De rode Traan

Rik Raven

Voor alle NAH’lotgenoten

Eens in de vijfhonderd jaar komen ze ter wereld,
de kinderen van het goede volk.
De overlevers.

De hoeder stuurt hen.

Soms zijn ze familie, soms volledig onbekenden.
De charmeur beïnvloedt de geest,
de vormer maakt tastbare illusies,
de ziener laat aura’s branden en
de wisselaar heeft uitzonderlijke kracht.

De hoeder controleert hen.

Hoe meer de tijd verstrijkt, hoe dodelijker ze zijn.
Ze leven lang,
accepteren geen ouderdom en
zijn moordmachines,
maar liefde bepaalt hen.

Blau

Hij was er nog. Hij leunde tegen een verkeersbord op de hoek van het Fonteinpleintje. Tara wist zeker dat die kerel haar in het oog had gehouden vanaf het moment dat ze uit de bus stapte. Hij nam niet eens de moeite om niet op te vallen. Dat zou dan ook onbegonnen werk zijn geweest, met zijn kale hoofd, die stereotiepe lange jas en zijn geblokte lichaam dat boven het gemiddelde winkelpubliek uitstak.

Zijn kleurenaura was kalm, er zat wat groen in, en geel dat naar rood neigde. Het blauw tussen de kleuren verraste haar. Alleen Devi had dat blauw, en ook haar vader.

Devi.

Ze zuchtte.

Ze zocht op haar mobiel naar Devi’s laatste bericht. Haar woorden Ik kom naar je toe waren leeg en passief, en toch wilde ze het bericht niet verwijderen.

Devi was niet gekomen en niemand had haar gezien of ook maar iets van haar gehoord. Mikey was haar laatste kans. Hij speelde weleens gitaar in Hoog Catharijne. Zijn nummer stond echter in Devi’s telefoon.

Op dat moment klonk het melodietje van De Indische waterlelies, geleend van de Efteling en ze beantwoordde de oproep met een: ‘Hoi, mam.’

‘Lieverd, luister, ik kom vanavond wat later thuis. Er staat eten voor je in de koelkast,’ zei Jacky Doormanders-Luwuk.

‘Waar ben je dan?’ Tara probeerde aan de hand van de omgevingsgeluiden de locatie te raden, maar ze hoorde alleen van ver een licht geruis, waarschijnlijk van verkeer.

‘Londen.’

‘Londen? Zo ineens? Maar hoe kun je nu gaan? Ik snap het niet.’ Het klonk als een beschuldiging, maar in werkelijkheid wilde Tara niet dat haar moeder zo lang weg was, zeker nu niet.

‘Ik weet het, Tara, maar het gaat om een simultane vertaling voor een goede klant. Mijn aanwezigheid wordt zeer op prijs gesteld. Je kent dat wel. Een spoedklus. Ik ben echt zo snel mogelijk terug.’

‘Ja,’ zei Tara. ‘Maar Devi reageert niet op mijn appjes. Misschien heeft ze wel een ongeluk gehad, ligt ze bewusteloos in een greppel. Misschien is ze ontvoerd en willen die kidnappers jou weglokken om hun handen vrij te hebben.’

‘Lieverd, je draaft door. Als ik thuis kom, dan wil ik je vader hierover spreken, want stel dat je gelijk zou hebben, wat ik niet verwacht, stel dat ze ontvoerd zou zijn, dan heeft je vader misschien contact met de daders gehad. Ze woont immers bij hem en hij is officier van justitie.’

‘Je bedoelt dat ze als drukmiddel gebruikt kan gaan worden?’

‘Nou, nou, daar wil ik nog niet eens aan denken, Tara. Devi was niet eens thuis toen ze verdween. Misschien weet je vader meer. Na deze klus heb ik een tijdje vrijaf.’

‘Dus als jij vanavond laat weer terug bent, wil je nog doorrijden naar Wageningen? Dat heeft toch geen zin, mam, als de ontvoerders pa al hebben gebeld, dan heeft hij ons niet nodig. Hij trekt gewoon een blik rechercheurs open. Ik ga haar veel liever zelf zoeken.’

‘Lieverd, ik kom snel weer naar huis. En jij onderneemt niets in je eentje, luister je? See you soon.’

‘Mam?’ zei Tara.

‘Ja, Tara?’

‘Ik mis het knippen van haar vingers.’

Het was even stil en ze hoorde alleen geruis, tot haar moeder haar keel schraapte.

‘Ik ook, lieverd, ik ook. We moeten erop vertrouwen dat Devi zich meldt en dat alles goed afloopt.’

En haar moeder verdween uit haar oor. Tara keek verbaasd naar de display die aangaf dat het gesprek 1,41 minuten had geduurd. Het was vooral de onrust, die ze in haar moeders stem had gehoord, die haar zorgen baarde.

Devi was haar tweelingzus en leek op haar moeder. Tara had geen zwart haar, eerder het donkerblonde van haar vader, hoewel ze het zelf asblond noemde; zij had alleen de karaktertrekken van haar moeder in zich.

Haar stalker bleek verdwenen te zijn. Wel zag ze René Klantraat, een buurjongen van Anja aan de overkant van de straat lopen. Met Anja had Tara een hele leuke klik, maar die gozer liep haar als een hijgende labrador achterna.

René floot en stak zijn hand op, maar Tara veinsde hem niet te zien.

Mensen liepen langs haar heen, omdat ze ineens stilstond.

Daar stond hij, op de kruising van de Fonteinstraat, doodgemoedereerd met zijn duimen in zijn broekzakken. Het was opvallend hoe weinig hij zich aantrok van het commentaar van het winkelende publiek over zijn storende aanwezigheid daar. Ze verbaasde zich opnieuw over dat opmerkelijke blauw in zijn aura. Ze had altijd gedacht dat die kleur een kenmerk van haar familie was, maar blijkbaar zat er meer achter.

Hij leek uitermate geïnteresseerd in de wandelende mensen om zich heen en de zonaanbidders op een drukbezet terras. En in haar.

Haar passen waren groot toen ze naar hem toe liep. Aanval was de beste verdediging.

‘Weet jij waar Devi is?’ was het eerste wat in haar opkwam. Met haar armen over elkaar gevouwen, stond ze voor hem. Hij was groot en dit was een van de weinige keren dat het een voordeel was om zelf ook lang te zijn. Rondom hen klonken voetstappen en het gepraat van mensen.

Hij lachte niet. Waarom ze had verwacht dat hij dit zou doen, wist ze niet. Haar intuïtie zei dat hij ongevaarlijk was. Voor haar.

‘Ik ken geen Devi,’ zei hij. Zijn blik was afstandelijk en op het moment dat hij zijn wenkbrauwen fronste, merkte ze een vluchtige gelijkenis op met Idris Elba, die de hoofdrol speelde in The Dark Tower, een film naar de boeken van Stephen King. Alleen was deze vent wit. ‘Maar jou wel. Jij werkt in De Lier, bij de receptie. Als ik het goed begrijp, moet jij de families bellen, om ze op de hoogte te houden van dingen, en zo.’

Dit antwoord had ze niet verwacht. Ze schudde haar hoofd vanwege haar warrige gedachten. ‘Ja, van dingen, soms, maar wat heb jij daar mee te maken? Hou op me te volgen.’

‘Ik wil dat jij mij belt als mijn vader lastig is. Hij kan knap vervelend worden.’

‘Wat denk jij nou? Nee, natuurlijk niet. Als jouw vader erg lastig is, dan wordt dat intern opgelost en als hem iets overkomt, word je automatisch op de hoogte gesteld. Dat is altijd zo. Alleen niet door mij. Ik ben er vakantiewerker, nog maar net begonnen, en ik hoef jou niet te bellen.’

Hij zuchtte en ging op een ander been staan. Toen tikte hij tegen zijn gladde schedel en reikte in zijn jas. Tara keek argwanend de hand na, maar toen hij hem terughaalde, gaf hij haar een kaartje.

Ze las hardop: ‘“Recherchebureau De Koerier – Des Orleans onderzoekt, beschermt en levert af”. Dat ...’

Voordat ze hem kon vragen of hij ook vermiste personen zocht, botste iemand hard tegen haar aan.

‘Man. Kijk je uit?’

De jongen zette een sprint in. Automatisch voelde ze in de zakken van haar vest. ‘Hij heeft mijn mobiel gejat, verdomme. En mijn beurs.’

De detective was weg, verdwenen, al voordat ze was uitgesproken. Ze knipperde met haar ogen, maar het mocht niet baten, hij was nergens te bekennen tussen het winkelpubliek. Kon iemand die zo groot was, zo snel zijn? Of was hij zo’n tastbare illusie? Zoals Devi die kon tekenen.

Ze keek naar het kaartje tussen haar vingers.

Des Orleans. Ze kende de naam. Hij was toch een bokser geweest? Charl had het weleens over hem gehad, hij ging zo af en toe naar wedstrijden kijken. De kerel was goed, had de reputatie uit zijn slof te schieten en stond te boek als “fokking extreem”. Waarom hij ermee was gestopt, wist Charl niet.

Fokking extreem klonk fokking formidabel in Tara’s oren.

Zou het Des Orleans lukken om haar dief in de kraag te vatten? Als dat zo was, dan kon ze hem misschien wel gebruiken in haar zoektocht naar Devi. Behalve natuurlijk als hij belachelijk veel geld vroeg voor zijn diensten. Ze stak haar hand op naar Jolande Smeels, leuke meid om te zien, lang en blond haar. Ze herinnerde zich het smaakje van haar felle lipstick. Aan haar brede glimlach te zien, kon Tara concluderen dat ook zij haar diploma op zak moest hebben.

Tara wilde haar net gaan feliciteren toen ze beweging in haar ooghoek zag. Ze vergat Jolande.

Met lange stappen liep Des Orleans naar haar toe, in de ene hand zijn jas, die over zijn schouder lag, en in – warempel – de andere hand de dunne nek van het spichtige kereltje dat haar beurs en mobiel voor zijn borst klemde.

De redder van haar bezittingen leek geërgerd. Hij duwde de dief voorover. Snel greep ze haar spullen terug, voordat de jongen ze uit zijn handen liet vallen.

‘Hier hebben we Arie. Hij noemt zich de Hamer, moet je weten.’

‘Amateur,’ schold ze naar de jongen. ‘Wat ga je met hem doen?’ vroeg ze aan Des Orleans.

‘Wat wil je dat ik met hem doe?’ bromde hij.

Heel kort schrok ze van de blik die de jongen koste wat het kost het hoofd van zijn romp wilde trekken – en ze twijfelde er niet aan dat hij het zou kunnen -, maar hij werd milder, alsof de agressie van hem afgleed als bloed uit een verse wond. Er ging een rilling over haar rug.

Haar dief stak zijn kin omhoog, omdat hij zich schaamde gepakt te zijn, maar te trots was om dat toe te geven. Hij hees zijn joggingbroek op.

Des Orleans stond haar aan te kijken. Alsof hij zich verbaasde, tegelijk geboeid was, maar ook afwachtte. ‘Jij bent een goth, zeker? Vernoemd naar de Duitse stam Goten, die ooit Italië veroverde om het Romeinse rijk op te splitsen. Maar de associatie van gothic met horror, duisternis en het bovennatuurlijke is terug te voeren op een roman die in de 18e eeuw verscheen, een fantastisch griezelverhaal. Gothic stond ook synoniem voor wreed en gewelddadig.’ Hij wees naar zijn kaartje dat ze in haar hand klemde. ‘Als je me ooit …’ begon hij, en hoe verbaasd ze ook was door deze geschiedenisles, ze liet hem niet uitpraten.

‘Jij kent hem?’ Ze knikte naar Arie. ‘Heb jij dit soms in scène gezet, klootzak, zodat je je kon opwerpen als mijn redder? Lekker toevallig dat je vader in De Lier ligt.’

Toen Des Orleans de spichtige jongen losliet, waren zijn kleuren kort felrood, die direct naar lichtgeel versmolten. De blauwe slingers bleven. Ze verwachtte de blik te zien die het hoofd van de jongen af wilde rukken, maar in plaats daarvan glimlachte hij.

‘Opwerpen als redder? Waarom zou ik jou willen redden? Hoe heet je?’ Hij hield zijn hoofd scheef en knipperde met zijn ogen.

Tara merkte op dat hij superkleine pupillen had. Misschien had hij drugs gebruikt, dat zou ook zijn stemmingswisselingen kunnen verklaren.

‘Tara Doormanders,’ antwoordde ze. Ze zou hem moeten verbeteren, want ze was geen goth, ook al was ze best een liefhebber van horror en het bovennatuurlijke, omdat ze kleurenaura’s zag. Echter, de stereotiepe grafzerken, kasteelruïnes en het melodrama waren meer Devi’s afdeling, vooral in haar levensechte tekeningen.

‘Doormanders,’ mompelde hij.

Ze wist niet zeker of hij aarzelde toen ze haar achternaam uitsprak, maar zijn kleuren waren geel en oranje.

‘Tara dus. Oké, als je me ooit nodig hebt …’ Hij wees naar het kaartje in haar hand. ‘Noem me de Koerier,’ zei hij. Hij gunde haar weer een kort glimlachje, draaide zich om en sleurde de protesterende dief met zich mee.

Nu had ze nog niet gevraagd of deze Koerier haar wilde helpen Devi te zoeken.

De hoede

‘Zonder hoeder zijn de overlevers verloren,’ zei de tandeloze man. ‘U zorgt ervoor dat ze niet afglijden zoals de laatste generatie van het goede volk.’

Hij zat met kromme rug aan een eenvoudige, houten tafel waarop een immens dik boek met een bruin leren kaft lag. ‘Uw man is de laatst overgeblevene van vier overlevers die bijna elke hoeder zichzelf van het leven lieten beroven. Deze overlevers zullen dan ook nog lang worden herinnerd. Niet omdat ze wreed waren, alle overlevers moeten dat kunnen zijn, maar vanwege hun sadistische inslag. Gelukkig waren wij er om vier van de vijf hoeders te redden. Desondanks hebben ze hun functie moeten neerleggen.’ Hij staarde even naar het boek voordat hij vervolgde: ‘Een hoeder beschikt over meer weerstand en vindingrijkheid dan de mens van de laatste eeuwen doorgaans bezit.’ Hij keek haar aandachtig aan toen ze aarzelend knikte.

‘Dat is veel informatie ineens, meneer ...’

Deze morgen was Jacky uit een nare droom gewekt toen haar telefoon overging. Ze twijfelde, omdat het nummer was afgeschermd. Toch had ze opgenomen. Een onbekende man gaf haar te kennen dat haar dromen verklaard zouden worden en noemde een adres in Londen. Hij had zo’n doorsnee neutrale stem dat ze zich hem niet eens meer kon herinneren.

Pas op weg naar het vliegveld realiseerde ze zich dat ze die dag aan Devi had willen besteden, die ineens van de aardbodem verdwenen leek te zijn.

Toch was ze hier.

‘Mijn naam is Daniel Oldkeeper.’ Hij wuifde met zijn hand alsof hij het tijdsverspilling vond om zich voor te stellen. ‘Uw man leeft bij benadering vijfhonderd jaar, hij is van 1540, als ik me niet vergis?’ Hij keek met een schuin oog opzij. Jacky deed hetzelfde en zag een miniem knikje bij de blonde partner die met de armen over elkaar naast de tafel stond alsof hij de boel in de gaten moest houden. ‘Dat betekent dat hij intussen ouder is geworden dan was voorzien. Ik verwacht dat hij zich momenteel in zijn laatste fase zal bevinden.’

Ook al was het redelijk bizar om te horen dat je man de Slag bij Nieuwpoort kon hebben meegemaakt, ze moest bekennen dat ze wel verrast, maar niet volledig verbijsterd was.

‘Dus als ik het goed begrijp, vertelt u me nu dat ik een hoeder ben?’ vroeg ze. ‘Wat is dat en wat heeft dat met Jacques te maken?’

Daniel Oldkeeper richtte zich op. ‘Alles.’ De kromming in zijn rug was spoorslags verdwenen. Hij maakte een vuist van zijn gerimpelde hand, die een gouden zegelring aan de ringvinger droeg, en plaatste hem zorgvuldig op de lederen omslag van het imposante boek dat voor hem lag. Hij opende zijn hand weer, spreidde zijn magere vingers en plaatste ze op hun toppen als waren ze poten van een insect.

‘Uw dochter is verdwenen,’ begon hij.

‘We hebben sinds gisteren niets meer van haar gehoord. Weet u waar ze is?’

‘Neen, dat niet, maar het zou wel de reden kunnen zijn dat u al nodig bent.’ Hij tikte met zijn vingers op de leren omslag. ‘Toch mag u zich niet meteen kenbaar maken. Dat moet absoluut worden voorkomen. U moet eerst alle informatie over het goede volk en de overlevers kennen. Tevens moet u weten hoe u uzelf kunt beschermen tegen hun krachten, want er zullen momenten zijn dat ze zich tegen u keren. U bent niet voor niets een hoeder. Niet altijd geliefd.’

‘Ik begrijp dit niet.’ Jacky keek ongelovig naar de vlekken op het bruine leer. ‘Devi is verdwenen, ik zou nu thuis moeten zijn.’

‘Uw echtgenoot is niet van uw taak op de hoogte,’ ging de man, die voornamelijk klinkers leek uit te spreken en de letter s vermeed wanneer het kon, onverstoorbaar verder.

De regen kletterde tegen het ene raam. Regen in Groot-Brittannië was vaak een voorbode van nattigheid in Nederland.

Er volgden enkele seconden van stilte, alsof haar de gelegenheid werd geboden alle informatie tot zich te laten doordringen.

Uiteindelijk waren het haar dromen geweest die de doorslag hadden gegeven om naar Rotterdam Airport te rijden en de Noordzee over te vliegen. Vreemde dromen met bloederige taferelen, surrealistisch getekende landschappen, open wonden, afgehakte penissen en borsten, en mensen die wezenloos achter elkaar aan liepen. Ze was niet snel bang, maar de dromen verstoorden het rationele overzicht in haar leven en nu er onzekerheid was over waar Devi zich ophield, kon ze dat niet gebruiken.

Een taxi had klaargestaan om haar naar een Londense buitenwijk te brengen aan de Theems, met veel grote loodsen en kabelvaartuigen. De chauffeur had haltgehouden voor een wit gebouw en zijn hoofd geschud toen ze hem had willen betalen.

Via een ijzeren deur was ze een grote, lege ruimte binnengelopen: haar stappen klonken er troosteloos hol en het buitenlicht werd gedempt tot een schemerig grijs. Een metalen trap reikte naar een overhangend kantoor waar licht brandde.

Eenmaal boven had de deur al opengestaan. Dit was, net als de wachtende taxi, een aanwijzing dat ze werd verwacht. Behalve een kale man, die met een kromme rug aan het bureau had gezeten, en de viriele man met witblonde haren, die naast hem stond, had ze een vierkante kluis achter in het kantoor opgemerkt. Er lag een Perzisch tafelkleedje overheen.

De blonde man had ernstig geglimlacht. Zijn armen waren dikker dan haar dijen en hij had de enige andere stoel in de kamer in haar richting gerold. Ze was gaan zitten, uit beleefdheid.

‘Zoals ik eerder al aangaf, is uw echtgenoot de laatste van de vorige generatie,’ onderbrak Oldkeeper haar overpeinzingen. ‘Toen uw man zelfgenoegzaam achteroverleunde terwijl de twee oudsten van de nieuwe generatie werden gemarteld, waren wij niet in de positie iets te doen. Zeker is dat hij deze generatie overlevers heeft beïnvloed. Ik waarschuw u, het is een genetische eigenschap van iedere overlever om extreem fysiek leed te kunnen ondergaan, te weerstaan en ook te veroorzaken. Uw tweeling heeft die eigenschap uiteraard, maar hoe en of de oudsten, die destijds nog erg jong waren, hun jeugdtrauma’s volledig te boven komen, is niet te voorspellen. Over deze vier kinderen waakt u.’

Oldkeeper sprak langzaam.

‘Zoals immer, vier overlevers. De vormer, de ziener, de gedachtelezer en de wisselaar.’ Hij tikte op het grote boek. ‘U bent degene die moet voorkomen dat ze de fouten van de laatste generatie herhalen en dat u voortijdig moet worden opgevolgd.’

‘Wat? Heeft dit iets te maken met Devi’s verdwijning?’

‘Nee, nee, maar als u had geweten hoe u uw dromen moest lezen, dan zou u gevoeld kunnen hebben dat er iets te gebeuren stond. Toch had u zelfs dan niets kunnen voorkomen. Uw dochters zijn trouwens de vormer en de ziener.’

Ondanks de bizarre informatie die met bakken tegelijk over haar werd uitgestort, moest ze hem gelijk geven. Haar dromen hadden haar hier gebracht.

‘En wie zijn dan die oudste twee? Jongens of meisjes? Zijn ze gewelddadig? Waarom ik?’

‘Het is uitzonderlijk dat een hoeder het leven schenkt aan een overlever, maar dat een overlever voor nageslacht zorgt, en dan nog een tweeling, is veel meer dan dat. Voor zover wij hebben kunnen nagaan is er in de geschiedenis van overlevers over de gehele wereld slechts dertienmaal sprake geweest van een vruchtbare verbintenis tussen een hoeder en een overlever. De kans is groot dat u een van de uitzonderlijke hoeders bent die een volledige generatie overlevers kan hoeden, maar de tijd zal dit uitwijzen.’

Zijn vingers roffelden op het manuscript. Hij leek na te denken. Jacky had zo veel vragen en tegelijk geen enkele.

‘U zult hier alles lezen in het Bloedgeschrift.’ Oldkeeper tikte hard met een wijsvinger op de leren kaft. ‘Elke generatie overlevers wordt vanaf de oorsprong gevolgd en alles staat erin vermeld. U zult al deze details onthouden, omdat u een hoeder bent. Een hoeder moet zijn taken verrichten met wat hem ter beschikking staat. U hebt een mentaal overwicht en u wordt er gaandeweg beter in, net als uw grootmoeder voor u, die ook een hoeder was. Van een generatie in Indonesië, op Java, welteverstaan. Deze generatie heeft uiteraard om haar gerouwd toen ze stierf, net als u en al haar bloedverwanten, verwacht ik.’

Jacky knikte verbaasd.

‘De Traan is uw verdediging,’ ging Oldkeeper verder, ‘maar onderschat nooit hoe gevaarlijk de kou van de Traan kan zijn voor overlevers. Bij onverantwoord gebruik van de Traan blijkt de kou psychoses of krankzinnig paranoïde condities te kunnen veroorzaken.’ Daniel Oldkeeper gunde haar even een blik in zijn donkerblauwe ogen voordat hij ze neersloeg.

Ze wist niet wat te zeggen en besloot er verstandig aan te doen te luisteren. De man had blijkbaar niet de taak haar vragen te beantwoorden.

‘Iedere hoeder heeft er een,’ zei de blonde spierbundel. Zijn stem paste niet bij zijn voorkomen, was zacht en leek geschapen om iemand moed in te spreken. Hij draaide zich om, knielde voor de kluis, opende het ronde cijferslot met enkele luide tikken en nam er een houten kistje uit. Hij glimlachte stroef terwijl hij het overhandigde.

Ze zocht naar een sluiting, maar de tandeloze man produceerde een korte grom en stak zijn hand op. ‘Wanneer u thuis bent,’ zei hij. ‘Houd rekening met de schemermensen.’

‘Wie zijn dat?’

‘Waar overlevers zijn, zult u schemermensen zien,’ zei de blonde kerel. ‘Parasieten, even werkelijk als wij, maar uiteindelijk vluchtig als een stinkende wind.’ Dit was geen grap, de ernst stond in de gezichten van beide mannen gekerfd als massamoord in de geschiedenis.

‘Zijn het geesten?’ Jacky keek naar het kistje van gladhout, donker, zonder gleufje of haakje en vroeg zich af hoe ze het dan later open moest krijgen.

‘In hun pure vorm waren ze dat, maar ze zijn geëvolueerd. Sommigen van hen hebben menselijke gedaanten, maar er is altijd iets wat niet helemaal strookt met de juistheid der dingen. Meestal voel je dit zonder dat je het in woorden kunt vatten. Als ik niet beter wist, zou zelfs u een schemermens kunnen zijn want hun camouflages zijn net zo reëel als de werkelijkheid.’ De blonde man had zich nauwelijks bewogen.

‘Wat doen ze?’

‘Ze zijn lastig als een stekend insect en gevaarlijk als een gifslang. Oppervlakkig. Geen enkel schemermens is hetzelfde, hun oorsprong verschilt nogal eens, alleen hun doel is gelijk: overlevers ten val brengen.’

Jacky wreef haar handpalmen over elkaar. ‘Waarom?’

De blonde man draaide zich naar Oldkeeper die zijn schouders ophaalde en zei: ‘Indertijd heeft een incompetente hoeder ze laten ontstaan, waarschijnlijk om zijn overlevers te trainen hun gewelddadige geaardheid te beteugelen.’ Daniel Oldkeeper zuchtte langzaam. ‘Inmiddels is de schemermens geëvolueerd, net als wij, hoeders.’

‘Wat doen de overlevers?’

‘Dat staat hierin beschreven,’ vervolgde hij. ‘Lees dit boek en uw dromen zullen worden verklaard.’ Zijn hand sloeg op de leren kaft, wat dof klonk.

Ze stond hem met open mond aan te kijken.

‘Uw dromen waren niet eens zo speciaal, nietwaar?’

Ze sloot haar mond.

‘Ze waren alleen gewelddadig en hadden geen verhaal,’ ging hij verder. ‘Niet iedere hoeder krijgt de dromen, maar u kunt gerustgesteld zijn, het betekent dat u zich tot een goede en vermoedelijk bijzondere hoeder zult ontwikkelen.’

Oldkeeper haalde diep adem en er klonk een licht piepje. ‘U bent nu op de hoogte. Wij zijn de Oldkeepers en zeer waarschijnlijk nemen we opnieuw contact met u op als uw overlevers elkaar hebben ontmoet. Houd er rekening mee dat de Traan het hart van een overlever kan bevriezen. Het is een wreed, maar betrouwbaar middel om hun identiteit te bevestigen. Laat echter de Traan in geen geval in handen komen van de schemermensen,’ zei hij zacht en hij schoof het lijvige boek naar haar toe.

Na deze waarschuwing had ze geen andere keus dan het boek open te slaan. Zonder pauze bleef ze geconcentreerd lezen, tot de laatste bladzijde.

Later kon ze zich niet herinneren of de tekst Nederlands- of Engelstalig was, evenmin wist ze of ze Nederlands of Engels met Oldkeeper en die blonde man had gesproken. Ook kon ze niet verklaren dat ze in een dag naar Londen was gereisd, een enerverend gesprek had gehad, een omvangrijk boek volledig had uitgelezen en die avond al was teruggekeerd.

Weerzien met weerzi

Deze dag in mei was uitzonderlijk, als een dag in juli tijdens een hittegolf, maar zonder trillende luchtlagen boven het asfalt. De vrachtwagens reden af en aan op bedrijventerrein De Rietvelden in ‘s-Hertogenbosch. Werknemers liepen tussen geopende roldeuren van de hoge loodsen heen en weer in alleen hun hemd. De zon weerkaatste op hun blanke huid als op ouderwets gebleekte beddenlakens.

Achter een gesloten roldeur bevond zich een vrijwel lege loods, waarin slechts enkele pallets met dozen stonden opgeslagen. Hier overheerste een bizarre frisheid, en alleen de oplettende neus bespeurde een vaagzoete geur van rook.

De ruimte achterin werd ingenomen door een kantoortje met een raam waarop vingerafdrukken, vegen en vet te zien waren. Binnen zag je een klein aanrecht, een koffiezetapparaat en een stevig bureau met twee stoelen staan. In de muur achter het kantoor bevond zich een stalen deur met een gele driehoek en het gevaarteken. Er vlak naast stond een aggregaat met een snijbrander.

‘Tom. Je gaat me niet vertellen dat Arie mij heeft gebeld voor jou. Man, ik ben uit Utrecht moeten komen. Ik heb echt meer te doen,’ zei Jeffrey Bijlaard. Hij wreef in gedachten over zijn sik die hem, samen met het snorretje, het aanzien van een getapte don juan gaf.

Als antwoord klonk het gedempte gesnuif van de tengere Arie Largosse, ook wel de Hamer genoemd omdat hij zijn vuisten als hamers op zijn tegenstander insloeg; hij was een heethoofd. De grote hand van Tom des Orleans bedekte zijn mond, maar Arie bleef kronkelen. Tom tilde hem onder zijn kaken van de grond als een klein kind. ‘Help me,’ piepte Arie. ‘Bijlaard, jij bent politie. De Koerier gaat me killen. Ik kom nooit meer bij hem in de buurt. Ik beloof het.’

‘Iedereen heeft het druk, rooie, je bent de enige niet. Ik moet ook nog even een gaatje zoeken omdat ik Arie schijn te gaan killen,’ zei Tom. Hij zette de jongen op de grond en plaatste zijn hand terug over diens mond. Er klonk een korte kreun. Toen was Arie stil, omdat ook zijn neus geblokkeerd was. ‘Maar ik heb je natuurlijk niet zomaar laten komen, ik moet je spreken.’ Tom zorgde ervoor met zijn rug naar de muur te staan. Hij was groot, breed, kaal, droeg nu een coole hoed en was achterdochtig als een valse hond.

‘Bovendien interesseert het me geen fok dat jij uit Utrecht moest komen, Jeff. Al zat je in Thailand.’ Tom liet Aries neus en mond vrij en de jongen begon te hoesten.

‘Alsjeblieft. Laat me gaan. Please,’ huilde Arie.

’Ik mag toch hopen dat je begrijpt dat ik je niet met Jeff meegeef,’ zei Tom. ‘Dan loop je me binnen no-time weer voor de voeten. Hij is niet voor niets een wout.’ Tom deed alsof hij zijn hand weer terug wilde plaatsen en Arie was nog maar een hele kleine jongen. ‘Jij bestal een mooie meid vlak voor mijn ogen en dat is zeer onverstandig.’

Terwijl Tom dit zei, bekeek hij zijn neef. Ze hadden elkaar al een tijdje niet meer gezien, maar hij zou nooit die glimlach vergeten, die je ervan overtuigde dat hij zijn leven voor je zou geven omdat er geen betrouwbaarder man was dan Jeffrey.

Tussen hen was het nooit meer goed gekomen sinds meester Kunders zich op de basisschool in hun leven had gemengd. En toen Tom met zijn ouders uit Utrecht was verhuisd, gingen ze ieder huns weegs en hadden ze elkaar amper nog gesproken.

‘Waarom zit je in Utrecht?’ Tom had er onmiddellijk spijt van dat hij dit vroeg.

‘Er is een lijk gevonden in Houten. De pd is het Witte Huis?’ Jeffrey trok zijn wenkbrauwen op.

Tom staarde hem aan, alsof hij op het punt stond iets te zeggen.

Jeffrey vouwde zijn armen over elkaar, het zachte suède van zijn jas kraakte licht. ‘Tom, hoorde ik dat goed? Waar is je harde g gebleven?’

‘Ingeslikt, ik pas me aan, ik heb sindsdien ook minder vaak keelpijn,’ zei Tom.

‘Ah, nog steeds dat talent tot transformeren.’ Jeffrey keek om zich heen. ‘Leuk optrekje, helemaal van jou?’ Zijn stem klonk vertrouwd, als van een dierbare vriend. De spanning verdunde en verdween. ‘Pas een barbecue gehad?’

En de spanning was nooit weggeweest.

Tom hield Arie dicht tegen zich aan. ‘Hier verwerk ik mijn lijken.’

Arie, die vanachter Toms hand spaarzaam moest ademen om niet gesmoord te worden, voelde aan zijn water dat er geen enkel vecht- en vluchtplan bestond dat niet zijn einde betekende. Hij kreunde zacht.

‘Van iedereen zou dit klinken als gigantische bullshit, maar niet van jou. Ach, ik vraag niet verder,’ zei Jeffrey. ‘Arie staat alleen maar op mijn lijstje omdat ik hem zo nu en dan moet spreken, hij is mijn informant.’

‘Aha, weer wat wijzer.’

‘Nooit te oud om te leren, neefje,’ zei Jeffrey. Hij pakte een blauw pakje uit zijn kontzak, waaruit hij een shagje begon te draaien, dat hij aanstak met een usb-aansteker zonder vlam.

Tom grimaste. ‘Je weet toch dat Doormanders een dochter heeft?’

Jeffrey Bijlaard blies de rook traag uit, kneep zijn ogen samen en vroeg: ‘Officier Doormanders?’

‘Hij is die officier van justitie?’

‘Als we het over dezelfde hebben.’

‘Dan hebben wij het over dezelfde,’ zei Tom, die merkte hoe de woede op sokken naar hem toe sloop omdat Jeffrey weer eens nodeloos om de zaak heen draaide. ‘Er is iets met die meid, Jeff, en ik zeg alleen dat jij haar moet zien.’

‘Doormanders’ dochter? Dus jij gijzelt de Hamer om mij aan een meid te helpen? Dat is echt niet nodig, hoor. Wat dacht jij nou?’

Tom ademde versneld in en vertraagd uit. Hoe maakte hij Jeffrey duidelijk dat het hier ging om een bijna tastbaar voorgevoel, dat hem niet meer had losgelaten sinds hij haar had gezien, vlak bij het Fonteinpleintje. En nu hij haar had gesproken, was het heel wat meer dan een vermoeden geworden. Er waren te veel raakvlakken, te veel puzzelstukjes die alleen nog gelegd moesten worden. ‘Ze zit achter de receptie in De Lier,’ zei hij, ‘en ik liep haar vanmorgen in de stad tegen het lijf.’

Tom verzweeg dat hij haar was gevolgd, omdat zijn intuïtie hem nog nooit in de steek gelaten had.

Jeffrey stond hem met voorover gebogen hoofd aan te kijken en Tom herinnerde zich dat hij altijd een hekel had gehad aan deze blik. Hij trok Arie nog dichter tegen zich aan. De jongen kreunde niet eens meer.

‘Hé, rooie, je hebt het toch nog wel?’ Zijn neef was altijd al een van de betere leugenaars, want in hun jeugd kon je als roodharige op school niet over je heen laten lopen.

Jeffrey schudde zijn hoofd en zei: ‘Tom, laat Arie gaan. Is jouw meisje de dochter van officier Doormanders of niet?’

‘Dat weet ik niet zeker.’

‘Ha, ha, je bent me jaren uit de weg gegaan,’ zei Jeffrey, ‘maar voor het beste advies over seks met wie of wat dan ook, ga je natuurlijk wel naar de meester.’

Tom reageerde nauwelijks, hij liet alleen zijn hand van Aries mond afglijden. Arie gaapte wanhopig naar adem.

Tom ademde zwaar, langzaam in, langzaam uit. Alles wat hij zichzelf had aangeleerd om te kalmeren, alles om de prikkelingen in zijn nek terug te dringen, haalde hij uit de kast.

Zijn aandacht bleef op Jeffrey gefocust, de neef wiens aanblik hem in het verleden misselijk had gemaakt, tot hij besefte dat hij hiermee vooral zichzelf had. De neef die hem had verraden, de neef die maar al te goed wist dat hij meer moeite had met het beheersen van zijn woede dan met het spuien van ongevraagde kennis over onbenullige zaken. Maar hier stond hij en dit was zijn terrein. ‘Drink je nog?’ vroeg Tom.

Jeffrey bleef na iedere trek langzaam de rook uitblazen. ‘Ik zuip als een tempelier, Tom,’ zei hij en hij lachte zo breed als de Cheshire Cat uit Alice in Wonderland. ‘En ik neuk alles met een gat, excusez le mot.’ Hij boog zich voorover en keek in de “paniek” schreeuwende ogen van Arie, alias de Hamer. ‘Maar laat de jongen leven.’

Buiten de loods stopte juist een vrachtwagen, hoorbaar aan een zwaar zuchtende remleiding.

Tom bleef Jeffrey aankijken.

‘Tom, geloof me, deze verslaving is volledig onder controle.’ Jeffrey glimlachte. ‘Laat Arie gaan.’

Tom schudde zijn hoofd, te wanhopig bezig de prikken in zijn nek te weerstaan om in te gaan op Jeffreys laatste opmerking. ‘Zodat hij gezellig bij een joint en een lekker wijf kan kwekkuh dat hij aan mij heeft kunnen ontsnappen? Ik dacht het niet.’ Hij grimaste. Het prikkelen in zijn nek veranderde in het snijden van talloze scheermesjes.

‘Shit, nee zeg. Krijgen we dit weer,’ zei Jeffrey. ‘Tom, doe dit niet.’ Terwijl hij naar Tom toeliep, werden Aries ogen steeds groter, tot ze bijna uit zijn kassen puilden.

‘Nee Tom!’

Tom ontblootte zijn boventanden. De mesjes sneden door zijn huid en bleven snijden, steeds dieper. Hij wist dat er geen bloed te zien was, dat was er nooit. Hij wist alleen niet waarom de mesjes sneden.

Hij spande zich in tot het uiterste.

Om niet toe te geven.

Wetende dat hij de strijd verloor.

Wetende dat ze dan pas stopten met snijden.

Zijn ene hand lag op Aries hoofd dat hij naar beneden drukte, terwijl hij met zijn andere hand de kin omhoogtrok.

Krak.

‘Nee, nee, nee!’ zei Jeffrey en bij de laatste nee smeet hij zijn peuk op de grond.

Hij haastte zich naar de jongen die op de betonnen vloer was gevallen en wiens gerafelde joggingbroek slechts omhooggehouden werd door zijn zaakje achter de slip. Jeffrey knielde naast hem neer. Hij voelde aan zijn hals, klam, maar stil en bewegingsloos.

Hij sloot de ogen.

Na een tijdje zei hij: ‘Wat moet het donker zijn waar jij leeft, Tom.’

‘Jij weet precies hoe donker.’ Tom kneedde zijn nek en draaide met zijn hoofd, de pijn was verdwenen, zoals altijd.

‘Nee,’ zei Jeffrey, met ijs in zijn stem. ‘En dat wil ik niet weten. Als je mij wilt spreken, dan bel je mij. Arie had niets met ons te maken.’ Jeffrey stond op, zijn knieën knakten, maar hij bleef neerkijken op het roerloze lichaam. Hij diepte zijn mobiel op uit zijn binnenzak, ook klikte hij het pistool uit zijn holster. Hij liet zijn arm hangen en de loop wees naar de betonnen vloer.

Het bleef lange tijd stil in de loods.

Tom liep weg van de dode Arie en weg van Jeffrey. Hij had niet kunnen voorkomen wat er was gebeurd, soms kon hij het even uitstellen, maar de woede won altijd. Dit was ook de reden waarom hij geen medewerkers in dienst had. Guido de Bont en Frank Plasmans gaf hij zelf gestalte, hij was zijn eigen personeel. Dat was veiliger.

Voordat hij bij de deur aankwam, draaide Jeffrey zich om, klapte zijn portefeuille open en toonde zijn politie-pas. En zijn pistool, de Walther P99Q.

‘De naam is Jeffrey Bijlaard, politie Den Bosch. Tom des Orleans, ik arresteer u op verdenking van dood door schuld en daarmee bied ik u nog wat armslag omdat u zich vermoedelijk kunt beroepen op tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid.’

Tom haalde diep adem toen Jeffrey vlak voor hem was komen staan. Hij zette een stap terug, duwde zijn hoed wat naar achter en balde een vuist.

Jeffrey kon op zijn klompen aanvoelen wat er zou gebeuren. Toch zakte hij hoestend op zijn knieën, met zijn armen in zijn maag gedrukt. In zijn ene hand nog steeds zijn pistool, maar zijn portefeuille lag op de vloer.

‘Dit was niet je beste move, Tom. Eens ga je in de fout en dan ben je blij dat ik er ben.’ Hij sprak terwijl hij zijn adem inhield.

‘Ik maak geen fouten, rooie,’ zei Tom.

Jeffrey kwam moeizaam overeind. Er klonk een hele lichte tik toen hij een hefboompje verschoof dat het wapen ontgrendelde.

Tom was te laat, want het schot klonk luid als knalvuurwerk door de hoge loods. Het galmde in zijn oorschelpen. Ook was er een zekere mate van pijn, toen hij voelde hoe de kogel het bot van zijn scheenbeen schampte en dwars door zijn spieren ging. Hij realiseerde zich dat dit Jeffreys waarschuwingsschot was.

’Jouw fout is dat je te veel bombarie maakt als je kwaad bent,’ zei Jeffrey, die zijn pistool terug in de holster deed en onaangedaan toezag hoe Tom zijn handen om zijn onderbeen klemde en de wond dichtdrukte, hoe Tom vloekend zijn laars uitschopte om het bloed uit zijn doorweekte sok te laten druppelen.

Jeffrey pakte zijn portefeuille van de vloer en zocht naar de lege huls die vlakbij was neergekomen. Hij stopte hem zorgvuldig weg.

Toms zwarte ogen volgden hem met een gekwelde uitdrukking naar de buitendeur. ‘En wiens schuld is dat, rooie?’

Stil in het duiste

Devi leek maar niet wakker te kunnen worden. Haar ogen bleven dicht en haar hoofd bonkte pijnlijk. De vage tikken klonken onbestemd, de ene keer duidelijk als regendruppels in een halfvolle regenton, en dan weer als vegende kwastjes op een strakgespannen trommelvel. Het getik kwam in golven en op het hoogtepunt zou ze zweren dat er druppels tijdens een onweersbui door een sterke windvlaag weggeslagen werden. Devi schatte in dat het gedempte geluid vanachter een muur vandaan moest komen. Toch twijfelde ze, ze had tenslotte geslapen, het zou evengoed haar verbeelding kunnen zijn. Tussen slaap en waak werd haar fantasie weleens te aanschouwelijk.

Ineens besefte ze dat het niet haar eigen bed was waar ze op lag, omdat het hard was en koud als steen, en ze opende haar ogen.

Ze schreeuwde.

Zonder geluid.

In duisternis.

Het was even donker met haar ogen open als met haar ogen dicht. Ze zag geen lichtvlakken van ramen, zelfs geen schaduwen van eventuele objecten.

Ze prikte met haar vingers in de lucht om te voelen of ze rechtop kon gaan zitten.

In elk geval wist ze dat ze niet in een doodskist lag. In hoeverre dit positief was, daarover was de jury nog niet tot overeenstemming gekomen. Ze kantelde haar hoofd, draaide het naar links, naar rechts en werd al bijna duizelig omdat ze een vast punt miste om zich op te focussen. Ze betastte haar gezicht: haar neus had twee neusgaten, haar mond een onder- en bovenlip en haar ogen bezaten ieder een ooglid.

So far, so good.

Toch verergerde het beklemmende gevoel.

Duisternis kreeg een totaal nieuwe betekenis.

Zwart als de nacht? Zo zwart was een nacht in haar beleving nooit geweest. Ze kneep haar ogen strak dicht en opende ze weer, in de hoop dat er intussen iets gebeurd zou zijn dat een glimmer licht terugbracht.

Nee.

Om haar paniek buiten te sluiten, begon ze te redeneren, te analyseren, naar de oorzaak te zoeken. Duisternis alom, geen schaduwen, niets. Enkel zwart. Dit was wat een blinde zag. Ononderbroken zwart.

Misschien was ze wel blind. Hoe was dat gekomen dan? Dat zou mooi zijn: een stomme blinde. Dan ben je lekker gehandicapt. Dit accepteerde ze dus niet.

Ze tastte naar haar iPhone, het scherm zou licht brengen en ze zou Tara kunnen appen. Maar ze kwam erachter dat ze haar spijkerjack niet droeg, en haar mobiel zat in het borstzakje.

Ineens voelde ze zich heel erg alleen.

Waar was ze?

Ze voelde in haar andere zakken.

Waar was haar spijkerjack met haar mobiel?

Ze wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid. Dit was normaal en de beginnende paniek daalde tot het aanvaardbare niveau van het kriebelen in een wat dichtgeknepen keel net voordat je gaat huilen.

Nogmaals ging ze alle zakken na.

Ze moest haar iPhone zijn kwijtgeraakt. Waar? Wanneer?

Plotseling sloeg alles in haar geest om naar blanco.

Niets analyseren.

Niets beredeneren.

Devi ademde te snel. Ze moest kalmeren. Gewoon rustig blijven. Er was niets om bang voor te zijn, dat moest ze zichzelf voorhouden.

Maar wat als ze echt blind was?

Ze bleef stijf zitten. Ze durfde niet. Als ze nu maar niet ging hyperventileren.

Stel je niet aan, sprak ze zich in gedachten toe. Een blinde voelt op de tast waar hij is, of hij luistert naar de geluiden in de omgeving en vindt zo zijn aanwijzingen. Als een zintuig uitvalt, worden alle andere sterker.

Devi moest zichzelf hierin gelijk geven, want sinds ze niet meer sprak, was haar lichaamstaal een stuk verstaanbaarder geworden. Ze maakte voornamelijk gebruik van gezichtsuitdrukkingen, pantomime-achtige gebaren en ze schreef letters in de handen van anderen. Ze had ook altijd een kleine blocnote bij zich om belangrijke sleutelwoorden op te schrijven. Maar die zat in haar spijkerjack.

Ze stak haar armen uit en leunde een stukje opzij, naar links en naar rechts, maar voelde geen muur of houten planken. Ze zou van haar harde bed op moeten staan om meer te weten te komen. Toch bleef ze zitten en ze bewoog haar vingers wat hoger in de stilstaande lucht.

Ze voelde nog steeds niets.

Ze knipte haar duim en middelvinger tegen elkaar, wat door de jaren heen haar stem was geworden. Er klonk geen echo, het geluid was dof en gedempt. Was ze dan toch in een soort van grafkuil terechtgekomen?

Daar wilde ze niet eens aan denken.

Ze had gevoeld dat ze op een dun kussen van een hard materiaal zat en dat kon best jute zijn, want het rook een beetje muf. Naar in stof getrokken vocht dat al een tijdje was opgedroogd. Ze dacht aan jutezakken vol aardappels in de kelder onder het huis.

Ze haalde haar schouders op.

Waarom deed ze dit? Niemand zou het kunnen zien.

En terug was haar besef van de duisternis. Van haar blindheid.

Haar ademhaling bleef te snel, te oppervlakkig waardoor ze niet genoeg zuurstof binnenkreeg. Ze kon alleen niet stoppen. Haar borst en keel begonnen pijn te doen.

Ze hyperventileerde.

Ze dwong zichzelf aan een olifant te denken. Aan een verveeld gapende, liefst roze olifant, omdat ze dit een afschuwelijke kleur vond.

In kleermakerszit vouwde ze haar handen en nam de tijd, veel tijd, om te ademen vanuit de buik. Ze herinnerde zich meester Duchenne die haar dit op karateles had bijgebracht. Een tengere man met een beweeglijke lenigheid, die alle leerlingen altijd glimlachend de baas was geweest.

Diep zoog ze lucht in naar de buik. Langzaam blies ze die ook weer uit. Intussen denkend aan een felroze olifant, waar je niet aan voorbij kon kijken, zelfs al deed je heel hard je best.

Ze had respect gehad voor Duchenne, de man vroeg niets, hij gaf je een opdracht en hoe je die uitvoerde, was aan jou. Tenslotte had hij je de beste manier bijgebracht. Hij hielp je alleen als je er zelf om vroeg.

Ze dacht aan de olifant. Midden in een pikzwarte ruimte, lichtte hij rozig op. Ze zou hem bijna aan kunnen raken, als een van haar illusies.

Rust. Haar ademhaling vertraagde.

Waar was ze en hoe was ze hier verzeild geraakt? Hoe kon ze vergeten zijn wat er was gebeurd? Ze groef in haar geheugen, er moest iets zitten, want ze wist haar naam.

Langzaam. Diep in-, en weer uitademen.

Zij was Devi Doormanders en had een helemaal te gekke, stoere tweelingzus. Ze waren zo verschillend als zussen konden zijn, maar ze begrepen elkaar en konden misschien daarom wel zo goed met elkaar opschieten. Soms vulden ze elkaars gedachten aan, net als eeneiige tweelingen dat deden. Tara was extravert, gek op seks, vooral met meisjes, maar ook met jongens. Ze spijbelde veelvuldig. Zelf was ze introvert en ze studeerde - hoewel zich dat meestal uitte in striptekenen omdat huiswerk maken zo saai was. Tara zag aura’s, maar ze had altijd ontkend dat dit speciaal was en er nooit over willen praten. Devi vermoedde dat de oorzaak lag in het tijdstip van openbaring, na het ongeval op hun elfde. Peters dood was aanschouwelijk genoeg geweest om de eerstkomende jaren geen slasherfilms meer te willen zien.

Ze zaten al een tijdje op verschillende scholen, want zij woonde bij haar vader in Wageningen en ging in Ede naar het Marnix College, waar Tara in de derde klas vanaf geschopt werd. Dat moment viel samen met de scheiding van hun ouders en Tara was met haar moeder naar ‘s-Hertogenbosch verhuisd en had het atheneum op het Streek College afgemaakt. Beiden hadden dit jaar examen gedaan. Helaas apart van elkaar.

Toch hadden ze iedere dag contact, was het niet per WhatsApp, dan met een belletje en vaak troffen ze elkaar in Utrecht, in Hoog Catharijne.

Ze sloeg met haar vuist op haar bovenbeen. Auw!

Waar was ze? Wat was er om haar heen? Hoe groot was de ruimte? Ze moest echt gaan voelen, op de tast door het duister. Niet zielig doen, gewoon voorzichtig zijn.

Voordat ze in beweging kon komen, schoot haar ademhaling weer in de hoogste versnelling.

Roze olifant!

Eerst lukte het niet, alsof hij de moed had opgegeven, maar ze zette door en bleef denken aan dat roze slurfenbeest. Ten slotte stond hij daar, onverstoorbaar alsof hij nooit was weggeweest.

Ze kalmeerde, ademde diep in en blies met een fluitje uit.

Vreemd dat alle geluiden gedempt klonken. Ze floot opnieuw, knipte met haar vingers en klapte in haar handen. Het geluid werd in de muren gezogen. Ze dacht de olifant opzij en hij vond het niet erg.

Diep in en langzaam weer uit. Ze rilde.

Ze moest uit haar zittende houding komen, want haar onderrug deed pijn. En ze moest plassen, waar ze niet aan mocht denken, want dat verhevigde de aandrang alleen maar.

Langzaam draaide ze zich met opgetrokken knieën rond op het dunne kussen en maakte met haar vinger een cirkel door de lucht om zich heen. Eindelijk voelde ze een koude, ruwe muur, alsof de brits of steen daar met een kant tegenaan stond. Toen zij er nog op lag, had ze genoeg ruimte over gehad en ze schatte dat hij ongeveer twee meter lang was.

Haar handen tastten voorzichtig de jute af en ze voelden dat het een dun, rechthoekig kussen was. Haar vingertoppen gleden over de zijkant naar beneden. Er was alleen steen en ze reikte verder, richting de grond, tot ze met haar bovenlijf zo ver over de rand hing, dat ze bijna haar evenwicht verloor. Ze ging snel rechtop zitten. Hoe hoog zat ze in hemelsnaam?

Het werd allemaal steeds akeliger.

Waarom was ze hier?

Help me, geheugen, dacht ze. Wat is het laatste dat ik me kan herinneren?

Het ging vrij moeizaam, haar hoofdpijn volhardde en ze vreesde dat iemand haar op een of andere manier had verdoofd. Ook haar mond was heel droog. Hoe smaakte chloroform?

Tara zou het wel weten.

Het was begonnen met kleine dingen. Later werden het grotere objecten, zoals een schommel - zonder te weten of hij wel veilig genoeg was -, of een poort in een houten schutting of een bankje om op te zitten. Ze had er heel hard aan moeten werken om het onder de knie te krijgen, maar inmiddels kon ze zelfs levende wezens in haar illusies betrekken.

Eén voorval was haar altijd bijgebleven en kwam steeds terug in haar herinnering: ze stond in de moestuin, waar ze al haar experimenten begon omdat niemand in het huis dan direct zicht op haar had. Glimlachend keek ze uit over een kleine spoorweg. Geen spoorlijn waar de NS iets mee te maken zou willen hebben, maar een lijntje zoals er in attractieparken zijn aangelegd, zo’n boemeltreintje op benzine en met kinderen erin.

Ze knielde en voelde aan de rails, de kou van het staal drong in haar vingers. Er was een lichte trilling. Ieder moment kon er een trein aankomen over de rails die vanaf de inrit naar de weg leidden. Ze hoopte een echte stoomlocomotief te zien te krijgen, met een gebruinde man die de kolen in de oven gooide, zwetend in de zon, maar het was een oude elektrische trein. Hij was groen met geel en had veel koper en een hoop draden op het dak. Maar ook mannen in pakken met brede manchetten, gleufhoeden, smalle snorretjes en een tommygun.

Ze had nooit iets losgelaten over haar supercoole, maar waarschijnlijk nutteloze gave, maar ze wist nog dat haar vader haar enkele maanden geleden terzijde had genomen. ‘Devi, jij kunt iets wat niemand anders kan, maar ik wil dat je er mee ophoudt. Je beheersing ervan is niet feilloos en kan gevaarlijk zijn. Onthoud dat.’

Sindsdien had ze het meer dan ooit als een plicht gevoeld om haar experimenten voor haar vader verborgen te houden.

Vrij snel na deze waarschuwing nam hij een assistent in dienst, die opvallend veel op een van haar tekeningen leek.

Vanuit haar kamerraam zag ze hoe de man uit zijn auto stapte, hoe hij over zijn witte haar streek en een zonnebril droeg, hoewel de zon niet scheen. Hij leek te flikkeren op momenten, alsof hij zocht naar zijn vaste vorm, alsof hij in de schemer vertoefde, tussen donker en licht. Hij vertoonde gelijkenissen met de opportunistische Trinto, een geniepige boekhouder, met wit haar en rode ogen, de slechterik in haar laatste stripverhaal dat zich in haar imaginaire stad Goronde afspeelde.

Dat deze door haar getekende boekhouder ineens bij haar vader in dienst leek te zijn, was angstaanjagend.

Onheilspellend genoeg om pas toen ze met haar eigen ogen zag dat hij daadwerkelijk in zijn auto was weggereden, de deur van haar slaapkamer te durven openen.

Hierna zag ze hem vaker en iedere keer leek hij minder op haar tekening. Ze besloot dat het haar eigen suggestie moest zijn geweest. Ze mocht hem niet.

In haar gevangenis overheerste het zwart, er was niets te horen dan haar eigen bewegingen.

Hoe lang zou ze geslapen hebben? Welke dag was het inmiddels?

Wanneer was ze ook al weer op de trein gestapt naar Utrecht? Ze had Mikey willen spreken. Ze kende Mikey via Tara, omdat hij een vriend was van Charl. Mikey was aardig en verlegen en hij had een plekje in Hoog Catharijne waar hij de straatmuzikant uithing – maar hij had ook pilletjes, en niet duur.

Dat herinnerde ze zich, maar vanaf dat moment was er sprake van een totale black-out.

Een zonnebril en een glimlac

Als grote en kleine insecten met wielen eronder reden ze af en aan op de zonovergoten parkeerplaats voor Verzorgingshuis De Lier. Tara kon vanachter de receptiebalie door het glas zien hoe de mensen uit hun auto stapten en naar het gebouw wandelden. Er bleken drie manieren te zijn om de ingang te betreden: de eerste was met het hoofd gebogen, een zakdoek in de hand en misschien snikkend, maar met niemand wat te maken willen hebben, de tweede was nooit alleen, maar vaak druk in gesprek, bezig van alles te regelen, geen tegenspraak duldend en de derde zag Tara het liefst, gewoon mensen die op bezoek kwamen, soms vrolijk, soms treurig, echter zonder verwachtingen omdat de situatie niet veranderd zou zijn.

De kleuren in de aura’s gaven Tara de mogelijkheid om mensen in te schatten, hoewel ze af en toe, in haar impulsiviteit, weleens verkeerd gokte.

Een bewoonster, mevrouw Groenen, zette haar rollator opzij en ging in een van de drie leunstoelen voor het grote raam zitten om naar buiten te kijken. Zoals gisteren en eergisteren en de dag ervoor, stipt om halftwee. Daar zat ze dan tot klokslag halfdrie. Bezoekers maakten weleens de vergissing te denken dat ze een stille dood was gestorven. Mevrouw Groenen zweeg, ze was een denker.

Tara richtte zich op haar beeldscherm, ze moest de roosters bijwerken. Die moesten af vandaag.

Vanavond zou ze met haar moeder naar Wageningen rijden. Dat reisje naar Londen had een nare smaak achtergelaten bij Tara. Hoewel haar moeder juridisch vertaalwerk bij een internationaal advocatenkantoor verrichtte, wat betekende dat ze weleens naar Londen moest, bleef ze nooit zolang weg. Zelfs simultane vertaalspoedklussen werden overdag afgehandeld. In het uitzonderlijke geval dat ze ’s avonds moest werken en er direct contact nodig was, gebruikte ze thuis een Skypeverbinding.

Tara was argwanend geworden sinds Devi’s verdwijning, want ook al vertrouwde ze haar moeder onvoorwaardelijk, toch was dit verdacht.

Haar mobiel lag voor haar onder de balie. Nog steeds geen bericht van Devi. De vierentwintig uren die golden als cruciaal vanwege de versheid van de sporen en de precisie van eventuele getuigenissen, zouden inmiddels wel voorbij zijn. Als officier van justitie zou haar vader het verschil kunnen maken en ze begreep niet waarom hij maar niet van zich liet horen.

Nogmaals probeerde ze het hele gedoe uit haar hoofd te zetten om de roosters te updaten, een vervelend karwei dat prima door een vakantiewerker kon worden gedaan.

Waarom ze dit keer de schuifdeuren hoorde open glijden en al die andere keren niet, wist ze niet, maar ze keek toch op om haar nieuwsgierigheid te bevredigen.

Haar adem haperde toen hij met een strakke blik naar binnen wandelde. De man met dat kale hoofd, die op Idris Elba leek, die nu een hoedje droeg, die haar had gevolgd, die haar had opgedragen hem over zijn vader te bellen, én die dat zeldzame blauw in zijn aura had. Des Orleans. Het viel haar direct op dat zijn aura nu donkerrood was, maar ook dat hij mankte en dat had hij vanmorgen niet gedaan. Hij negeerde haar terwijl hij links de gang met de kamers voor ernstig zieke en terminale bewoners in liep.

Tara zocht onmiddellijk in de computer naar de namen van de bewoners in die kamers. De melding verscheen dat André Des Orleans, kamer 134, vanmorgen om 9.15 uur een hersenbloeding had gehad. Hij lag aan een zoutinfuus en was niet bij kennis. Achter “contact” stond: Tom des Orleans. Dus de voornaam van haar beursmobielredder met de compulsie alles te spuien wat hij wist over goths, was Tom.

In gedachten staarde ze naar een bejaard echtpaar dat geduldig wachtte tot een bezoeker binnen kwam. Deze bezoeker zette vervolgens zelf galant een pas achteruit en ging voor de sensor staan om de deuren open te houden. Terwijl ze naar buiten liepen, bedankten ze hem voor zijn hoffelijkheid. Met een glimlach stapte hij opzij en achter hem gleden de deuren zacht dicht. Hij droeg een zonnebril en zijn rode haar was opvallend, maar verder leek hij het tegendeel te zijn van Willem, de enige andere sproetenkop die ze kende en die bij haar in de klas had gezeten.

Ze schudde haar hoofd. Op elke dag van de week had ze hem als een uitdaging gezien, maar niet vandaag, niet nu ze gewone en saaie kleding droeg en alleen maar een bescheiden lijntje onder haar ogen had getekend. Ze moest terug naar de roosters, maar ze bleef naar hem staren en ze wist niet waarom.

Hij nam zijn zonnebril af, gaf haar een amper zichtbaar knipoogje, als een ingesleten gewoonte, en glimlachte. Onwillekeurig glimlachte ze terug.

Vervolgens richtte hij zich op mevrouw Groenen, maar deed niets. Nu pas merkte ze zijn kleuren op: okergeel overheerste, wat een kalme persoonlijkheid betekende. Hij was chill, zou ze tegen Devi zeggen. Verrassend was wel dat er ook bij hem dat zeldzame blauw tussen zijn kleuren slingerde, purperpaars met uitlopers die neigden naar marineblauw.

Blauw, net als Devi.

En haar vader.

En Des Orleans.

De man liet zijn zonnebril aan een pootje tussen zijn vingers hangen, terwijl hij de gang in tuurde die Des Orleans net was ingelopen.

Tara bleef staren. Zij, die meer hield van het vrouwelijk lichaam en pretendeerde volledig onafhankelijk te zijn van mannen. Zij, die geen boodschap had aan de mannelijke predominantie in de maatschappij, maar het mannenlichaam daarentegen wel kon waarderen.

‘We hebben koffiepauze en overdracht, kom je ook zo?’ Joke, in de witte kleding die haar altijd te groot leek, legde haar magere hand op de receptiebalie.

Tara voelde zich betrapt en keek op haar horloge. ‘Over een half uur,’ zei ze.

‘O ja, dit is Tiny,’ zei Joke, ‘ze werkt voornamelijk in de laatste vleugel.’ De laatste vleugel was een metafoor voor de geriatrische afdeling, waar de meest kwetsbare ouderen met meervoudige problemen woonden.

‘Wij kennen elkaar nog van school,’ zei Tiny.

‘Natuurlijk,’ zei Tara langzaam. ‘Heb jij niet een jaar over moeten doen?’ Ze glimlachte wat.

Doof voor de sneer boog Tiny zich over de balie naar haar toe, wat niet vanzelf ging vanwege het gewicht dat ze met zich meedroeg. ‘Heb je die gast gezien?’ fluisterde ze en ze liet haar ogen opzijgaan.

De bezoeker keek op van zijn mobiel, die hij onmiddellijk wegstopte in zijn jas, toen hij werd aangeklampt door een kleine vrouw die hem leek te kennen.

Wat een acteur, dacht Tara en vond het heel vreemd dat Tiny’s kleuren veranderden toen ze achterom naar de man keek. Er kwam meer groen in. Dat hevige groen. Opnieuw glimlachte de man naar haar, alsof hij haar zou moeten spreken, zodra hij zich van zijn gesprekspartner had bevrijd.

‘Ja, natuurlijk zie ik hem,’ zei Tara, ‘volgens mij is hij van de politie.’ De bolling onder zijn jasje kon niets anders betekenen dan dat hij een wapen droeg. ‘Of anders is hij een crimineel en dan wordt het spannend.’ Ze grijnsde.

‘O? Zo’n stuk,’ zei Tiny teleurgesteld. ‘Joke, wat denk jij?’

Op Tara had de betovering geen invloed meer sinds ze zijn kleuren had gezien.

‘Kan best, ik vind dat hij op Clint Eastwood lijkt.’ Ook Jokes kleuren vergroenden iets.

‘Die bejaarde acteur?’ Tiny’s groen lichtte fel op. ‘Welnee, ik vind dat hij op Justin Timberlake lijkt. Wat vind jij, Tara?’

‘Ach,’ zei Tara verveeld. Door die zonnebril-en-de-glimlach-act en die vanzelfsprekendheid waarmee hij zich bewoog, wist ze zeker dat hij een publieke functie had. Dankzij haar vader kende ze het type zo langzamerhand wel. Al moest ze bekennen dat de man die leek op Jokes Clint en Tiny’s Justin bepaald geen stereotype was.

‘Ik vind dat hij op geen van beiden lijkt, dames, maar ik weet wel,’ en ze boog zich over de balie met een scheef glimlachje, ‘dat ik geen nee zeg als hij mij uitnodigt voor een beschuitje, op voorwaarde dat hij die sik afscheert.’

Even keken ze elkaar aan. ‘Schaam je,’ fluisterde Joke, maar ze lachte.

‘Hallo dames.’ De glimlach richtte zich eerst tot Joke en daarna, net zo beminnelijk, tot Tiny. ‘Hoe gaat het met jullie?’

Tiny stond met haar mond vol tanden, schudde alleen haar hoofd en werd door Joke meegetrokken.

Blijkbaar verwachtte hij geen antwoord en hij leek de twee vrouwen in het wit al vergeten te zijn toen hij zei: ‘Maar, maar, ik zeg dat toeval niet bestaat.’

Dit had Tara niet verwacht. ‘Kennen wij elkaar?’ vroeg ze.

Hij glimlachte weer en had zo’n blik waardoor ze zich afvroeg waar ze hem ooit ontmoet had, omdat hij best gelijk kon hebben. Er was iets vertrouwds aan hem, alsof ze zich samen op een rave party in het zweet hadden gedanst, enorm hadden gelachen en elkaar daarna nooit meer hadden gezien.

Ze rolde haar stoel naar achter, maar op het moment dat ze stond, kwam er een verrimpelde hand met talloze bruine vlekjes op de balie terecht.

‘Zuster. Ik moet erop staan dat mijn lijk wordt meegenomen.’ Een verongelijkte bejaarde met slechts wat verdwaalde plukjes haar boven zijn oren, keek haar met toegeknepen ogen aan. Zijn stem was hoog en er sprak een diepgewortelde frustratie uit.

De man met het rode haar ging enkele stappen voor de verontwaardigde bewoner opzij, zijn glimlach sprak van medeleven. Hij toonde zijn ID-pasje in zijn portefeuille, waarop het politielogo stond afgebeeld.

‘... politie Den Bosch. Wilt u dat ik even meeloop?’ Ze had zijn naam net niet kunnen opvangen.

‘Beter van niet,’ zei ze. ‘Ik verwacht niet dat er iemand onder verdachte omstandigheden om het leven is gebracht. Hoe minder vreemden op die afdeling, hoe beter.’ Hij hief beide handen afwerend op, glimlachte weer en stapte weg bij de balie. ‘Begrepen, u weet waar ik ben.’

‘Meneer Koningsbergen is het, nietwaar?’ vroeg ze aan de oude man en ze articuleerde overdreven. ‘Heb ik dat goed begrepen? U komt mij vragen of ze uw lijk willen ophalen?’ Ze keek op hem neer en legde haar hand op zijn schouder.

Meneer Koningsbergen knikte bezield.

‘Maar u leeft toch nog?’ vroeg ze, ogenschijnlijk heel geduldig.

‘Nee, nee, nee.’ Driftig schudde hij zijn hoofd, zijn kamerjas wiegde mee om zijn magere lichaam. Tara vermoedde dat hij behalve de jas en zijn pantoffels geen kleding droeg en als de knoop in de stoffen ceintuur nog verder open gleed, zou niemand een prettige aanblik krijgen. ‘Nee, nee, het is míjn lijk!’ Zijn stem klonk hoger met iedere lettergreep.

Tara liep vlug om de balie heen en pakte meneer Koningsbergen bij zijn elleboog. De politieman stond inmiddels met iemand anders te praten, zijn glimlach bleef.

‘Komt u maar mee,’ zei ze beslist. ‘Dan gaan we precies uitzoeken wat er aan de hand is.’

‘Ik wéét wat er aan de hand is,’ zei meneer Koningsbergen.

Ze liepen samen de gang in waar de kamerdeuren openstonden omdat deze bewoners meer behoefte hadden aan verzorging dan aan privacy. Meneer Koningsbergen begon haar mee te trekken. Hij bleef staan voor de enige kamer met een dichte deur. “André des Orleans” las ze van het naamkaartje.

Hij duwde de klink naar beneden, maar de deur bleef dicht. Ook Tara probeerde hem te openen door harder te duwen, de deur bewoog geen millimeter. Ze realiseerde zich - zijn postuur in aanmerking genomen - dat het voor haar beursmobielredder geen probleem was om de deur tegen te houden.

Wanneer zouden de omstandigheden verdacht genoeg zijn om er politie bij te halen? Ze dacht aan de roodharige agent in burger, die was achtergebleven in de hal, maar ze besloot af te wachten omdat het veel waarschijnlijker was dat dit een kwestie was van een zoon die een moment met zijn vader alleen wilde zijn.

‘Meneer Koningsbergen, dit is de kamer van meneer Des Orleans,’ zei ze. ‘Met meneer Des Orleans gaat het nu even niet zo goed. Als u terug gaat naar uw kamer, dan zorg ik dat alles in orde komt.’

‘In orde komt, in orde komt. Jij moet mijn lijk meenemen.’