De kronieken van Ulriach de Waanzinnige

Boek 6

Het teken van Drie

Voor mijn ouders

“Uit de kronieken van Ulriach de Waanzinnige”

In het tiende jaar van koning Tris van de lage landen werd de zon verduisterd. Mijn elfenbroeders waren niet bevreesd. Zij vertelden mij dat het slechts de maan was die het pad van de zon kruiste, maar de mensen waren door doodsangst bevangen. Onschuldigen werden bestraft om de duistere demon die dit teweegbracht, af te weren. Zij werden gestenigd, verbrand of doodgeknuppeld. En ik, die eens door hen verstoten werd, weende om zo veel leed en geweld.

Ik weet niet of het door dit alles kwam dat op die dag de wereld mij een verontrustend gedicht influisterde:

‘Wanneer de wolven van de nacht verschijnen

en als een vernietigende golf over het strijdperk deinen,

er uit de donkere poel door de tijd vergeten

duistere strijders, van moordlust bezeten,

herrijzen als een allesvernietigende kracht.

Dan zal het serpent haar wraak krijgen

en de stem der dapperen zal voor altijd zwijgen.

Wanneer de dood over met bloed doordrenkte aarde zweeft

en al wat rechtvaardig was niet meer leeft,

rijst de duisternis in het kind der nacht.’

Het was voor het eerst dat de beelden die mij overspoelden mij vervulden met vrees. Met het besef dat de toekomst afhing van één enkele gebeurtenis, één enkel persoon, van een kind met ongekende macht.

Het verschil tussen licht en duisternis.

Proloog

De tempelruimte was leeg, op een rijzige vrouw na. De slangenpriesters had ze weggestuurd. Ze moest alleen zijn om dit te doen.

Voor haar stond een kostbare magische spiegel. Het had haar maanden gekost om die naar Dyon, de burcht van Rogier Montagne in Tsasé, te krijgen, maar nu was het eindelijk zover.

Hyadra wilde wraak voor Suga, haar draak die tijdens de gevechten in de oase van Euartha was omgekomen. Bij de gedachte daaraan balde ze ongemerkt haar vuisten. De prins van Silkon moest sterven en zijn koninkrijk moest worden vernietigd. Maar eerst moest hij lijden. Eerst zou ze hem alles afpakken wat hem dierbaar was en wilde ze zijn wanhoop zien. Rogier, haar trouwe bondgenoot, diende haar daarbij te helpen. Hij was echter nog niet machtig genoeg, want voor het eerst in een oneindig lange tijd vreesden de Tsaseeërs de elfen en de prins van Silkon meer dan haar macht, ondanks dat zij hun Godin was. Rogier kon hen niet overtuigen. De Heren van Drie waren te verdeeld. Het werd tijd dat zijzelf een verpletterende overredingskracht tentoonspreidde. En er was één manier om dat te doen. Een bondgenootschap met een macht duister en gevreesd, maar wat had zij te verliezen?

Even was er een aarzeling, terwijl Hyadra de kelk in haar beide handen nam. Deed ze hier goed aan? Het beeld van de stervende Suga verdrong echter alle schroom. Ze dronk alles op en begon heen en weer te wiegen in de zetel. Haar lege blik was op de spiegel gericht, totdat haar ogen wegdraaiden en haar kin op haar borst viel.

De wereld was kil. Mistflarden dreven aan haar voorbij, terwijl ze gewichtloos rondzweefde. Opeens stond ze op een hoogvlakte, omringd door bergen. Het was alsof deze wereld zijn eigen licht uitstraalde. De wind wervelde om Hyadra heen, in een fluistering die haar vertelde dat zij hier niet thuishoorde. De ondergrond was zacht en sponsachtig. Hyadra glimlachte. Het was haar gelukt. Hier kon ze hem ontmoeten, de vreemdeling in de spiegel. Heel vaag had ze een glimp van hem opgevangen, maar het was alsof hun krachten toen niet groot genoeg waren om de enorme kloof te overbruggen en een gesprek aan te gaan. Maar hier gold geen afstand. Ze was in de tussenwereld.

Hyadra haalde zich weer de schim voor ogen en concentreerde zich erop. Het duurde lang voordat er iets gebeurde. Of was het slechts een oogwenk? Tijd leek hier niet te bestaan. Toen zag ze uit het niets een donkere wolk verschijnen. Hij viel uiteen in rookslierten die langzaamaan steeds dichter om haar heen trokken, als wurgende slangen. Angst sloeg om Hyadra’s hart. Ze greep naar haar hals om zich uit de verstikkende greep te bevrijden.

‘Nee!’ zond ze met klem. ‘Ik ben het, Hyadra, je hebt me vast en zeker in de spiegel gezien, net zoals ik jouw vage beeltenis heb waargenomen. Ik ben hier voor jou, want ik heb je iets belangrijks te vertellen.’

‘Hm, waarom zou ik jou willen spreken?’ klonk het kil. ‘Ik, die de Duistere word genoemd, de machtigste der magiërs. Wat heeft een armzalige derderangstovenares mij te bieden?’

‘Een bondgenootschap en misschien ooit hulp bij de toegang tot mijn wereld.’

De greep verslapte abrupt. ‘Wie zegt dat ik een bondgenoot zoek en waarom zou ik toegang tot jouw wereld willen hebben? Er is daar niets meer waarmee je mij kan behagen nu ik de Zeven heb verslagen. Waarom zou ik al die moeite doen?’

‘Nemroth is verslagen en Euartha is teruggekeerd. Iemand probeert de Zeven te bevrijden.’

‘Dat is onmogelijk!’

De nevelslierten kwamen samen en vormden een rijzige gedaante. Een man met zwarte haren en ogen. En een huid zo bleek als ivoor. Een fijn baardje sierde zijn kin. Hyadra was als betoverd door zijn verschijning en toch was er iets aan hem wat haar angst inboezemde. Een kwaadaardige macht die alle denkbare verschrikkingen te boven ging. Er was een weifeling die haar maag liet samentrekken. Een stemmetje ergens in haar hoofd dat zei dat deze man levensgevaarlijk was. Haar wraaklust overwon. Ze was bereid om een pact met het kwaad te sluiten als het nodig was om haar doel te bereiken.

‘Hyadra, is dat je enige naam?’

‘Men noemt mij de Slangengodin.’

‘Hm, Slangengodin.’

Zijn gedachte was zoet als honing. Hij streelde haar en hoewel dit de tussenwereld was en Hyadra niet had verwacht dat hier zoiets als lijfelijk contact mogelijk was, zond het een rilling van verrukking door haar heen.

‘Wat wil je van mij?’

‘Leer mij hoe ik de duistere krachten, die nog in mijn wereld rusten als een erfenis van jouw confrontatie met de Zeven, aan mijn wil kan onderwerpen, zodat ik een onoverwinnelijk leger kan vormen.’

‘En wat krijg ik daarvoor terug?’ fluisterde hij zacht in haar oor, terwijl hij haar lokken naar een kant streek en vervolgens haar nek kuste.

Hyadra kreunde. Zijn aanraking vertroebelde haar gedachten. Wat begeerde hij? Iedere man was te manipuleren als je zijn begeerte kende. Zelfs de machtigste koningen, de machtigste heersers, zelfs … Ze zou hem niet te veel macht geven. Ze wilde hem slechts gebruiken, voor haar doeleinden. ‘De toegang tot mijn wereld.’

‘Wie zegt dat ik jou daarvoor nodig heb?’

‘Als je het op eigen kracht had gekund, dan had je het al gedaan.’

Hij grinnikte zachtjes. ‘Je bent slim. Ik kan inderdaad niet op eigen kracht terugkeren. Nadat ik de Zeven had verslagen, sloot de opening tussen onze werelden en ik had de keuze tussen terugkeren naar mijn wereld of hier blijven. Samen zouden we … Het is een verleidelijk voorstel. Even verleidelijk als jij, maar weet dat ik niet onderhandel. Ik neem wat mij toebehoort.’

Hyadra aarzelde. Hij wilde kennelijk meer. Welk verlokkend voorstel kon ze hem nog meer doen? ‘Ik ben bereid om uw dienares te worden en …’

Hij keek haar met een ongekende felheid diep in de ogen. ‘Weet je het zeker?’

Hyadra voelde een vreemde tinteling die haar liet trillen in orgastische extase.

‘Ik kan de minnaar zijn, of … ik neem met brute kracht.’

Voor haar ogen veranderde de gedaante in een afzichtelijk monster. Zijn klauwen drongen diep in haar vlees door en zonden een vlammende pijn door haar lichaam. Ze gilde geluidloos en greep wild om zich heen. Vurige ogen boorden zich diep in haar ziel en legden haar grootste angsten bloot.

Plots was hij weer de charmante minnaar en troostte hij haar met zachte kussen. ‘Ik denk over je voorstel na.’

Toen was hij verdwenen en was ze weer alleen in de tussenwereld. Hyadra zonk op haar knieën, uitgeput, bloedend, en begroef haar hoofd in haar handen. Wat had ze gedaan?

Er was pijn. Hyadra wilde haar ogen openen. Het lukte haar nauwelijks. Ze zat niet meer in de zetel, maar ze lag op haar rug. Iemand raakte haar aan. Ze kierde tussen haar oogleden door en zag een slangenpriester over zich heen gebogen staan.

‘Godin?’ In zijn stem weerklonk angst. ’Wat is er gebeurd? Twee novicen vonden u voor de spiegel op de grond. Uw kleding was gescheurd, alsof u bent aangevallen door een wild dier.’

Hyadra schrok. Ze betastte met één hand voorzichtig haar lichaam en richtte haar aandacht naar binnen. Alles leek verder in orde te zijn. Kon het zo zijn dat de gebeurtenissen in de tussenwereld geen invloed hadden op levende wezens daarbuiten of was er iets anders wonderlijks gaande? Haar angst over de confrontatie met de Duistere maakte langzaam plaats voor euforie. Hij kon dan gevaarlijk zijn in de tussenwereld, maar misschien was hij toch voor haar karretje te spannen zolang ze maar zijn interesse kon blijven wekken, al was het met valse beloftes.

Ze wilde overeind komen. De priester hield haar tegen. ‘Godin, uw uittreding heeft veel van u gevergd. U moet eerst op krachten komen.’

Hoelang ze had geslapen, wist ze niet. Ze voelde iets in haar nabijheid en met uiterste inspanning sloeg ze haar oogleden open. Rogier zat aan haar bed.

‘Godin?’

‘Rogier,’ fluisterde Hyadra.

‘De opperpriester heeft mij laten halen. Hij zei dat het dringend was en dat jou iets ernstigs is overkomen.’

‘Het valt mee. Magie gebruiken kan soms gevaarlijk zijn, vooral als je, zoals ik, nieuwe wegen moet gaan bewandelen om het gewenste resultaat te krijgen.’

‘Hyadra, is dat wel verstandig. Ik …’

‘Heb je een beter idee?’ beet ze hem toe.

‘We hebben meer manschappen nodig. En tijd om Irdana’s zoon op de troon te krijgen.’

‘De Sallieux en De Grière werken niet mee. Ze keuren je plannen af en kiezen voor de onderhandelingstafel. Het is nog maar de vraag of ze je ooit zullen steunen in een strijd tegen Silkon. We hebben andere middelen nodig. Zie je dat niet, Rogier? We moeten geen groot, maar een onoverwinnelijk leger hebben tegen die verdomde elfen, anders delven jullie het onderspit, net als tegen Carthena. Laat mij daaraan werken met mijn magie.’

‘Als je maar weet wat je doet,’ waagde Rogier het voorzichtig te zeggen.

‘Je twijfelt aan je Godin?’

‘N… nee … Hyadra, alleen, het boezemt mij angst in als ik zie wat er met je gebeurd is,’ zei Rogier haperend.

‘Ik zal voortaan voorzichtiger zijn. Als we straks Silkon veroverd hebben en jij de machtige heerser over heel Midian bent, zal je dankbaar zijn voor alle offers die we hebben gebracht.’ Ze zweeg even. ‘Laat me nu alleen, ik moet op krachten komen.’ Ze sloot haar ogen en voelde de zachte kus die Rogier op haar voorhoofd gaf. Daarna verliet de man de kamer, en bleef er nog lange tijd een onheilspellende stilte hangen. Wat had ze gedaan? Ze had de Duistere gezien en met hem onderhandeld. Ze was een dwaas.

De Zwaardwol

De kruidige geuren van de bosgrond dwarrelden op en Aïn snoof de lucht naar binnen. Met zijn langboog in de hand sloop hij, voorovergebogen, onder takken door. Voorzichtig schoof hij wat bladeren aan de kant die hem het uitzicht op een open plek belemmerden. Plots klonk er gekraak. Een bruine schim bewoog zich tussen de boomstammen door. Aïn legde aan. Het hert doemde uit een muur van groen op. Onmiddellijk liet Aïn de pijl los.

Het dier struikelde, viel en wierp met een gorgelend gebrul zijn kop met gewei omhoog. Toen sprong een grijze schim boven op het stervende hert en omsloten wolvenkaken de hals. Een diep en genoeglijk gegrom weerklonk.

‘Overdrijf je nou niet een beetje, Ashayra?’ zond Aïn.

‘Nee, dit heb ik al weken gemist. Jij niet?’

Aïn grinnikte. Hij had dit inderdaad gemist. Af en toe nam hij zijn kans waar en vloog met Gailasharan naar het noorden van Silkon om er te jagen. Het was een heerlijke afwisseling met zijn dagelijkse diplomatieke beslommeringen. En nu ook de voorbereidingen voor de bruiloft zo langzaamaan steeds meer vorm begonnen te krijgen, zou hij waarschijnlijk niet gauw meer een kans krijgen om er echt een poosje tussenuit te gaan. Alleen de korte ochtendvluchten in de nabijheid van Tarn bleven dan over.

De donkere gedaante van een Askara-elf kwam geruisloos achter Aïn uit de struiken tevoorschijn. ‘Ze was me weer te snel af.’ zond Egilolf.

De wolf ging zitten en heel langzaam veranderde de gedaante in een elfenvrouw. Ze veegde het bloed van haar mond, richtte zich op en ging voor Aïn staan.

Hij keek in haar lichtblauwe ogen en haalde nog wat bloedresten van haar wang. ‘Je ziet er niet uit en dat moet koningin van Silkon worden. Wanneer gedraag je je nou eens als een dame?’

‘Zou jij dat willen dan?’

Aïn schudde licht zijn hoofd en Ashayra gaf hem een hartstochtelijke kus.

‘Hé, hou even op. Er ligt hier een hert dat nog ontweid moet worden,’ onderbrak Egilolf hen.

Aïn liet Ashayra los en zuchtte. ‘Lijfwachten, ze storen je altijd op het verkeerde moment.’

‘Hoe ga je trouwens de jachtbuit vervoeren?’ vroeg Egilolf. ‘We zijn al met z’n drieën. Wordt dat niet te zwaar voor Gailasharan?’

‘Nee, je hoeft het dier niet te ontweiden. We voeren een deel aan de draak.’

Ze bonden het hert met de poten aan een stevige tak en droegen het naar de grote open plek, een stuk verderop, waar een zilverwitte draak lag te wachten. Ze was een van de grootste exemplaren van haar soort, wist Aïn. De schubben leken te stralen in het zonlicht. Haar kop rustte op een poot en haar oogleden waren gesloten. De flank bewoog zachtjes op haar ademhaling op en neer. Plots sprongen de zilverwitte ogen open. Aïn glimlachte. Ze merkte haarfijn zijn aanwezigheid op, ondanks dat hij geruisloos probeerde te lopen. Hij was zo trots dat hij op haar mocht vliegen. Iedere dag maakte hij tijd vrij om intens te genieten van een korte vlucht en daarna de draak te verzorgen, hoewel hij het laatste ook wel moest overlaten aan Olbern en zijn stalknechten.

‘We hebben wat voor je meegebracht,’ zond Aïn.

Samen met Egilolf legde hij hun buit neer en begon het hert te villen. Hij sneed er vervolgens twee grote lendenstukken af en gebaarde naar Gailasharan dat de rest voor haar was.

De ogen flikkerden. In een bliksemsnelle beweging kwam de drakenklauw op het hert neer. Gailasharan trok alles naar zich toe en begon de buik open te scheuren. Daarna schudde ze wild met haar kop om delen van het vlees los te rukken. Bloedspetters vlogen in het rond.

‘En dan zeg je wat van mijn manieren,’ zond Ashayra.

Aïn grijnsde. Hij verpakte het vlees in de huid en bond het aan de kop, die hij als jachttrofee wilde bewaren. Hij klom op de rug van de draak en samen met Egilolf maakte hij het pakket aan het zadel vast. ‘Zo, als je klaar bent met eten, kunnen we gaan.’ zond hij naar Gailasharan.

‘Gaan?’ zond de draak. ‘Mag ik eerst nog een beetje genieten van mijn maaltijd? En dan, vliegen met een volle maag is echt geen pretje.’

‘We moeten vanmiddag voor de audiëntie in Tarn zijn,’ zond Aïn.

‘Niet eerder dan nadat ik rustig mijn eten verteerd heb.’

‘Wie is hier de meester?’

‘Wie is hier degene met vleugels?’

‘Ik zei toch dat er vandaag te weinig tijd was en dat we de jacht beter konden verschuiven tot na de bruiloft,’ zond Egilolf.

Aïn fronste. Zijn blik gleed van de hertenvacht naar zijn met bloed besmeurde handen en verder naar Ashayra, die nog op de grond stond. Het was warm. Er was verderop een beek met een heerlijk zachte oever. Hij kon zich opfrissen en ...

Ashayra keek hem met een glimlach om haar mond aan. Ze raadde zijn gedachten.

‘Als Egilolf hier de wacht houdt bij Gailasharan en ons waarschuwt wanneer ze bereid is om ons terug te vliegen, dan kunnen wij ons in die tussentijd even schoonmaken,’ zei ze.

Meer had Aïn niet nodig. Hij gleed langs Gailasharans flank naar beneden.

‘Hé, hoe zit dat met wat je Ilesse beloofd hebt?’ zond Egilolf.

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, ze heeft jullie niet voor niets aparte slaapkamers gegeven.’

‘Oh, dat. Bij mijn weten heeft ze ons gevraagd om niet bij elkaar te slapen voor het huwelijk. Het heeft iets te maken met bepaalde gebruiken van de mensen. We zijn niet in het paleis en bovendien gaan we niet slapen,’ zond Aïn met een brede grijns terug.

‘Nee, ik vrees dat ze juist dat bedoelde wat jullie van plan zijn.’

Aïn negeerde de opmerking en nam Ashayra bij de hand. Samen liepen ze naar de beek. Op de oever bleven ze staan. Aïn sloeg zijn armen om Ashayra heen en keek haar diep in de ogen. Hij hield zo onvoorstelbaar veel van haar. Zijn gedachten maakten een sprong naar de oase van Euartha, de oever van de rivier en een zeldzame vrouw die overdag in een wolvin veranderde. Hij wist nu wat de Vrouwe van Iskath hem destijds in haar spiegel had laten zien, de vreemde boodschap van de Almacht, een wolvin met blauwe ogen die hem redde van de dodelijke slang. Hij begreep nu de betekenis van het gedicht van de wolfsogen en niemand zou hem deze liefde ontnemen.

Ashayra streelde langs zijn wang. Ze roefelde door zijn blonde lokken. Hij omsloot haar gezicht met beide handen en kuste haar.

‘Ik geloof dat ik Ilesse hoor protesteren,’ zond Ashayra.

Aïn hield abrupt op met kussen.

Ashayra lachte. ‘Ik verlang naar je. In het paleis zal ik mij gedragen, maar hier ...’ Ze maakte zijn zwaarden los en Aïn liet ze naast zich in het gras vallen. Daarna opende ze de gesp van zijn broeksriem, trok zijn hemd naar boven en over zijn hoofd uit. Haar handen gleden over zijn borst. Aïn huiverde en sloot zijn ogen. De zachte aanraking tintelde door tot in zijn kruis.

Plots nam ze hem in een heupworp en hij belandde met een grote plons in de beek.

‘Maar pas nadat je een bad hebt genomen. Je stinkt naar bloed.’

Aïn kwam proestend boven en streek zijn natte haren uit zijn gezicht. Zijn verbaasde blik veranderde in een grote grijns. Dit mocht hij nou zo graag aan haar. Hij waadde naar de oever, trok zijn laarzen uit en liet het water eruit lopen.

Ashayra ontdeed zich van haar kleren en sprong in het water. Aïn wendde nog net op tijd zijn gezicht af. Ze kwam naast hem omhoog met een uitdagende glimlach om haar mond. Aïn worstelde zich onderwijl uit zijn broek en gooide die op de oever. Om daarna toe te geven aan zijn verlangens.

De wind streelde zijn gezicht als een zachte liefkozing. Aïn deinde op en neer op het ritme van drakenvleugelslagen. Zijn gedachten waren nog bij het intieme moment met Ashayra. Aïn sloot zijn ogen bij de heerlijke herinnering die hij zo lang mogelijk wilde vasthouden. Een por van Ashayra liet hem opschrikken. Met haar vinger wees ze vooruit, naar waar het glooiende heuvellandschap abrupt eindigde in de steile helling van het rivierdal waar de Silkon doorheen kronkelde. Even verderop lag de havenstad Tarn. De draak vloog over de heuvelkam en zweefde over de stadsmuur en de daken van huizen. Aïn tuurde naar beneden, naar het rasterwerk van nauwe steegjes en straten.

Gailasharan passeerde de paleismuur en landde op het plein voor het imposante bouwwerk met witte torens. Aïn maakte de jachtbuit los en liet hem naar beneden glijden. Een wachter ving het pakket op. ‘Breng dit naar de keuken.’ De man knikte.

‘Hoogheid,’ zei een andere paleiswacht. ‘De delegatie van Dathmar zit al vol ongeduld op u te wachten.’

Aïn bromde wat.

‘Maak je niet ongerust,’ zond Egilolf. ‘Volgens Nuhrèl is het bij de Dathmar traditie dat belangrijke mensen hun bezoek laten wachten. Laat ze nog maar even in hun sop gaarkoken.’

Aïn grijnsde. Egilolf had een net zo’n grote hekel aan de Dathmar als de bevolking van Silkon.

Korte tijd later had Aïn zich in een wit hemd met goudbrokaat gestoken en had hij zijn Silkonblauwe cape schuin over een schouder geslagen. De beide heften van zijn Askarazwaarden staken bij zijn andere schouder onder de stof uit. Op de gang kwam hij Ashayra tegen, die een nauwsluitende japon had aangetrokken. Een hofdame had nog kans gezien om Ashayra’s haren te vlechten en op te steken. Ze reikte Aïn haar hand en naast elkaar betraden ze de troonzaal. De delegatie knielde eerbiedig, terwijl Aïn Ashayra naar de kleine troon naast de zijne begeleidde. Even zag hij hoe de Dathmarmannen zich vergaapten aan de schoonheid van Ashayra. Ze was waarschijnlijk de eerste elfenvrouw die ze zagen. Daarna kregen hun blikken al gauw een begerige glans en Aïn voelde een vleug van ergernis.

Hij nam samen met Ashayra plaats en de edelen gingen staan. Aïn knikte even naar de heraut. Niemand waagde het om, zelfs niet zacht fluisterend, een opmerking te maken over het lange wachten.

‘Geëerde aanwezigen, de audiëntie is geopend. Heden, de vijfde dag van de zesde maan van het vijfde jaar van Ilesse, koningin van Silkon,’ sprak de heraut.

De Dathmardelegatie werd naar voren geroepen en knielde voor de prins. De mannen waren gekleed in rode uniformen en zwarte tulbanden. Allen droegen het embleem van een zwarte schorpioen, het symbool van Inta, de God van de Oostwind die in Serthian en Arandiar werd aanbeden. Een van hen, een man met donkere, priemende ogen, nam het woord: ‘Wij groeten u in de naam van Ursai Monaih Soenjath, Heerser der Heersers, de aardse zoon van Inta, Arsadi van Dathmar. Wij brengen u zijn voorstel voor handel tussen Silkon en Dathmar.’

Aïn neeg even zijn hoofd. De mannen gingen weer staan. De boodschapper had de term Arsadi gebruikt in plaats van koning, wat zoiets betekende als: gekroond door de Goden. Deze titel werd gezien als van beduidend meer aanzien dan die van een prins van Silkon, die binnenkort koning zou zijn. Aïn glimlachte inwendig en sprak: ‘Wij danken de koning van Dathmar en horen graag wat zijn boodschapper te vertellen heeft.’

De donkere ogen van de Dathmar fonkelden, maar Aïn was niet van plan om te buigen voor Ursai. De Dathmar ging verder en met gemaakte vriendelijkheid vertelde hij in het kort wat Ursai min of meer van Silkon eiste. Hij nam een rol perkament, die hem door zijn kameraad werd aangereikt, en bood die aan Aïn aan. De prins reageerde echter niet direct, maar wenkte zijn raadgever op dit gebied, meester Brack, de voormalige leider van het Rattengilde.

‘Zijn ze serieus?’ fluisterde Aïn.

‘De Dathmar vrezen de macht van Silkon en Ash Nèbula. Ze begrijpen dat handel beter is dan oorlog, maar hun voorstel is wel erg dunnetjes. Er is meer uit te halen.’

Aïn wendde zich tot de woordvoerder van de Dathmar. ‘Wil Ursai mij beledigen? Denkt hij dat we kleine kinderen zijn, die geen flauw benul van handeldrijven hebben? Zeg hem dat hij met een beter voorstel moet komen of ik verhoog de belasting op goederen uit Dathmar; dan wordt het wellicht interessanter om alleen goederen vanuit Selebar aan te voeren. Nanal en Zerraths Vrijstaat zijn toch al goede zakenpartners. Zeg mij: waarom moet ik handeldrijven via Kamoen?’

De Dathmarleider kneep zijn ogen samen en balde zijn vuisten. Hij vermande zich echter weer snel en sprak met zoetgevooisde stem: ‘Wij zullen uw boodschap overbrengen aan Ursai, of misschien ...’ Hij zweeg een moment. ‘Kunt u, machtige heerser, een afgezant sturen.’

Aïn dacht na. Nuhrèl was goed bekend met het reilen en zeilen aan het hof van Ursai. Hij kon de Nimsadi, de prins van Dathmar, sturen. ‘Uw voorstel zal overwogen worden. Wij laten het u weten,’ sprak Aïn plechtig.

De delegatieleden bogen het hoofd en verlieten de zaal.

‘Dat was kort en bondig, mijn lief,’ zond Ashayra.

‘De Dathmar zijn niet te vertrouwen. Toen Silkon werd aangevallen door Nemroth, kozen ze de zijde van de zwarte magiër en vielen Zanouhr aan. Nu we machtiger zijn, vrezen ze voor hun hachje. Je moet Nuhrèl maar eens naar de Dathmar vragen.’

De heraut riep de volgende mannen naar voren, twee handelaren die een conflict met elkaar hadden. De prins overwoog beide verklaringen en trok zijn conclusie.

‘Dit verveelt je, of niet?’ zond Ashayra.

‘Ik snap niet dat mensen zo veel onbenullige problemen kunnen creëren.’

Ashayra schonk de beide handelaren een lieve glimlach. Een van de mannen liep met een woedend gezicht weg. ‘Je hebt er in ieder geval weer een vijand bij.’

De een na de ander kwam naar voren. Dieven, bestolen handelaren, dreigende conflicten over landerijen. Eindelijk was de zaal leeg, op een paar boeren na. Aïn keek naar de heraut, die alle punten had afgestreept.

‘Ze zijn vanmiddag gearriveerd en komen uit het zuiden van het graafschap Schemerwoud. Ze hebben een lange reis achter de rug en zeiden dat het zeer dringend was. Ik heb gezegd dat Uwe Hoogheid misschien tijd voor hen zou hebben. We zijn echter uitgelopen omdat ...’

Aïn blikte even opzij, naar Ashayra.

‘Vind je het erg als ...’

‘Nee, als ze al die moeite namen om hierheen te komen, dan kunnen we maar beter luisteren naar wat ze te zeggen hebben.’

Aïn gaf met een hoofdknik zijn goedkeuring.

‘Willem van Bresnau, Zijne Koninklijke Hoogheid wenst u nu te horen.’

De boer gaf een snelle knik naar een van zijn mensen en kwam met zijn muts in de hand aarzelend naar voren. De andere man liep de zaal uit.

Aïn fronste bedenkelijk zijn wenkbrauwen. Egilolf, die schuin achter hem stond, hield de situatie nauwlettend in het oog. Willem liep voetje voor voetje tot voor de troon en maakte onhandig een kleine buiging.

‘Hoogheid, wij weten dat u een verbod op wolvenjacht heeft uitgevaardigd. En wij hebben dat ook gerespecteerd, alleen ...’ Hij keek snel om naar de andere man, die nu met een grote mand de troonzaal in liep. ‘Wij weten ook niet hoe dit kon gebeuren, waarschijnlijk heeft ze een dodelijk ongeluk gehad tijdens de jacht, want plotseling kwam ze niet meer naar het hol en nu uw toekomstige vrouw, nou ja, wolven heel goed begrijpt, dachten wij ... misschien als een soort huwelijksgeschenk ...’

Aïn keek de man, die duidelijk moeilijk uit zijn woorden kon komen, indringend aan. Toen bemerkte hij plots dat Ashayra grote ogen opzette en langzaam opstond. Ook Egilolfs aandacht werd totaal door de inhoud van de mand in beslag genomen.

‘Wat zit erin?’

De boer liep naar voren en opende het deksel. Ashayra slaakte een zachte kreet van verrassing en hurkte neer. Tussen de wollen doeken lagen drie wolvenpups. Een was donkerder, bijna zwart, en de andere waren grijsbruin. Egilolf stond al naast Ashayra en tilde de kleine donkere pup op, die zachtjes begon te mekkeren.

‘Ravenzwart als een Askara,’ zei de elf zacht en vol bewondering.

‘En deze ziet eruit als jij, toen je in wolvengedaante was,’ zei Ashayra, terwijl ze een andere pup optilde en hem naar Aïn ophield.

Aïns gedachten keerden even terug naar de weken dat hij in wolvengedaante had rondgerend. Hij knielde naast Ashayra en bekeek de wolfjes. Hij aaide de laatste pup, die al piepend zijn kopje omhoogstak en wankelend alle kanten probeerde op te kijken. Blauwe oogjes tuurden onderzoekend rond.

‘Ik dank jullie voor dit geschenk,’ zei Aïn.

Ashayra keek omhoog naar het groepje boeren. ‘Dit is het prachtigste geschenk dat ik me maar kon wensen, dankjewel.’

De mannen keken een beetje verlegen rond.

‘Heraut, geef hun een beloning en zorg voor een kamer bij Lauthar in de Gouden Steur, zodat ze daar kunnen overnachten,’ beval Aïn, waarna de boeren de zaal verlieten.

Aïn tilde het laatste wolfje uit de mand. Hij keek naar zijn vriend, die totaal in beslag genomen was door de zwarte pup. ‘’Ik wist niet dat je zo weg was van wolven. Ik bedoel, je had een band met Wolvin, maar zij was betoverd en ...’

Ashayra begon te lachen.

‘Wat?’

‘Je weet niet wat Egilolf betekent, hè?’

Egilolf hield abrupt op met knuffelen en keek van Ashayra naar Aïn.

‘Nou?’

‘Egilolf betekent in een van de oude talen Zwaardwolf.’

‘Wist jij dat?’ zond Aïn naar Egilolf.

‘Mijn ouders hebben me het een keer verteld.’

‘Zijn er nog meer dingen die ik niet van je weet?’

‘Nieuwsgierig, barbaar?’

Ze schoten in de lach.

‘Kom,’ sprak Ashayra, ‘we moeten een manier vinden om ze te voeren. We kunnen het met geitenmelk proberen, maar misschien heeft iemand een hond met jongen of ...’

‘Of wat?’ zei Aïn.

Ashayra schudde haar hoofd. ‘Nee, dat wordt niks, denk ik.’

‘Ik zal Olbern wel vragen of hij op zoek wil gaan naar een zogende teef,’ zei Aïn, terwijl hij het grijze wolfje knuffelde.

Ashayra nam de mand met pups mee naar Culain. De gedachte die in haar hoofd rondspookte liet haar niet los. Egilolf liep achter haar aan, terwijl Aïn zich opmaakte om allerlei dingen met de hoofdman van de wacht te bespreken.

Ashayra bleef voor een vertrek staan dat aan de paleistuin grensde. Hier verbleef Culain sinds de bevrijding van Silkon vaak en hij genoot dan van zijn tijd onder de mensen. De genezer was voor een Lothara-elf echter erg avontuurlijk ingesteld en reisde ook met enige regelmaat naar Ebra-Tarn of naar andere plaatsen om de zieken te genezen en om van gedachten te wisselen met priesters en priesteressen van de Almacht. Ze klopte aan en een zacht ‘Kom binnen’ klonk. Egilolf opende de deur en liet Ashayra voorgaan. Ashayra plaatste de mand op de sofa. Culain liep op haar toe en met een vriendelijke glimlach nam hij haar handen in de zijne.

‘Wat is er? Ik had niet verwacht dat jij mijn hulp nodig zou hebben. Wat is het ongemak?’ vroeg de Lothara-elf.

‘Het is een beetje vreemde situatie,’ zei Ashayra. ‘Boeren brachten dit.’ Ze tilde het deksel van de mand op.

‘Wolven.’

Ashayra knikte. ‘Ze hebben nog moedermelk nodig en nu dacht ik ... het gebeurt weleens dat een moeder geen melk heeft en dan kan een genezer ...’

Culain begon te lachen. ‘Je wilt dat ik ervoor zorg dat je melk gaat vloeien.’

‘Eh, ja. Als wolf kan ik ze voeden en ze raken aan mij gehecht. Ik zal als een echte wolvenmoeder voor ze zijn.’

Culain streek nadenkend over zijn kin. ‘Vooruit dan maar, weet echter wel dat het ook invloed op je heeft als je in elfengedaante bent. Het kan voor ongemak zorgen.’

‘Ze zijn zeker al meer dan drie weken oud. Het zal misschien nog een of twee weken duren voordat ze ander voer eten.’

Culain nam de mand van de sofa. ‘Ga maar liggen.’

Ashayra veranderde zich in een wolvin. Culain plaatste zijn handen op de grijsbruine vacht en een vreemde gloed verscheen rond Ashayra’s buik. Egilolf keek geïnteresseerd toe.

‘Doet het pijn?’ zond Egilolf.

‘Nee joh, het kietelt alleen,’ zond Ashayra.

‘Breng je haar niet in slaap?’ vroeg Egilolf aan de genezer.

‘Dat is voor zoiets simpels als dit niet nodig,’ zond Culain. ‘Je kunt me trouwens helpen. We moeten de melkproductie stimuleren door rond de tepels te masseren.’ De Lothara-elf deed het voor. ‘Ga je gang, Egilolf.’

De Askara-elf stond even beschaamd te kijken.

‘Wat is er, Egilolf? Durf je haar niet aan te raken? Ze is nu een wolf.’

‘Ja, maar ze is ook Aïns vrouw en ...’

‘Egilolf, kom op. Help eens een handje,’ zond Ashayra plagerig.

Hij knielde naast de sofa en streelde voorzichtig over de buik.

‘Een beetje steviger mag ook wel,’ zond Ashayra.

Egilolf keek haar ongemakkelijk aan en begon daarna aarzelend iets meer druk te geven. De wolvin strekte zich uit en sloot haar ogen. Na een poosje richtte ze haar kop op. ‘Pak de welpen maar om te kijken of het werkt.’

Egilolf nam heel teder het zwarte welpje uit de mand en legde haar aan de tepel. Gulzig begon ze te drinken en tegen de buik te treden. Culain nam de volgende uit de mand. Even later lagen alle drie de jongen te drinken. Ashayra begon ze schoon te likken.

‘Ze is een prima moedertje of niet,’ zei Culain.

Egilolf schudde zijn hoofd. ‘Jammer dat Aïn er niet is.’

‘Ach, die heeft straks nog tijd genoeg om dit te zien,’ zond Ashayra.

Onrust in het rijk van Dri

De brede handelsweg naar Saveaux ging tussen de korenvelden door. Na dagen van warm weer kwamen de jonge plantjes al een behoorlijk stuk uit de grond. Cascath liet het elfenpaard rustig over de zandweg draven, waardoor een lange sliert stof over de landerijen wegwaaide. Voor de afstanden die hij telkens moest afleggen tussen Tarn, Ebra-Tarn en de tempel waar de Heren van Drie zich regelmatig bevonden, was dit elfenpaard ideaal. Eutharsius had het hem na de winter cadeau gedaan, zodat hij sneller allerlei boodschappen kon overbrengen.

Cascaths gedachten gingen terug naar meer dan dertig jaar geleden. Hoe anders waren toen zijn dromen en idealen geweest. Mannen met macht waren zijn grote voorbeeld. Als jonge officier had hij al snel de gave ontwikkeld om de wensen en angsten van anderen te kennen en hen daarmee, meestal ongemerkt, te manipuleren. Hij had mensen geholpen op voorwaarde dat hij ooit een gunst terug zou verlangen, iets waar men maar al te graag op inging om verlost te kunnen zijn van hun problemen. Degenen die hun belofte niet gestand deden, waren een voorbeeld geworden van wat er gebeurde als je Cascath bedroog. Maar de grootste gunst had hij verworven toen de heren van de enclave Sorridath een aanslag beraamden op De Sallieux. Cascath had er lucht van gekregen via een van zijn informanten, maar het was te laat geweest om De Sallieux of zijn lijfwachten te waarschuwen. Cascath had zichzelf toen tegenover een overmacht staande gehouden en zo de Grootmeester beschermd. Hij was er niet zonder kleerscheuren afgekomen, maar het had hem wel een vooraanstaande positie bij De Sallieux opgeleverd en diens toestemming om een geheime tak van de Sakahr op te richten. Vijfentwintig jaar lang had hij binnen deze inlichtingendienst met een kleine groep vertrouwelingen gewerkt voor de Heren van Drie, de loyaliteit van anderen getest en verraad in de kiem gesmoord, maar met de komst van Karlis en het terugvinden van zijn oude liefde was alles veranderd. Er was een doel in zijn leven gekomen. Iets waarvoor hij alles zou doen.

Cascath bereikte de top van een flauwe heuvel. Beneden hem vulde het dal zich met een stad waardoorheen een kleine rivier kronkelde. Buiten de muren lagen hutten, opgetrokken uit leem en met rieten daken. Het armenkwartier. Binnen de stadsmuren was het een en al pracht en praal. Grote statige herenhuizen droegen koperen daken en versieringen met bladgoud. De drie grootste families in Tsasé waren rijk en machtig. Door de belangrijkste functies altijd aan de naaste familieleden te vergeven, bleven alle verdiensten binnen de heersende klasse. Hoewel een groep van lagere en vaak onbetrouwbare edelen, op jacht naar aanzien en rijkdom, net zo hard meedeed om het gewone volk uit te zuigen, was er in Tsasé uiteindelijk maar een kleine elite die profiteerde van de welvaart. Hoe anders was dat in Silkon. Hoe anders ging Aïn met zijn volk om.

Het paard draafde over de zandweg door het armenkwartier en over de brug naar de hoofdpoort.

‘Halt,’ schreeuwde een wachter fel, terwijl zijn hellebaard gevaarlijk naar beneden kwam.

Cascath trok de teugel strak. Het elfenpaard kwam half steigerend omhoog, maakte vervolgens een sprongetje opzij en brieste luid.

‘Wat heeft dit te betekenen?’ vroeg Cascath verontwaardigd.

‘Orders van de Grootmeester. Iedere onbekende moet eerst een vrijgeleide tonen om toegang te krijgen tot de stad.’

‘En als ik geen vrijgeleide heb?’

‘Je kunt een vrijgeleide kopen, daar bij de toegangspost. Dat kost je twee zilverstukken.’

‘Wel alle demonen nog aan toe. Het moet niet gekker worden. De Sallieux heeft mij hoogstpersoonlijk gesommeerd hierheen te komen en als je nu niet onmiddellijk opzij stapt, gaan er koppen rollen.’

‘Ik ken je niet en zonder vrijgeleide kom je er niet door.’

‘Hoeveel verdien je per keer? Ik durf erom te wedden dat een groot deel van dat geld in jullie zakken verdwijnt.’

De wachter begon rood aan te lopen. ‘Ik arresteer je en laat je in de kerker opsluiten, dan piept je wel anders.’

‘Zo, een dreigement aan het adres van de ambassadeur van Silkon,’ zei Cascath, plotseling ijzig kalm. ‘Je wilde mijn vrijgeleide?’

Hij reikte onder zijn hemd en trok een hanger tevoorschijn. De wachter zette grote ogen open toen Cascath hem het symbool van een ouroboros met in het midden een grote robijn, het teken van Drie, toonde. ‘Dit geeft mij toegang tot elke plek die ik wil. Ik sta onder direct bevel van De Sallieux.’ Cascath richtte zich tot de andere wachters. ‘Arresteer hem en sluit hem op. Drie dagen op water en brood zullen hem goeddoen. Ik wil zijn kop niet op straat zien zolang ik in de stad ben, begrepen?’

De mannen knikten heftig en voerden hun kameraad af, die zich nog eenmaal met grote schrikogen omdraaide. Cascath keek hem met een diepe frons en nors gezicht na. Daarna gaf hij zijn paard een lichte druk in de flanken en reed verder over de zwarte kasseien van de straten van Saveaux.

De wachters bij de poort van de residentie van De Sallieux herkenden hem meteen en lieten hem zonder problemen passeren. Bij de stallen wachtte een stalknecht hem op om het paard in ontvangst te nemen. De merrie brieste luid en stapte verontwaardigd naar achteren. ‘Het lijkt me geen goed idee, beste man. Ze vreet je op met huid en haar. Ik verzorg haar zelf wel,’ zei Cascath, terwijl hij afsteeg.

‘Ze is bijzonder. Ik heb nog nooit zo’n prachtig paard gezien,’ zei de knecht verwonderd.

‘Ik heb haar van de elfen gekregen omdat ik als ambassadeur veel onderweg ben. Het is een elfenpaard en ze houdt niet van mensen, dus blijf uit haar buurt.’

‘Natuurlijk, heer,’ zei de man en hij maakte een buiging.

Cascath verzorgde zijn paard en liep daarna het gebouw binnen.

Een bediende bracht hem naar een ontvangstkamer. Het was niet de eerste keer dat Cascath hier ontboden werd maar toch leek het hem steeds weer vreemd en onwerkelijk. Het was zo anders dan Tarn en het koninklijk paleis. Tarn bezat een verfijnde aard van kunst en rijkdom. In Tsasé echter was alles protserigheid en overdaad. Kostbare wandtapijten uit de Brun sierden de wanden. Glazen schalen gemaakt door elfenhanden stonden op oude eikenhouten dressoirs. Zuilen en palmetten waren bedekt met bladgoud. Alles straalde de rijkdom van de Heren van Drie uit. Cascath walgde ervan. Als ze van de helft afstand deden, dan zou het volk buiten de poort een fatsoenlijk dak boven hun hoofd en genoeg te eten hebben.

De bediende liet hem alleen. Cascath liep naar het dressoir en schonk zichzelf wat wijn in. Hij proefde de onmiskenbare smaak van een robuuste Silkonse wijn. Wat wilde De Sallieux van hem? In het bericht dat een postduif had gebracht stond slechts dat de Grootmeester hem onmiddellijk wenste te spreken. Hij nipte in gedachten verzonken van de wijn en nam vervolgens plaats in een zetel.

Het duurde niet erg lang voordat de bediende terugkeerde om hem op te halen. Dat betekende dat De Sallieux met smart op hem zat te wachten. Cascath werd naar een ander vertrek gebracht waar de Grootmeester in een grote zetel zat. De bediende trok zich terug en sloot de deur achter Cascath.

‘Grootmeester, moge de Godin der Slangen u zegenen,’ zei Cascath, terwijl hij knielde en zijn hoofd boog.

‘Dank je, Cascath. Moge de Godin der Slangen uw vijanden vervullen met vrees.’ De Grootmeester zuchtte en stond moeizaam op.

‘Waarom heeft u mij ontboden?’ vroeg Cascath, terwijl hij ook opstond.

De Sallieux antwoordde door kort zijn wijsvinger op zijn lippen te leggen. Cascath vroeg niet verder. De Grootmeester gebaarde hem te volgen. Hij sloeg een deur open en ze kwamen in een smalle gang die naar een wenteltrap leidde. De Sallieux deed de deur achter hen op slot en langzaam klom hij omhoog. Na een poosje kon Cascath de zware ademhaling van de man horen; het kostte De Sallieux duidelijk veel inspanning om naar boven te lopen. Eindelijk bereikten ze de laatste trede. De Sallieux stond even uit te puffen en haalde vervolgens een sleutel uit zijn mouw om het slot om te draaien. Knerpend ging de deur open. Erachter lag een torenkamer, vol met oude boekenkasten en vreemde attributen. Op een van de muren was het symbool van een slang die zijn eigen staart opat geschilderd. De kleuren waren enigszins vervaagd en waarschijnlijk had een eerdere meester de tekening laten aanbrengen. Er stonden twee oude zetels met verbleekte geborduurde kussens in het vertrek. De Sallieux plofte in een ervan neer en hijgde nog een poosje na. ‘Ik ben niet meer de jongste,’ zei hij met een wrange grijns. ‘Te veel gewicht om mijn middel, te veel wijn en te veel vrouwen.’

‘En misschien te veel zorgen,’ vulde Cascath aan.

‘Zoals altijd ben je weer scherpzinnig.’ De Sallieux zweeg even alvorens te vervolgen: ‘Je hebt gelijk. Ik maak mij zorgen. Daarom spreken we elkaar ook hier, in deze ruimte waar niemand ons kan afluisteren. Waar niemand getuige kan zijn van een moment van zwakte van een Grootmeester. Tot nu toe hadden we van niemand buiten ons eigen volk iets te vrezen. We waren heer en meester in Midian. Dat is veranderd. Er staat een machtige vijand aan onze westgrens en veel edelen vinden dat we moeten onderhandelen. Ze hebben niet de hoop dat een oorlog met Silkon ons probleem oplost. Ik ben het met hen eens. Het zou weleens een lange en bloedige oorlog kunnen worden, waarbij wij aan het kortste eind zullen trekken.’

‘Silkon heeft inderdaad machtige bondgenoten. Ze zouden overwinnen, maar tegen een hoge prijs en zover als ik prins Aïn ken, denk ik niet dat hij dit wil. Het welzijn van zijn volk is belangrijk voor hem. Belangrijker dan zijn eigen leven.’

‘Je hebt veel bewondering voor de prins. Er klinkt een diep respect in je stem door als je over hem praat.’

Cascath keek even naar zijn samengevouwen handen op zijn schoot. ‘Hij is een man van eer.’

‘Hij is een halfling, half elf, half demon. Hoe kun je hem vertrouwen?’

‘Zoals ik al zei: hij is een man van eer. Zijn mannen gaan voor hem door het vuur, omdat hij het omgekeerde ook voor hen zou doen. Hij strijdt naast hen in de voorste gelederen als het moet, als een kameraad, als een broeder. Dat motiveert de mannen en zet ze aan tot heldendaden.’

‘Hmm,’ bromde de Grootmeester. ‘Ik heb altijd gedacht dat hebzucht een goede drijfveer was. En jij, Cascath, als het tot een keuze komt, wiens kant kies jij? Van ons, of van de prins van Silkon?’

Cascath antwoordde niet en keek door het smalle venster naar buiten, naar de blauwe lucht.

‘Wel?’

‘Ik hoop dat ik die keuze nooit hoef maken.’

‘Cascath, Cascath, altijd de diplomaat, de onderhandelaar, maar ik ben het met je eens. We kunnen beter tot een overeenkomst met Silkon komen. De Grière denkt er net zo over. Alleen Montagne niet. Hij is een jonge hond, ambitieus en impulsief. Hij laat zich leiden door zijn zucht naar rijkdom en macht. De Grière en ik hebben veel meer van het leven gezien om te weten dat daarin niet altijd de oplossing ligt. Soms wenste ik dat Rogiers grootvader nog Grootmeester was. Ik ben oud, Cascath. Binnenkort moet ik misschien wel aftreden, als ik niet voor die tijd dood ben.’ Hij trok een mondhoek op in een scheve grijns als antwoord op Cascaths verbaasde gezicht. ‘Ik ben je dankbaar, oude vriend, anders had Shuna mij bijna dertig jaar geleden al gehaald, maar ik vrees dat mijn tijd als Grootmeester voorbij is. Ik ben in de winter van mijn leven aangeland en er is een orkaan op komst. Mijn kleinzoon staat te popelen om de macht over te nemen en hoewel hij wel wat wijsheid heeft, is hij ook beïnvloedbaar en gevoelig voor macht en rijkdom. Hij zal Rogier steunen en dan is het twee tegen één. Rogier heeft bovendien een machtige bondgenoot.’

‘Hyadra,’ raadde Cascath, voordat De Sallieux verder kon gaan.

‘Ja, vroeger bezat ze niet zo veel macht. Naast haar werden de Almacht en Shuna aanbeden, maar de laatste tachtig jaar is Hyadra’s gezag, mede door haar slangenpriesters, angstwekkend gegroeid. Eerst was ze slechts een onzichtbare Godin, op afstand, en gaven de slangenpriesters haar bevelen door. De eredienst rond de Slangengodin was bedoeld om het volk in bedwang te houden en ons handelen in haar naam te rechtvaardigen, waardoor de Grootmeesters een grote mate van vrijheid hadden. Nu is ze echter in levenden lijve onder ons en ik vrees dat ze Rogier compleet ingepalmd heeft. Ze voedt zijn begeerte en hij zal alles doen om haar te behagen. Ik heb geen zicht op waar Hyadra mee bezig is en wat haar slangenpriesters uitvoeren. De balans tussen de drie families, die ons eeuwen aan de macht gehouden heeft, raakt zoek. Rogier vertrouwt op haar steun in de strijd tegen Silkon, maar ik weet dat er meer voor nodig is dan de steun van één magiër als de tegenpartij over magie en draken beschikt. Het zal een harde en allesvernietigende strijd worden en ik denk niet dat het dat waard is. Ik zal de vredesbesprekingen met Silkon openen, maar houd er rekening mee dat je binnenkort wellicht een keuze moet maken tussen Tsasé of Silkon.’

De Sallieux keek even naar buiten en zweeg, alsof hij iets overdacht. Toen richtte hij zich weer tot Cascath. ‘Ik sta nog steeds bij je in het krijt en daarom vertel ik je dit, zodat ik eindelijk van die vervloekte schuld verlost ben. Hyadra heeft ons geholpen met het plan om een kind van Aïn op de troon te krijgen.’

‘Irdana, ze was zwanger.’

De oude man knikte. ‘Ze heeft inmiddels een zoon. Het was onze bedoeling om te wachten totdat hij een jaar of vijftien zou zijn en om dan, met de hulp van de Gisreth Imbrahm, de jongen te laten erkennen als Aïns erfgenaam. Dan was het slechts nog nodig om Aïn uit de weg te ruimen of te verdrijven en Silkon zou aan Irdana’s zoon vervallen, die op zijn beurt een van ons als regent zou krijgen. Met de zegen van de Almacht zou niemand in Silkon hiertegen in opstand komen.’ De grootmeester gnuifde. ‘Nou ja, behalve misschien een kleine groep. Maar door de dood van haar draak is de Slangengodin bezeten van wraak. Ze heeft het oude plan laten varen en gezworen dat ze Aïns wanhoop en verdriet wil zien voordat hij sterft. Niemand weet hoe ze dat gaat doen.’

‘Ook Rogier niet?’

De Sallieux knikte langzaam. ‘Rogier zal zeker op de hoogte zijn van een deel van haar plannen.’ De Grootmeester aarzelde even. ‘Waarschijnlijk ben jij de enige die ik werkelijk kan vertrouwen. Hoe ironisch. Wees op je hoede, Cascath. Rogier weet te veel over wat er zich aan het hof in Silkon afspeelt. Hij is je meest gevreesde en gevaarlijkste vijand.’

Cascaths gedachten gingen pijlsnel. ‘U bedoelt dat hij een spion in het paleis van Tarn heeft?’

Op het gezicht van de oude Grootmeester verscheen een scheve grijns. ‘Dat is informatie die ik jou eigenlijk niet mag geven, maar je bent slim genoeg om je eigen conclusies te trekken. Het fijne weet ik er trouwens toch niet van. Misschien dat jij meer succes hebt met jouw informanten.’

Cascath stond op en ijsbeerde door het vertrek. Wie kon de prins verraden? Hij had eigenlijk alle onbetrouwbare mannen geliquideerd. ‘Dank u voor de informatie.’

‘Is mijn schuld hiermee vereffend?’

Cascath knikte en reikte de Grootmeester zijn hand als bezegeling. De Sallieux drukte hem.

‘Dan heb ik nog een laatste vraag.’

Cascath fronste.

‘Waar ligt jouw loyaliteit werkelijk?’

Cascath slikte bijna onzichtbaar.

‘Ik ken je beter dan de rest en mij is heus wel opgevallen dat je het de laatste tijd moeilijk hebt met sommige van onze beslissingen.’

Cascath wilde een excuus verzinnen. De Grootmeester hief zijn vinger. ‘We staan hier niet als meester en dienaar, maar als twee mannen van eer.’

De baron bekeek even de oude man. Dit was iemand die met zichzelf in het reine wilde komen. Hij leek zo broos en teer en ging gebukt onder de zorgen om zijn rijk. ‘De vrede,’ antwoordde Cascath. ‘Ik zal alles doen zodat mijn familie in vrede kan leven. Dat is waar mijn loyaliteit ligt.’

‘Dus steun je de prins van Silkon.’

‘Als het moet.’

De Sallieux kwam uit zijn zetel omhoog en legde zijn hand op Cascaths schouder. ‘Dank je voor je eerlijkheid en nogmaals: pas op voor Rogier.’

Het kleine huis was half in de heuvel gebouwd. Het was voor Tsasese begrippen netjes en goed onderhouden. Cascath liet zijn paard stoppen voor de deur. Een forsgebouwde man met krullende grijze haren stapte naar buiten. In zijn hand had hij een sabel. Toen hij echter Cascath herkende, verscheen er een brede lach op zijn gezicht.

‘Bij alle demonen van Nemroth, Cascath, ouwe schelm, wat brengt jou hierheen?’

Cascath grijnsde en steeg af. Hij bond de teugel aan een paal vast. De man keek bewonderend naar de zwarte merrie.

‘Da’s een verdomd mooi beest. Waar heb je dat gevonden?’

‘Van een elf gekregen.’

De man giechelde. ‘En dat moet ik geloven. Zo’n demon staat nooit zijn paard aan jou af en hun paarden vertrappen je eerder dan dat ze zich laten berijden.’

‘Geloof wat je wilt, Valnor.’

‘Hm, je komt zeker weer informatie vragen?’

‘Heb je die?’

De man maakte een uitnodigend gebaar. ‘Kom binnen. Ik heb nog wat bier staan.’

‘Ik heb wel iets beters,’ zei Cascath en hij haalde een kruik uit zijn zadeltas. ‘Wijn uit Silkon.’

Valnor floot tussen zijn tanden.

Beide mannen liepen naar binnen. Valnor nam twee kroezen en zette ze op de tafel. Cascath nam plaats en maakte de kruik open. Even later tikten ze de kroezen tegen elkaar.

‘Op de goeie ouwe tijd,’ zei Valnor.

‘Op ons, ouwe vrienden,’ beantwoordde Cascath de toost.

Ze namen beiden een grote slok.

‘Hoelang is het geleden dat we elkaar gesproken hebben? Vier, vijf jaar?’ vroeg Valnor.

‘Zes, het is zes jaar geleden dat Frederik, Pierre en wij ons in de Wilde Wolf hebben bezat en jij probeerde dat serveerstertje te versieren.’

‘Zolang alweer. Wat voert je hierheen? De geruchten gaan dat je bent overgelopen naar de vijand.’

Cascath gnuifde. ‘Vijand? Ik heb een zoon gevonden van wie ik niet wist dat hij bestond en de prins van Silkon heeft hem tot graaf van Ebra-Tarn benoemd. Maar dat heeft geen gevolgen gehad voor mijn contact met de Grootmeesters.’

‘Dat is niet wat ik gehoord heb,’ zei Valnor.

Cascath wilde net de kroes aan zijn lippen zetten voor de volgende slok, maar hield in. ‘Hoe bedoel je?’’

‘Onder de mannen van Grootmeester Montagne gaan de geruchten dat je je een belangrijke positie in Silkon hebt verworven en je tegen ons hebt gekeerd.’

‘En jij gelooft dat? Zou ik hier rondrijden als ik Tsasé had verraden?’

Valnor keek hem even taxerend aan. Toen verscheen er een scheve grijns in de grijze baard. ‘Nee.’

‘Nou dan.’

‘Wat brengt je dan hier?’

Cascath keek de man aan en zette vervolgens zijn wijnkroes neer. ‘Ik werk nog steeds voor De Sallieux.’ Toen boog hij zich iets naar voren en fluisterde: ‘Onder ons gezegd: de Grootmeester maakt zich zorgen.’

‘Om de elfen en Silkon?’

Cascath schudde zijn hoofd. ‘Er is meer. Het machtsevenwicht is weg. Hyadra.’

‘Aha, die gifgodin. Ja, ze is regelmatig bij Rogier te vinden. Ik krijg de kriebels van haar en niet alleen ik. De mannen fluisteren zelfs als ze er niet is. En het is verdomd gevaarlijk om kwaad te spreken over haar. Er zijn al vijf van mijn mannen in de kerker beland en …’ Valnor viel stil. ‘Oh, verdomd, bij Nemroth, je wilt dat ik voor jou spioneer. Nee, daar komt niks van in. Ik mag dan een schuld aan jou hebben, maar dit is levensgevaarlijk. Die feeks weet wat iedereen denkt.’

Cascath legde zijn hand op Valnors hand en sprak met klem: ‘Jij kunt als officier van Rogiers manschappen makkelijk in Dyon rondsnuffelen. Belangrijker is echter dat je dit niet doet om je schuld te vereffenen, maar voor Tsasé. Rogier wil Silkon veroveren en geloof me, de elfen en het leger van Silkon zijn te sterk. Het wordt een bloedbad. De Sallieux wil vrede sluiten om deze ramp te voorkomen. We moeten hem daarbij helpen en daarvoor heb ik jouw ogen en oren nodig in de residentie van Montagne.’

‘Ik weet het niet. Het is te gevaarlijk. Het kan me mijn leven kosten en ik ben nog niet levensmoe.’

‘Je vergeet één ding, Valnor. Zonder mij was je er vijftien jaar geleden al niet meer geweest, net als je zusje. En haar kinderen zouden nooit geboren zijn. Ze zullen geen toekomst hebben als wij nu niet ingrijpen. Doe het voor hen. Doe het voor de kinderen.’

‘Je hebt gelijk. Ik had niet meer geleefd en mijn zusje en haar kinderen …’

Valnor slikte hoorbaar. Toen liet hij zijn schouder met een diepe zucht zakken, schraapte geëmotioneerd zijn keel en knikte. Met schorre stem sprak hij: ‘Zorg dat ze veilig zijn. Bescherm ze voor het geval dat ik word ontmaskerd. Ik wil niet dat ze wat overkomt.’

‘Ik geef je mijn woord,’ zei Cascath en hij reikte Valnor zijn hand ter bezegeling.

‘Wat wil je weten?’ vroeg Valnor, nadat hij even zwijgend voor zich uit had zitten staren.

‘Het is bekend dat Hyadra iets in haar schild voert. Ze wil hoogstwaarschijnlijk de prins van Silkon laten vermoorden en daarna van de verwarring gebruik maken om Silkon aan te vallen, alleen … ik denk niet dat de elfen en het leger van Silkon zich laten verrassen. Ze weten dat de Tsaseeërs iets van plan zijn en ze zullen met alles wat ze hebben ten strijde trekken en wraak nemen. Geloof me, je wilt niet tegenover een leger van elfen staan. Ik heb ze zien vechten toen Aïn Tarn heroverde. Hyadra is niet dom, ik heb een vermoeden dat ze nog een troef in handen heeft en ik wil weten waar en wanneer ze gaat toeslaan. Dus houd haar in de gaten, maar doe het zo onopvallend mogelijk, neem geen enkel risico, begrijp je me?’

Valnor knikte. ‘Als ik dit doe, zal Silkon dan proberen om Hyadra te verjagen?’

‘Ja, geloof me, prins Aïn wil niets liever dan vrede. Hij heeft zelfs elfen aan de onderhandelingstafel gekregen. Ze zijn zowaar bereid om aan de zijde van de mensen te strijden. Als er een is die de vrede in heel Midian kan herstellen, dan is het de prins van Silkon.’

Valnor blies hard en overwoog, met zijn hoofd knikkend, Cascaths woorden. ‘Goed, oude vriend, ik zal je helpen en … laten we nou verdomme eerst die wijn van je opmaken. Ik heb behoefte aan nog een kroes en vertel me nu eindelijk eens wat je de laatste jaren allemaal hebt uitgespookt.’ Hij reikte zijn kroes aan Cascath, die hem nog een keer volschonk.

‘Op je welslagen en op de vrede,’ sprak Cascath.

‘Op de vrede.’

De poort naar Duisterni

Dasks handen lagen op de stenen leuning van zijn troon. Zijn rug rustte tegen een krans van bergkristallen die, in een schakering van regenboogkleuren over de wanden en de witmarmeren vloer, het licht reflecteerden. De energie van de stenen en de magie van de magiër vulden de ruimte van de spiegelzaal. Dasks ogen waren gericht op de ene spiegel recht voor hem. De doffe laag die een duistere wereld met zwarte rotsen toonde, vervaagde en maakte plaats voor een groene oase.

‘Euartha, ik weet dat je ontwaakt bent,’ riep hij in zijn gedachten. Het duurde even voordat het antwoord kwam.

‘Dask, waarom roep je mij? Je weet dat er een is die misschien toekijkt.’

‘Juist daarom zoek ik je op. Er was een verstoring in de Poel van de Magie. Iemand vanuit onze wereld heeft de tussenwereld betreden.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja, ik heb het duidelijk gevoeld.’

‘Hoe kan dat? Er is geen enkele magiër, buitens ons, zo machtig.’

‘Hyadra,’ zond Dask. Er volgde een stilte.

‘Je denkt dat zij in contact probeert te komen met hem?’

‘Ik denk dat ze elkaar al ontmoet hebben in de tussenwereld. Ik kon niet uittreden om dat na te gaan. De kans dat ik hem zou tegenkomen was te groot, maar de kilte was er. De afschuwelijke leegte en duisternis die hem omringen.’

‘Wat nu?’ vroeg Euartha.

‘We moeten Hyadra uitschakelen.’

‘Maar hoe? Een confrontatie met haar zal een vloedgolf in de Poel van de Magie teweegbrengen, waardoor er voor de Duistere geen enkele twijfel zal bestaan over het feit dat wij onze vloek hebben verbroken.’

‘Dan moeten we haar in de gaten houden, totdat we zeker weten of ze iets met hem van plan is,’ zond Dask.

‘En wat als hij haar laat zien hoe ze een doorgang voor hem kan maken?’

‘Daar is ze nog lang niet sterk genoeg voor. Zelfs wij moesten onze krachten daarvoor bundelen en de Duistere heeft te weinig kracht om dat vanuit zijn wereld te kunnen.’

‘Maar wat als hij haar het geheim van de poelen van duistere magie laat zien? Zou ze de gave bezitten om deze krachten te temmen?’

Euartha viel even stil. ‘Ik denk dat je gelijk hebt. We moeten eerst uitvinden wat ze werkelijk van plan is en hoeveel ze weet.’

‘Ja, en er zijn hier allerlei wezens die ons daarbij kunnen helpen,’ vervolgde Dask. ‘Want onze grootste zorg is eerst Hyadra en er is een manier om haar tot actie te dwingen. Ze zint op wraak. We kunnen haar daarmee uit de tent lokken. Ik heb een medestander en mijn plan heeft slechts nog wat verfijning nodig.’

‘Wat voor een plan?’

‘Hyadra wil de dood van Aïn en zijn moeder. Ik weet dat Cascath de opdracht van de Heren van Drie heeft gekregen om Ilesse te vermoorden en Hyadra zal pas handelen als beiden dood zijn, dus …’

‘Monsterlijk! Hoe kun je met zoiets instemmen. Ze vertrouwen ons. Nee, dit plan stuit mij tegen de borst. Zo ga je niet met de wezens om die ons hebben bevrijd. Je zult hen pijn doen, hun levens verwoesten. Dat is niet wie wij zijn,’ zond Euartha.

‘Als wij niets doen, helpt Hyadra misschien de Duistere om een toegang te vinden en dan is alles verloren. Ben je vergeten hoe onze thuiswereld ten onder is gegaan? Hij zal chaos scheppen, slechts voor zijn vermaak, en dan zullen alle wezens sterven in pijn. Wat is het lijden van een enkeling ten opzichte van die van deze hele wereld.’

Euartha zweeg en na een tijdje zond ze: ‘Is er geen andere manier? Kunnen we niet proberen om onze broeders en zusters te bevrijden? Met hen samen …’

‘Ik weet niet waar Aerélon is. Ik heb nog geen idee hoe we Aurium of Niëlla kunnen bevrijden. Laat staan dat ik al een poging heb gedaan om uit te vinden wat er precies met Phentera of Aquela is gebeurd. Het kost te veel tijd en bovendien zal elke keer dat we een van ons bevrijden een immense verstoring in de Poel van de Magie teweegbrengen. Nu Hyadra de deur op een kier heeft gezet, zal de Duistere zeker te weten komen wat er hier gaande is.’

Dask dacht een ogenblik na. ‘Ik verzeker je, mijn plan is zo slecht nog niet. Ik heb eerst nog wat dingen in Silkon af te handelen, daarna moet ik maar eens een tochtje naar de Brun gaan maken.’

‘Wees voorzichtig.’

‘Wees op je hoede.’

Het gesprek had langer geduurd dan Dask gewild had. Hij was er niet gerust op en keek naar een van de spiegels. Normaal zag hij daarin het beeld van de citadel van Aurium. Een gouden zaal en een poel met vloeibaar metaal, waarschijnlijk het enige wat er over was van de magiër. Sinds een aantal maanden van duisternis was er nu een ander, vaag beeld in ontstaan. Een tempelruimte die hij niet kon plaatsen. Af en toe was er een schim in een groen gewaad en soms sloeg de spiegel zwart uit, zoals vijf dagen geleden. Dask staarde naar het wazige beeld en ongemerkt reikte hij met zijn aandacht ernaar uit, als een hand die naar iets ongrijpbaars tast. Hij werd rustiger, zijn hartslag daalde en ongemerkt zoog hij de energie uit de kristallen in zijn omgeving naar binnen. Er was iets aan het beeld wat hem fascineerde, hem als een magneet aantrok. Zijn aandacht gleed als het ware de spiegel in om te zien wat erachter lag.

Plots werden Dasks ogen groot van ontzetting. ‘Aykeira, Irrin Orahm, Dezimeh, Dezimeh,’ schreeuwde hij in paniek, terwijl hij opsprong en zijn handen hard ineensloeg. Een krans van zwart licht golfde door de ruimte en verder. Alles werd op slag zwart. De marmeren vloeren, de muren, de bergen buiten, het kiezelstrand. Ineens was Dasks wereld omgetoverd in Nemroths eiland. Grauw en akelig. Dask zelf was veranderd in een afzichtelijk monster. Nemroth was in één klap herrezen.

Hij stond te trillen op zijn benen en staarde met vurige ogen naar de spiegel waarin een zwarte wervelwind ontstond.

‘Ken je me nog?’ klonk het kil en onheilspellend.

‘Dargorian, dit is mijn rijk,’ gromde Nemroth.

‘Het verbaast me dat je er nog bent. Ik had verwacht Dask te ontmoeten. Hyadra beweerde dat je was verslagen door Vrouwe Thai. Maar ik zie dat je nog steeds je monsterlijke gedaante hebt en niet meer bent dan een armzalige demonentovenaar.’

‘Wat doe je hier?’ waagde Nemroth het te zenden.

‘Ik heb Hyadra ontmoet en zij is bereid mij te dienen. Ik geef je een keuze: haar helpen of zo snel mogelijk wegkruipen onder de eerste de beste steen die je tegenkomt en hopen dat ik je daar niet zal vinden, want degenen die mij helpen zal ik belonen, maar jij ...’

‘Ik ben niet Hyadra’s slaaf!’

‘Nee, je bent de mijne.’

Een felle flits ontsproot aan de spiegel en trof Nemroth. Zijn lichaam vloog door de zaal en belandde hard tegen de muur. Even bleef Nemroth versuft liggen, toen gromde hij en probeerde zich iets omhoog te drukken. Met een angstige blik keek hij naar de spiegel. Het had de Duistere schijnbaar te veel van zijn kracht gekost om dit theaterstukje op te voeren, want het spiegelbeeld was verdwenen. Een nevel van zwarte magie bleef echter onheilspellend rondhangen, een afschuwelijke kou doordrong alles, net als de geur van verderf. Nemroth kokhalsde en trilde van de schrik. Beelden van zijn thuiswereld verschenen in een flits voor zijn ogen. Magiërs, vrienden, ten prooi gevallen aan de Duistere. Vervloekt en verscheurd, voor eeuwig verloren. Een wereld die langzaam afgleed in vervuiling en vernietiging, waar chaos, oorlog en geweld regeerden. Hij had de pijn en wanhoop in de ogen van de wezens die er leefden gezien.

Nemroth huiverde. Hij was samen met de zes anderen ontkomen aan Dargorians tirannie, dankzij Medarda’s opoffering. Zij had de opening naar deze wereld achter hen gesloten en daarvoor met haar leven betaald. Waarom waren ze zo dom geweest om, eeuwen daarna, met hun magie de toegang weer te openen? Uit medelijden met al die wezens die ze noodgedwongen hadden achtergelaten? Uit arrogantie, omdat ze dachten dat ze sterk genoeg waren om Dargorians donkere magie te weerstaan? Wat als zijn thuiswereld hem niet meer kon bekoren, was dan hun wereld aan de beurt?

‘Rash, Rash, Rashiël,’ schreeuwde hij in paniek.

Een gevleugeld wezen kwam de spiegelkamer binnen. Nemroth liet met een getergde grauw zijn hoofd op de vloer zakken. Rashiël was in een harka veranderd.

‘Rash, haal Luatha, we moeten hier weg.’

‘Meester, wat is er gebeurd?’

‘De Duistere, hij probeerde uit te vinden wat er met Nemroth is gebeurd. Ik kan hier niet langer blijven in mijn citadel. We moeten onze spullen pakken en vertrekken.’

‘Waarheen?’

‘De Witte Toren, vandaaruit kan ik alles in Midian in de gaten houden.’

‘En dit?’ Rashiël was inmiddels geland en keek naar zijn zwartbehaarde lichaam.

‘Herstel ik wanneer we in Ash Nèbula zijn. Jij kunt vliegen en dat betekent dat ik meer op Opaal kan laden.’ Bij de gedachte aan Opaal schrok Dask. Was zij, net als hij en Rashiël, van gedaante veranderd? Nemroth kwam in de benen en liep zo snel als het ging de trap op, naar het plateau waar de draak vaak lag te slapen. In de opening bleef hij geschrokken staan. Op de stenen lag een zwarte draak. Dask liet met een zucht zijn schouders zakken. ‘Dat is voor later. Eerst zorgen dat we hier wegkomen. Alles is hier de komende tijd bevuild met zwarte magie.’

Enige tijd later zweefde er een zwarte draak, gevolgd door een harka, over de Kristalzee naar de kust van Admir en verder naar de Nevelbergen.

Cascath liep de trap van de kelder van de Gouden Steur af. Hij grijnsde even bij het idee dat Tanalohr, Peter en Lauthar hem al die jaren te slim af waren geweest en direct onder zijn neus een aanvoerlijn voor voedsel en berichten voor het Rattengilde hadden gemaakt. Beneden vond hij het grote wijnvat met de markering, zoals hem was uitgelegd. Hij keek erachter en vond een klein mechanisme om het vat iets te verschuiven. Er ontstond een toegang tot een ruimte die werd verlicht door glimmerstenen. Twee gedaanten in donkere mantels wachtten hem daar op, van wie er een meer voorover stond omdat hij langer was. Cascath kroop door het gat. Daarna draaide hij zich om en trok het vat weer op zijn plaats.

Hij wilde de mannen begroeten, maar de kleinere van de twee was al in de tunnel verdwenen. De andere volgde. Cascath vloekte inwendig toen hij zich door de nauwe opening moest wurmen. De gang werd al snel weer breder en hoger en eindigde een stuk verderop in het riool.

De voorste man sloeg linksaf en liep op het droge deel langs een stroom smerig water. Cascath kokhalsde van de stank. De man voor hem moest er nog meer last van hebben. Elfenzintuigen waren scherper dan die van mensen. Gelukkig voerde hun gids hen een zijgang in, waar de lucht weer frisser werd. Na een poosje hielden ze halt bij een deur. De man maakte hem open met een sleutel, liet hen binnen en draaide alles weer op slot. Het vertrek was wat stoffig omdat het al jaren niet meer was gebruikt. De stoelen waren krakkemikkig en de tafel, waarop een karaf en glazen stonden, had eveneens betere tijden gekend. Ze liepen door naar een tweede deur, die uitkwam in een smalle gang van metselwerk. Het leek op een fundering van een huis. Een paar passen verder gaf een opening toegang tot een grotere ruimte onder een gewelf.

‘Dit is de verborgen kelder waarvan meester Brack gebruik maakte tijdens de bezetting. Hij heeft mij de sleutel toevertrouwd toen ik hem vertelde dat ik een plek nodig had waar we elkaar in het geheim konden treffen en niemand ons zou storen.’ De man sloeg de kap van zijn mantel naar achteren en onthulde zwarte lokken.

‘Hoe ironisch, Tanalohr. Krijg ik eindelijk het hoofdkwartier van het Rattengilde te zien. Heb je meester Brack ook verteld dat ik erbij zou zijn? Ik kan me voorstellen dat de Gildemeester daar niet direct blij mee was.’

‘Natuurlijk niet. Dask heeft ons gevraagd te zwijgen en ik houd mij aan mijn woord.’

‘Dat weet ik.’ Cascath ijsbeerde door de ruimte en keek rond. ‘Het is jammer dat je niet eerder met me wilde samenwerken. Ik heb prins Aïn voorgesteld om jou en mij in een soort eenheid te plaatsen die de prins zou moeten beschermen. Je hebt me nu al vier jaar weten te ontlopen. Ik had gehoopt dat je meer ambitie had dan alleen maar de wapenmeester van de prins zijn.’

‘Mijn broer was wapenmeester van de koning en het was een eervolle taak. Hij sneuvelde samen met Baldwin door jouw schurftige kameraden,’ beet Tanalohr hem toe.

‘En nu moeten we samenwerken om Baldwins zoon in leven te houden,’ zei Cascath kalm.

‘Ik heb Eutharsius beloofd jou niet te doden, maar hij kan me niet verbieden om dit te doen ...’ Tanalohr haalde met zijn vuist uit en trof Cascath in zijn gezicht. De ex-Sakahr stapte verschrikt achteruit en wreef met de rug van zijn hand langs zijn mondhoek.

‘Lucht dat op?’ Cascath likte het bloed van de huid.

Tanalohr balde zijn vuisten. Zijn donkere ogen spuwden vuur.

‘Tanalohr! Zo is het genoeg!’ beval een zangerige stem.

‘Majesteit, vergeef me, maar hij had dit nog van mij tegoed.’

‘Ik weet het. Hij is echter een waardevolle informant. We hebben hem nodig.’

‘Dat is een geruststellende gedachte, Eutharsius,’ zei Cascath.

‘Majesteit voor jou. Je hebt niet de Askarastatus die je toestemming geeft om mij bij mijn naam te noemen.’

Cascath neeg zijn hoofd. ‘Natuurlijk, Majesteit.’

Eutharsius ogen flikkerden gevaarlijk, toen herwon de elf zijn kalmte. ‘Wat weten we tot dusver?’

‘De reden dat ik jullie, ondanks alle weerstand,’ Cascath keek even naar Tanalohr, ‘bij elkaar heb gebracht, is dat De Sallieux mij wat ingefluisterd heeft. De Grootmeester maakt zich zorgen. Hij wil onderhandelen met Aïn omdat hij weet dat een oorlog in bloedvergieten eindigt en uiteindelijk geen winnaars kent of liever gezegd: hij vreest dat Silkon zal overwinnen. Vrede zou voor beide partijen beter zijn.’

‘Vooral voor de Tsaseeërs,’ onderbrak Eutharsius hem.

‘Vergeet niet dat het overgrote deel van de bevolking arm is en zij het slachtoffer van deze oorlog zullen zijn.’

‘Dan is het dit keer Tsasees bloed dat er vloeit,’ zei Eutharsius.

Cascath zuchtte. Een lange uitleg had geen zin en dus besloot hij met de deur in huis te vallen. ‘Er is een spion aan het hof van Tarn en Irdana heeft een zoon van Aïn.’

Eutharsius ogen werden groot.

‘Wat!’ riep Tanalohr.

‘De Sallieux heeft zich laten ontvallen dat Rogier Montagne te precies is ingelicht over wat er in Tarn gebeurt. Er neust iemand rond en de vraag is wie dat is. En ik wil graag weten wat hun volgende stap zal zijn, want Rogier heeft om de een of andere duistere reden het oorspronkelijke plan, om Aïns kind door de Gisreth Imbrahm te laten erkennen als rechtmatige troonopvolger, laten varen.’

‘Donders,’ zei Tanalohr. ‘Hoe kon Aïn zo dom zijn om ...’

‘Hij was betoverd,’ zei Cascath. ‘Irdana heeft een afrodisiacum gebruikt. Aïn kon er niets aan doen. De Sallieux heeft geen idee wat Rogier en Hyadra van plan zijn. Het enige wat hij met zekerheid weet, is dat Hyadra na de dood van haar draak wraak wil. Ze wil Aïn laten lijden. Ze wil zijn wanhoop zien. ‘

‘En nu?’ vroeg Tanalohr.

‘Ik zal Dask inlichten,’ zei Eutharsius. ‘Vooralsnog houden we ons aan datgene wat Dask ons opgedragen heeft. Cascath, kun je meer informatie lospeuteren? Zijn er mensen die ...’

‘Er zijn nog wel een paar lieden die mij wat verschuldigd zijn, maar ik moet voorzichtig zijn. Een aantal van mijn informanten is op raadselachtige wijze om het leven gekomen. Montagne wantrouwt mij en het kan zijn dat hij iemand op mijn spoor zet. Verder moeten we proberen uit te vinden wie die spion is. Zijn er mannen die we absoluut kunnen vertrouwen?

‘Bedion is loyaal. Hem kunnen we zeker inlichten en vragen op te letten,’ zei Eutharsius.

‘Hetzelfde geldt voor Sarasar,’ opperde Tanalohr.

‘En Egilolf,’ zei Eutharsius.

‘Mijn zoon is ook geschikt. Hij heeft genoeg ervaring opgedaan als Charles de Grière,’ grinnikte Cascath.

Tanalohrs blik werd milder, alsof hij plots besefte dat Cascath de vader van een van zijn beste vrienden was. De baron nam zijn kans waar nu Tanalohr bedaarde. ‘Karlis arriveert overmorgen in Tarn, samen met Rowina en mijn kleinzoon. Thibald ontvangt over vier dagen de zegen van de Almacht in de kathedraal van Tarn. Karlis zou het leuk vinden als jij ook komt.’

Tanalohr knikte kort en zei aarzelend. ‘Ik zal er zijn.’

Cascath keek vragend naar Eutharsius. ‘Majesteit, mijn zoon zou het ook een hele eer vinden als …’

Eutharsius begon te lachen. ‘Karlis heeft altijd al een streepje voor gehad. Om de een of andere reden mogen mijn elfen hem wel. Ik zal er zijn en met een beetje geluk arriveert Martec ook nog op tijd om de zegening bij te wonen.’

Ver daarvandaan scheerde Gailasharan laag over de branding die tegen de steile kliffen sloeg. Water spetterde hoog op en zond een regen over de draak en zijn berijders heen. Aïn voelde Tadrins greep verstevigen.

‘Gaat het?’

‘Het is geweldig,’ zond Tadrin. ‘Ik ben blij dat je me met de draak ophaalt. Dit zou ik niet willen missen.’

Aïn wist wat Tadrin bedoelde. Hij tuurde even opzij, naar de woeste schuimkoppen die op de golven van de IJszee dansten, en liet vervolgens Gailasharan stijgen. De draak kwam boven de fjord uit en een heuvellandschap in frisgroene kleuren ontvouwde zich voor hun ogen.

Aïn stuurde de draak in zuidoostelijke richting. Het ritme van de vleugelslagen liet zijn gedachten wegdrijven. Er was bijna driekwart jaar verstreken sinds zijn avontuur in de Brun. Ilesse en hij hadden de taken in Silkon verdeeld En de samenwerking met zijn moeder was hem meegevallen. Ze leek opgelucht nu hij eindelijk zijn verantwoordelijkheden aanvaardde en ze zat hem minder op de huid. Aïn voelde zich voor het eerst in lange tijd ontspannen als hij bij haar was. Zijn band met haar was enorm verbeterd en de liefde tussen moeder en zoon bloeide helemaal op.

Ashayra had hij deze keer thuisgelaten. Ze was druk in de weer om Ilesse te helpen en om de drie wolvenwelpen te verzorgen, die met de dag groter werden. Egilolf voelde zich duidelijk aangetrokken tot het zwarte welpje, dat hij de naam Skimra had gegeven. Het was een naam die stamde van de mensen die in vroegere tijd in vrede met Ashayra’s volk en de wolven samenleefden.

Het was vreemd, bedacht Aïn. Hij kon het nog steeds niet helemaal bevatten dat hij over een tijdje getrouwd zou zijn. Iets wat hij een paar jaar geleden nog voor onmogelijk had gehouden. Ashayra was in een korte tijd een belangrijk deel van zijn leven geworden. Ze had hem de afgelopen maanden met van alles geholpen. Ze bezat een benijdenswaardige diplomatieke vaardigheid, waar Aïn maar al te graag gebruik van maakte. Ze vulden elkaar aan en Aïn was nu niet meer bang om het koningschap op zich te nemen.

Hij zuchtte, want hij miste haar.

‘Wat is er?’ zond Tadrin.

‘Niets.’

‘Je kunt niet zonder haar.’

‘Begin jij nu ook al mijn gedachten te raden.’

‘Je bent een open boek, barbaar.’

‘Ja, dat zegt Egilolf ook al.’

‘Je hebt me nog niet verteld hoe het met Egilolf gaat,’ zond Tadrin.

Aïn glimlachte en begon zijn verhaal over wat er allemaal was gebeurd.

Gailasharan vloog met grote snelheid verder. Na een poosje kwamen de hoge toppen van de Nevelbergen in zicht. Aïn en Tadrin sloegen hun elfenmantels dicht om zich heen. Het werd kouder.

Plots hield Gailasharan haar vleugels stil en daalde.

‘Wat is er?’ zond Aïn met klem.

Gailasharan antwoordde niet direct. ‘Er is iets in de omgeving niet pluis. Het voelt kil en duister. Ik kan het niet direct plaatsen. Voordat we naar Amradin gingen, had ik ook al, tot tweemaal toe, een vreemde gewaarwording.’

‘Misschien is het beter dat we bij Elassar stoppen. Misschien heeft hij het ook bemerkt,’ stelde Aïn voor. Tadrins greep om zijn middel verstevigde.

‘Denk je dat Hyadra iets uitvoert?’ zond Tadrin.

‘Ik denk het niet,’ antwoordde Gailasharan. ‘Dit voelt anders.’

Gailasharan veranderde van koers en zweefde zo veel mogelijk door de dalen. Tadrin en Aïn vergaapten zich aan het adembenemende uitzicht: met sneeuw bekroonde bergtoppen, steile hellingen en rotsen waarlangs immense watervallen het vele smeltwater afvoerden naar woeste bergbeken beneden in de dalen.

De draak klom hoger om over een nog dichtgesneeuwde pas te vliegen. Tadrin slaakte een zucht van verwondering. De bergtoppen voor hen waren lager en daardoor reikte het uitzicht tot ver in Ash Nèbula. Links voor hen lag een zee van boomkruinen, de wouden van Idrah, het thuis van Alberik en de Idrahboogschutters. In het westen lag het landgoed van Leobrand van Isenfjord, dat grensde aan de ruwe fjorden van de Kristalzee. In de verte rezen weer hogere bergen op, het massief dat langs de Emarou, de groene rivier, lag. Gailasharan boog af en volgde de bergrug naar het oosten. Plots rees links van hen een witte toren op die de doorgang naar een pas versperde.

Gailasharan zette de landing in. Opeens veranderde de draak van richting.

‘Hé, wat doe je nu?’ zond Aïn, terwijl Tadrin hem stevig beetgreep.

‘Daar, achter de muur.’

Aïn tuurde over zijn schouder en verstijfde. Daar lag een kleine zwarte draak, Nemroths draak? ‘Hoe?’

‘Maakt niet uit hoe. Het is een draak die zich verbonden heeft met het kwaad. Ik grijp hem.’

‘Nee, we moeten eerst uitvinden wat hier aan de hand is. Wat als op een of andere manier Nemroth is teruggekeerd? Blijf aan deze kant in dekking. We kunnen beter te voet op verkenning uitgaan.’ Aïn kreeg geen kans. Gailasharan was gekeerd en vloog naar de muur.

‘Ik nader laag en snel. Het zal een verrassingsaanval zijn en ik ben niet bang voor Nemroths magie. Maak jullie klaar voor de strijd.’

Aïn trok zijn zwaard uit de schede.

Net op het laatste moment steeg de draak iets en terwijl haar poten bijna de omloop raakten, scheerde ze over de muur. Met luid gebrul en onder het braken van een enorme vlam, vloog ze op de zwarte draak af.

‘Nee!’ klonk het gebiedend door hun hoofden.

Gailasharan spreidde haar vleugels om af te remmen. De kleine draak maakte zich groot en gromde woest. Gailasharan plofte onhandig op de grond neer. Aïn kon nog net voorkomen dat hij uit het zadel viel. Hij keek opzij en voelde elke spier in zijn lichaam verstijven. Daar stond Nemroth. Hoe kon dit. Was dit een truc van Dask of ...

‘Tadrin, volg me! Snel!’ Tegelijkertijd liet Aïn zich naar beneden glijden en koos voor de kant waarbij Gailasharan hem bescherming kon bieden. Hij landde hard op de grond, terwijl elke spier in zijn lichaam zich spande, klaar om een aanval af te slaan. Aïn tuurde om de draak heen. De zwarte magiër maakte geen aanstalten om iets te doen en naast hem stond niemand minder dan Elassar. Toen veranderde Nemroth even in Dask en door Aïns hoofd galmde een stem. ‘Onderneem niets. Ik ben nog steeds Dask. Houd Gailasharan in toom.’

Aïn ontspande zich langzaam en liet zijn zwaard zakken. ‘Dask? Wat is er gebeurd? Waarom zie je eruit als Nemroth en wat is er met Opaal gebeurd?’

‘Dat is een zeer ernstig verhaal, maar zorg er eerst voor dat Gailasharan Opaal met rust laat.’

‘Het is in orde, Gailasharan,’ zond Aïn.

De zilveren draak stapte terug en schudde verward haar kop. ‘Hoe kan dit?’

‘Kom, volg me, dan vertel ik jullie alles,’ zond Dask.

Aïn en Tadrin liepen, nog steeds op hun hoede, naar Dask en Elassar. Aïn keek nog een keer om naar de draken, maar ze schenen zich rustig te houden.

Elassar leidde hen naar zijn zitkuil in de tuin bij de toren. Hij ging op een bankje met kussens zitten en Tadrin en Aïn namen plaats op een muurtje. Dask pakte de stoel tegenover hen. De twee draken kwamen dichterbij en gingen vlak achter Aïn liggen.

Elassar zuchtte diep alvorens hij sprak. ‘Dask heeft een zeer ernstige mededeling voor jullie.’

Dasks handen trilden. Zijn stem was rauw van emotie. Hij wilde juist zijn verhaal beginnen toen een ander wezen de tuin betrad.

‘Rashiël?’ zei Aïn verbaasd.

De harka knikte slechts en ging ook op een muurtje zitten.

‘Wat ik vreesde is min of meer gebeurd. De Duistere heeft er lucht van gekregen dat er misschien iets niet klopt. Hij brak in door middel van de spiegels en ik kon ternauwernood mezelf en mijn omgeving omvormen,’ begon Dask zijn verhaal. ‘Ik heb het kristal afgeschermd en hopelijk heeft hij niet gezien dat het weer heel is. Hij vroeg zich af wat er met Nemroth gebeurd was. Maar het meest verontrustende nieuws is dat hij een bondgenoot in onze wereld heeft gevonden.’

‘Hyadra!’ onderbrak Aïn hem.

Dask knikte. ‘Ja, ik weet niet in hoeverre ze contact hebben gehad en tot wat voor dingen Hyadra in staat is, maar we moeten uitvinden wat ze van plan is.’

‘Kan de Duistere naar onze wereld komen?’ vroeg Aïn.

‘Ik weet het niet. Er is heel veel kracht voor nodig. Niet alleen van de kant van de Duistere, maar ook van deze zijde. Ik denk niet dat Hyadra die macht heeft. Maar de Duistere zal dubbel zo waakzaam zijn waar het de Zeven betreft en dat betekent dat Euartha en ik niet meer via onze spiegels kunnen communiceren en niet meer de tussenwereld kunnen betreden om contact met elkaar te zoeken. We moeten bovendien voorzichtig met onze magische gaven omgaan en we mogen vanaf nu niet meer opvallen.’

‘En wat voor gevolgen heeft dat?’

‘Dat betekent, Aïn, dat ik heimelijk en met de hulp van elfen en mensen Hyadra in de gaten probeer te houden. En dat ik hoop een manier te vinden om haar te verslaan die niet de aandacht van de Duistere trekt.’

‘En wat als we een andere magiër bevrijden? Zoals Aurium of Aerélon? Kunnen jullie met z’n allen Hyadra niet verslaan en de Duistere tegenhouden?’ vroeg Aïn.

‘Aurium en Niëlla zitten gevangen in de citadel van Aurium en dat is nu net de plek die Hyadra gekozen heeft als haar verblijfplaats, hoewel ik het idee heb dat ze die op dit moment niet meer gebruikt.’

‘En Aerélon?’ vroeg Aïn.

‘Je kent Aerélons lied.’

Aïn knikte en sprak:

‘Waar ben ik? Geen lijf? Geen leden?

U bent hier net als ik en uw strijd is gestreden.

Waar is hier, dat ik geen lichaam voel?

Hier is waar acht winden eens volgden ons bevel,

toen wij waren één in onze macht en in ons doel.

En nu mijn vreemde reisgezel?

Verloren, verstrooid, door de Duistere uiteen,

gezonden naar alle richtingen, zo vindt ons geen één.

Dan …’

Dask onderbrak hem met een handgebaar. ‘Aerélon is verstrooid over de wind. Ik heb geen idee hoe we zijn vloek verbreken.’

‘En Niëlla en Aurium bevrijden? Dan hebben we vier magiërs tegen Hyadra en de Duistere. Met Auree en Serathan zijn het er dan zes.’ opperde Aïn.

Dask zuchtte diep. ‘En hoe doen we dat dan?’

Aïn keek de magiër bedenkelijk aan. Daar had Dask een punt. Ze wisten ook niet hoe ze de vloek van Aurium en Niëlla konden opheffen. ‘Misschien hebben ze, net als jij en Euartha, iets in gang gezet wat voor hun bevrijding kan zorgen. Is er niet iets magisch wat we kunnen gebruiken?’ vroeg Aïn zich luidop af.

‘Niëlla had een magische hanger die haar ongekende macht gaf, maar die is volgens mij verdwenen. Althans …’ Dask dacht na. ‘In een van de oude elfengeschriften van de Lothara’s staat iets over de “Steen van Licht”. Het zou een sieraad zijn dat lange tijd door een familie van de Lethiël werd bewaard. Ze hadden het in handen gekregen door een Zwever en …’

‘Een Zwever?’ onderbraken Tadrin en Aïn hem in koor.

‘Een vliegende elf,’ verklaarde Dask.

‘Een elf die kan vliegen? Hoe?’ vroeg Tadrin.

‘Ze hebben vleugels, net als vogels.’ Dask keek even naar zijn knokige zwarte handen.

‘Aerélons dienaren,’ zei Aïn plots. Vage beelden verschenen in zijn hoofd.

Dask knikte. ‘Vroeger leefde in de bergen van Arandiar een volk van vliegende wezens dat verwant was aan de elfen. De legenden zeggen dat het elfen waren die zichzelf deels in vogels konden veranderen, zoals Ashayra’s volk zich in wolven veranderde, en dat op een gegeven moment de verandering permanent werd en ze geboren werden met vleugels. Deze Zwevers waren de dienaren van Aerélon, maar het volk verdween nadat Aerélon werd verslagen. De geschriften van de Lothara’s vertellen over een Zwever, Èphalon genaamd, die een kostbaar sieraad naar de Lethiël bracht met het verzoek erover te waken.’

‘Èphalon was Niëlla’s dienaar,’ onderbrak Gailasharan het verhaal. ‘Hij heeft vaak aan mijn zijde gevlogen.’

‘Dus dan kunnen we ervan uitgaan dat het om Niëlla’s sieraad gaat en dat het in Nèbula bij de Lethiël is,’ zei Aïn enthousiast. ‘Dan kunnen we het gaan halen.’

‘Ik moet je helaas teleurstellen. De hanger is tijdens de Brunoorlog verdwenen, nadat de Lethiëlfamilie, die het sieraad bezat, is uitgemoord,’ zei Dask somber.

Aïn liet zijn schouders en hoofd hangen. ‘Dan ligt de hanger nu waarschijnlijk ergens onbereikbaar in een schatkamer van Tsasé.’ Een gedicht van Ulriach schoot hem te binnen en hij sprak:

‘Als de zon straalt zij.

Als een ster schittert zij.

Eenzaam en verloren in een wereld van rijkdom en macht.

Naar de duisternis weggevoerd.

In het donker onaangeroerd.

In vergetelheid onder het symbool van slang en nacht.’

‘Ja, en dus moeten we hopen dat we ooit een andere manier zullen vinden.’

‘En wat kunnen wij in de tussentijd doen?’ vroeg Aïn.

‘Niets, althans nu nog niet. Jullie kunnen er alleen voor zorgen dat Tsasé niet oppermachtig wordt en jij …’ Dask keek Aïn indringend aan en even meende de halfling verdriet in de blik te lezen. ‘Jij kunt dit jaar het beste genieten van je huwelijk en de kroning. Laat alle zorgen voor later en voor anderen zijn. We zullen over je waken. Onderwijl ben ik al bezig om Hyadra te misleiden door als Nemroth wat rond te zwerven en zo de nodige geruchten te verspreiden. Reken maar dat het nieuws dat Nemroth terug is als een lopend vuurtje door Tsasé gaat. Daarna ga ik Euartha opzoeken. Het contact met haar verloopt nu moeizamer, zo zonder de spiegels en de tussenwereld. Voorlopig blijf ik zo veel mogelijk vanuit de Witte Toren werken. Kristaleiland zal ik betoverd laten, zodat de Duistere daar de wereld van Nemroth ziet.’

‘En het kristal?’ vroeg Aïn zich af.

‘Dat is veilig.’

Gailasharan scheerde in hoog tempo over de heuvels van Admir. De middag liep al aardig ten einde. Aïn en Tadrin passeerden een kleine handelsstad met stevige verdedigingsmuren.

‘Malborg,’ zond Aïn. ‘Daar heb ik Bedion tijdens mijn vlucht ontmoet.’

‘Je bedoelt dat hij je in de boeien heeft laten slaan omdat hij niet geloofde dat je de kroonprins van Silkon was.’

Aïn lachte bij de gedachte aan het voorval. Hij wist dat de hertog nog steeds rood tot achter zijn oren kleurde als hij eraan herinnerd werd.

Het ruwe heuvellandschap met rotspartijen van Admir maakte plaats voor een glooiende zee van bomen. De wouden van Silkon. Als een razende schoten de boomkruinen onder de draak door. Heidevelden met witte stipjes van schapen verschenen en verdwenen onder de vleugels van Gailasharan.

Aïn genoot. Het ritme van de vleugelslagen maakte hem rustig vanbinnen. Alle zorgen, vooral omtrent Hyadra, verwaaiden uit zijn hoofd.

De bossen en heide veranderden in akkerland, met paden en wegen die naar de kleine dorpen en eenzame boerderijen leidden. Plots zweefden ze over de laatste heuvel en een breed dal met een rivier ontvouwde zich voor hen.

Aïn stuurde de draak naar links, naar de heuvel waarop de oude abdij van Abbasanth stond. De muren kleurden oranje in het licht van de ondergaande zon. Daarachter lag de havenstad Tarn, met bijna boven aan de helling de ranke torens van het koninklijke paleis en beneden de drukke haven. Gailasharan vloog laag over de rivier en veegde speels met haar klauw door het water, daarna draaide ze naar de haven, vloog tussen de scheepsmasten door en over het grote handelsplein. Kreten van paniek en ontzag weerklonken. Aïn lachte. De draak maakte nog altijd indruk op de mensen. Hij liet haar op het plein voor het paleis landen.

Tadrin gleed uit het zadel en over de drakenvleugel naar beneden. Met twee grote stappen was hij bij Egilolf, die hen al met een brede grijns stond op te wachten, en beide elfen omhelsden elkaar.

‘Ha, waterrat, en hoe ging de vlucht?’

‘Fantastisch, ik had dit niet willen missen.’

‘Jullie zijn mooi op tijd terug. Er is een boodschapper uit Ebra-Tarn. Karlis en Rowina zijn in aantocht. Ze zijn morgen hier,’ zond Egilolf.

‘Oh, natuurlijk, ik was het door alle voorbereidingen voor het huwelijk bijna vergeten: Thibald krijgt de zegening.’

‘Zegening?’ vroeg Tadrin.

‘Het is bij de mensen gebruikelijk dat een zuigeling door een Imbrahm de zegeningen van de Almacht ontvangt. Het is een soort ritueel waarmee mensen voor hun kind gezondheid, geluk en voorspoed vragen. Ze zijn bang dat het ongeluk brengt als ze het niet doen.

‘Hebben ze jou ook …’ vroeg Tadrin.

Aïn schudde zijn hoofd. ‘Nee, de Imbrahm wilde mij niet erkennen en zegenen.’

‘Vandaar dat Silkon in het ongeluk werd gestort.’ merkte Egilolf op.

Aïn zuchtte. ‘Ik geloof daar niet zo in, maar voor kinderen is het misschien wel handig om een beschermer te hebben.’

‘Waar is Ashayra trouwens?’ vroeg Tadrin.

‘Oh, die heeft het druk met haar kroost,’ antwoordde Aïn.

‘Kroost? Aha, je bedoelt de welpen.’