fabian keek even om de hoek. ‘Het is beter dat je nu gaat. Cascath kan ieder moment langskomen om te kijken hoe het met Peter is.’

Tanalohr knikte en gaf Peter een aai over zijn bol. ‘Tot gauw.’

Terugkeer naar Durda

Een jonge strijder stond op de rots. Een frisse bries liet zijn blonde haren uiteen waaieren. Op Kristaleiland heerste een mild klimaat dankzij Dasks magische kracht, maar verderop, een stuk uit de kust, barstte de woeste winterstorm in alle hevigheid los. Het was nog steeds geen weer voor de schepen van de Amradin. Hoelang was het niet geleden dat hij een bericht van zowel Leobrand van Isenfjord als Nadihr had ontvangen, dacht Aïn. De Amradin hadden de paarden naar Durdan gevaren en Leobrand zou samen met de prins van Durdan alles regelen voor het leger dat bij de eerste beste weersverbetering de oversteek naar het vaste land, naar Midian, zou wagen.

Het maandenlange verblijf op Kristaleiland had voor veranderingen gezorgd. Er was een harmonische band tussen elfen, mensen en dwergen ontstaan, die er eeuwen niet was geweest.

Zijn gedachten bleven hangen bij degenen die in de strijd waren gebleven, bij Aldair. Met een weemoedige glimlach herinnerde Aïn zich hoe hij zijn gevallen kameraad vaarwel had gezongen. Hij had zijn belofte gehouden.

Aïn miste nog een andere bondgenoot. Dask was nog immer in een diepe coma. In zijn onderbewustzijn werkte hij aan het herstel van zijn rijk. En er was ook een verontrustende mededeling van Elassar geweest: het mocht niet bekend worden dat Dask was teruggekeerd. Ze moesten de illusie weven dat Nemroth was verslagen door Aïns leger om de andere duistere magiërs in de wereld, zoals Hyadra, om de tuin te leiden. De ramp zou niet te overzien zijn als een van hen kans zag de Duistere te informeren.

Een jonge elf beklom de rots en ging naast de halfling staan.

‘Elassar vraagt naar je.’

‘Het is goed, Egilolf. Ik kom eraan.’

‘Eutharsius heeft de raad bijeen geroepen.’

Aïn sloeg zijn arm om de schouder van zijn vriend. ‘Dan laten we de rest maar niet langer wachten.’

In de halfronde zaal zaten al veel mensen, elfen en dwergen. Martec was druk in gesprek met Artakin en Ghynahr. De oude prins keek op en begroette Aïn.

‘Elassar heeft ons wat te vertellen,’ zei de prins van Catara.

Aïn ging bij hen zitten op de laagste rij van uitgehouwen treden. Eutharsius, Azouris, Karathan en Serathan kwamen ook binnen en namen naast hen plaats. Iedereen was aanwezig en als laatsten kwamen Elassar en de vuurelf Rhasiël binnen.

‘Bondgenoten,’ galmde Elassars stem door de ruimte. Iedereen werd stil. ‘Zoals jullie weten rest ons nog een laatste taak. Gij dwergenvolk, wiens bevrijding te danken is aan de Ene en aan alle mensen en elfen die hem bijstonden, u staat nog bij hem in het krijt. En u, schoon volk der elfen. Wat zou er van Nèbula terechtgekomen zijn? Nu is het aan u om de schuld, die u allen bij hem heeft voor het bevrijden van Dask, in te lossen. Nu is het de tijd om zijn koninkrijk te bevrijden, opdat rust en vrede weerkeert in Midian. Daarom, aanwezigen, zult u spoedig de oversteek maken naar het vasteland om ten strijde te trekken tegen Tsasé. Een strijd die de elfen al meer dan zeventig jaar geleden zijn begonnen en die hen, door de tussenkomst van Nemroth, noodlottig werd. Deze keer is er geen zwarte magiër meer om de Tsaseeërs bij te staan. Ditmaal bezitten wij het machtigste leger van Midian. Mensen, elfen, dwergen. Askara’s en lansiers. K’Dana en gardisten.’

Elassar hield even stil en uit de menigte stegen juichkreten op. Met een handgebaar liet de tovenaar het rumoer verstommen.

‘De storm, die nu over de Kristalzee jaagt, zal spoedig in kracht afnemen. Weldra zult u vertrekken naar Admir. Moge de Almacht met ons zijn, broeders.’

Het gejuich in de zaal zwol aan.

‘Eindelijk,’ schreeuwde Artakin. ‘Eindelijk, Heren van Drie, zullen wij jullie tirannie wegvagen.’

Aïn sloot even zijn ogen en zond een stil dankgebed.

Bedion had zich goed ingepakt in zijn zware bontmantel. Een paar maal per dag beklom hij de hoge uitkijktoren van de vesting van de prins van Durdan. Er brandde onophoudelijk een vuur achter de ramen van de toren, als baken voor de schepen op zee. De Amradin hadden drie weken eerder de elfenpaarden en de andere paarden overgebracht. Ze hadden stoeterijen, stallen, vestingen en kazernes in de wijde omgeving gebruikt om alle dieren te huisvesten. Bedion wist hoe belangrijk het was dat de rest zo snel mogelijk arriveerde, want vroeg of laat zou het de verkeerde mensen opvallen dat er iets gaande was. Als het weer nu maar eens wilde meewerken…

De berichtgeving uit Ash Nèbula was alles behalve geruststellend. De verhalen varieerden van een totale overwinning door Tsasé en de vernietiging van Carthena tot het gerucht dat Carthena nog steeds standhield en hulp had gekregen van legers uit Silkon. Het laatste betwijfelde Bedion sterk. De kans dat er nu, na jaren van bezetting, nog hele legers in Silkon zaten, was, naar zijn idee, nihil. Alleen Cedric kon misschien nog een bescheiden strijdmacht op de been krijgen, maar dat zou nooit groot genoeg zijn om de Tsaseeërs te kunnen verslaan.

Leobrand van Isenfjord was, na een kort bezoek aan zijn eigen hertogdom, verder Admir ingetrokken om betere informatie te krijgen.

En Bedion? Hij kon niet veel meer doen dan afwachten. De hertog van Grinwold tuurde voor de zoveelste keer in de verte. Zijn gedachten dwaalden af naar Silkon, naar de jaren voor de dood van Baldwin, zijn hechte vriendschapsband met de sympathieke koning en de andere edelen en het patrouilleren langs de grenzen van het rijk. Er verscheen een beeld van de vrouw die hij had achtergelaten in El Leth. Oh, hoe moe was hij van deze strijd. Hij voelde een koude windvlaag en keek weer uit over de zee.

Plots werd zijn aandacht getrokken door een kleine zwarte stip in de verte, die boven de golven leek te dansen.

Bedion zette de kijker aan zijn oog en tuurde lang. Eerst leek het om slechts één eenzaam schip te gaan, toen onderscheidde hij andere kleine stipjes die bijna op één lijn achter het voorste voeren. Al snel telde hij er zes. Dit konden onmogelijk handelsschepen zijn. Dit waren de Amradin en het leger van Aïn. Bedion legde de kijker terug en holde de lange wenteltrap af. Hij was inmiddels al goed bekend in de vesting van Durdan en stormde, eigenlijk een beetje onstuimig, het privévertrek van prins Caldryn binnen. Een man, met de blonde haren en grijsblauwe ogen van het Noordvolk, keek verschrikt op van zijn werktafel vol paperassen.

‘Bij de Almacht, hertog, heeft Baldwin u nooit geleerd eerst beleefd te kloppen?’

Bedion kreeg een rode kleur van schaamte. ‘Duizendmaal excuses, Hoogheid, maar de Amradin komen eraan.’

‘Weet je het zeker? De laatste keer dat de Amradin in aantocht waren, ging het om een verlopen schuit van een aan lagerwal geraakte handelaar,’ zei Caldryn kalm.

‘Hoogheid, deze keer zijn het echt de elfen. Ik heb al zes schepen geteld. Niemand reist met zo veel schepen.’

‘Hmmm. Je kon nog weleens gelijk hebben, en als het geen elfen zijn, dan hebben zes schepen niet altijd wat goeds in de zin. Ik ga met je mee.’

De prins volgde Bedion naar de toren. Eenmaal boven ontvouwde Caldryn zijn eigen kijker, die hij altijd bij zich scheen te hebben. Hij tuurde naar de horizon waar zich een lange lijn stipjes begon af te tekenen. ‘Deze keer heb je gelijk, hertog. Ik zie een bekend schip.’ Hij reikte de kijker aan Bedion. ‘Het achtste schip.’

‘Het is de Gouden Zeedraak,’ riep Bedion verheugd. Er bestond nu geen twijfel meer. Het leger dat Silkon moest bevrijden was onderweg.

Aïn en Artakin betraden als eersten de grote ontvangstzaal van Caldryn. De prins van Durdan kwam uit zijn zetel en boog diep voor Artakin.

De koning van Ash Nèbula wachtte tot Caldryn weer rechtop stond en gaf hem toen een krachtige omhelzing. ‘Dierbare neef, wat ben ik blij je weer te zien.’

‘Anders ik wel, mijn vriend en koning.’ Caldryn keek langs Artakin heen. De koning draaide zich om en reikte naar Aïn. ‘Dit, waarde vriend...’

‘…is de kroonprins van Silkon, Aïn el Leth,’ onderbrak Caldryn. ‘En hij is hier vorig jaar met een bont gezelschap in de haven aangekomen. Op hetzelfde schip dat nu weer in mijn haven ligt: de Gouden Zeedraak.’ Caldryn glimlachte naar Artakin. ‘Hij was hier samen met jouw lijfwacht, Sarasar.’

‘Wel, dan heb ik hier, geloof ik, niets meer aan toe te voegen,’ zei Artakin.

Aïn gaf de prins van Durdan een hand.

De anderen stapten naar voren en deden hetzelfde. Een aantal had de prins al eerder ontmoet. Caldryn boog eerbiedig voor koning Eutharsius.

‘Het Noordvolk leefde eeuwenlang met ons in vrede. Ik hoop dat we de oude tijden weer kunnen laten herleven,’ sprak Eutharsius eerbiedig.

‘Ik hoop het ook, want het zou voor mijn volk een tijd van vrede en voorspoed betekenen,’ antwoordde Caldryn. De prins van Durdan schudde nog wat andere handen. ‘Heren, volg mij naar de ruimte hiernaast en ik zal u het een en ander uitleggen over de situatie in Admir.’

‘En Carthena? Hoe is het Carthena vergaan?’ vroeg Artakin.

‘De geruchten die we hier horen geven een wisselend beeld van de situatie.’

‘Wat voor geruchten?’ vroeg Artakin.

‘Die lopen uiteen van totale vernietiging tot nog steeds standhouden. We weten echt niet hoe de situatie is. Leobrand is een paar weken de binnenlanden van Admir ingetrokken om meer betrouwbare informatie te verzamelen. Met de winter in het land zal hij niet zo snel kunnen reizen.’

Ze kwamen in Caldryns bibliotheek en de groep schaarde zich rond een tafel waarop een grote landkaart uitgevouwen lag. Aïn zag dat het een zeer gedetailleerde kaart van Admir was. Ook delen van Selebar en de grensstreek met Silkon waren er op afgebeeld. Langs de grens met Selebar stonden allerlei poppetjes, mannetjes in de kleuren van Admir aan de ene zijde van de grens en Selebarvrouwen aan de andere zijde.

‘Zijn er weer problemen met Selebar?’ vroeg Artakin, die waarschijnlijk bekend was met deze manier van informatie weergeven.

‘Zenobia’s dochter, Sonea, heeft twee maanden geleden een grenspost van ons aangevallen. Als antwoord daarop hebben de weinige verenigde edelen in dat gebied een legermacht aan de grens geplaatst en nu voeren ze steeds kleine verrassingsaanvallen op elkaar uit. Het is nog een klein grensconflict, maar wie weet waar het op uitloopt? De Selebar zijn niet zo verzwakt als wij. Tenslotte moeten wij ook onze oost- en noordgrens in de gaten houden.’ Caldryn rommelde even met de poppetjes en zette een aantal op een andere plaats. ‘Zo waren de verhoudingen bij de laatste melding.’

‘Zijn er veel verschuivingen?’ vroeg Eutharsius.

‘Nee, de situatie is redelijk stabiel. Ik denk dat niemand nog veel zin heeft om met deze kou te gaan vechten,’ antwoordde Caldryn.

Eutharsius keek naar Azouris en vervolgens naar Aïn. ‘Het grensgebied lijkt mij toch de makkelijkste weg.’

‘Dat klopt. De kleuren op de kaart geven de hoogtes aan. De gebieden hier zijn ruig en bergachtig.’ Caldryn wees iets meer noordelijk van de route. ‘Het gebied langs de grens is ook nu goed begaanbaar omdat er deze winter veel minder sneeuw gevallen is.’

Aïn keek naar het stuk dat Eutharsius had aangewezen. ‘Ons leger is zo groot dat de Selebar het niet in hun hoofd zullen halen om ons aan te vallen,’ zei Aïn.

‘Ja, dat lijkt mij ook,’ beaamde Eutharsius.

‘Zijn jullie niet bang dat de Selebar jullie aan de Heren van Drie verraden?’ vroeg Caldryn.

‘Weinig kans,’ antwoordde Bedion. ‘De Selebar hebben een nog grotere hekel aan de Tsaseeërs dan wij.’

‘Dan is de route langs de grens dus de beste en snelste weg,’ zei Artakin.

‘De vraag is dan alleen nog hoe de bevoorrading is,’ sprak Bedion. ‘We hebben tenslotte duizenden paarden en manschappen bij ons.’

‘Maak je daar maar geen zorgen over. Wij hebben, om onze eigen troepen te bevoorraden, een goede aanvoerlijn van Durdan het binnenland in. Het is geen enkel probleem. We zullen hooguit iets harder moeten werken om jullie leger van alles te kunnen voorzien,’ sprak Caldryn kalm. ‘En zelfs nu kunnen we nog, als het moet, goederen overzee vanuit Zerraths Vrijstaat invoeren.’

Artakin gaf Caldryn een schouderklopje. ‘Je hebt alles goed geregeld, neef.’

‘Jullie manschappen kunnen de eerste dagen van mijn kazernes gebruikmaken. Daarna kunnen ze in het kamp buiten de stad gelegerd worden.’ Caldryn wees een dal aan op een redelijke afstand van Durdan. ‘Het is hopelijk ver genoeg weg voor allerlei nieuwsgierige lieden en niet te ver voor een snelle boodschapper. Ik heb jullie paarden en voorraden er al naartoe laten brengen.’

‘Uitstekend,’ liet Eutharsius zich ontvallen.

‘Met uw permissie,’ zei Caldryn, terwijl hij wisselend Artakin en Eutharsius aankeek, ‘zend ik vandaag nog mijn boodschappers naar de elfen.’ Beiden knikten instemmend. ‘Ik neem aan dat u allen, als mijn gasten, vanavond hier verblijft.’

‘Maar natuurlijk,’ antwoordde Artakin voor iedereen.

Het was een koude winterse namiddag toen Aïn en zijn gezelschap over de heuvel het dal in reden. Beneden hen strekte zich een immens tentenkamp uit. Rookpluimen gaven aan dat er vele kampvuren waren aangelegd. De prins van Durdan had woord gehouden. Het ontbrak hun aan niets.

Het weerzien met hun paarden was voor de elfen een emotioneel gebeuren. Atlan kwam luid hinnikend aangegaloppeerd toen ze Aïns fluitje hoorde, gevolgd door Morion en Git. Aïn begroef zijn hoofd in Atlans manen en kroelde door haar haren. Ze zat goed in haar vacht. Ze hinnikte van blijdschap en gaf hem kopstootjes.

‘Ja meisje, ik ga niet meer weg. Nu heb ik je nodig om mij thuis te brengen.’ Aïn voelde zijn ogen vochtig worden bij de gedachte aan Silkon. Hoeveel zou er nog van over zijn? Hoeveel zou er vernield en geplunderd zijn? Hij sloeg zijn arm om de hals van Atlan zoals hij ook vele jaren geleden had gedaan toen hij noodgedwongen moest vluchten.

Zenya’s erfeni

Een diepe loopgraaf met houten borstweringen, gemaakt van puntige palen, markeerde de grens tussen Selebar en Admir. Aan weerszijden vormde een kaalgeslagen strook van modder en smeltende sneeuw stilzwijgend een duidelijke lijn die het hele dal overspande. Tot hier en niet verder.

Zuidelijk van de barricade stond een bontgekleurd tentenkamp van de Selebarvrouwen. Een paar armoedig geklede mannen sjouwden met emmers water en voer voor de paarden. Aan het front namen de vrouwen nooit veel van hun mannelijke slaven mee. Zo dicht bij de linies van Admir konden de mannen nog weleens verkeerde ideeën krijgen.

Aan de andere zijde waren de tenten vaalbruin en alleen de kleurrijke banieren vertelden iets omtrent de adellijke families die hier verenigd waren.

De middag was al ver gevorderd en weldra zou de schemering invallen. Door Arakaya’s hoofd speelden allerlei gedachten terwijl ze naar de statige jonge vrouw reed die vanaf haar paard het vijandige kamp observeerde.

‘Sonea,’ groette Arakaya haar, zonder enige vorm van respect.

‘Arakaya,’ groette prinses Sonea de bevelhebster op een ijzige toon terug, terwijl ze een paar lange zwarte haren uit haar gezicht streek.

‘Ik heb bericht ontvangen van uw moeder. Onze handel via Silkon ligt al te lang stil en deze route is belangrijk. Zenobia wil dat wij vredesbesprekingen beginnen,’ zei Arakaya kalm.

Sonea leek te exploderen. ‘Wat! Is ze seniel aan het worden? Als we deze mannen één vinger geven, nemen ze de hele hand. We kunnen nu druk uitoefenen. Onderhandelen kunnen we later nog als we deze honden onderworpen hebben.’

‘Het bevel van koningin Zenobia was duidelijk,’ zei Arakaya slechts. Ze keurde de vrouw tegenover haar niet eens een blik waardig. Haar gedrag was in Arakaya’s ogen oneervol en een prinses onwaardig.

‘Ik neem hier geen genoegen mee. Mijn moeder heeft mij het bevel over Thyrza en haar strijdkrachten gegeven. Ik beslis hier en niet jij. Als het je niet bevalt, mag je bij haar je beklag doen. We vallen nu aan, dan kan mijn moeder zien dat wij onoverwinnelijk zijn.’ In Sonea’s ogen stond waanzin te lezen. Ze tierde, vloekte en schreeuwde om haar onderbevelhebbers.

‘Ben je gek geworden!’ viel Arakaya uit. ‘Je hebt nog maar een paar uur daglicht. Als de duisternis valt is je eigen linie open en verzwakt. Wil je dat de vijand vannacht doorstoot tot aan de poorten van Thyrza?’

‘Dat zooitje moet een aanval uitvoeren tegen Thyrza?’

‘Ja, want dat “zooitje” daar bestaat uit veteranen. Mannen die in allerlei grensconflicten hebben gevochten. Die tegen de Heren van Drie en tegen rovers hebben gestreden. Het laatste waar ze bang voor zijn is zo’n verwend nest van een prinses met totaal geen strategisch inzicht. Ze zullen je keihard uitlachen als je nu aanvalt.’

Drie vrouwen kwamen aangehold op het geschreeuw van Sonea. De prinses gaf hun vanaf haar paard bevelen. ‘Stel iedereen op achter de barricade. We vallen aan. Voor roem en eer.’ Bij het laatste keek ze spottend naar Arakaya en gaf haar paard een schop in de flank.

Arakaya schudde haar hoofd. ‘Als je Zaïra maar hier laat,’ schreeuwde ze Sonea na.

‘Waarom?’ De prinses hield haar paard in. ‘Zaïra valt onder mijn stadstroepen.’

‘Ze is mijn protegé. Als haar iets overkomt, hou ik jou persoonlijk verantwoordelijk.’

Sonea bedacht zich. ‘Het is al goed. Hoe minder eer mijn zusje krijgt, hoe beter.’

Arakaya draaide haar rijdier en reed naar haar eigen troepen. Ze hield halt naast een pezig gespierde vrouw. ‘Aranna, roep onze troep bijeen. Die idioot van een Sonea gaat een uitval doen.’

‘Wat?’ antwoordde Aranna verschrikt. ‘Is ze waanzinnig geworden?’

‘Aranna, dat zeg je niet hardop van de prinses, maar je hebt gelijk,’ zei Arakaya met een ironische ondertoon.

‘Is ze waanzinnig geworden?’ schreeuwde Aranna vervolgens nog harder.

Arakaya grijnsde. Er waren maar weinig dingen die Aranna van haar stuk brachten of waar ze zich ook maar iets van aantrok.

‘Ik snap het toch al niet waarom Zenobia koninklijk bloed boven jouw wijsheid plaatst,’ zei Aranna.

‘Dat doet ze tot op zekere hoogte in de hoop dat Sonea zoals haar zusters is,’ zei Arakaya.

‘Een ijdele hoop als ik dit zo zie.’

‘Reken maar dat ik Zenobia rapport ga uitbrengen over het gedrag van de prinses.’

Aranna gaf haar bevelen en binnen een paar tellen zaten alle vrouwen in het zadel. ‘Wat gaan we nu doen?’ vroeg ze aan Arakaya.

‘Afwachten. We zullen eerst weleens zien hoe het gevecht gaat verlopen. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat Zenobia haar de leiding over de troepen van Thyrza heeft gegeven.’

Een ruiter met blonde haren naderde hen. ‘Arakaya, wat is Sonea van plan? Ze zei dat ik niet mee mocht en mij bij jou moest melden.’

‘Sonea is weer iets doms van plan. Ik wil niet dat door haar stommiteiten jou iets overkomt.’

Zaïra knikte begrijpend en bracht haar paard naast Aranna tot stilstand. Ze stonden op de helling en konden beneden hen de troepen van Sonea zien. Aan de andere zijde van de linie klonken hoornsignalen en de troepen van Admir haastten zich naar de barricade.

‘Weg verrassingsaanval,’ mompelde Arakaya. Ze richtte haar blik weer op de vijandelijke troepen. Plots zag zij iets anders, iets wat haar hart sneller deed kloppen. ‘Aranna, rij naar beneden en zeg Sonea dat ze onmiddellijk de aanval afbreekt.’

Aranna keek in de richting waar Arakaya had gekeken. Een enorme troepenmacht naderde het kamp. Een zee van gekleurde banieren waaide in de wind. De afstand was nog te groot om te zien welke en hoeveel troepen het waren. Maar op dit moment een “verrassingsaanval” uitvoeren was het domste dat Sonea kon doen. Aranna spoorde haar paard aan. In volle galop schoot het dier de heuvel af.

‘Aanval afblazen! Er is versterking!’ schreeuwde Aranna.

Sonea gaf het signaal om de aanval te staken en gaf haar paard de sporen. Als een furie reed ze de heuvel op, naar de plek waar Arakaya en Zaïra stonden. Eenmaal boven wendde ze haar paard zonder een woord te zeggen en volgde de blik van Arakaya. Ze slikte. De immense legermacht die aan de andere zijde verschenen was, vulde het hele dal.

‘Zo te zien zijn het er duizenden,’ sprak Arakaya heel nuchter. ‘Was een leuke zege met veel roem en eer geworden.’

Sonea draaide zich bruusk om. ‘En aangezien jij zo goed bent in onderhandelen, stel ik voor dat jij naar de overkant gaat en met ze praat.’

Arakaya grijnsde naar de prinses en wenkte Zaïra te volgen.

‘Ho, laat je haar niet hier? Ik dacht dat je haar niet aan gevaar wilde blootstellen?’

‘Wie zegt dat het gevaarlijk is om te onderhandelen?’ antwoordde Arakaya koel, waarna haar paard op een draf de heuvel afging.

Het kamp van Admir was in rep en roer toen Aïn en zijn gezelschap aankwamen. Eerst was er verwarring geweest, maar toen de manschappen beseften welk leger hen te hulp kwam, werden Aïns mannen als helden verwelkomd. In de tent van Johan, hertog van Tulsa, bracht Aïn in het kort verslag uit. Het nieuws dat Nemroth was verslagen maakte een golf van emoties los. Mannen omarmden elkaar, omarmden de bevrijders, zelfs de elfen. Johan van Tulsa had moeite om zijn gevoelens onder controle te houden.

‘Vergeef mij, Hoogheid,’ sprak hij met schorre stem.

‘Het is al goed,’ zei Aïn vriendelijk.

‘Het is, dat ik al mijn hele leven vecht tegen vijanden, die mijn vijanden zijn geworden door de zwarte magiër. Het is hier al eeuwenlang geen vrede geweest. Oh bij de Almacht, ik zou niet eens weten hoe dat aanvoelt.’

‘Het is nog niet helemaal zover. Er zijn nog steeds delen van het kwaad aanwezig, zoals de Heren van Drie. Maar vanaf nu zal het alleen maar beter worden.’ Aïn wilde verder nog wat zeggen maar er klonken kreten van buiten. Een man kwam de tent binnen en liep naar Johan.

‘Heer, er naderen twee Selebarvrouwen om te onderhandelen.’

‘Wel, die laten er ook geen gras over groeien. Zouden ze nu eindelijk eens eieren voor hun geld kiezen?’ vroeg de hertog zich af.

Aïn en zijn groep liepen de tent uit en volgden de hertog naar de barricade. Daar werden juist twee Selebar met witte vlaggen binnen gelaten. Beide vrouwen waren blond en dat was voor de Selebar vrij zeldzaam. Ghynahr drong achter de hertog aan naar voren.

‘Heer, laat mij met de vrouwen praten. Ik ken een van hen en spreek hun taal.’

Johan keek de elf even aan en knikte toen. ‘Natuurlijk, ga uw gang.’

Ze liepen verder naar de twee ruiters.

‘Nimmahsai odènah, Arakaya. Ik groet u eerbiedig, Arakaya. Tèh aksu ohranah. Het is mij een eer,’ sprak Ghynahr.

Hoewel het bij de meeste onderhandelingen gebruikelijk was dat beide partijen in eerste instantie geen woord met elkaar wisselden, laat staan elkaar vriendelijk begroetten, sprong Arakaya meteen uit het zadel en reikte Ghynahr haar hand.

‘Nimmahsai odenahar, Ghynahr. Ik groet u ook eerbiedig, Ghynahr.’ Ze keek om de elf heen naar Martec. Ze reikte de prins van Catara haar hand en sprak in de elfentaal. ‘Ik uw vaandel herkend. Ik groet als vriend.’

Iedereen stond perplex.

‘Je spreekt onze taal,’ zei Aïn.

‘Wel alle…’ bracht Martec uit. ‘Dus je hebt ons eerder gewoon voor de gek gehouden!’

‘Soms is het beter dat anderen niet weten wat je allemaal kunt. Het kan nog weleens van pas komen, vriend,’ zei ze in de mensentaal. ‘En misschien vond ik wel dat jullie het verdienden voor wat jullie ons hadden aangedaan.’

‘Ja, daar heb je gelijk in, Arakaya,’ zei Ghynahr. ‘We hadden ons inderdaad niet zo netjes gedragen.’

‘Kom, volg mij. Ons kamp is nog niet helemaal in gereedheid gebracht, maar u bent van harte welkom in het paviljoen van koning Eutharsius van Askara,’ sprak Ghynahr vriendelijk.

Ghynahr voerde de beide vrouwen de cirkel van de vergaderruimte binnen. De prinsen van Mionas, Auverus en Catara draaiden zich om naar de nieuwkomers. Eutharsius stapte op Ghynahr af en bekeek de twee vrouwen met een zijdelingse blik.

Ghynahr neeg even zijn hoofd naar Eutharsius en sprak plechtig: ‘Majesteit, de Selebar hebben, op initiatief van prinses Sonea, twee afgevaardigden gestuurd. Mag ik aan u voorstellen: prinses Zaïra, Zenobia’s dochter en Arakaya, bevelhebber van de legers van Selebar, raadgeefster van Zenobia, koningin van Selebar.’

Arakaya boog diep voor de koning. Zaïra volgde haar voorbeeld. Toen Arakaya weer omhoog kwam, reikte Eutharsius naar haar hand voor een handkus. Ze was zichtbaar onder de indruk van het gebaar. Eutharsius begroette Zaïra op dezelfde manier en sprak met zangerige stem: ‘Uw schoonheid evenaart die van Zenya.’

Zaïra’s blik dwaalde verlegen naar de grond. ‘Dank u, Majesteit.’

Eutharsius richtte zich tot de omstanders: ‘Goed, en nu wil ik graag weten waarom wij allen hier bijeen zijn?’

‘Zoals u weet zijn er de laatste tijd grensconflicten met de Selebar. Deze twee afgevaardigden zijn, neem ik aan, hier om het jongste geschil uit de wereld te helpen,’ zei Aïn.

‘In dat geval,’ sprak Eutharsius plechtig, ‘kan iedereen plaatsnemen.’

Ghynahr wees Arakaya en Zaïra een zitplaats naast de zijne aan. Twee kleine zetels werden tegenover de Selebar gezet. Een was voor Eutharsius, de andere voor de zwangere Nihr. Karathan ging naast Nihr op de grond zitten.

‘Wie is die vrouw, met zo veel status dat zij naast de koning van de elfen zit?’ fluisterde Zaïra vol verwondering, maar niet onhoorbaar voor elfenoren.

‘Ik weet het niet. Ik heb ook al zitten kijken, maar zij komt mij niet bekend voor. Dit alles stelt mij voor een groot raadsel. Kijk, daar zitten dwergen en die man daar is Ruard, zoon van de graaf van Emaroudon,’ fluisterde Arakaya terug. ‘En die man daar is Roderik van Thurin. Ik heb al eens tegenover hem gestaan in een grensconflict. Een geduchte strijder.’ Arakaya’s blik gleed verder en bleef hanger op de donkere gestalte van Nuhrèl. ‘Bij alle vervloekte demonen, die jongeman daar, naast die vent die zo groot is als twee beren. Drie jaar geleden heb ik hem gezien bij een onderhandeling tussen Selebar en Dathmar. Hij is een Nimsadi.’

‘Weet je dat zeker? Wat doet een prins van Dathmar hier?’

‘Ik weet het niet. Dit is het vreemdste leger dat ik ooit heb gezien. Elfen, mensen uit verschillende landen, dwergen. Wat is hier gaande?’

Ghynahr hoorde het aan en glimlachte even.

Op aangeven van Eutharsius stapte Aïn de cirkel binnen en wendde zich tot Arakaya. ‘Nogmaals welkom in ons midden, Arakaya. Ik heb je destijds verteld wie ik was en dat ik een middel wist om Nemroth te verslaan. Ik ben in mijn opdracht geslaagd. Samen met mijn vrienden ben ik voor het invallen van de winter naar het eiland van Nemroth vertrokken.’

Zaïra slaakte een onderdrukte kreet van ongeloof. ‘Niemand kan voet zetten op Kristaleiland en het overleven.’

Aïn glimlachte zwijgend.

‘U hebt… de zwarte magiër verslagen?’ stamelde Arakaya vol ongeloof.

‘Ja, Midian is verlost van de zwarte magiër. En daarmee ligt de weg vrij voor mijn volgende taak: mijn koninkrijk bevrijden uit de klauwen van de Heren van Drie.’

Arakaya keek naar de grond. ‘En Selebar was geen deelgenoot aan deze strijd. Wij hebben ons niet aan de zijde van deze strijders geschaard om te winnen of te sterven. Uw legers hebben veel roem vergaard en wij zijn niets dan kleine armzalige herrieschoppers.’

‘Dat is niet helemaal waar, Arakaya,’ sprak nu een heldere jonge stem. ‘Vanaf Zerraths Vrijstaat heb ik het reisgezelschap bijgestaan in hun zoektocht. Op Kristaleiland vocht ik aan de zijde van mijn elfenechtgenoot. Ik ben Selebar. In naam van Selebar heb ik vijanden verslagen.’

Arakaya richtte zich op en liep in de richting van Nihr. Eerbiedig knielde ze neer. ‘Zeg mij, wat is uw naam en uw status?’

‘Mijn naam is Nihr, prinses van het elfenrijk El Leth. Echtgenote van Karathan, toekomstige koning van El Leth.’

‘En uw Selebarstatus?’ vroeg Arakaya.

Nihr aarzelde even. ‘Ik kan je mijn status niet geven. Mijn moeder verliet Zerraths Vrijstaat en liet mij bij mijn vader achter. Ik ken slechts de gebruiken van de Selebar omdat de Surdah mij onderwezen.’

‘U hebt de eer van Selebar gered. Ik zal Zenobia berichten over uw daden en de schuld die wij aan u en uw rijk hebben.’ Arakaya stond op en liep terug naar haar plaats.

‘Arakaya,’ ging Eutharsius verder. ‘Wij hebben begrepen dat het grensconflict is ontstaan nadat prinses Sonea, Zenobia’s dochter, een aanval uitvoerde op grensposten en dat er daarna over en weer incidenten zijn geweest. De laatste keer zouden twee vrouwen van de Surdah overvallen en mishandeld zijn.’

‘Dat klopt.’

‘Ik ben bereid de Selebar tegemoet te komen en de Surdah schadeloos te stellen. Ik hoop dat hiermee een einde komt aan deze onwenselijke situatie. U kunt deze boodschap overbrengen aan prinses Sonea.’

Arakaya stond op om weg te gaan, maar voor ze Eutharsius had kunnen bedanken voor zijn royale gebaar, hield Ghynahr haar tegen.

‘Vanwaar al die haast? Wees onze gasten voor vanavond.’

Arakaya keek naar Zaïra, die gretig knikte. ‘Dank je. Wij maken graag gebruik van deze uitnodiging.’

Johan zei met een grote glimlach: ‘Ik stuur wel een boodschapper om te zeggen dat de onderhandelingen nog wat meer tijd in beslag nemen.’

Arakaya keek hem een moment overdonderd aan en schoot vervolgens in de lach. ‘Wel ja, Sonea verdient het.’

Ghynahr leidde Arakaya en Zaïra langs alle aanwezigen. Ze spraken lang met Nihr. De prinses van El Leth haalde Nuhrèl er even bij, waardoor de Dathmar eindelijk de kans kreeg het verhaal van zijn moeder te vertellen. Arakaya was zichtbaar getroffen en beloofde hem dat hij, als de oorlog in Silkon voorbij was, altijd welkom zou zijn in haar huis.