De kronieken van Ulriach de Waanzinnige

Boek 5

De Wolvenmeesteres

Uit het boek “De kronieken van Ulriach de Waanzinnige”

Eens was haar wereld groen, trokken rivieren door haar wijde vlakten en waren de rotsen behangen met haren van klimop. Doch nu is er slechts een dorre woestijn. Zandduinen sieren haar horizon. En als een vuur brandt de zon op haar neer, een vuur dat de harten verteert. Daar wordt de dorst alleen gelest door kennis. Want machtig zijn degenen die de kennis van de K’Dana Ilderah Sahin bezitten, van haar die de eerste was, de Shen teï van allen die na haar kwamen, de Goudene, die wij eren als de dageraad, het zonnelicht.

Oh, edel volk, in het land van een verzengende zon.

Eert in uw harten de ultieme strijder die de tijd overwon.

Op gouden vleugels wordt zij gedragen.

De K’Dana Ilderah Sahin, de leermeesteres uit oude dagen.

Een strijder, tijdloos, door eeuwige liefde gedreven.

Twee zielen, innig verbonden, hun lot verweven.

Waar zelfs de Dood hen niet scheiden laat,

en door drakengif de sluier van de tijd openslaat.

Proloog

Vlammen reikten naar de rode avondlucht, waar een vurige bol de donkere contouren van de heuvels kuste. Een grijze poot stapte naar voren en landde in het zand. Een snuit drong tussen de struiken door en snoof. De geur van de dood, vermengd met rook en zweet, dwarrelde haar tegemoet. Haar ijsblauwe ogen volgden het tafereel dat zich voor haar ontvouwde: grauwe mannen in een kring, hun hoofden getooid met zwarte wolvenkoppen, hun lichamen bedekt met de as van overledenen. Hun ogen zagen haar niet. Ze dansten nietsziend rond het vuur, verzonken in een diepe trance. De vlammen laaiden hoger op, vonken dreven weg naar de hemel. De trommels roffelden onafgebroken in een opzwepend ritme.

Plots daalde een onheilspellende stilte neer, slechts verstoord door het zachte knapperen van het vuur dat de lichamen van de gesneuvelde krijgers had verteerd.

De Godin was hier.

Iedereen hield de adem in.

De wolvin huiverde en trok zich iets terug.

Heel langzaam schreed een slanke vrouwengestalte door het kamp. Haar zwarte haren glansden in het licht. Een wurgslang kronkelde zich liefkozend om haar lichaam. Nerveus likte de slangentong aan de lucht, tastend naar de geur van de verbrande lichamen.

Als antwoord op haar verschijning bogen de mannen naar de grond, maakten zich klein voor hun Godin.

Een slangenpriester in een zwarte pij verscheen, maar hield zich op de achtergrond. Zijn getatoeëerde gelaat ging verborgen in de duisternis van zijn kap. Slechts heel even raakte het licht de in elkaar verstrengelde patronen aan.

De Godin liet haar kille blik over de ruggen van de krijgers glijden, toen sprak haar stem, zoet en zacht: ‘Oh strijders van mijn hart, dappere Zwarte Wolven, die uw Godin dienen met uw leven. Ik dank u voor uw offers. Ik dank u voor de overwinning. Vandaag stierven er vele Tags en voelde ik hun wanhoop, hun angst. Hun bloed leste mijn dorst. Daarom, laat mijn wijn uw dorst lessen.’

De mannen stonden op en schreeuwden en juichten hun Godin toe.

Ze sloot haar gele ogen en huiverde. Langzaam trok ze zich terug, terwijl de Zwarte Wolven zich op de wijn stortten die werd aangedragen door een aantal slangenpriesters. Toen ze ver genoeg van hen was verwijderd, viel haar masker van gemaakte vriendelijkheid eindelijk af.

De wolf kromp ineen, drukte zich tegen de grond en begon aandachtig te luisteren.

‘Wat weet je?’ vroeg de Slangengodin op vlakke toon aan de slangenpriester naast haar.

‘De situatie in Midian bevindt zich in een status quo. De Heren van Drie zijn bang geworden voor de prins van Silkon en zijn bondgenoten. Grootmeester Montagne vreest dat zijn medegrootmeesters kiezen voor een langdurige vrede.’

Ze kneep haar ogen knepen samen. ‘Als ze dat doen, zijn ze verloren. Ash Nèbula, Silkon en de elfen zullen wraak willen. Ze zijn te machtig. Ze zullen Tsasé wegvagen.’ Hyadra balde haar vuisten en sprak met opeengeklemde kaken: ‘Waar is Nemroth? Waarom steunt hij hen niet? Wat heeft Vrouwe Thai met hem gedaan? Als het zo doorgaat, zal ik moeten ingrijpen. Dit bondgenootschap tussen de Tsaseeërs en mij is te waardevol om door de prins van Silkon kapot te laten maken.’

Ze herwon langzaam haar kalmte. ‘De prins van Silkon moet verdwijnen.’

‘Godin, Vrouwe Thai en de elfen steunen hem.’

‘Aaaagh, dat snap ik, maar als die magiër de strijd met mij wil aangaan, dan kan ze die strijd krijgen,’ grauwde ze. ‘Die vervloekte bastaard moet sterven, hoor je me. Sterven!’ Ze begon nerveus heen en weer te lopen en voor zich uit te mompelen. ‘Wat verwacht hij het minst? Er moet iets zijn waarmee hij te vangen is?’ Plots stond ze stil. ‘Dit wordt jouw ondergang. Het vuur van gif, brandend door jouw aderen, het zal je verteren.’ Haar schaterlach klonk onheilspellend door de avond. Het geluid galmde tegen de heuvels en door de bossen.

De eenzame wolf schrok ervan. Behoedzaam sloop het dier tussen door de struiken door, weg van de feestende massa. In haar karakteristieke tred daalde ze de heuvel af. Het waren echter niet langer wolvenpoten die de grond raakten; mensenvoeten liepen over het zachte gras, mensenbenen streken langs de struiken. Haren, in een schakering van grijstinten, omhulden een jong, rijzig lichaam. In het laatste licht van de ondergaande zon zocht een eenzame gedaante haar weg naar het westen. Alsof haar instinct haar vertelde waar ze heen moest gaan.

Verantwoordelijkhede

De vislijn scheerde zigzaggend door de rivier. De hengel stond zo krom dat hij elk moment kon knappen. Aïn beet op zijn onderlip en zette zich nog meer schrap. De spieren in zijn armen bolden onder de zware last.

‘Je hebt ’m! Je hebt ’m!’ schreeuwde de jongeman naast hem.

Aïn reageerde nauwelijks en blies een blonde lok uit zijn ogen. Zijn metgezel liet zich behendig naar beneden glijden tot aan de oever van de Silkon. ‘Hé, Karlis, let je wel even op dat je je nette kleding niet vies maakt. Rowina doet je wat.’

Karlis wreef zijn zwarte haar naar achteren en lachte schaapachtig. ‘Haal liever de lijn hierheen. Dan probeer ik hem te pakken.’

‘Hij trekt als een idioot. Weet je zeker dat het Olde Wammes is?’ vroeg Aïn.

‘Oh ja, heel zeker. Kijk dan!’ Een enorme vis sprong een stukje boven water. ‘Zorg dat hij de lijn niet breekt.’

‘Waar denk je dat ik mee bezig ben?’

‘Geen idee, Hoogheid,’ antwoordde Karlis plagerig.

Aïn draaide zijn hoofd naar de jongeman die schuin achter hem stond. ‘Hé, Egilolf, zou je niet een handje helpen.’

De Askara-elf bekeek het schouwspel met een stoïcijnse blik. Even gleed er een minachtend glimlachje over zijn bleke gezicht alvorens hij met een zangerige stem sprak: ‘Aïn, het lukt je nooit. Je krijgt hem op deze manier echt niet op het droge. Waarom neem je niet eenvoudig een speer of je boog? Ik moet zeggen dat ik dit maar een zeer omslachtige manier vind om je avondeten te vangen.’

‘Je verkracht de hele romantiek van het vissen,’ zei Aïn, terwijl de vis weer een sprong maakte.

‘Het is maar goed dat je tafel vanavond gedekt is, anders kan je op een houtje gaan bijten.’

Aïn hoorde de woorden van de elf al niet meer. Met een uiterste krachtsinspanning probeerde hij de vis dichter bij de kant te krijgen, zodat Karlis de vislijn kon pakken.

Plotseling veranderde zijn houding en Aïns elfenzintuigen sloegen alarm.

‘Er nadert iemand,’ zond Egilolf.

Het geluid van paardenhoeven werd luider. Aïn keek om. Egilolf trok zijn zwaard gedeeltelijk tevoorschijn.

‘Aïn, strak houden!’ gilde Karlis.

‘Wat?’ zei Aïn verschrikt.

Op dat moment brak de lijn. Aïn viel achterover en belandde op zijn rug in het lange gras. Karlis balanceerde op de rand van de oever, in een laatste poging de vis binnen te halen. Hij verloor zijn evenwicht en tuimelde in de rivier.

Een ruiter verscheen om de struiken. Het was een paleiswacht van koning Artakin. Egilolf liet zijn zwaard terugglijden in de schede en draaide zich om naar zijn kameraden. De anders zo bedeesde elf barstte in een schaterlach uit. Aïn krabbelde overeind en keek teleurgesteld naar het water. ‘De vis. Vervloekt, nou is hij weer ontkomen.’

‘Ik zei toch dat het met pijl en boog veel makkelijker gaat,’ zei Egilolf.

‘Ik had om een vis gevraagd, niet om een bad,’ zei Karlis, terwijl hij zich, druipend van het water, uit de rivier hees.

Aïn was even sprakeloos, toen maakte hij een verontschuldigend gebaar en draaide zich om naar de koerier. ‘Beste man, ik hoop dat je boodschap belangrijk is, want anders…’

De koerier slikte even ongemakkelijk. ‘Uw moeder vraagt naar u.’

‘Kon dat niet wachten? Nou heb ik de vangst van mijn leven verspeeld.’

‘Hare Majesteit zei dat het dringend was.’

Aïn zuchtte diep. Hij maakte een gebaar van onvermogen en liep naar beneden, waar Karlis moeizaam over de rotsblokken de oever opklom. ‘Kom op, vriend,’ zei Aïn, terwijl hij hem zijn hand reikte.

Karlis zuchtte teleurgesteld: ‘Ik dacht werkelijk dat we ’m deze keer hadden.’

Ze liepen met z’n drieën terug naar hun paarden en stegen in het zadel. Al dartelend sprongen de elfenpaarden tegen de oever omhoog. De boomstronken aan weerskanten van de brede weg naar Carthena waren de stille getuigen van de belegering, meer dan drie jaar geleden. De kolossale stammen waren toen gebruikt voor het bouwen van de Tsasése belegeringsmachines. Nieuwe bomen waren inmiddels aangeplant, maar het zou nog decennia duren voordat er weer zo’n imposante laan zou ontstaan.

Aïns gedachten gingen terug naar de afgelopen jaren, een periode waarin niet alles helemaal verlopen was zoals hij het zich had voorgesteld.

‘Wat is er?’ zond Egilolf.

‘Niets,’ zei Aïn.

Karlis blikte even opzij.

Aïn keek naar de knop van zijn zadel.

‘Kom op, vriend, je bent al weken chagrijnig. Wat is er aan de hand?’ zei Egilolf nu hardop.

Aïn zuchtte: ‘Eigenlijk heb ik er nooit over nagedacht, over hoe het zou zijn na de strijd. We hebben de halve wereld doorkruist en sliepen vaak onder de blote hemel. En nu?’

‘Je mist het avontuur,’ zei Karlis.

‘Ja, en als er dan eindelijk een keer iets spannends gebeurt, zoals net met Olde Wammes, dan gooit mijn moeder weer roet in het eten.’

‘Ze wil je alleen maar op het koningschap voorbereiden,’ zei Egilolf.

‘Het koningschap kan me gestolen worden. Dag in, dag uit aanwezig zijn bij audiënties, overleggen met edelen, inspecteren van de paleiswacht, en doornemen van stapels documenten met nutteloze informatie. Ilesse overlaadt mij met verantwoordelijkheden en verplichtingen. Er is bijna nooit tijd voor ontspanning.’

‘Ik weet het. Als jouw persoonlijke lijfwacht ben ik daar meestal ook bij,’ zei Egilolf, om Aïn een beetje op te beuren.

‘Jij kunt nog afwisselen met Serathan of Sarasar,’ zei Aïn.

‘Dat is waar.’

‘Ik zie mijn oude vrienden nauwelijks. Ilesse vergeet weleens dat ik jarenlang met hen ben opgetrokken.’

‘Iedereen is druk geweest met de wederopbouw van Silkon en Ash Nèbula,’ zei Karlis.

Er viel een stilte.

Aïn keek naar de stad die op een heuvel in het relatief vlakke dal van de Silkon was gebouwd. Op de top lag de vesting van Nordfried, stadhouder van Carthena. De onderste stadsmuur droeg de littekens van de zware belegering door het leger van Tsasé. Delen van de oostelijke wal waren vernieuwd.

‘Hoe vaak hebben wij het afgelopen jaar de gelegenheid gekregen om eens heerlijk op wild te gaan jagen?’ vroeg Aïn zich hardop af.

Egilolf dacht na. ‘Als je alle jachtpartijen tijdens de bezoeken aan verschillende edelen meerekent, zijn het er vijf.’

Aïn schudde zijn hoofd. ‘Maar één keer, want ik reken die jachtpartijen niet mee. Het is toch geen uitdaging om opgedreven wild op te wachten met een groep edelen waarvan de meesten nog niet eens met een pijl een hert kunnen raken als ze er vlak voor staan.’

‘De hertog van Grinwold is anders een voortreffelijk jager,’ wierp Egilolf tegen.

‘Bedion is een uitmuntend krijgsheer en ik was blij dat hij ons tijdens de enige echte jachtpartij in de wouden bij Ulmhart heeft vergezeld. Het was ook de enige keer dat ik Ilesse zover kon krijgen, dat ze mij liet gaan.’

Aïn vervolgde: ‘Het was fijn om Reinhard, de jonkheer van Ulmhart, te bezoeken en samen met hem, Anthar en Berold te gaan jagen. Het weerzien met Sigrun en Lark heeft mij ook goedgedaan. Ik kon even mijn verplichtingen vergeten. Daarna kwam die vervloekt lange en strenge winter. Ik voelde me net een gekooide bergleeuw.’

Het drietal naderde de stad en reed door de Zuidpoort. Wachters begroetten hen met een diepe buiging en lieten hen passeren. Ze volgden een klinkerweg langs de rijk versierde huizen die evenwijdig aan de buitenste stadsmuur lagen. Sporen van de zware slag waren hier grotendeels verdwenen. De stad had haar oude glorie terug, vooral omdat, sinds de terugkeer van de Kristalmagiër, de elfen weer naar Carthena kwamen om handel te drijven.

De ruiters vervolgden hun weg door de Westpoort en staken via de herbouwde boogbrug de Silkon over. Voor hen lag, op een tweede en kleinere heuvel, het paleis van Carthanaga met zijn maagdelijk witte muren en ranke torens, omgeven door een krans van groene naaldbomen.

Eenmaal binnen de vestingmuren brachten ze de paarden naar de stal. Aïn sloot het schot achter Atlan en hing zijn zadel over een houten leuning. Hij keek even naar Karlis, die zijn hemd uitwrong.

De graaf grijnsde: ‘Gelukkig heb ik reservekleding meegenomen. Ik vrees alleen dat Rowina mij straks keihard uitlacht.’

Aïn liep met straffe passen door de lange gangen naar de gastenverblijven. Egilolf volgde in zijn elegante, snelle elfentred. Karlis boog af naar een andere gang. ‘Ik ga wat droge kleding opzoeken.’

Aïn draaide zich even om, gebaarde dat het goed was en ging weer verder tot hij voor een houten deur stilstond. De schoonheid van de houtsierkunst werd door de meeste bezoekers van het paleis geroemd. Aïn had er nu even minder oog voor, bovendien was hij vertrouwd met de verfijnde elfenarchitectuur in El Leth en in Tarn. Hij duwde bruusk de deur open en stierde naar binnen. Een wachter in dezelfde zwarte, met zilverborduursel versierde kleding als Egilolf stond binnen en begroette hen met een glimlach.

‘Hallo, Aïn. Hallo, Egilolf.’

‘Hallo, Serathan, weet jij wat Ilesse nu weer wil?’ zond Aïn.

‘Hoezo?’

‘Omdat ze het waagt mij op het verkeerde moment te storen.’

‘Als kroonprins van Silkon zijn er helaas vele verplichtingen, maar troost je. Er zijn gasten gearriveerd die je graag willen spreken.’

Aïn liep spoorslags door naar het volgende vertrek. In het midden zat een statige elfenvrouw op haar zetel. Haar blonde haren hingen als een waterval tot op de grond. Aïn boog even eerbiedig zijn hoofd om haar te begroeten, want ook al was hij de kroonprins van Silkon, zijn moeder was nog steeds de koningin. Toen hij zich tot het bezoek wendde, was de verspeelde vis op slag vergeten. Een brede glimlach verscheen op zijn gezicht. ‘Nuhrèl, Morada, Boragh.’ Aïn stapte naar voren en gaf de voormalige prins van Dathmar een stevige omhelzing. ‘Wat doen jullie hier?’ zei hij verbaasd, terwijl hij van de Dathmarprins, en tevens graaf van Zanouhr, naar Morada, de bevelhebber van de Zanouhr Wolfsgardisten, keek. Hij had de graaf in de afgelopen drie jaar alleen bij een parade tijdens de wijnfeesten in Tarn gezien en eenmaal eerder, toen hij tijdens een bezoek aan Zanouhr de grenstroepen inspecteerde.

‘De burggraaf van Zanouhr is ook uitgenodigd om het huwelijk tussen koning Artakin en prinses Zaïra bij te wonen,’ antwoordde Ilesse.

‘We zijn nog net op tijd voor de festiviteiten gearriveerd, zoals ik van uw moeder heb vernomen,’ vervolgde Nuhrèl.

Aïn slikte even. De bruiloftsceremonie was overmorgen. Dan was het bal dus morgenavond al. Ilesse wierp een doordringende blik op hem en hoewel ze niet haar gedachten zond, kon Aïn deze wel raden. Hij had nog steeds geen passend kostuum voor alle feesten. Ze liep al een week aan zijn hoofd te zeuren dat hij alles in orde moest maken, maar veel liever dan kleding uitzoeken voor het kennismakingsbal was hij gaan jagen en vissen met Karlis en Egilolf. Aïn grijnsde ongemakkelijk.

Ilesses heldere blauwe ogen werden nauwe spleetjes.

‘Leuk dat je er bent, Nuhrèl. Hoe was je reis?’ vroeg Aïn snel, in een poging het over een andere boeg te gooien.

‘Nuhrèl heeft nog een andere verrassing voor ons,’ sprak Ilesse.

Aïn keek een beetje ongemakkelijk van de graaf naar zijn moeder. Er lag een bepaalde toon in die opmerking. ‘Wat voor een verrassing?’

Nuhrèl liep als antwoord naar de grote tuindeur en riep iets naar buiten. Een vrouw kwam op hem toegelopen. ‘Aïn, mag ik je voorstellen: dit is Arissa. Ze is Selebar. Ik heb haar ontmoet tijdens de onderhandelingen tussen Selebar en Dathmar, waar ik als vredestichter optrad. We zijn zo gezegd aan elkaar blijven hangen.’

Aïn maakte en elegante buiging. ‘Edele vrouwe.’

‘Hoogheid.’ Ze maakte een kleine buiging en glimlachte. Ze was gekleed in een zwarte broek met hoge laarzen en een witte blouse; haar houding was trots en fier, zoals het een krijgsvrouw past. Aïn kon de keuze van zijn vriend begrijpen. Tijdens hun avonturen was hem al opgevallen hoeveel bewondering de halfbloed Dathmar voor het volk van zijn moeder had.

‘Je kunt een voorbeeld nemen aan graaf Nuhrèl,’ sprak Ilesse plots.

Aïn voelde zijn maag samentrekken bij het idee. De beelden van vele heftige discussies kwamen in een flits weer boven. Het geneuzel over zijn verantwoordelijkheden. Hij wilde niet trouwen, althans nu nog niet. Wat kon het hem schelen dat mensen al heel jong in het huwelijksbootje stapten. Een deel van hem was elf. Elfen werden veel ouder en trouwden met de partner die zij kozen als zielsverwant, als metgezel voor een heel lang leven. En dan was er nog die herinnering aan een paar zeegroene ogen, een verloren liefde, gesneuveld in de strijd tegen Dask Nemroth. Riannon was nog steeds een deel van zijn hart.

Aïn zuchtte diep. Het had toch geen zin. Wanneer zijn moeder zich iets in haar hoofd haalde, dan kon de rest het vergeten. Zijn blik gleed opzij naar Egilolf. De elfenprins van Askara had geluk. Niemand zat hem op de huid. Integendeel, Eutharsius had het toegejuicht toen Egilolf had voorgesteld om in Tarn te blijven, als vriend en lijfwacht van Aïn. Hij kon zo veel leren over het koningschap en de mensen en tegelijkertijd dicht bij zijn vriend zijn.

‘Kop op. Wie weet wat voor schoonheden er allemaal rondlopen in Carthena,’ sprak Egilolf, die heel goed wist wat er in Aïn omging.

Aïn verontschuldigde zich en draaide zich om. Hij wilde de deur net openen toen er werd geklopt. De problemen rond zijn moeder, vrouwen en zijn kleding waren op slag niet meer van belang toen in de deuropening een blonde elf verscheen. In zijn lichtblauwe ogen sprankelde een glans van vreugde.

Aïn staarde de Amradinelf een moment sprakeloos en verwonderd aan. ‘Tadrin!’

De elf opende zijn armen voor een innige omhelzing. ‘Hallo, barbaar.’

Aïn greep hem beet en drukte hem stevig tegen zich aan. ‘Hallo, waterrat. Wat ben ik blij dat jij er ook bent. Nu is ons viertal weer compleet.’

‘Ik heb er moeite voor moeten doen. Het is dat we gunstige wind hadden en ik in Durdan aan land ben gegaan.’

‘Je bent via Admir gekomen?’ vroeg Aïn verbaasd, terwijl hij de elf op armlengte hield.

‘Ja, waarom niet? Nu de betrekkingen tussen de mensen en de elfen verbeterd zijn en de prins van Durdan ons de vorige keer zo goed heeft bijgestaan, zag ik geen reden om geen gebruik te maken van zijn hulp. Ik ben met prins Caldryns gezelschap hierheen gereisd.’

‘Fantastisch. Ik had de hoop dat je zou komen, opgegeven, vooral nadat koning Nadihr had gezegd dat je het niet op tijd zou halen,’ zei Aïn.

Egilolf drong naar voren en omhelsde Tadrin net zo stevig als Aïn had gedaan. Daarna was Serathan aan de beurt en begroette ook Nuhrèl de jonge Amradin.

‘Waar is Karlis?’ vroeg Tadrin.

Egilolf begon te grijnzen. ‘Die is zich aan het omkleden,’ zei hij.

Bruiloft in Carthena

Het einde van de lente naderde. De bergtoppen rond Carthena waren nog bekroond met sneeuw. Beneden in de dalen lag een deken van weelderig groen, doorweven met kleurige bloemen. Carthena ontving de vele bezoekers die de feestelijkheden rondom het huwelijk tussen koning Artakin en prinses Zaïra wilden bijwonen.

Ilesse stond in Aïns kamer. Ze had niet langer afgewacht en een kleermaker opdracht gegeven Aïns kleding met spoed gereed te maken voor het bal dat die avond zou plaatsvinden.

´Ma, wat heeft dit te betekenen?’

‘Kun je dat niet raden?’

‘Wat doen die idiote kleren hier? Ik ga dit narrenpak niet aantrekken.’

‘Narrenpak? Dit is de nieuwste mode.’ Ilesse nam de stof tussen haar vingers. ‘Dit is gemaakt van de fijnste zijde uit de Tags. Een kostbaar kledingstuk, ideaal voor een prins. Hiermee zal je indruk maken.’

‘Indruk op wie?’ reageerde Aïn fel. ‘Vrouwelijk schoon?’

‘Onder andere.’

‘En als ik dat niet wil?’

‘Je hebt geen keus, kroonprins van Silkon. De verantwoordelijkheid om je passend te kleden hoort bij je status. Wen er maar aan.’

Aïn wilde nog wat zeggen, maar Ilesse hief eenvoudig haar wijsvinger en sprak: ‘Je bent hier aanwezig als de kroonprins van Silkon en niet als Askarastrijder.’

Aïn liet verslagen zijn schouders hangen. Hij was nu eenmaal beter met zwaarden dan met woorden.

Haar gelaatsuitdrukking werd vriendelijker en Ilesse streelde even zijn wang. ‘Aïn, ik begrijp best dat ik een zware taak op je schouders leg en dat je nog steeds om Riannon rouwt, maar ik weet niet hoelang ik Silkon voor je zal regeren. Jij bent Baldwins erfgenaam. Ik ben een elf, een buitenstaander in de ogen van het volk. Ze hebben jou nodig en jij hebt een goede echtgenote nodig die je kan bijstaan. Je moet verder, voor je koninkrijk en je volk.’

Een gepolitoerde houten vloer strekte zich uit in een verfijnd mozaïekpatroon. Kroonluchters met fonkelende bergkristallen straalden als duizend sterren. De lichtgekleurde zandstenen zuilen met vergulde palmetten droegen een gewelf met rijk versierde fresco’s.

Aïn stond vlak bij zijn moeder en sprak met vele aanwezigen. Een edelman, met zijn lange haren in een staart samengebonden, verscheen en boog diep voor de halfling.

Aïn reikte hem zijn hand. ‘Gialt Sardou, het doet mij plezier de held van Carthena eindelijk te ontmoeten. Ik heb veel over je moed gehoord.’

Gialt boog zijn hoofd. ‘Ik dank u, Hoogheid, maar het waren de verhalen over uw moed die mij inspireerden hetzelfde te doen.’

Aïn glimlachte. ‘Mag ik je voorstellen.’ Hij wees naar de elfen naast hem. ‘Dit zijn prins Egilolf van Askara, prins Serathan el Leth en kroonprins Tadrin van de Amradin.’

Gialt reikte zijn hand. ‘Gegroet, mijn elfenvrienden. Het doet mij deugd in uw gezelschap te mogen verkeren. Soms mis ik Mylahm best wel.’

‘Is de rotswever ook hier?’ vroeg Serathan nieuwsgierig. ‘Ik heb nog nimmer een rotswever ontmoet.’

‘Mylahm komt en gaat wanneer het hem belieft. Ik weet niet of hij vanavond hier te gast zal zijn.’

Andere bekenden betraden de zaal en Aïn verontschuldigde zich bij Gialt. ‘Reinhard, Anthar,’ riep hij verheugd, terwijl hij in een flits de afkeurende blik van Ilesse zag, omdat alle aanwezigen zich naar hem omdraaiden. Hij gaf eerst de jonge jonkheer van Ulmhart een omhelzing en daarna Anthar.

‘Broeder, wat ben ik blij je weer te zien,’ groette Aïn.

‘Ha, halfling bastaard, je bent ook weer van de partij,’ zond Anthar blij.

‘Hoogheid,’ sprak Reinhard, ‘mag ik u aan mijn verloofde, Thalia, voorstellen.’

Aïn boog voor de jonge vrouw en kuste haar uitgestoken hand. Even drongen Ilesses woorden naar de voorgrond. Het leek wel een ziekte, al die verliefde paartjes. Hij richtte zich weer op en ontdekte Berold met Lisa. De woudreus omhelsde hem en Aïn durfde te zweren dat hij zijn ribben voelde kraken. Lisa maakte verlegen een kleine kniebuiging.

Karlis en Rowina kwamen binnen. De gravin glimlachte vriendelijk naar Aïn en kuste hem op zijn wang.

Een zucht van verwondering ging op onder de gasten toen de elfen hun entree maakten: Eutharsius, Phaon, Ghylaid, Aelearis, Martec en Boréla. Achter hen liepen koning Nadihr en koningin Salvea van Amradin de zaal in. Aïn begroette hen uitbundig. Met zoveel van zijn oude vrienden hier hoefde hij zich niet met het vrouwelijk schoon bezig te houden. Ze zochten een plekje aan de rand van de dansvloer.

Ook Ilesse liep naar de Askara’s. Eutharsius boog voor haar en gaf haar een handkus. Aïn zag dat ze bloosde. Zat de lente in de lucht? Was elke verstokte vrijgezel op zoek naar een partner?

Aïn stootte Egilolf aan. ‘Miriël van de Eshradin is er ook bij.’

‘Denk je dat Serathan met haar gaat aanpappen nu het tussen hem en Aranna uit is?’ vroeg Egilolf.

Aïn haalde zijn schouders op. Na de bevrijding van Silkon was Serathan een tijdlang met Aranna, een krijgsvrouw van de Selebar, omgegaan, tot hij de relatie had verbroken. Ze waren nog steeds goede vrienden, maar er zat Serathan iets dwars. Sinds zijn dood op Kristaleiland was er iets in hem veranderd.

De ceremoniemeester vroeg de aandacht en kondigde de opening van het bal aan door Artakin en Zaïra. Weldra volgden de andere paren.

Aïn stond aan de zijlijn en voelde zich net een aangeklede pop.

Egilolf scheen zijn gedachten te raden. ‘Aïn, het valt wel mee met je kleding. Als je zo rondkijkt, is dit, geloof ik, in de mode. Kijk, zie je daar die pafferige edelman met dat rode haar? Hij draagt iets in...’ Verder kwam Egilolf niet. Met zijn hand voor zijn mond probeerde hij allerlei rare geluiden van een ingehouden lachen te onderdrukken.

Aïn kneep zijn ogen samen. ‘Ik zie er ronduit idioot uit.’ Hij liep met straffe passen naar een tafel en greep een glas wijn. Onderwijl tuurde hij langs de groepen vrouwelijk schoon.

Egilolf zond: ‘Wat vind je van die kleine blonde daar?’

‘Die met een puist midden op haar wang?’ vroeg Aïn.

‘Of die donkere in de paarse japon?’

‘Heb je haar moeder gezien? Bij alle Heiligen, als ze zo wordt als haar moeder...’

‘Die rooie?’

‘Te mager.’

‘Die met dat kastanjebruine haar?’

‘Heb je die haakneus goed bekeken?’

‘Die blonde daar dan? Ze ziet er redelijk knap uit en is ook nog lang en slank.’

‘Ze is bang voor van alles en nog wat. Ze durfde de gang niet door omdat er een spin zat.’

‘Ik weet waar haar slaapkamer is,’ zond Egilolf met een grijns. ‘Zou ze harder kunnen rennen dan die vrouwen van Askara?’

Aïn schoot in de lach bij de herinnering aan de naakte elfenvrouwen, destijds in Askara, die vanwege een stel muizen in paniek het badhuis uit waren gerend.

Hij keek rond en zag dat alle vrouwenogen op hem gericht waren. ‘Egilolf, help mij, alsjeblieft.’

‘Dat wordt lastig. Miriël danst al met Serathan,’ zond Egilolf.

Een onooglijke jonkvrouw kwam in de buurt van het tweetal staan. Haar blik gleed van de wijn naar Aïn.

‘Ik geloof dat ze een glas wijn wil,’ zond Egilolf.

‘En daarna? Mijn lichaam, mijn koninkrijk, mijn leven?’

‘Ik zal je verlossen, vriend.’ Egilolf nam een glas en bood het de jonge vrouw aan. Ze keek vragend naar Aïn, die deed alsof ze lucht was maar intussen wel het gevaarlijk fonkelende vuur in Ilesses ogen opmerkte. Aïn nam snel een paar grote slokken om zich moed in te drinken en boog zijn hoofd. ‘Schone vrouwe, mag ik deze dans van u?’

Ze giechelde nerveus en haar ogen schoten onrustig heen en weer toen ze hem aarzelend haar hand reikte. Aïn sleurde haar mee over de dansvloer. Ze kon redelijk dansen, dat was in ieder geval een pluspunt.

‘Heer?’ vroeg ze aarzelend. ‘Wilt u niet weten hoe ik heet?’

‘Het is Hoogheid en,’ zei hij, terwijl hij haar strak aankeek, ‘nee, ik wil niet weten hoe je heet.’ Ze stond abrupt stil, maakte zich meteen los uit de danshouding en liep, zonder iets te zeggen maar met opgeheven hoofd en gebalde vuisten, bij hem weg. Aïn verzuchtte bijna geluidloos: ‘Dat was één minder.’

‘Aïn.’ Het zenden sneed messcherp door zijn hoofd.

‘Ma?’

Ze zweeg, maar haar zwijgen vertelde meer dan een vloed van woorden.

Aïn trok zich terug en observeerde vanuit een hoekje van de zaal de aanwezigen. Miriël en Serathan kwamen voorbij. Eutharsius nam Ilesse voor de zoveelste keer de dansvloer op. Karathan en Nihr, die nu eindelijk tijd voor elkaar hadden omdat hun dochtertje Medarda lag te slapen, dansten onafgebroken. Artakin en Zaïra waren het middelpunt van alle belangstelling. Bedion danste met Elise, Reinhard met Thalia, Nuhrèl met Arissa, Karlis met Rowina. Waar hij ook keek, overal waren verliefde paartjes. Overal werd er stiekem gekust, gelonkt, gestreeld en gelachen. Hij nam een glas wijn en staarde met er met een lege blik naar. Wat hij zocht was er niet. Een paar zeegroene ogen.

Het feest ging almaar door. Na menig mislukte en gedwongen danspoging gaf Aïn het op. Hij voelde de behoefte om even alleen te zijn en zocht de buitenlucht op. Voordat hij het goed en wel besefte, was hij de trap van het bordes afgelopen. Artakins tuin was mooi geworden, een geschenk van de elfen aan het bruidspaar, maar Aïn had er niet zo veel aandacht voor. In gedachten verzonken, liep hij langs hagen en rozenstruiken. Op een bankje bij een fontein ging hij zitten. De avondlucht was koel en maakte zijn hoofd weer helder.

‘Oh, Riannon,’ zuchtte hij. ‘Waarom begrijpt Ilesse niet dat ik geen vrouw kan liefhebben zoals ik jou liefhad.’ Met zijn hoofd in zijn nek tuurde hij naar de sterren. Ze leken hier anders dan boven de eilanden van Azruhr. Herinneringen aan de stervende Riannon deden hem huiveren.

‘Vind je ze mooi?’ sprak een zachte stem.

Aïn schrok. Hij had haar niet horen naderen, hoewel zijn elfenzintuigen hem normaal gesproken altijd waarschuwden. Kwam het door de wijn of door zijn emoties?

Ze glimlachte. ‘Ik wilde je niet laten schrikken.’

Aïn bewoog geluidloos zijn lippen. Ze was mooi. Lange witte haren, een smal, bleek gezicht, bijna als de Lothara-elfen.

‘Mag ik gaan zitten?’ vroeg ze, omdat Aïn niets zei.

Aïn sprong op. ‘Natuurlijk, neem plaats. Ik was even in gedachten.’

‘Even?’ Haar witte tanden glansden, terwijl ze lachte. ‘Een hele poos, als je het mij vraagt.’ Ze ging zitten. ‘Hoe heet je?’

‘Aïn.’

‘De kroonprins van Silkon?’

Aïn knikte. ‘En wie ben jij?’

‘Ik heet Irdana en kom uit Eshra.’ Ze staarde even naar de witte roos in haar handen. ‘Denk je dat Artakin het erg vindt dat ik er een geplukt heb?’

Aïn ging naast haar zitten en schudde zijn hoofd.

‘Weet je, ze ruikt zo lekker.’ Ze hield hem de roos voor. Aïn rook eraan. Welke soort had zijn moeder hier geplant? Hij snoof nogmaals en liet de vreemde, heerlijk zoetige geur diep tot zich doordringen. Langzaam dwaalde zijn blik van de roos naar Irdana en… Hij werd gevangen door haar schoonheid. Waar was ze die avond geweest, waarom was ze hem niet eerder opgevallen? Haar ogen straalden in het maanlicht en hij durfde te zweren dat ze zeegroen waren. ‘Ze ruikt heerlijk,’ mompelde hij zacht.

‘Vind ik ook.’ Ze bracht haar gezicht dicht naar het zijne. Aïn zag haar bleke lippen en boog zich iets naar haar toe. Hoe zou het voelen om ze heel zacht te kussen?

‘Zullen we gaan dansen?’ onderbrak ze zijn gedachten plotseling.

Aïn schudde verward zijn hoofd. ‘Eh, ja, natuurlijk.’ Hij stond op en reikte haar zijn hand. Ze richtte zich op en samen liepen ze terug naar de balzaal. Eenmaal binnen en in het licht van de kroonluchters zag hij het pas echt goed: haar ogen waren diep zeegroen.

‘Mag ik deze dans van u?’

‘Natuurlijk, Hoogheid.’

Alles was vergeten. Zijn moeder, Egilolf, Tadrin, de andere paartjes, Riannon. Aïn danste tot diep in de nacht. Daarna nam hij afscheid van haar bij het bordes. Heel voorzichtig kuste hij haar. Irdana’s zachte vingers streken over zijn wang en zonden een verrukkelijke rilling door zijn lijf. ‘Bedankt voor deze fijne avond, anders was het waarschijnlijk niets geworden,’ fluisterde ze.

‘Hoezo, met jouw schoonheid had je zo een danspartner kunnen vinden?’ zei Aïn verbaasd.

‘Maar niemand die ik de moeite waard had gevonden.’ Ze draaide zich om en liep weg.

Aïn zuchtte en keek haar na, zelfs toen ze allang was opgeslokt door de duisternis. Als in een trance vertrok hij naar zijn slaapkamer. Op de gang hoorde hij zachte geluiden uit Serathans slaapkamer komen. Hij liep verder, opende de deur van zijn eigen vertrek en plofte op het bed neer. In een mum van tijd had de slaap hem overmand. Hij droomde van zeegroene ogen en een blanke huid.

Serathan kon de slaap niet zo snel vatten. Hij lag op zijn zij en streelde over Miriëls naakte lichaam.

‘Waar denk je aan?’ vroeg ze.

Serathan draaide zich op zijn rug. ‘Aan Aranna. Ik was nieuwsgierig hoe het met een mens zou zijn en wilde weten hoe Karathan het ervaart met Nihr. Het was leuk, opwindend, maar meer ook niet. Ze had gehoopt dat ik langer bij haar zou blijven. En ik dacht aan jou. Je bent er altijd als ik je nodig heb. En ik dacht aan haar.’

‘Aan wie?’

Serathan zuchtte diep en sloot even zijn ogen. ‘Oh, Miriël, ik weet niet hoe ik het moet uitleggen. Aranna kon het ook niet begrijpen.’

Miriël ging op Serathan liggen en keek hem diep in de ogen. ‘Ik ben een genezer. Ik sta open voor een heleboel dingen.’

Over Serathans gelaat speelde een glimlach. Toen kreeg zijn uitdrukking weer iets droevigs. ‘Ze is er elke nacht. Sinds Nemroth mij doodde en ik weer tot leven werd gewekt, zijn er telkens beelden. Ik zie een vrouw, als de stralende zon, met gouden ogen. Ze is voor mij nog naamloos, maar het is alsof ik haar al eeuwen ken. Ze heeft wel iets van jou weg.’ Hij liet zijn hand door haar amberkleurige haren glijden. ‘Misschien voel ik me daarom wel tot je aangetrokken.’

Miriël streek een zwarte lok uit zijn gezicht. ‘Totdat je haar gevonden hebt, heb je mij toch.’

Serathan grijnsde, kwam omhoog en draaide Miriël op haar rug. Hij begon haar in haar nek te kussen en liefkoosde haar borsten. ‘Hm, tot die tijd heb ik inderdaad jou.’

‘Ik heb je de rest van de avond gemist,’ zei Egilolf.

Aïn plukte afwezig aan zijn brood. ‘Hm.’

‘Je had haar wel even mogen voorstellen?’

Aïn keek verschrikt op van zijn ontbijt. ‘Eh, wie?’

‘Die schoonheid van je.’

Aïn zuchtte. ‘Irdana, ze heet Irdana.’

‘Ik dacht dat je niks van de vrouwen op het bal moest hebben?’ merkte Tadrin plagerig op.

‘Ze was eerst niet in de balzaal. Ik heb haar in de tuin ontmoet.’

‘Ze had je aardig ingepalmd. Je hebt de hele avond geen oog meer voor de anderen gehad. We hebben het vanochtend allemaal uitvoerig met elkaar besproken. Ilesse was onder de indruk van je keuze,’ zei Egilolf.

Aïn lachte schaapachtig. ‘Hopelijk zie ik haar over drie dagen tijdens het grote banket weer. Of misschien kan ik een glimp van haar opvangen tijdens de huwelijksceremonie vanmiddag.’

Egilolf schudde zijn hoofd. ‘Je bent verloren, man, en je hebt gelijk: er hangt verliefdheid in de lucht.’

Die middag was de huwelijksvoltrekking in de grote kathedraal van Carthena. Aïn was onder de indruk van het grote bouwwerk dat, net onder de vesting van Nordfried, op bijna het hoogste punt van de heuvel lag. Het enorme gewelf was versierd met palmetten en andere bladmotieven, die met goudverf bewerkt waren en ingelegd met mozaïekpatronen van amethist, rozenkwarts, citrien, bergkristal en nog ontelbare andere edelstenen.

Aïn volgde Egilolf over de zandsteenvloer naar een bank op de eerste rij. In het voorbijgaan bekeek hij alle aanwezigen, maar hij kon Irdana niet vinden. Hij nam plaats tussen Egilolf en Tadrin. Karlis zat met Rowina naast de Amradinelf. Daarnaast zaten Ilesse, Eutharsius en de rest van de elfen.

Zachte harpmuziek klonk totdat hoorngeschal de komst van Artakin aankondigde, die werd begeleid door Sarasar. De koning bleef voor het altaar staan en Sarasar stapte iets terzijde. Opnieuw klonk er muziek, maar nu lieflijke fluitmuziek. Zaïra schreed langzaam aan de hand van haar vader, Antheus van Emaroudon, naar voren. Ze had een witte jurk aan, versierd met het fijnste kant en glinsterende edelstenen. In haar blonde haar droeg ze een diadeem met diamanten en saffieren. Even zag Aïn koningin Zenobia van Selebar op de voorste bank aan de andere zijde van het gangpad een traantje wegpinken. Haar dochter, prinses Zolairah, knikte bemoedigend naar Zaïra.

Antheus bracht Zaïra tot naast Artakin en deed een stap opzij. Artakin glimlachte dolgelukkig naar zijn aanstaande vrouw.

De Imbrahm, de hogepriester van de Almacht, begroette de man en vrouw voor hem en gebaarde hen om te knielen. Toen begon hij zijn verhaal.

Aïn volgde niet echt wat er werd gezegd. Zijn gedachten dwaalden af naar Irdana. Hij miste haar. Even keek Aïn om, maar hij kon tussen de vele rijen genodigden door niet iedereen zien. Misschien zat ze achter in de kathedraal.

De stilte deed hem opschrikken. De Imbrahm vroeg Artakin zijn gelofte af te leggen, om Zaïra lief te hebben en voor haar te zorgen in voor- en tegenspoed. Even was er een lichte emotie in Artakins stem te horen toen hij zijn liefde voor zijn bruid bevestigde. Zaïra deed hem daarna dezelfde belofte.

De Imbrahm liet hen beiden een arm strekken en verbond hen symbolisch met een bewerkte sjaal die om de polsen werd geknoopt. Daarna hief hij zijn hand en gaf hun zijn zegen.

Artakin en Zaïra gingen staan en werden toegejuicht door de aanwezigen. Het geluid werd overstemd door hoorngeschal. Artakin beantwoordde de ovatie met een hartstochtelijke kus op Zaïra’s mond.

Drie dagen lang werd er gefeest. Op het marktplein van Carthena draaiden ossen aan het spit. Uit grote vaten werd bier en wijn getapt. Vrolijke muziek klonk door de stad.

Aïn had Irdana sinds het bal niet meer gezien. Tussen al zijn diplomatieke beslommeringen door had hij geprobeerd navraag te doen naar haar verblijfplaats. Zonder resultaat. Op deze laatste dag van de festiviteiten waren alle gasten uitgenodigd voor het afscheidsbanket en hij hoopte vurig haar weer te treffen.

Velen arriveerden in de eetzaal van het paleis en namen plaats aan de lange tafels. Behalve Irdana. Van haar ontbrak elk spoor. Aïn werd kribbig. ‘Ze is er niet. Dat kan toch niet. Ze had het beloofd.’

‘Ach, je weet hoe vrouwen zijn,’ zond Egilolf.

‘Niet Irdana.’ Aïn voelde woede bovenkomen. Waarom begreep Egilolf de ernst van de situatie niet? Ze was weg. Er moest iets gebeurd zijn.

‘Aïn, als ze je interessant vindt, zoekt ze wel weer contact. Misschien heeft ze een ander en was je gewoon een danspartner voor één avond,’ fluisterde Egilolf hem zijdelings toe.

Aïn leek te exploderen. Hij sprong op en sloeg met zijn vuisten op tafel. ‘Niet Irdana!’ Er viel een ijzingwekkende stilte in de zaal. Alle ogen waren plotseling op hem gericht.

‘Stel je niet aan en ga weer zitten,’ zond Egilolf met klem.

‘Aïn! Gedraag je!’ Ilesses zenden sneed door zijn hoofd. Schichtig keek hij de aanwezigen aan. Sommigen hadden het eten halverwege hun mond, anderen hadden het wijnglas aan de lippen. Serathan draaide zijn hoofd langzaam van Miriël naar hem toe. Aïn slikte ongemakkelijk onder alle afkeurende blikken.

‘Aïn! Ben je niet goed wijs? Bied je verontschuldiging aan,’ zond Serathan.

Het deed hem pijn dat zelfs Serathan zijn wanhoop niet kon invoelen. Begrepen ze dan niet dat er misschien iets met Irdana gebeurd kon zijn. Niemand verdween zomaar. Hij smeet zijn servet op tafel en liep weg. Achter zich kon hij het gemompel horen. Door zijn hoofd echoden de stemmen van elfen. Zijn moeder, Eutharsius, Egilolf, Serathan, Tadrin. Het kon hem niets schelen. Irdana was zoek en hij moest haar vinden.

Aïn stierde naar zijn slaapkamer en maakte zijn reisspullen klaar. Hij pakte zijn zadeltassen in en gespte zijn wapens om. Korte tijd later liep hij regelrecht naar de stallen. Met een snauw stuurde hij de stalknechten weg en zadelde Atlan. Hij was bijna klaar, toen hij een donkere gedaante in de stalopening tegen de post zag leunen.

‘Wat ben je nu van plan?’ Het was Egilolf.

‘Irdana zoeken.’

‘Zonder je vrienden?’

Aïn liet met een zucht de riem van het hoofdstel los. Waar was hij mee bezig? Hij voelde zich zo vreemd en verward. Hij had nog nooit zo onbezonnen gehandeld? ‘Wat is er met mij aan de hand, Egilolf? Waarom doe ik dit? Ik…’ Hij zuchtte en schudde zijn hoofd. ‘Ik lijk wel waanzinnig.’

‘Een beetje gek af en toe, maar waanzinnig? Nee. Misschien is het verliefdheid?’

‘Geef me de volgende keer, als ik me weer zo idioot gedraag, alsjeblieft een kaakslag.’

‘Met veel plezier,’ grijnsde Egilolf.

Aïn draaide zijn rug naar het houten schot en leunde ertegenaan. Nadenkend beet hij op zijn onderlip. ‘Ik weet niet eens waar ze is.’

Egilolf had zijn armen over elkaar geslagen. ‘Je mag blij zijn dat ik af en toe beter oplet. Ik heb er weliswaar geen idee van waar ze hier logeerde, maar ik heb wat navraag gedaan en ik weet waar in Eshra Irdana woont. We kunnen ernaartoe rijden, en gezien het humeur van Ilesse kunnen we misschien beter zo snel mogelijk opbreken.’

Aïn schudde zijn hoofd. ‘Als ik jou niet had.’

‘Dan was je een nog grotere onopgevoede barbaar.’ Egilolf gaf hem een por tussen zijn ribben.

Ze liepen terug naar Egilolfs kamer om zijn spullen te pakken. Toen ze terugkeerden in de stal, waren Sarasar, Boréla, Anthar, Nuhrèl en Morada bezig om, samen met Serathan, Tadrin en Karlis, de paarden te zadelen.

‘Wat heeft dit te betekenen?’ vroeg Aïn verbaasd.

‘Je denkt toch niet dat we de kroonprins van Silkon zonder een escorte laten gaan,’ antwoordde Nuhrèl.

‘Maar, Nuhrèl, Morada moet de Zanouhr Wolfsgardisten aanvoeren.’

‘Dat doet Boragh,’ antwoordde Morada.

‘En wie voert het bevel over Zanouhr?’ vroeg Aïn.

‘Arissa natuurlijk. Die is mans genoeg,’ antwoordde Nuhrèl.

‘En Anthar. Kan Reinhard wel zonder jou?’

De lange elf glimlachte. ‘Reinhard heeft de afgelopen jaren veel geleerd en Berold houdt een oogje in het zeil. Ze kunnen me gerust missen.’

‘Als je ons even de tijd geeft om ons klaar te maken voor de tocht, zullen we je helpen Irdana te vinden,’ zei Serathan.

Aïn ontspande zijn schouders en knikte. ‘Het spijt me dat ik zo onbezonnen gehandeld heb.’

Serathan glimlachte zijn verontschuldiging weg. ‘Je bent gewoon verliefd.’

Korte tijd later reed de hele groep de stad uit. Aïn had een kleine notitie achtergelaten voor zijn moeder, met daarin ook een excuus aan Artakin voor zijn plotselinge vertrek. Egilolf leidde de groep naar het oosten, naar Eshra. Onderwijl maalden Aïns gedachten maar door. Was hij, toen hij verliefd was op Riannon, ook zo lichtgeraakt geweest? Hij schudde zijn hoofd. Hij kon het zich niet herinneren.

De paarden galoppeerden over de brede handelsweg. Ze schoten flink op en voor de avond hadden ze een grote afstand afgelegd. Aïn begon zich te ontspannen. Als Irdana was teruggekeerd naar het landgoed van haar ouders in Eshra, dan zou hij haar weldra weer zien.

Wolvi

Ze waren de grens met Eshra gepasseerd. Het gebied kenmerkte zich door heuvels, bergen en wouden, en was dun bevolkt. Slechts een enkele keer passeerden ze een dorp. Tegen het eind van de middag van de zesde dag reden ze door een uitgestrekt bos. Atlan snoof en hield abrupt halt, midden op het zandpad. Morion sprong schichtig opzij en weigerde verder te gaan. Egilolfs hengst bewoog nerveus zijn oren.

‘Mensen,’ zond Serathan geruisloos.

Aïn hief zijn vuist om de anderen tot stoppen te manen. ‘Hoeveel schat je?’

‘Veel. Ze zijn nog ver weg. Het is alsof ze op iets jagen of met een achtervolging bezig zijn. Ze maken veel lawaai.’

Aïn sloot zijn ogen en concentreerde zich. De wind voerde geuren aan. De stank van mensen, zou Egilolf waarschijnlijk zeggen. Het bloed van de borax destijds had zijn zintuigen verscherpt en Aïn probeerde de verschillen in geuren en geluiden te interpreteren. Het waren er te veel om de situatie goed in te kunnen schatten. ‘Het zijn er zeker meer dan tien.’

‘Tot die conclusie was ik ook gekomen. Misschien is het verstandig dat Karlis, Sarasar, Nuhrèl en Morada voorop gaan rijden,’ zond Serathan.

‘Je kunt mij beter met hen mee laten gaan. Ik kan naar jullie zenden.’

‘Wat vinden jullie?’ zond Serathan naar de anderen.

‘We zijn als schaduwen. We volgen wel op korte afstand. De mensen hebben dat toch niet door. Bij het minste of geringste onraad gebruiken we onze kruisbogen,’ zond Anthar.

‘Anthar heeft gelijk,’ voegde Boréla eraan toe.

‘Egilolf?’ vroeg Serathan.

De jonge elfenprins knikte.

Aïn reed verder met de vier mannen. De elfen verdwenen tussen de bomen. Een stukje verder op het pad verscheen een grote groep boeren, gewapend met hooivorken. Een enkeling droeg een handboog. Aïn nam zijn kruisboog van het zadel. Naast hem deden Sarasar en Karlis hetzelfde met hun ruiterbogen. De boeren bleven abrupt staan. Voorzichtig naderden Aïn en zijn gezelschap.

Een van de boeren stapte naar voren en stak zijn hand op. ‘Gegroet, vreemdelingen.’

Aïn knikte bijna onzichtbaar naar Morada.

‘Wees gegroet,’ zei de Wolfsgardist. ‘Ik ben met mijn gezelschap op weg naar Uzarc.’

‘Dat is nog drie dagen reizen naar het oosten. Heeft u toevallig een gewonde wolf gezien?’

‘Een wolf?’ zei Morada verbaasd.

‘Serathan, ze zoeken een gewonde wolf,’ zond Aïn.

‘Daarmee kan ik je niet helpen. Heeft hij vee gedood?’ vroeg Morada.

‘Nee, deze keer waren we hem voor. Onze dorpsjager,’ de boer wees naar een man met een handboog, ‘heeft hem verwond met een pijl. We wilden hem afmaken, maar we hebben zijn spoor verloren.’

‘Het was toch beter geweest om de jachthonden mee te nemen. Misschien kunnen we ze alsnog ophalen,’ stelde een andere boer voor.

‘Ja, dat is geen slecht idee,’ zei de eerste boer.

Morada bromde iets onverstaanbaars. Aïn kon aan de subtiele verandering in de gelaatsuitdrukking van de Wolfsgardist zien dat hij het duidelijk niet eens was met de handelwijze van deze mensen.

‘Dan wens ik u een voorspoedige reis.’

‘Goede jacht,’ groette Morada terug, terwijl het gezelschap langs de boeren reed die netjes aan de kant stapten. Maar in zijn stem lag geen vriendelijkheid. Een aantal dorpsbewoners wees naar Morada en een van hen fluisterde, luid genoeg voor Aïns elfengehoor: ‘Verrek, dat is een Wolfsgardist. Die zou ons nooit helpen om de wolf te vinden. Ze zijn zelf halve wolven.’

Aïn gaf Atlan een tik in de flank en zette aan tot galop. Toen ze uit het zicht van de boeren waren, minderde hij vaart en stuurde de merrie een wildpad op.

‘Serathan, waar ben je?’

‘Hier. Iets hoger de heuvel op.’

Aïn peilde waar de elf zich bevond. Ze reden parallel aan de zandweg een stuk terug en bogen daarna af, nog dieper het woud in. Even later doemde plotseling de donkere gedaante van Anthar tussen de bomen op.

‘Egilolf heeft bloedsporen ontdekt.’

De ruiters stegen af en voerden de paarden aan de teugel mee tot waar ze Egilolf geknield voor een nauwe doorgang in het dichte kreupelhout zagen zitten. Serathan bestudeerde een vaag spoor. Tadrin stond over Egilolf heen gebogen en keek even op toen Aïn naderde.

‘Hebben jullie de wolf gevonden?’ vroeg Aïn.

‘Ja, wat doen we met hem? We kunnen hem overlaten aan de mensen of hem uit zijn lijden verlossen,’ zond Egilolf.

‘De mensen halen hun jachthonden. Je weet wat dat betekent,’ zond Serathan.

Aïn knikte.

Egilolf trok zijn zwaard en verdween in de opening, gevolgd door Aïn en Tadrin. Ze gingen over het smalle wildpad dat door het kreupelhout kronkelde. Egilolf vond nog meer bloed op het mos. Toen zagen ze de wolf liggen, een lange pijl stak omhoog uit zijn borstkas. Zijn flank bewoog heftig op en neer.

‘Het is jammer dat hij dood moet. Het is een prachtexemplaar,’ zond Egilolf bedroefd.

‘Ja, en dan te bedenken dat hij nog niet eens het vee heeft aangevallen. Ze wilden hem al op voorhand afschieten. Ze hadden hem gewoon kunnen laten lopen en dan was hij waarschijnlijk vanzelf wel weer verder getrokken,’ zond Aïn.

‘Ik snap het toch al niet waarom mensen wolven afmaken. Ze lijken in zo veel op ons. Het zijn edele dieren en bewonderenswaardige jagers.’ Egilolf zuchtte.

De wolf richtte zijn kop op.

Aïns adem stokte in zijn keel. Prachtige ijsblauwe ogen staarden hem aan.

‘Zullen we dan maar?’ fluisterde Egilolf.

‘Nee,’ zei Aïn resoluut. ‘Wolfsogen, blauw als ijs…’

‘Wat?’

‘Het gedicht van de wolfsogen. Een gedicht uit de kronieken van Ulriach. Heb jij ooit een wolf met ijsblauwe ogen gezien? Ik kan hem niet doden.‘

Egilolf keek naar de wolf, die met een zacht gejank de kop weer liet zakken. ‘Ik kan het ook niet. Tadrin?’

De Amradin schudde zijn hoofd.

‘Denk je dat we dichterbij kunnen komen, om naar zijn verwonding te kijken? Als het werkelijk de wolf uit het gedicht is, laat hij ons misschien wel naderen,’ zei Egilolf.

Aïn knikte en borg zijn zwaard op. Langzaam stapte hij op de wolf af. Het dier deed verwoede pogingen om overeind te komen. ‘Het is een wolvin,’ zei Aïn verbaasd.

Ze liet haar poten terugvallen en gaf zich gewonnen. Aïn knielde naast haar neer. Haar ogen volgden zijn beweging. ‘Het is al goed. Ik doe je geen kwaad. Ik wil je alleen maar helpen,’ sprak hij rustig. Hij hief zijn hand en bewoog behoedzaam in de richting van haar flank. Ze richtte haar kop iets op. Haar neus bewoog en snoof zijn geur, toen gaf ze zijn hand een lik. ‘Egilolf, Tadrin, ik geloof dat ze ons vertrouwt.’

Egilolf kwam voorzichtig dichterbij. ‘We kunnen een draagbaar maken en haar meenemen. Boréla kan dan kijken of hij wat aan haar verwonding kan doen. De pijl lijkt niet al te diep te zitten. Misschien is hij tussen de ribben blijven steken.’

Egilolf stond op en begon een paar lange takken te zoeken. Ze schoven de wolf voorzichtig op Egilolfs mantel en maakten de stof vast aan de takken. Behoedzaam tilden ze de wolf op. Ze jankte zachtjes, maar bleef liggen.

‘Serathan, we komen eraan met de gewonde wolf,’ zond Aïn.

‘Wat? Hebben jullie hem niet gedood?’

‘Nee, het is een zij en volgens mij is ze de wolf uit Ulriachs gedicht over de wolfsogen,’ zond Aïn.

‘En aangezien je de wijze raad gekregen hebt om altijd Ulriachs gedichten te volgen…’ zond Serathan.

Aïn en Egilolf droegen de wolf uit het kreupelhout. De mannen keken nieuwsgierig naar het dier.

‘Het blijven mooie beesten,’ zei Morada vol bewondering.

‘Je behoort niet voor niets tot de Wolfsgarde. Volgens mij herken je wat van jezelf in haar,‘ grijnsde Nuhrèl.

‘Breng haar maar hierheen,’ gebood Boréla. ‘En de rest kan beter afstand houden.’

Egilolf en Aïn legden de brancard neer. Boréla raakte voorzichtig de wolvin aan. Ze bleef rustig liggen. De zwaardmeester zuchtte. ‘Ik heb nog nooit een wolf gezien die zich zo vreemd gedraagt. Het lijkt wel of ze tussen de mensen is opgegroeid. Ze is helemaal niet bang voor ons.’

De wolf draaide plots haar oren. Van heel ver drong een geluid tot Aïn door. ‘Misschien is het beter om eerst een stuk door te rijden. Ik hoor hondengeblaf.’

‘Dat is een goed idee. We kunnen de brancard als een slee vastmaken aan een van de paarden,’ stelde Boréla voor.

Aan het einde van de middag bereikten ze een overhangende rots naast een bergbeek, een ideale plaats om het kamp op te slaan. Egilolf en Aïn droegen de wolf naar de rotswand en legden haar daar neer. Aïn strekte zijn rug en voelde Boréla’s hand op zijn schouder.

‘Ik weet niet of het gaat lukken om de pijl te verwijderen. We kunnen haar geen kruidenthee geven om haar enigszins te verdoven en als ik ga snijden, wordt ze waarschijnlijk wild van de pijn. Misschien is er geen andere oplossing dan…’ zei de elf.

Aïn schudde zijn hoofd.

‘Dan zullen we haar waarschijnlijk moeten vastbinden en muilkorven.’ Boréla liep weg om een ketel met water boven het vuur te hangen. Toen het water gekookt had, maakte hij een kruidenkompres klaar.

De schemering viel.

‘Breng de wolf iets dichter bij het vuur, zodat ik voldoende licht heb,’ beval Boréla. ‘Serathan, help mij eens even om haar vast te binden en de pijl te verwijderen. Je hebt genoeg ervaring met pijlwonden.’

Aïn liep naar de plek waar de wolf lag en bleef als versteend staan. Egilolf stond naast hem en kneep hem vol ongeloof in zijn arm. De wolf lag te kreunen en te piepen. De poten maaiden rond en werden langer, slanker en haarloos. Haar hele lichaam was plotseling zonder haar, behalve haar lange lokken die nog steeds de grijstinten van de wolvenvacht hadden.