De Erfwachter

Voor Wim Stolk – W.J. Maryson

Creëer de melodie in elke zin

en weef een eindeloos lied van woorden.

Laat lippen bewegen op ritme en cadans.

Steeds weer in mijn gedachten.

Nooit uit het hart verloren.

Voorwoord

De Erfwachter is het eerste volledige manuscript dat ik na de dood van W.J. Maryson, pseudoniem van Wim Stolk, auteur van onder andere de Meestermagiër-serie, heb geschreven. In 2011 was daar opeens een vonk die langzaamaan een vlam werd en eindigde in een vuur dat niet meer te stoppen was. Geïnspireerd en gevoed door twee nummers van Within Temptation, The Hand of Sorrow en What Have You Done, en gedreven door de wedstrijd van Luitingh om in dertien maanden tijd een compleet manuscript te schrijven, begon ik aan een verhaal over een man en een vrouw, die gedoemd waren om elkaars aartsvijanden te zijn.

Hoe vaak Wims wijze lessen door mijn hoofd schoten, kan ik niet zeggen: weven - doseren, ritme - cadans, de melodie in elke zin … Bij dat laatste moest ik terugdenken aan hoe Wim vertelde dat iedereen kan schrijven, want iedereen weet wat woorden betekenen en kan hiermee zinnen maken. De zinnen vormen een verhaal, zo simpel, net als muziek. Iedereen kan leren noten lezen en welke toetsen van de piano je moet aanslaan. En dat klinkt zo … Wim speelde dan een stukje op zijn vleugel en ik dacht: aardig melodietje. ‘Of …’ zei Wim, ‘je maakt werkelijk muziek.’ Dan speelde hij dezelfde melodie, maar met zoveel gevoel en passie dat de rillingen over mijn rug liepen en de tranen in mijn ogen sprongen.

Ik besefte toen dat schrijven niet zomaar schrijven is. Het is de bedoeling dat je alles wat je hebt, je hele ziel en zaligheid erin legt. Als ik schrijf, ben ik mijn personages, ik voel hun emoties, zoals hun wanhoop, hun passie, hun woede, hun liefde. Ik ruik de geur van het woud. Ik voel de hete adem van een draak en ik besef dat, pas als ik dit alles kan verwoorden, schrijven echt SCHRIJVEN is.

Uiteindelijk eindigde De Erfwachter in de top 5 uit meer dan 100 inzendingen voor de manusriptenwedstrijd.

In 2016 werd het waanzinnige plan geboren om via crowdfunding dit verhaal uit te geven. Ik wilde er iets bijzonders van maken. Aan de ene kant een eerbetoon aan W.J. Maryson, de man die mij zo veel leerde over schrijven, en aan de andere kant een uniek verzamelaarsstuk voor de lezers. Al gauw werd duidelijk dat het een gebonden uitgave zou worden en dat er, aangezien ik zelf ook graag teken en schilder, ook illustraties in zouden worden opgenomen. Gelukkig reageerden alle illustrators die ik benaderde dolenthousiast en de lijst met bekende namen groeide snel: Romano Molenaar, Erik Doppenberg, Sander van Zijl, Ed van der Linden, Rob van der Lei, René Hazebroek en Werner Wünschmann zegden hun medewerking toe en ik besloot om zelf ook een bijdrage te leveren.

Al met al is het een mooie en bijzondere uitgave geworden.

Proloog

Haar gevederde vleugels ruisten zachtjes, terwijl ze door de wolken gleed. De wereld om haar heen baadde in veelkleurig licht, omringd door een gouden gloed.

Iets in die kleurenpracht veranderde. Een windvlaag, kouder dan de ijzige gletsjerwind in de bergen van Numeï, liet haar huiveren.

Onder haar, op een heuvel, lag een paleis, opgebouwd uit hoge arcaden. Het gebouw werd omringd door torens en huizen, opgetrokken uit zwarte stenen. Kathan, de zetel van de God-Keizer en hoofdstad van het Kathuaanse rijk. Haar ogen begonnen te tranen door de roetwolken die delen van de stad voortdurend in nevelen hulden. Donkergrijs water met bruine schuimkoppen stroomde vanuit de monding van de rivier de zee in. Hoe konden mensen hier leven, zonder een sprankje groen?

Ze zweefde in zuidelijke richting, weg van de stad, over de kale, grauwe rotsen die door verwering waren ontstaan nadat de Kathuanen alle wouden hadden gekapt. Er werd nu een oliehoudend gesteente gedolven dat een doods landschap, vol met littekens, achterliet.

Het was nog vroeg in het jaar en de dagen waren kort. Na een lange vlucht daalde ze af naar een dorpje, naar de lichtjes van een huis, de plek uit haar visioen. Ze bleef ineengedoken en met samengevouwen vleugels bij een hoek van de vensterbank staan en gluurde door het raam.

Toen veranderde ze van gedaante. Als een dunne sliert rook wurmde ze zich door een kier naar binnen, waarna ze leek op te lossen als nevel op een zonnige ochtend. Ze nestelde zich onder het dakspant van waaruit ze de mensen beneden zich op haar gemak langere tijd kon observeren.

Een vrouw wiegde een pasgeboren baby, die zachte huilgeluidjes maakte. Een man zat op de rand van het bed.

‘Je maakt me de gelukkigste man van de wereld, Anna.’

De vrouw keek op en glimlachte gedwongen.

‘Anna, ik zal hem opvoeden als mijn eigen zoon en een goede leerlooier van hem maken.’

‘En als er meer kinderen komen? Kinderen van jouw bloed? Zal je hem dan nog steeds behandelen als jouw eerstgeboren zoon?’

De man lachte om haar bezorgdheid. ‘Ik heb al twee vrouwen gehad en geen van hen heeft mij kinderen geschonken. Ik kan geen kinderen verwekken. Kay zal mijn enige zoon blijven. Het interesseert mij niet wie zijn vader is. Je bent weg uit de ellende van Kathan. Dit is nu jouw thuis. Hier zullen wij gelukkig zijn.’

Hij sloeg zijn arm om haar schouder.

‘Ursen, je bent te goed voor ons,’ snikte de vrouw.

Het gevleugelde wezen had genoeg gezien en verdween weer naar buiten. Ze vloog nu in oostelijke richting, over de bergen, naar het land dat nog niet was veroverd door het leger van de God-Keizer.

Dit was Athar, de tuin van de Godin. Een oud volksgeloof over elfenmagie die de wouden zou hebben behekst, een legende over elfen, dwergen, draken en allerlei andere wezens zoals zijzelf, beschermde Athar tegen indringers. Maar er was meer. Er waren senhiar, de schaduwkrijgers, moedig en snel. Volgelingen van de oude leringen, opgesteld door de zes Zusters, de zes krijgsvrouwen die eeuwen geleden de God-Keizer hadden verslagen. Even huiverde ze toen ze terugdacht aan de verschrikkingen van die oorlog. Dat was de vloek van eeuwig leven: het verleden bleef altijd verweven met het heden.

Ze haalde diep adem en onzichtbaar vervolgde ze geleid door de beelden uit het visioen haar weg door de dalen, totdat ze een houten boerderij met kleurrijk houtsnijwerk zag staan. Net als bij het andere huis bleef ze even hangen en keek ze door het raam naar binnen. In de kamer bevonden zich twee mannen en een vrouw. De vrouw had een baby op haar schoot. De kleine maaide vrolijk met haar armpjes in het rond en haar hoofd was bedekt met vuurrode haartjes. Ze kon hooguit een half jaar oud zijn en droeg de bonte kleding van de Athaarse boerenbevolking.

Het gevleugelde wezen zocht een opening en wrong zich erdoorheen. Eenmaal binnen vond ze een plekje in een hoek tegen het plafond.

De beide mannen leken sterk op elkaar. Blonde haren en ijsblauwe ogen. De oudste droeg een wapenuitrusting en een lichtblauw wapenkleed. De ander was gekleed in een bontgekleurd vest van runderwol.

De krijger sloeg zijn arm om de schouder van de boer. ‘Gefeliciteerd, broertje, het is een prachtige meid.’

‘Dank je, Am’Dahr.’

De krijger liep op de kleine toe en streelde met zijn vinger langs haar wang. ‘Ze heeft pit, Lenmar. Misschien wordt ze wel een senhiar. Ze is tenslotte je eerste kind.’

‘Vergeet het maar. Het is een meisje. Lameira wordt geen senhiar,’ was het felle antwoord van Lenmar. ‘Noeri zal mij ook zonen schenken.’

Am’Dahr haalde zijn schouders op.

Ze had genoeg gezien en gleed langs de muur naar beneden, op weg naar een kier bij de deur. Even blikte de krijger in haar richting. Ze schrok. Had hij haar opgemerkt? Dat was onmogelijk. Ze was onzichtbaar voor mensen en toch … Hij keek haar zo indringend aan.

Ze haastte zich naar buiten. Achter haar ging de deur open.

‘Ik ga even een frisse neus halen,’ hoorde ze de krijger zeggen. Am’Dahr liep tot halverwege het erf en sloot zijn ogen. Hij ademde een paar maal rustig diep in en uit.

Ze keek gespannen toe.

De man opende zijn ogen en glimlachte naar haar. ‘Ik had de luchtspiegeling goed gezien. Je hebt jezelf verraden, araaf.’

‘Je kunt mij zien, senhiar?’

‘Vaag.’ De man liet zijn blik over haar naakte lichaam gaan, van haar klauwvoeten tot aan haar kruin. ‘Ik heb mij nog niet helemaal verheven tot jouw energieniveau, maar ik kan de veren van je groen-zwarte vleugels, de schubben op je huid, je gele slangenogen en …’ hij reikte naar een van haar vlechten, ‘de kronkelende vlechten in je haar zien.’

‘Dan zie je scherp genoeg,’ antwoordde de araaf fel, terwijl ze zijn hand wegsloeg.

De senhiar glimlachte om haar reactie. ‘Ik ken de geheimen van jouw volk. Ik ben een vriend van Zyphra.’

‘Je kent mijn zuster?’

‘Je zuster? Dan ben jij Zèpharyn?’

De araaf knikte.

‘Je bent ver naar het zuiden afgedwaald. Ver van de bergen van Numeï. Ben je over de zoutvlakte van Kenthar gevlogen?’

‘Nee, ik ben over de landen van de mensen getrokken.’

Am’Dahr floot zachtjes tussen zijn tanden.

De araaf richtte haar blik naar de hemel, naar de maan. ‘Gisternacht stonden drie sterren op een lijn. Een nieuw tijdperk is aangebroken. De geschiedenis zal zich herhalen en duisternis zal overwinnen. Net als tweeduizend winters geleden.’ Ze keek Am’Dahr heel indringend aan. ‘Ik heb echter ook hoop gezien. Een klein sprankje hoop om het tij te keren. En jij, senhiar, maakt daar deel van uit. Jij en dat kleine meisje daarbinnen. Houd je aan de weg van de senhiar, het is je enige redding.’

Am’Dahr schudde zijn hoofd. ‘De Lahar, de raad van geestelijken en senhiar, volgt niet langer de oude wetten. Sterker nog, ze verwerpt de regels die de Zusters eeuwen geleden voor ons opstelden. Ik ben juist nog een van de weinigen die de weg van de senhiar zoekt.’ Hij haalde zijn schouders op en lachte schamper. ‘Zie waar het mij gebracht heeft. Het heeft van mij een verschoppeling gemaakt. Ik zal de Lahar inlichten, maar de raad zal niet naar mij luisteren.’

‘Als dat zo is, dan zijn de magische stenen van de Zusters in de toekomst niet meer veilig.’

‘Ik zal mijn best doen om te voorkomen dat alle offers van toen zinloos worden. Maar ook de mensen zijn veranderd. Vroeger was het een eer dat de eerstgeborene senhiar werd en het maakte niet uit of het een meisje of een jongen was. Nu willen ouders dat hun dochters op het land werken en er zijn er zelfs al die niet eens meer hun oudste zoon willen afstaan. De Lahar vertrouwt niet meer op de kracht van de senhiar en heeft de Zusters tot goddelijke dienaressen verheven, die ons samen met de Godin zouden moeten beschermen. Ik denk dat het goed is als je met mij meekomt, misschien luistert de Lahar wel naar jou.’

‘Nee, wij hebben besloten de mensen niet meer te helpen. We blijven liever voor hen verborgen. Je weet waartoe het vorige bondgenootschap tussen mensen en alle andere mythische wezens van Aranon heeft geleid. Aanschouw de zoutvlakte van Kenthar en zie een wond die nooit meer heelt.’

Am’Dahr opende zijn mond om weerwoord te geven. Zèpharyn wachtte dat echter niet af. Met krachtige slagen steeg ze op. De nacht tegemoet.

Hoofdstuk 1

De naamloze jongen

Kay keek wantrouwend naar de brede gestalte die de deuropening van de leerlooierij blokkeerde. De man boog zijn verweerde gezicht naar voren. Staalblauwe, harde ogen namen Kay aandachtig op.

‘Vrouwe Anna?’ sprak de man, met een stem die Kay liet huiveren. Hij voelde de hand van zijn moeder in zijn schouder knijpen. Haar andere hand aaide nerveus door zijn donkerbruine krullen.

‘Ik ben Anna,’ sprak ze na een korte aarzeling. ‘Als je mijn man moet hebben, hij is er even niet. Hij kan elk moment …’

‘Ik ben Eerste Aisor Bairin en ik kom de erfwachter halen. Hij is twaalf en heeft nu de juiste leeftijd. Je hebt je werk gedaan. Je krijgt twintig gouden soutahr als beloning.’

De druk van de hand nam met een schok toe. Ze deed hem pijn. Kay liet zijn schouder zakken om aan de greep te ontkomen.

‘U kunt hem niet van mij afnemen. Hij is de zoon van Ursen. Zijn naam is Kay Ursen.’

‘Je wist dat deze dag zou komen. Je wist dat hij naamloos is en dat de God-Keizer hem zou komen halen. Dat was de afspraak: twintig gouden soutahr voor een naamloze jongen. Een royale beloning voor een hoer.’

Kay voelde zijn maag samentrekken. Wat wilde deze man van hem? Hij wilde helemaal niet weg. Hij rukte zich los uit de greep van zijn moeder en sloeg met zijn beide vuisten op de borst van de man. ‘Ze is geen hoer! Ze is mijn moeder en ik ga niet met jou mee!’

De man lachte schamper en wierp Anna de beurs toe. ‘Hij heeft in ieder geval het temperament van een erfwachter.’

Kay beukte nog steeds op de man in. Pijn trok door zijn bovenarm toen Bairin hem daar stevig vastpakte en half om zijn as wegdraaide.

‘Meekomen, krielhaan!’

Kay graaide naar de deurpost, maar hij verloor zijn grip en het hout gleed onder zijn vingers door. Met grote angstogen keek hij zijn moeder aan. Waarom deed ze geen moeite om hem terug te halen? Ze hief alleen aarzelend haar hand op, als een vaarwel.

‘Mama, ik wil niet weg. Help me!’ gilde Kay vertwijfeld. Hij probeerde tegen te spartelen, maar de boomlange vent gaf geen krimp. Kay beet zijn tanden op elkaar en schopte de man zo hard mogelijk tegen zijn schenen.

De Eerste Aisor gromde en haalde uit met de rug van zijn hand.

Kay smakte tegen de grond. In paniek begon hij nog meer om zich heen te trappen en te gillen. Toen trok de man hem aan de kraag van zijn hemd omhoog. Kay spuwde uit alle macht en trof de man vol in zijn gezicht. De Eerste Aisor haalde uit en Kay kon de vuist niet ontwijken. Er volgde een harde klap en totale duisternis.

Kays lichaam bonkte en schudde. Hoefgeklepper, het geratel van wielen en het knerpende geluid van een rijtuig drongen geleidelijk aan tot hem door. Langzaam klaarde het waas voor zijn ogen op en werd zijn omgeving duidelijker. Hij lag op een bank in een koets, zijn hoofd op een kussen dat nog vaag naar parfum rook.

Tegenover hem zat een man in een zwarte, met goudbrokaat omrande pij. De kap was naar achteren geslagen en ontblootte een mager, bleek gezicht met op het voorhoofd een tatoeage van een wassende maan in een cirkel. Kay bekeek hem schuchter en probeerde daarbij de felle blik te mijden, die vanuit de diepliggende oogkassen op hem gericht was. Kay voelde zijn maag samentrekken. Wie was die man? Waarom hadden ze hem meegenomen? Wat was een Aisor en waarom had hij hem naamloos genoemd?

Hij ging rechtop zitten en wreef even over zijn pijnlijke wang.

‘Het leven is pijn en lijden. Wen er maar aan,’ sprak de priester op vlakke toon.

Kay negeerde de opmerking en keek door het raampje. Buiten trok een landschap vol bomen en graanvelden aan hem voorbij. In de verte zag hij op een heuveltop een gebouw liggen: grauwe, hoge muren met kleine raampjes en zijvleugels die als poten uitgespreid lagen, als een onheilspellend monster.

‘De abdij van Karath Namac, twaalfde dienaar van de Maangod. Een groot man in zijn tijd. Zijn leringen zijn nog steeds toonaangevend.’

Kay haalde zijn schouders op. Wat kon hem dat nou schelen. Hij geloofde niet in de Maangod. Zijn moeder had hem verteld dat de Maangod een God van verschrikkingen was, van dood en verderf. De Godin daarentegen beschermde mensen. Zij bracht geluk en voorspoed.

‘Waar brengen jullie mij naartoe?’

De priester trok zijn mondhoek op in een scheve grijns. ‘Je bent de erfwachter. Anna was er slechts om je op te voeden totdat je oud genoeg was voor de opleiding.’

Kay schudde niet-begrijpend zijn hoofd. ‘Welke opleiding?’

‘De opleiding tot Aisor Kathuan, de erfwachters van de binnenste cirkel, de meest getrouwen van de God-Keizer. Zij bekleden belangrijke functies. Zij zijn de woordvoerders die de brug vormen tussen de God-Keizer en het volk. Het is een hele verantwoordelijkheid om de wil van de God-Keizer, de levende manifestatie van de Maangod, uit te dragen. Je opleiding zal daarom zwaar zijn. Je zult leren vechten en hoe je allerlei ontberingen kunt doorstaan. Daarnaast zal je ook religieuze zaken, geschiedenis, talen en krijgskunde studeren. Je zult leven als een kluizenaar. De abdij van Aragna, in de heuvels bij Kathan, wordt de komende jaren je thuis. Het is een indrukwekkende abdij, nog groter en glorieuzer dan die van Karath Namac.’

Kay fronste zijn wenkbrauwen. Kathan was heel ver van zijn moeder. Heel ver van Ruanthar. ‘Ik wil niet naar Kathan.’

‘Je hebt niks te willen. Bovendien is Kathan een prachtige en imposante stad. Ze weerspiegelt de macht van onze God-Keizer en daarmee de macht van de Maangod. Je zult van haar gaan houden.’

‘Ze is vies,’ beet Kay hem fel toe.

‘Hoe kun jij dat nou weten, snotneus? Je bent er nog nooit geweest.’

‘Mijn moeder heeft mij over de stad verteld.’

‘Heeft ze je ook verteld wat ze daar deed?’ vroeg de priester met een spottende grijns.

Kay balde zijn vuisten en knipperde met zijn ogen om zijn troebele blik weer helder te krijgen.

Hoofdstuk 2

De weg van de senhiar

Lameira!’

Ze schrok en keek naar de oude man die voor haar tafeltje bleef staan.

Zijn ogen knepen zich samen. ‘Luister je wel naar wat ik zeg?’

Ze slikte even. Leermeester Jen’Thar was niet blij met haar desinteresse. Het geroezemoes van de andere leerlingen in het oude klaslokaal zwol aan. De stralen van de zomerzon vielen door het grote raam en verwarmden Lameira’s gezicht. Of was het de blos van schaamte die haar wangen vol sproeten kleurde?

‘De drie kasten van de Lahar?’ vroeg Jen’Thar bits.

‘De priesteressen van de Zusters en de Godin, de priesters van de Maangod en de senhiar.’

‘En waarom worden de senhiar de “doden” genoemd?’

Lameira dacht even na over hoe ze haar antwoord juist kon formuleren. ‘De senhiar zijn schaduwkrijgers. Ze beschermen het volk van Athar. Omdat een schaduwkrijger zichzelf als dood beschouwt, kent hij geen angst om te sterven in de strijd. Hij heeft zijn doodsritueel al ontvangen. Elke dag die hij langer leeft, is een geschenk van de Godin.’ Ze wilde een goede indruk maken en voegde er aan toe: ‘Een senhiar wordt gekozen door een van de Zusters en haar zal hij tot de dood dienen.’

Jen’Thar maakte een smakkend geluid dat voor een goedkeuring kon doorgaan.

Lameira slaakte zachtjes een diepe zucht. Deze keer kwam ze er goed vanaf. Jen’Thar mocht dan oud zijn, hij was nog steeds een gevreesde senhiar. Naast lesgeven op school, leidde hij ook de jongeren op tot schaduwkrijger. Ondanks zijn magere gestalte en zijn ouderdom was hij menig jonge krijger nog de baas.

‘Waar ben je eigenlijk met je gedachten?’ sprak Jen’Thar hoofdschuddend.

Lameira staarde naar het tafelblad. Ja, waar waren haar gedachten? Teleurstelling borrelde omhoog vanuit haar buik. Ze voelde hoe die haar keel dichtsnoerde. Nee, ze zou hier niet in tranen uitbarsten.

Maar de gebeurtenissen van eerder die dag speelden wel degelijk door haar hoofd. Hoe de leden van de Lahar op haar hadden neergekeken en Asnoet, de hogepriesteres, had verteld dat ze haar niet konden toelaten tot de vervolgopleiding tot senhiar. Ze zou te impulsief, emotioneel en ongehoorzaam zijn, maar dat sloeg volgens Lameira helemaal nergens op. Er moest een andere reden zijn om haar te weigeren. Maar Asnoet had verder gezwegen. Lameira had na afloop gehuild. Ergens in een verborgen hoekje achter de school. Het was verschrikkelijk dat ze was afgewezen. Wat zou Am’Dahr ervan vinden? Hij had haar al die jaren verteld over de weg van de senhiar. Hij wilde zo graag dat ze in zijn voetsporen zou treden, omdat hij zelf geen kinderen had.

De leermeester wachtte haar antwoord niet af. Hij liep naar zijn bureau en keek naar de zandloper. De laatste korreltjes gleden langs het glas omlaag. ‘Dat was het dan voor vandaag. Morgen houden we ons bezig met geneeskrachtige kruiden en de geschiedenis van Kenthar.’

De geluiden van schuivende stoelen en de snelle passen van leerlingen weerklonken door de kleine zaal. Lameira maakte geen haast en slenterde langs de bewerkte houten zuilen van de lange galerij naar de uitgang. Ze had geen oog voor de versieringen met kleurrijke, symmetrische figuren. Zuchtend daalde ze de brede houten trap af.

Voor haar ontvouwde zich een bergachtig landschap met immense wouden, akkerland en groene weiden. Vogels vlogen luid tsjirpend over. Ze sloeg er geen acht op en vervolgde haar weg langs de houten omheining van een weiland met paarden. Waarom hadden de leden van de Lahar alleen maar allerlei vage redenen genoemd? Ze was toch het oudste kind. Goed, ze was een meisje. Maar ook meisjes werden senhiar als er geen jongen in het gezin was. Haar vader zou opgelucht zijn. Hij wilde niet dat ze schaduwkrijger werd. Waarschijnlijk vond haar vader de senhiar maar niks omdat hij jaloers was op Am’Dahr. Was hij degene die ervoor gezorgd had dat ze werd geweigerd? Nee, ze kon het zich niet voorstellen, ook al wilde hij haar het liefst uithuwelijken aan de jongste zoon van de buurman. Ze gruwde bij het idee. Ze mocht Jerrald niet. Ze vond hem een gluiperd, een lafaard. Lameira stond met een ruk stil. Het was niet eerlijk. Ze voelde haar ogen prikken. Snikkend liet ze zich langs het houten hek van het weiland naar beneden zakken.

Een bruingestreept paard slenterde nieuwsgierig in haar richting. Lameira streek haar rode haren uit haar gezicht en keek even op. Ze wilde zo graag leren paardrijden, maar haar vader had het haar verboden. Ze had stiekem een paar keer geoefend totdat hij erachter was gekomen en haar een flinke uitbrander had gegeven.

Ze strekte haar arm uit en aaide het paard over het voorhoofd. Haar vingers volgde de contouren van de donkere wildstrepen die zo typerend waren voor de paarden van Athar. Ja, haar vader zou vanavond feestvieren en zij …

Ze stond op, veegde met de rug van haar hand de tranen uit de ogen en slenterde door naar de bont beschilderde boerderij in de verte.

‘Meiden, stil.’ De stem van haar moeder galmde haar tegemoet toen Lameira langzaam de deur naar de keuken opendeed. Ze schuifelde stilletjes naar binnen. Ze ontweek de blikken van haar ouders en haar twee jongere zussen.

Haar vader stapte met wijd opengespreide armen op haar af. ‘Meisje, meisje, ik weet wat er gebeurd is. Asnoet heeft een priesteres van Anhura gestuurd. Ze heeft ons verteld dat je afgewezen bent. Het geeft niet. Misschien is het wel veel beter zo.’

Ze wurmde zich los zonder te veel tegen te stribbelen en nam plaats aan de houten tafel. Alleen Am’Dahr kon werkelijk begrijpen hoe zij zich voelde.

‘Hier, neem wat lekkere appelbrij met spek,’ zei haar moeder, om haar te troosten.

Lameira staarde wezenloos naar de gele smurrie op haar bord. Appelbrij was altijd haar lievelingskost. Nu was het wel het laatste waar ze trek in had. Ze duwde het bord weg en stond met een ruk op. ‘Ik heb geen honger.’ Zonder verder nog enig commentaar af te wachten, liep ze de keuken uit en klom de ladder op naar de slaapzolder.

Lameira lag op haar zij en hoorde het kraken van de treden. Ze voelde een zachte aanraking.

‘Lameira, slaap je?’ Het was haar vader.

Ze draaide zich op haar rug en schudde haar hoofd.

Haar vader zuchtte diep en knielde naast haar bed.

‘Het is geen schande. Niet alleen senhiar zijn belangrijk voor ons land. Ook meisjes als jij zijn van belang. Ze worden vrouwen, trouwen en krijgen kinderen. En als je zoon ooit oud genoeg is, wordt hij misschien senhiar. Dat is toch veel beter?’

Ze wilde schreeuwen dat het niet zo was, maar ze wist ook dat hij haar niet zou begrijpen en dus zweeg ze.

Haar vader gaf haar een aai over haar bol. ‘Slaap maar lekker. Morgen ziet alles er anders uit.’

Zijn woorden hadden haar geen troost gebracht. Integendeel. Talloze gedachten maalden door haar hoofd. Had die afwijzing iets te maken gehad met haar nachtmerries, over een leger dat Athar binnenviel en iedereen doodde, over verwoesting en vuur, brandende dorpen en tempels? Was de Lahar ervan overtuigd dat ze zou falen door haar angst? Of dat ze domme dingen zou gaan doen? Begrepen ze dan niet dat ze de vechtkunst van de senhiar moest leren om haar familie tegen dit onheil te beschermen?

Van oom Am’Dahr had ze maar weinig te verwachten. Ze schudde haar hoofd. Het viel haar nu pas op hoe vaak haar oom alleen weg was. Hij scheen nooit, zoals de anderen, in groepen langs de grens te patrouilleren of, net als de tempelwachters, de magische stenen te bewaken. Hoe zou hij haar ooit de technieken van de vechtkunst kunnen bijbrengen als hij er nooit was?

Maar als haar hier alle kansen werden ontnomen om senhiar te worden, als ze niets van oom Am’Dahr kon leren, dan moest ze haar heil ergens anders gaan zoeken. Ver weg, buiten Athar. Misschien bij de huurlingen, die werden opgeleid in Ruanthar, over wie ze gehoord had. Misschien was dat wel de enige mogelijkheid.

Op het laatst was ze zo moe van alles wat er was gebeurd, van alle emoties, alle gedachten, dat de slaap haar toch nog overmande.

Er was iets wat haar wakker had gemaakt. Had ze een schreeuw gehoord? Lameira klom uit haar bed en sloop de trap af, naar buiten. Het was onheilspellende stil. Nevel kringelde om haar heen, of was het … rook. Plotseling waren er overal vuren, gillende mensen. Lameira rende in paniek met hen mee en opeens struikelde ze over iets dat op de grond lag. Ze richtte zich op en keek in de dode ogen van haar vader. Een geluidloze gil ontsnapte aan haar lippen. Ze deinsde terug en terwijl ze wegdraaide van de starende blik raakte haar hand iets kleverigs aan. Haar moeder lag stervend in een plas bloed en haar lippen vormden de woorden: ‘Red ons.’

Lameira schudde wild haar hoofd. Ze kon hen niet redden. Ze was geen senhiar.

Toen verscheen een ruiter, stralend als de zilveren maan. Hij hief zijn zwaard.

Lameira gilde.

Met een ruk zat ze rechtop in bed. Hijgend van angst.

‘Lameira,’ klonk het uit het bed naast haar.

‘Het is niets, Mina. Ga maar weer slapen.’

‘Weet je het zeker? Het klonk alsof je heel erg bang was.’

‘Het was maar een nare droom, meer niet.’

Lameira lag klaar wakker. De beelden van de nachtmerrie bleven maar komen. Uiteindelijk had ze er genoeg van. Ze moest iets ondernemen. Ze wist nu wat ze wilde. In Ruanthar lag haar enige hoop om het dreigende onheil af te wenden. Ze zou een strijdster worden om haar dierbaren te beschermen en niemand kon haar tegenhouden. Vastberaden kwam ze uit bed en trok haar kleren aan. Ze schoot in haar laarzen van zacht leer, die oom Am’Dahr speciaal voor haar gemaakt had.

‘Een senhiar loopt altijd lichtvoetig en met deze laarzen kun je je zo stil als een sarvankat voortbewegen,’ had hij haar verteld.

Lameira voelde haar ogen vochtig worden bij de gedachte aan haar oom.

Met geluidloze passen verliet ze de zolder, zonder haar zusjes te wekken. Beneden pakte ze haar schoudertas, een verjaardagscadeau waar Mina maanden aan gewerkt had, en vulde die met eten. Even bleef ze stilstaan, en slaakte ze een diepe zucht. Wat deed ze hen aan? Maar snel herpakte Lameira zich, ze had haar besluit genomen, en nadat Lameira nog snel haar felgekleurde hesje had aangetrokken, sloop ze stilletjes het huis uit, de duisternis van de nacht tegemoet.

Lameira voelde zich gek genoeg op haar gemak in het donker. Ze luisterde naar de geluiden die van ver tot haar doordrongen: het ruisen van een bergbeek, het geluid van een uil, het geschuifel van een knaagdier. De nacht bruiste van leven. Ze tuurde over haar schouder naar de hemel en naar de contouren van de bergtoppen. Athar was volledig ingesloten door bergen. In het westen was het bergmassief minder steil en bedekt met enorme wouden. Hier lagen de makkelijke routes, waarlangs handelaren vanuit Ruanthar naar Athar kwamen. Alleen de nomaden van Kenthar gebruikten de smalle bergpas in het noordoosten als ze zout wilden verhandelen. Am’Dahr ging vaak naar het noorden, hij kende de bergen als geen ander.

De rest van de nacht liep Lameira in een snel tempo door. Ze ging met een flinke boog om boerderijen en kleine dorpen heen. Met het groter worden van de afstand tussen haar en haar thuis groeide echter ook haar onrust. Deed ze er goed aan door weg te lopen? Had ze niet beter op oom Am’Dahr kunnen wachten? En met hem overleggen over hoe ze nu verder had moeten gaan? Lameira trok een stuurs gezicht. Het was allemaal de schuld van de Lahar.

De schaduw van een opgeschrikt dier schoot over het pad. Lameira hield met een ruk halt. Het werd al lichter aan de oostelijke horizon. Weldra zouden werklieden en handelaren op pad gaan langs deze handelsroute en daarom koos ze een zijpad dat meer langs de voet van de berghelling liep.

Halverwege de ochtend passeerde ze een tempel die aan een van de Heilige Zusters was gewijd. De Zusters waren ooit de menselijke dienaressen van de Godin geweest en nu opgenomen in het Hemelrijk. Van daaruit waakten ze over zes magische edelstenen. Zo was Rana-Uhr de beschermster van de vuuropaal, Anhura die van de aquamarijn, verder waren er nog een smaragd, een citrien, een witte onyx en een amethist, die in verschillende tempels, gewijd aan de bijbehorende Zuster, werden aanbeden. De steen van de Godin zelf was een diamant ter grootte van een vuist, geslepen in vele fonkelende facetten. Lameira had de zwaarbewaakte steen één keer gezien in de Tempel van de Godin. In deze wereld beschermden de senhiar, uit naam van de Zusters, de stenen tegen duistere machten, behalve de zwarte onyx van de Maangod, die ver weg in de Maantempel van Kathan werd bewaard

Lameira hield zo veel mogelijk afstand tot de tempel. Ze wilde niet dat de priesteressen haar zouden zien en lastige vragen zouden gaan stellen over waarom ze helemaal alleen reisde. Ze wierp nogmaals een vluchtige blik achterom, naar de torens waarboven de blauwe vaandels van Anhura wapperden. Het was een van de kleinere tempels, want de grote tempel waarin de aquamarijn van Anhura werd bewaard, stond vlak bij haar eigen dorp.

Lameira vervolgde haar weg over een brug. Het water stroomde niet meer zo snel als in het voorjaar. Dikke forellen hingen in de luwte van de grote stenen in het midden van de beek. Aan de andere zijde van de brug begon het woud. Dicht en donker. Een tikkeltje onheilspellend. Ze verzamelde al haar moed en nam het karrenpad omhoog, dat kronkelend in een muur van smaragdgroen leek te verdwijnen.

De hemel was nauwelijks zichtbaar door de arcade van bladeren. Er waren zo veel geuren en geluiden. Felgekleurde vogeltjes vlogen voor Lameira uit of hipten nerveus over het pad. Eindelijk bereikte Lameira de top. Het uitzicht was adembenemend mooi: er ontvouwde zich een zee van boomkruinen die aan de andere zijde tegen de berghelling tot aan de kale rotsen omhoog liep. Lameira staarde er met diepe bewondering naar. Daarna begon ze met koppige vastberadenheid aan de afdaling.

Toen de duisternis viel, zocht Lameira een beschut plaatsje onder een paar struiken en maakte een bed van bladeren. Ze was zo moe van de lange wandeling en de gemiste nachtrust dat ze vrijwel direct in slaap viel.

Een paar dagen waren verstreken. Lameira ontdekte dat er veel meer paden door de bergen voerden dan ze had verwacht, van smalle bospaadjes tot brede handelswegen. Ze begon aan de beklimming van een berghelling over een pad dat bedekt was met losse stenen. Hoe hoger ze kwam, hoe schaarser en lager de begroeiing werd, met nergens een beetje schaduw. Haar voedselvoorraad raakte langzamerhand op. Een onbehaaglijk gevoel bekroop haar. De twijfel die af en toe de kop opstak, sloeg om in paniek. De reden om door te gaan leek, ondanks dat ze zichzelf telkens weer van het tegendeel probeerde te overtuigen, nu niet meer zo aanlokkelijk. Ze had dom gehandeld. De woorden van Asnoet klonken na in haar hoofd: ‘Emotioneel en impulsief.’

Ze stopte abrupt midden op het pad en keek achterom. Daar lag de weg naar huis. Als ze die tenminste terug kon vinden. Lameira richtte haar blik weer op het karrenpad omhoog. Ze zuchtte diep. ‘Je hebt je weer aardig in de nesten gewerkt.’

Ze keerde om en met hangende schouders begon ze aan de afdaling. De zon stond hoog aan de hemel en brandde op haar rug. Het verleidelijke kabbelen van een bergbeek aan de voet van de helling trok haar aandacht. Zo snel als ze kon, liep Lameira over het kronkelige bergpad naar beneden, naar de begroeiing en hurkte op een rotsblok aan de oever neer. Ze dronk gretig van het koele water. Het leste haar dorst en vulde haar lege maag een beetje, hoewel het haar honger niet stilde.

Plots weerklonk het geluid van een naderende ruiter. Lameira sloop iets dichter naar het pad en verborg zich achter een paar struiken. Tussen de bladeren door zag ze een paard aankomen met een lichtblauw dekkleed. De ruiter droeg een leren harnas van dezelfde kleur. Een lange staart van paardenhaar versierde zijn zilverkleurige helm. Een grote boog hing over zijn rug en in zijn ene hand hield hij een lans met daaraan een vaandel. Een blauwe draak sierde het schild dat aan zijn zadel hing. Aquamarijnblauw, de kleur van Anhura. Deze krijger behoorde tot de senhiar. Hij liet het paard halt houden bij Lameira’s sporen.

Ze staarde met ingehouden adem naar de ruiter. Toen sprong ze met een luide vreugdekreet tevoorschijn. ‘Oom Am’Dahr!’

Het paard maakte van schrik een stap opzij. Even zwaaide de lans van de ruiter naar beneden. ‘Lameira?’ Am’Dahr gleed met een glimlach uit het zadel.

Lameira liet zich met een diepe zucht van opluchting in zijn open armen vallen.

‘Jij kleine, impulsieve ondeugd. Weet je wel hoe ongerust je ouders zijn? We hebben dagenlang naar je gezocht. Wat was je van plan?’

Lameira ontweek beschaamd zijn blik. ‘Ik … ik … ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik wil een krijger worden en ik dacht dat de huurlingen van Ruanthar mij wel een en ander konden leren. Oh, oom Am’Dahr, het is zo verschrikkelijk dat ik geen senhiar mag worden.’ Ze vlijde haar hoofd tegen zijn borst en begon te huilen.

Am’Dahr klopte haar sussend op haar rug en begon te lachen. ‘Maak je nou niet zo druk, meisje. De wijsheid van de senhiar zegt: de weg is niet belangrijk. Het gaat om wat het leven ons leert. Of dat nu als senhiar is of als echtgenote en moeder. Aanvaard de weg.’

‘Maar ik wil zo graag senhiar worden,’ snifte Lameira, terwijl ze met haar mouw langs haar neus streek.

‘Dan moet je leren het los te laten.’

Lameira staarde haar oom vragend aan. ‘Loslaten?’

Am’Dahr schudde lachend zijn hoofd en wreef even door zijn blonde baard. ‘Niet iedereen begrijpt de levensfilosofie van de senhiar. De meeste volwassenen kunnen het al niet. Laat staan jij, een kind van twaalf. Het doet er niet toe. Ik breng je wel naar huis.’ Am’Dahr besteeg zijn paard en strekte zijn hand uit naar Lameira. Met een grote zwaai tilde hij haar achter zich in het zadel.

Nadat ze een poosje onderweg waren, begon Lameira onrustig heen en weer te schuiven. ‘Oom Am’Dahr?’

‘Ja, wat is er?’

‘Ik heb honger.’

Am’Dahr rommelde in zijn zadeltas en reikte haar een stuk biscuit aan.

Nu haar eerste honger gestild was, kreeg ze weer een beetje aandacht voor haar omgeving. Ze bewoog zachtjes mee met het loopritme van het paard. Am’Dahr had een prachtig wit paard met lichtgrijze wildstrepen.

‘U heeft vast een heleboel avonturen beleefd.’

‘Jazeker,’ lachte hij. ‘Dat weet je toch?’

‘Kunt u er eentje vertellen? Over elfen of draken?’

Am’Dahr zweeg even. ‘Wat vind je ervan als ik je iets over de wouden en de wezens die hier leven vertel?’

‘Ja, doet u dat,’ stemde ze enthousiast in.

‘Je hebt vast weleens gehoord dat de meeste mensen bang zijn voor de wezens die in de wouden leven. Eigenlijk komt dat omdat ze niet weten hoe ze met het onbekende om moeten gaan. Vooral de elfen worden gevreesd omdat ze mysterieus en vaak onzichtbaar voor ons te werk gaan.’

‘Heeft u weleens een elf ontmoet?’

‘Ja, een paar van mijn vrienden zijn elfen.’

‘U kent elfen? Maar we kunnen elfen niet zien en bovendien zijn ze heel gevaarlijk en kwaadaardig.’

Am’Dahr lachte luid. ‘Denk je dat werkelijk? Je klink nu net als al die andere mensen die niets van het leven om hen heen begrijpen.’

‘Maar Jen’Thar heeft zelf verteld dat elfen soms handelaren doden als ze van de weg zijn afgedwaald. Bovendien heeft niemand ooit een van hen gezien.’

‘Lameira, dat is onzin. Als niemand de aanvallers heeft gezien, hoe weten ze dan dat het de elfen waren? Zulke verhalen zijn bedoeld om jullie uit de bergen weg te houden. Alleen, bij jou heeft dat niet echt geholpen. Elfen zijn een edel en dapper volk. Ze zijn alleen onzichtbaar als ze dat wensen te zijn. En voor mensen met de verkeerde bedoelingen, zoals die zogenaamde handelaren, zijn ze inderdaad gevaarlijke tegenstanders. Wanneer je echter eerlijk en oprecht bent, heb je van een elf niets te vrezen. Je moet je gewoon aan hun regels houden. En die verschillen niet zoveel met die van de senhiar.’

‘Oh,’ zei Lameira zacht. ‘Kent u nog meer vreemde wezens?’

‘Wat dacht je van Raaf?’

‘Raaf? De boodschapper van de Dood?’

‘De senhiar zijn de levende doden. Waarom zouden ze niet bevriend zijn met Raaf?’

‘Maar ze zeggen dat er maar één echte Raaf is en dat alle andere raven gewoon vogels zijn. Hoe weet u nu of een raaf de echte Raaf is?’

‘Omdat de echte Raaf kan praten en alleen komt wanneer je haar roept. Ze kan je helpen wanneer je in nood bent. Er zit echter één voorwaarde aan.’

‘En welke is dat?’ vroeg Lameira heel nieuwsgierig.

‘Raaf helpt ons, maar vraagt altijd een beloning. Die kan soms iets simpels als voedsel zijn, soms een sieraad waar je erg aan gehecht bent en soms meer …’

‘Heeft u Raaf weleens om raad gevraagd?’

‘Wel meer dan eens. Een aantal jaren …’ Plots hield Am’Dahr zijn mond. Het paard stond abrupt stil.

‘Wat is er?’

‘Ssst. Er naderen ruiters.’

Lameira luisterde en hoorde toen een steeds luider klinkend geroffel vanuit het dal komen. Al gauw zagen ze een groep ruiters met kleurige vaandels over het pad rijden. Senhiar. De ruiters bleven met een ruk vlak voor Am’Dahr staan.

‘K’Elthar groet Am’Dahr, dienaar van Anhura.’

‘Am’Dahr groet K’Elthar, dienaar van Rana-Uhr.’

De ruiter in het rode wapenkleed knikte beleefd. Hij keek om Am’Dahr heen naar Lameira. ‘Ik zie dat je je nichtje hebt gevonden.’

‘Ja, gelukkig was ze niet van de handelsroute afgedwaald.’

‘Heb je nog andere mensen gezien?’

Am’Dahr schudde zijn hoofd. ‘Nee, ik ben niemand tegengekomen en ik heb ook geen sporen gezien.’

‘Vreemd,’ sprak K’Elthar aarzelend.

‘Hoezo?’ vroeg Am’Dahr.

K’Elthar zuchtte even. ‘Er is iets verschrikkelijks gebeurd. Rovers hebben de tempel van Anhura bezoedeld. Ze hebben de Heilige Steen gestolen. Ze waren als troubadours verkleed naar het feest ter ere van de Godin gekomen.’

Lameira voelde Am’Dahr verstijven. ‘De aquamarijn van Anhura?’

K’Elthar knikte.

‘Dat is een ramp. Als de steen in de verkeerde handen valt, dan is het leed niet te overzien. Het moeten haast zeker mannen zijn die door de God-Keizer zijn ingehuurd. Ze zullen de steen naar Ruanthar brengen.’

‘Dat dachten wij ook. Een stuk terug zijn we hun sporen kwijtgeraakt. Als ze de route naar Ruanthar hadden genomen, waren jullie ze tegengekomen. Ik snap er niets van.’

Am’Dahr zweeg even. ‘De verborgen paden,’ zei hij plots. ‘Ze maken gebruik van de verborgen paden.’

K’Elthar zette grote ogen op. ‘Bij de Godin, je hebt gelijk. Hoe kunnen we ze dan ooit traceren?’

Am’Dahr draaide zich om, naar Lameira. ‘Hier eindigt onze reis samen. Het kon weleens gevaarlijk worden, dus laat ik je hier achter. N’Dala kan op je passen.’

Lameira wilde protesteren, maar de blik van Am’Dahr vertelde haar genoeg.

Een vrouwelijke senhiar in een smaragdgroen wapenkleed reed naar voren. ‘Het is dat jij de expert op het gebied van verborgen paden bent, want anders … Waarom denken mannen nu altijd dat vrouwen beter op kinderen kunnen passen?’

De mannen grijnsden naar de vrouw.

‘Houd haar hier totdat iemand van ons je komt halen,’ beval Am’Dahr.

‘Het komt goed. Zorg er maar voor dat je die dieven vindt,’ zei N’Dala.

Al snel waren de ruiters uit het zicht verdwenen en stonden Lameira en N’Dala alleen op het zandpad.

‘We kunnen het ons net zo goed gemakkelijk maken en wat gaan eten. Heb je honger?”

Lameira knikte. Ze had eigenlijk nog steeds trek.

N’Dala verzorgde haar paard en nam wat van haar mondvoorraad uit haar zadeltassen. Ze ging op een groot rotsblok zitten, deed haar helm af en schudde haar donkerblonde haren los.

‘Denk je dat ze de steen terugvinden?’ vroeg Lameira, terwijl ze naast de senhiar ging zitten.

‘Ik weet het niet. Het is vreemd dat de dieven spoorloos verdwenen zijn. Als ze inderdaad de verborgen paden gebruiken, wordt het voor ons wel heel moeilijk om ze te vinden.’

‘Wat zijn de verborgen paden eigenlijk?’

‘Voor buitenstaanders normaal gesproken een legende,’ zei N’Dala, terwijl ze een stuk brood afbrak en aan Lameira gaf. ‘Vroeger, vele eeuwen geleden, toen er nog elfen leefden, hebben ze deze wouden betoverd. Er hangt hier nog zoveel van hun magie dat er paden ontstaan zijn die voor mensenogen verborgen blijven.’

‘Maar hoe kunnen de rovers zo’n pad dan vinden?’ vroeg Lameira, voordat ze het brood naar binnen propte.

‘Iemand moet je de weg tonen. Iemand moet je meenemen naar een verborgen pad. Als je eenmaal gezien hebt waar het ligt, kun je het altijd terugvinden. Zo leren mensen elkaar waar deze paden zijn. Er zijn echter nog genoeg paden die niet bij de mensen bekend zijn.’

Lameira nam nog een hap van haar eten en kauwde die langzaam weg. ‘Kan oom Am’Dahr de paden vinden?’

N’Dala haalde haar schouders op. ‘Am’Dahr is een zonderling. Hij weet veel en niemand heeft enig idee waar hij precies zijn kennis vandaan heeft. De priesteressen beweren dat hij soms zelfs met demonen praat.’

‘Mijn oom praat niet met demonen, maar met elfen,’ zei Lameira kortaf. Oom Am’Dahr had haar immers verteld over de wezens van de wouden, die voor mensenogen vaak onzichtbaar waren.

‘De priesteressen zeggen dat er geen elfen meer bestaan, dus met wie praat hij dan?’ N’Dala keek in de richting waarin de ruiters waren vertrokken. ‘Maar hij is een van de weinigen die de bergen op zijn duimpje kent en de meeste verborgen paden weet te vinden.’

Lameira verzonk weer in gedachten. N’Dala dacht er nogal makkelijk over. Maar wat als oom Am’Dahr dit ene pad nog niet kende? Wie kon hem dan helpen? Raad geven? Plotseling schoot Lameira te binnen dat haar oom Raaf, de boodschapper van de Dood en vriend van de senhiar, meerdere keren om raad had gevraagd. Ze moest Raaf vinden. Ze overdacht haar plan. Zou N’Dala haar daarbij willen helpen? Nee, N’Dala zou een meisje van twaalf vast niet serieus nemen en het idee afwijzen.

‘N’Dala, ik moet nodig.’

De senhiar trok haar wenkbrauwen op.

Lameira wees naar de bomen en hield haar buik vast. ‘Krampen.’

Toen Lameira vond dat ze ver genoeg weg was, begon ze te roepen, maar niet te hard, uit angst dat N’Dala haar nog zou kunnen horen. ‘Raaf! Raaf! Waar ben je?’

Een hele tijd gebeurde er niets. Lameira begon de moed al te verliezen en wilde juist weer teruglopen, toen het geluid van een vleugelslag weerklonk.

‘Korrk, korrrk, wie roept mijn naam? Korrrk, korrk, wie vraagt mij om raad?’ Een grote zwarte vogel landde voor Lameira op een tak. Vol ontzag stapte het meisje achteruit.

‘Lameira, mensenkind.’

Lameira sperde haar groene ogen wijd open. ‘U … u weet wie ik ben?’

‘Natuurlijk. Ik ben Raaf, boodschapper van de Dood. Ik ken elk levend wezen.’ Raaf hield haar kop schuin. ‘Wat wil je van mij?’

‘Ik zoek het verborgen pad dat de dieven, die de steen van Anhura gestolen hebben, gebruiken.’

‘Oh, dat pad zoek je. Ja, ik weet welk pad het is, maar het gaat je wel wat kosten. Wat heb je te bieden?’

‘Ik heb een zilveren ketting van mijn moeder gekregen. Ze is voor u als u me laat zien waar de dieven zijn.’

‘Hm, de gunst die je vraagt is zeer groot en is met zilver niet te betalen. Nee, dit kost je meer dan alleen een sieraad.’

‘Wat wilt u dan hebben? Ik heb geen eten of iets anders van waarde. Ik heb alleen deze ketting.’

‘Je hebt iets dat veel meer waard is,’ sprak Raaf heel langzaam. ‘Je hebt je leven. Ik wil jouw leven in ruil voor de dieven en de steen.’

Lameira staarde met grote ogen van ontzetting naar de vogel. ‘U bedoelt dat ik dood zal gaan?’

‘Ik vind het een goede ruil. Eén leven voor vele andere. Hoeveel mensen zullen er sterven als de steen in verkeerde handen valt, denk je?’

Lameira probeerde te slikken, maar haar keel zat dichtgesnoerd. Ontelbare gedachten flitsten door haar hoofd. Angst, paniek, twijfel en verdriet. Ze wilde haar ouders en zusjes weer zien. Ze wilde helemaal nog niet sterven. Ze wilde leven. Raaf had niet het recht dit offer van haar te eisen.

‘Oom Am’Dahr is er nog. Hij zal de steen vinden.’

Raaf boog zich naar haar toe. ‘En wat zeggen je dromen, Lameira? Zeggen die ook dat Am’Dahr de steen zal vinden?’

Lameira haalde haperend adem. Haar ogen werden groot van ontzetting. Ze balde haar vuisten en kneep haar oogleden dicht. Ze zag de brandende tempels en huizen weer voor zich. De dode ogen van haar vader. De plas van bloed rond haar moeder. ‘Het is alleen maar een nachtmerrie.’

‘Denk je dat werkelijk? Am’Dahr zal het pad niet vinden zonder jouw hulp.’

‘Dat is niet waar,’ zei Lameira vertwijfeld, in een laatste poging datgene te ontkennen wat ze intuïtief allang wist. Alles in haar dromen zag er immers zo levensecht uit.

‘Denk je dat ik lieg? Ik, Raaf, de boodschapper van de Dood?’

Raaf keek haar zo fel aan dat Lameira begon te beven. ‘Nee,’ stamelde ze.

‘Je hebt niet veel bedenktijd. Misschien kom ik je binnenkort toch wel halen. Jou, je ouders en zusjes. Je weet wat er gebeurt als de steen niet gevonden wordt en in de verkeerde handen valt.’

‘Lameira,’ klonk het plots uit de richting van het pad. ‘Lameira, waar ben je?’ Het was N’Dala.

Lameira draaide zich even om naar het geluid, toen ze zich weer terugdraaide was Raaf verdwenen. Ze liet haar schouders hangen. Nu was haar kans om de steen te vinden verkeken.

N’Dala’s roepen kwam dichter bij. Iets bewoog in de struiken en de senhiar stapte te voorschijn. ‘Hier was je. Wat doe je zo ver van het pad?’

Lameira keek een beetje schuchter weg en zei zachtjes: ‘Ik wilde Raaf zoeken, zodat ze ons kan helpen.’

‘Mallerd, zo een voudig is dat niet.’ N’Dala haalde haar hand door Lameira’s rode lokken. ‘Kom, we gaan terug, anders krijg ik ruzie met je oom.’

‘Hoe heb je mij zo snel gevonden?’ vroeg Lameira.

N’Dala glimlachte. ‘Als je de volgende keer weer wilt weglopen, moet je je sporen goed uitwissen. Er lagen overal geknakte takken, omgewoelde bladeren en voetafdrukken, dus zo moeilijk was dat niet.’

Lameira zuchtte. Waarom was ze toch altijd zo dom bezig. Misschien was het echter maar beter dat de senhiar haar had gevonden. Raaf had haar tenslotte toch het onmogelijke gevraagd of niet … De twijfel rees weer. Met een stuurs gezicht volgde ze N’Dala, die lenig als een sarvankat liep en nauwelijks geluid maakte. Ze waren al bijna terug bij het paard.

Plots veranderde er iets in de houding van de senhiar. Ze stopte abrupt, trok haar zwaarden tevoorschijn en hield haar hoofd iets schuin alsof ze ergens naar luisterde.

Lameira luisterde gespannen mee.

N’Dala maakte een armgebaar. Lameira zonk op haar hurken en verschool zich half onder een struik. Er klonk licht gekraak van takjes en het schuivelen tussen bladeren. Niet op één plek, maar op meerdere.

Opeens gebeurde er van alles. Luid gekraak, het gekletter van staal op staal, gekerm en gevloek. Lameira zag slechts kleine flarden van het gevecht. N’Dala bewoog razendsnel tussen de mannen, die haar aanvielen, door. Bloedspetters vlogen rond toen een aanvaller een arm verloor. Iemand strompelde, met zijn hand tegen zijn hals geslagen, langs Lameira heen. Ze voelde warme spetters op haar gezicht. Een andere man viel vlak voor haar voeten neer en keek haar met een verwilderde blik aan. Een grimmige grijns verscheen op zijn gezicht. Hij greep haar been. Met geheven mes kroop hij langzaam verder over haar heen. Lameira probeerde ruggelings weg te schuiven. Zijn greep verstevigde. Paniek brandde door Lameira’s versteende lichaam. Toen sloeg N’Dala’s zwaard in zijn rug. Zijn greep verslapte. Als een wild dier krabbelde Lameira overeind en rende weg van het tumult. Ze rende door, totdat ze eindelijk zwaar hijgend stilhield naast een boom en, al steun zoekend, zich omdraaide. Niemand scheen haar gevolgd te zijn. Het beeld van de mannen bleef op haar netvlies staan.

Ze slaakte een zacht gilletje van schrik, toen ze boven zich geritsel hoorde.

‘Korrrk, korrrk,’ klonk het boven haar. ‘Zo zie je maar weer, zo snel kan het gaan. Sterven, bedoel ik. Heb je over mijn voorstel nagedacht?’

Lameira schudde haar hoofd. ‘Ik doe het niet, er moet een andere manier zijn.’

‘Waarom niet. Ben je zo bang om te sterven? En dat terwijl je senhiar wilde worden. Denk je dat N’Dala bang is om te sterven?’ Raaf zweeg even.

Nee, bedacht Lameira. N’Dala was zonder angst het gevecht in gegaan. Doodsangst kon je verlammen, had Jen’Thar altijd gezegd. De wijze lessen van de oude man speelden door haar hoofd vermengd met de angst om afscheid te nemen van iedereen die haar dierbaar was. Totdat de schrikbeelden van het gevecht en van haar nachtmerries de rest verdrongen. Er was geen keus als ze alle mensen die ze zo lief had wilde redden.